Romans z o wiele starszym mężczyzną ???

[asiuchna]

Mam męża, jednak nie pociąga mnie już on tak jak kiedyś. Poznałam wspaniałego
faceta, tylko tyle, że wiekowo mógłby być moim ojcem i nie jest stanu
wolnego. Pracujemy razem i ilekroć go widzę, jestem tak podniecona, że po
prostu nie wyrabiam.Myślę o nim cały czas, nawet w trakcie sexu z mężem. Po
prostu mam na niego ogromną ochotę. Poradźcie mi co mam zrobić? Dać upust
swoim fantazjom i pragnieniom?

[astygmatyk]

Romans z o wiele starszym mezczyzna jest OK, tak jak i z mlodszym etc. Byle nie
w pracy. Pierwsza regula romansow mowi calkiem jasno "Tam gdie rabotajesz tam
nie...". Chyba wiecej nie trzeba wyjasniac, ale jakby co to znajdziesz w sieci
cale tomy odpowiednich przykladow.
Pa i zycze udanego romansu. Starsi moga dac wiecej niz to sobie obiecywalas.

[megxx]

A co z jego reakcjami na Twój widok, czy to działa w obie strony? Jeżeli tak,
to śmiem twierdzić, że już jesteście po pierwszej randce.
Mąż Cię nie pociąga, czy jesteś z nim z przyzwyczajenia? A może tak wygodniej
albo coś podobnego. I nie wiem, czy chodzi tutaj o tą szczególną osobę, czy
może o kryzys w Twoim stałym związku, bo wtedy znacznie łatwiej dać się
zauroczyć.

[asiuchna]

Trochę czasu minęło, okazało się, że jest on dla mnie wszystkim, rozumiemy się
bez słów, mamy takie same upodobania, to samo lubimy jeść. Łączy nas już chyba
coś więcej,jednak narazie pozaostaliśmy tylko na przytulaniach, dotykach, tak
jest nam dobrze. Jest przy mnie zawsze gdy tego potrzebuję. Jest moim aniołem
stróżem. Mąż niestety nie daje mi satysfakcji w normalnym życiu, jak również w
seksie. Przy tym drugim czuję się kobietą, chociaż mógłby być moim ojcem.
Postanowiłam to kontynuować, chociaż nie wiem, czy nie skończy się to dla mnie
źle. Mówi się trudno i żyje się dalej. Chłopaki podpowiedzcie mi co mam czynić -
pomóżcie, robię dobrze czy źle?

[sabeth]

kochaj i rób co chcesz!
zycie jest krótkie, ja jestem w podobniej sytuacji, i....robie co chcę, kocham
i robię co chcę...
cholera, zycie jest takie krótkie, łap swoje szczęście! Ja łapię!


Sabeth

[felicity76]

trzeba isc za glosem serca...Ale czy nie boisz sie o malzenstwo? Co jesli sie
rozpadnie? Nie bedziesz zalowac? Czasem takie uniesienia z kims "nowym na boku"
przyslaniaja rzeczywistosc i jestesmy zdolne robic na prawde powazne glupstwa.
Jesli jestes pewna, ze nie kochasz swojego meza, ze uczucie wygaslo....to tez
na Twoim miejscu szukalabym milosci w kims innym...

[asiuchna]

Problem w tym, że ja kocham swojego męża i nie chcę aby małżeństwo się
rozpadło. Jednak ten drugi nie pomaga mi w tym. Zaczynam się nad tym wszystkim
zastanawiać i naprawdę nie wiem co mam robić. Nie chcę zranić ani męża ani tego
drugiego.

[megxx]

Nie można i mieć ciastko i zjeść ciastko. Życie to ciągłe wybory. Chcesz być z
mężem, widzisz to w świetle innego związku, to musisz być z nim. Czy to słuszny
wybór? odpowie życie, ale w niepielęgnowanym związku uczucia słabną i
przychodzi obojętność. Decyzja należy do Ciebie. Szkoda, że do poprawienia
jakości związku trzeba dwojga, a czasem ta druga strona nie widzi, że jest cos
nie tak. Życzę Ci dobrych i owocnych decyzji.

Sabeth?

