przemoc

[mysz34]

dzień dobry. mam 35 lat. Nie wiem co mam robić. Mój mąż stosuje wobec mnie
przemoc. Jestem 13 lat po ślubie. W ciągu tych lat były pojedyncze ataki
agresji (kopnięcie, popchnięcie, szarpnięcie). Natomiast ostani tydzień to
już prawdziwa gehenna.Zzaczęło się od tego, że podejrzewałam go o zdradę i
powiedziałam mu o tym (przedstawiłam mu nawet dowody - sms. Wpadł w szał.
Rzucił mnie na łóżko i bił po plecach, później szarpał po oczach. Ogarnęła go
furia. Dał mi "z byka" w nos, dostałam także po twarzy. To było we wtorek,
nie było przy tym dzieci, natomiast w środę wyzywał mnie, popychał, działo
się to przy najmłodszym dziecku (7 lat). Wczoraj była dalsza część. Zaczął
mnie dusić, wziął nożyczki i powiedział, że mie zabije. Naprawdę się bałam,
byłam przerażona, krzyczałam a potem ze strachu powiedziałam że zrobię
wszytsko co zechce. Nie pozwolił mi wyjść. Kazał siedzieć i nie ruszać się.
Potem wymaga, żebym zachowywała sią normalnie nie płakała i rozmawiała z nim.
Dochodzi do tego przemoc seksualna, doprowadza do zbliżeń. Mówi że to moja
wina.
Uchodzimy za normalną rodzinę, nikomu o tym nie mówiłam. On nie pije, dobrze
zarabia i wszystkie pieniądze oddaje. ja też mam dobrą pracę. Proponowałam
rozstanie, on krzyczy że mi nie da, miałam się od..lić 14 lat temu, a teraz
będziemy tak gnić. Za dwa dni wraca straszy syn. Co robić, do kogo się
zwrócić. Po tych akcjach mam siniaki na rękach. Boję się iść do lekarza i na
policję. Wtedy nie da się już nic odwrócić. A ja mam nadzieję, że można
wszystko uratować.
Siedzę w pracy, ogarnęła mnie apatia, nie umiem pracować. Nie mam sił żeby
się wyprowadzić. Dzieci bardzo kochają ojca, nie bije ich. Czasami bardzo
krzyczy. Prosiłam żeby się wyprowadził na jakiś czas, żeby to wszytsko
przemyśleć. Nie mam mowy to jego mieszkanie (mieszkanie jest na niego, ale
kupione w czasie małżeństwa).
Co ja mam robić, jak żyć, kiedy w środku tak boli.

[kamila1234]

witaj myszo
ja jestem 3 lata po slubie .kiedy bylismy malzenstwem moj maz byl prawie
idealny,szczery,pomocny....poprostu DOBRY.problemy zaczely sie z przyjsciem na
swiat dziecka(teraz ma 1,5 roku)poczatkowo byly tylko afery jednak 6 mc temu
maz mnie uderzyl.Z dnia na dzien staje sie coraz bardziej agresywny ja siedze z
dzieckiem nie pracuje mąż ma mnie w garsci...codziennie słysze ze sama sobie
nie dam rady ze jestem nikim ,nic nie umiem,a juz szału dostaje mąż jak nie
zgadzam sie na sex analny,przychodzi naburmuszony i krzyczy
.....jestem u skraju załamania nie mam mieszkania bo maz dostal go po
rodzicach,nie mam pracy.....ten zwiazek traktuje juz tylko jako chwilowa
przystan
...wiem ze nigdy juz mu nie zaufam,chce zyc z normalnym człowiekiem a nie z
chamem!!.....tylko dziwi mnie taka zmiana charakteru w nim.
wiem ze jak miesiac jest dobrze to znów bedzie żle....kwestia czasu
Mam 23 lat i zmarnowane zycie........

[wojciech.kruczynski]

Zarówno w jednym jak i w drugim przypadku nie ma co liczyć na to, że sytuacja
się poprawi. To jedno z największych złudzeń bitej w domu kobiety: że jest coś
takiego, co mogę zrobić, by on przestał i na powrót był dobry. Jeśli tak
myślisz, to tak naprawdę oznacza to, że czujesz się za to bicie odpowiedzialna.
Napastnik właśnie tego chce - żebyś myślała, że to wszystko twoja wina.

Im wcześniej porzucicie to złudzenie i zaczniecie walczyć o swoje prawo do
spokoju i godnego życia, tym lepiej. 23 lata to wiek, w którym można swoje
życie odmienić całkowicie - na lepsze. Zresztą, w każdym wieku macie prawo do
tego, żeby nie bito Was i nie wyzywano we własnym domu.