[she_5]

Nadal kochasz? Tak pytam, bo urzekła mnie Twoja historia :)

[madziula84]

przeczytaj sobie ksiażke Janusza Wiśniewskiego (o ile juz nie
czytalas)"samotność w sieci" i jestem pewna na 99% ze bedziesz wiedziala co
zrobic :)

J. Wiśniewski "Co zrobić z mężem w weekend"

[she_5]

(poradnik dla zdradzających żon)

[mumin-63]

Asiuchna...Powiem tak..Podpisuje sie pod ciastkiem.Ja jako chlop zmagalem sie z
miloscia okolo 10 lat ---z miloscia do duzo mlodszej kobiety.Ona zrobila bardzo
odwazny pierwszy krok,ja zrobilem ten krok wiele lat po niej.Jestesmy
szczesliwi i dzis tylko zastanawiam sie nad swoim niezdecydowaniem kilka lat
temu,zloszcze sie na siebie ,ze tak wiele sobie odebralem z zycia.Otoczka spraw
wazna jest ,nie da sie ukryc .Ale (sorry mialo nie byc ale),milosc jest
najwazniejsza .Fantazje,seks,zwykly dzien,mnostwo obciazen,klopoty
z "przyjaciolmi",praca,hobby,porozumiewanie sie ---to sa wazne dla nas
zagadnienia ,lecz nie na tyle aby nad nimi myslec,siedziec i analizowac.To sie
wie od razu.Wiesz to???? Jak wiesz to --hoooooop i jestes w Matrixie...Pozdr
mumin-63

[asiuchna]

Od ostatniego wpisu sporo się zmieniło. Z tym 2 jesteśmy na stopie nie tylko
przyjacielskiej, uwielbiam jak On mnie dotyka, przy Nim odkrywam swoje czułe
miejsca. Uczę się od Niego wielu rzeczy. Jak narazie do niczego nie doszło - to
się chwali, jest mi po prostu super. Niestety mój mąż pomimo wielu poważnych
rozmów nie daje mi tego, czego chcę. tan drugi wręcz przeciwnie, nie muszę nic
mówić - On sam robi takie rzeczy, że przechodzą mnie ciarki. Do niczego mnie
nie zmusza. Żałuję, że nie spotkałam go wiele lat temu, wtedy na pewno bym Go
już nie oddała. Za tzw. gapowe się płaci. Jest mi głupio, że okłamuję męża, ale
jest mi za dobrze, bym miała to przerwać. Przykro mi, ale chyba już wybrałam.
Tak czy inaczej i tak trafię do piekła!

Piekło? Niekoniecznie

[megxx]

Nie bądź taka surowa dla siebie. Tylko jak radzą Ci, co juz to przeszli:jak
najszybciej odejdź od męża, masz powód, po co tworzenie dodatkowych stresów?

[conejito]

Albo rybki albo akwarium.... No chybaże nie miałabyś nic przeciwko temu by i
Twój mąż trochę na boku poużywał życia...
Pozdr

[asiuchna]

Dawno temu powiedziałam mężowi, że jeśli miałby kochankę, to ja jemu tego nie
zabraniam, chciałabym tylko o tym wiedzieć. Z drugiej strony nie mogę od niego
odejść, bo go nadal kocham i mamy dziecko. W chwili obecnej ciągnę romans i jak
narazie nie mam ochoty ani zamiaru z niego zrezygnować. Może jakbym z tym
drugim nie spotykała się codziennie w pracy nie byłoby problemu z zerwaniem
tego. Jak narazie, to wszystko jest o.k. Pozdrawiam i dziękuję wszystkim za
rady. Czasami się przydają.

[asiuchna]

Zaczęłam czuć się prawdziwą kobietą. Dopiero przy nim jestem sobą, dzień bez
jego dotyku to dzień stracony. Po prostu oszalałam. Czy jest ktoś kto właśnie
przeżywa cos takiego jak ja? Może wspólnymi siłami pójdzie nam lepiej.

[anutka1]

asiuchna....nawet nie wiesz jak Ci zazdroszcze...nie wiem czy znasz moja
historie...moj mezczyzna jest za oceanem i jade tam za niecale 3
tygodnie...tyle ze POD WIELKIM ZNAKIEM ZAPYTANIA NASZE SPOTKANIE.Przezywam
koszmar...bowiem moja psychika jest chyba za slaba na takie przezycia....a
jesli w gre wchodza uczucia i emocje to poprostu nie potrafie sobie poradzic z
tym wszsytkim, strasznie pragnelabym go wreszcie moc dotknac...wierzylam w to
przez cale 8 miesiecy, wierzylam w niego...a teraz....czuje wielkie
rozczarowanie ,straszny bol i pustke. Oboje bardzo chcemy...ale rzeczywietosc
jest strasznie brutalna....on nie ma pracy ani domu...mialo sie to zmienic w
ciagu 8 miesiecy...nie zmienilo sie i nie wierze ze zmieni sie w ciagu 3
tygodni...bylam z nim calym sercem...oddalam cale serce, motywowalam jak
moglam, wspieralam jak moglam zeby sie nie poddal, zeby wylazł z dołka,
przeciez kazdy moze wpasc w dolek...ale nic.....wspolczuje strasznie ale z
drugiej strony czuje sie wypalona.
Czy jest sens zatracac siebie...czy walczyc nawet kosztem wlasnego zdrowia
psychicznego?
...

[asiuchna]

Jeśli mam być szczera, to nie sądzę, by to co robisz miało jakiś sens. Dajesz z
siebie wszystko a to i tak nie zmienia tej sytuacji. Wg mnie daj sobie z tym
spokój. Jeśli nie był w stanie przez tak długi czas poprawić swojej sytuacji to
jest po prostu niepoważny. Nie widzę sensu byś się dla takiego człowieka
wypalała. Szkoda Twojego zdrowia, serca, życia! Nie zmarnuj jego! Ja podjęłam
decyzję o kontynuowaniu romansu, bo ten drugi daje mi wszystko czego nie daje
mi mój mąż. Jestem z mężem tylko dlatego, że mamy dziecko. Jeśli by jego nie
było dawno bym już odeszła. Tylko to mnie trzyma! Pozdrawiam i życzę dużo
szczęścia.

[anutka1]

masz bardzo duzo racji...tylko zdajesz chyba sobie sprawe jakie to cholernie
trudne, nawet zakonczenie czegos takiego.
Wiem ze to jest bez sensu....daje mu jeszcze jedną malutką szanse, jak tylko
przyjade do US....bo potem juz z pewnoscia nie dam rady to ciągnąć.
Szkoda mi go ...bardzo, bo wierzyl ze uda mu sie odbudowac zycie, ze spotkal to
co najcenniejsze w zyciu-milosc-ze ona go zmotywuje...ja tez bardzo tego
chcialam, baaardzo, chyba nawet za bardzo. A teraz....jest mi strasznie przykro
ze to sie toczy tak jak sie toczy.
Pozdrawiam - ciesze sie ze Tobie sie uklada, przynajmniej czujesz sie dobrze,
cudownie, tylko byle to nie okazalo sie taka chwila zapomnienia jak u mnie.
pa

[gracja13]

asiuchna, mam podobny problem stoję przed podobna decyzją, prosze o kontakt

[asiuchna]

spójrz na moją odp. w twoim anonsie, proszę nie pisz listów,prawie wpadłam. A
może mieszkasz w Łodzi?

[gracja13]

asiuchna przeczytałam post, do mojego anonsu, jeszcze raz dziekuje za odp, nie
jestem z Łodzi, jestem z nad morza

[gracja13]

aha , ale jeżeli piszesz, na forum i masz ten sam login co w poczcie to nie
boisz sie że wpadniesz??

[asiuchna]

Przepraszam wszystkich ale kończę temat. Zmądrzałam i skończyłam. Jeszcze raz
przepraszam za moją głupotę.

och...:(

[she_5]

Przestał dawać wszystko, czego nie dawał mąż, czy mąż zaczął się lepiej starać?

[majeczka353]

asiuchna - jak udalo ci sie z tego wyplatec??
ja jestem w takiej samej sytuacji. 33 letnia mezatka, male dziecko I zakochalam sie z wzajemnoscia w 57 letnim koledze z pracy! Zaczynalo sie niewinnie, przytulaszczki, pocalunki I rozmowy. Po 18 miesiacach jednak zdradzilam meza.I teraz nie potrafie sobie z tym poradzi, chyba zwariuje Od samego poczatku probowalam to skonczy, chyba ze sto razy. ale im bardziej probowalam tym bardziej teskilam za nim I nie moglam bez niego zyc. NIe wiem co robic. nie chce sie rozwodzic, kocham meza. Jak to mozliwe ze kocham in obu?? Chce ten romans skonczyc I naprawic malzenstwo ale nie umie I nie wiem jak.