Dopóki trwacie w tej sytuacji, wysyłacie oprawcom sygnał, że nie jesteście w
stanie się bronić. Że uznajecie swoją winę. To powoduje, że napastnik poczyna
sobie coraz śmielej. Jego agresja może prowadzić do ciężkich zranień, czasem do
śmierci. W podobnym niebezpieczeństwie są też dzieci. Do tego dochodzą urazy
psychiczne, które się ciągną przez całe życie. Apatia, depresja, ciągły
niepokój lub zobojętnienie - to pierwsze objawy zaburzeń psychicznych. Im
szybciej zacznie się je leczyć, tym większe prawdopodobieństwo całkowitego
powrotu do normalnego życia.

Nie jesteście same. Pomoc można uzyskać w ośrodkach kryzysowych (np. na
Walecznych ośrodek DOM) albo w Niebieskiej Linii. Od września rusza też nowa
przychodnia antyprzemocowa przy Belgijskiej 4 (3 piętro), gdzie można będzie
bezpłatnie uzyskać poradę psychologiczną, prawną, zapisać się do grupy wsparcia
kobiet z podobnym problemem lub podjąć psychoterapię, jeśli to będzie
konieczne. Jestem jednym z psychoterapeutów tego zespołu, więc można będzie się
ze mną spotkać tam osobiście i pociągnąć sprawę zapoczątkowaną na tym forum.

Pamiętajcie, że wiele kobiet już sobie poukładało życie po takim okresie
katowania - znalazły pracę, mieszkanie, przeprowadziły rozwody i podziały
majątku, wywalczyły alimenty, czasem też zakaz zbliżania się do nich i dzieci.
To się da zrobić. Nie poddawajcie się i piszcie na forum, co się z Wami dzieje.

pozdrawiam

[mysz34]

dziękuję za odpowiedź. wcześniej poczytałam strony w internecie i powzięłam
pewne kroki. Poszłam do lekarza, mam zaświadczenie. To pierwszy krok ale na tym
nie poprzestanę. Acha stwierdziłam, że ja nie mam się czego wstydzić, więc
powiedziałam teściowej i szwagierce, powiedziałam także przyjaciółkom i jakoś
tak lepiej. Mąż usłyszał od wszystkich. na ile go to pochamuje to zobaczymy.
Ale typowe on wini mnie za to, bo ja go wyprowadziłam z równowagi.
Kamilko na pewno do ciebie napiszę tylko muszę sią zebrać w sobie. Tak na
szybko to zamykam oczy i widzę dziewczyna 23 lata, całe życie przed tobą. Łatwo
powiedzieć uciekaj, ale ja wiem że to nie jest takie proste. Nie wiem jak u
ciebie, ale najgorsze (?) są te dobre dni, one powodują, że jest nadzieja (tak
bardzo chcę wierzyć że będzie lepiej) no i są dzieci coraz starsze, chłopcy,
one chcą mieś spokój, chcą widzieć że rodzice się kochają, a skoro tata jest
dobry to czemu mama chodzi smutna, to wina mamy?. Nie widzą co dzieje się w
sypialni za zamkniętymi drzwiami, nie znają tych upokorzeń tego bólu. Trzymaj
się cieplutko.

[kamila1234]

myszko jezeli chcesz skontaktowac sie ze mna....albo poprostu pogadac napisz na
[e-mail] lub [e-mail]

czy jesteście z Wawy ?

[mookkie]

jakbym czytała o sobie !
Myślałam , ze tylko ja żyję w kamiennym kręgu u boku wspaniałego , przystojnego
niepijącego i niepalącego supermena , babskiego boksera.

do mookie

[kamila1234]

dobre stwierdzenie mookie......mookie skad jestes i ile masz lat?
ja jestem z lodzi

[magania]

Dzieci wiedza i widza wiecej niz wam sie wydaje.

[rezurekcja]

mysz34 napisała:

> Nie mam mowy to jego mieszkanie (mieszkanie jest na niego, ale
> kupione w czasie małżeństwa).

oj, to cos nie tak.
Wszystko co zostalo zakupione w czasie malzenstwa jest wspolwlasnoscia obojga
malzonkow.
Chyba, ze maz dostal to mieszkanie w spadku. Wtedy jest jego. Jesli kupiliscie
jako malzonkowie - jest Wasze.
Na forum Dom jest podforum Notariusz. Mozesz dopytac, odpowiada kolezanka Bebiak.

[pawel.drozdziak]

> Wszystko co zostalo zakupione w czasie malzenstwa jest wspolwlasnoscia obojga
> malzonkow.
> Chyba, ze maz dostal to mieszkanie w spadku. Wtedy jest jego. Jesli kupiliscie
> jako malzonkowie - jest Wasze.

i w takim wypadku po rozwodzie dochodzi do podzialu, tak jak i reszty majatku.
Chyba, zebyscie przed malzenstwem spisali intercyze. Spisaliscie?

[pawel.drozdziak]

Bo istnieje taka teoretyczna mozliwosc, ze spisaliscie przed slubem intercyze,
a po slubie na przyklad jego rodzice kupili to mieszkanie na niego. Wtedy nie
byloby ono przedmiotem podzialu. Tak bylo?