Dziewczyny w związkach na odległość

[anekra]

Witam

Ciekawa jestem ile jest wśród forumowiczek dziewczyn, które są w związkach na
odległość. Obojętnie, czy związek wolny, czy małżeństwo na odległość
wymuszone pracą... sama jestem właśnie w takim związku i ciekawa jestem ile
jest takich ja. Wiem - ciekawość to pierwszy stopień do piekła, ale czasem
dobrze jest o czymś poplotkować w babskim gronie :-)

[Gość: kbb]

ja jestem, tak z polowa sierpnia minely wlasnie 2 lata. Pozdrawiam i trzymaj
sie :) no i "God save the Internet" ;)

[Gość: toja]

ja również jestem okresową żoną na odległość konkretnie jestem żoną marynarza,
nasze życie to ciągłe rozstania i powroty
pozdrawiam:-)

[Gość: Agga]

Podziwiam Cię.....ile trzeba mieć siły w sobie i miłości, aby dawać sobie
radę...

[malysmutek]

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=28095
znasz nasze forum toja?

[isfolket]

Ja jestem w związku na odległość przez połowę Polski od prawie 2 lat. I właśnie
mam kryzys. Mam dość weekendów zarwanych na podróże, pieniędzy wydanych na
pociągi, wiecznego zmęczenia i niedosytu kontaktu z partnerem.
Co robić?

[Gość: marta]

ja chyba na taki uklad sie zdecyduje. po 2 latach zwiazku i mieszkania za
granica zdecydowalam sie wrocic do kraju. moj maz chce polske traktowac z
doskoku.
wyglada na to ze beda jak zona marynarza nie bedac zona marynarza.....

[Gość: marynarzowa]

Ja też jestem w związku na odleglość(sytuacja wymuszona pracą ), nie
widzielismy sie juz od dwóch miesięcy. Pomimo rozłaki i wiecznej tesknoty moge
powiedziec, ze jestem szczesliwa. Czuje jego bliskosc, przede wszystkim
psychiczną. Mamy prawie codzienny kontakt - telefony, e-maile, smsy. A kiedy
spotykamy sie po tak dlugim czasie - jest to radość nie do opisania! W
przyszlym tygodniu znowu bedziemy razem.
Jednakże moje znajome, koleżanki nie wyobrażaja sobie życia w ten sposób,
twierdzą potrzebują partnera na co dzień. I pewnie cos w tym jest, ze do zycia
na odległość trzeba mieć odpowiednią "konstrukcję" psychiczną. My z moim Misiem
chyba ją mamy.

[Gość: Fema]

Bylam w takim ukladzie przez rok, widywalismy sie co 2 miesiace. Nie bylo az
tak ciezko, bo oboje wiedzielismy, ze niedlugo bedziemy razem juz "normalnie".
Teraz mieszkamy razem i musze przyznac, ze nie wyobrazam sobie juz takich
rozstan, potrzebuje partnera codziennie...

[anekra]

Dzięki za wszystkie posty. Ja jestem w takim związku już niemal 4 lata. I
rzeczywiście, "God save the Internet", poznałam go w sieci i właściwie
codzienny kontakt mamy właśnie dzięki sieci. Maile, gg, do tego smsy, czasem
jakiś telefon. Dzieli nas odległość 200km i widujemy się raz na 2 tygodnie, raz
on przyjeżdża do mnie, raz ja do niego. Nie jesteśmy jeszcze małżeństwem, choć
wszystko wskazuje na to, że tak się właśnie stanie. No i... czasem jest ciężko.
Po prostu ciężko i chyba nie będę opisywać o co mi chodzi, bo wszystkie tu
wiemy, o czym mówię. Wystarczy jeden dzień, gdy nie można było się spotkać na
gg, bo wrócił z pracy około północy, a już tęsknota jest o wiele silniejsza,
choć właśnie w miniony weekend się widzieliśmy. Ech. I jeszcze długie dwa
tygodnie, zanim zobaczymy się znowu. Pozdrawiam wszystkie dziewczyny wciąż
żegnające się i witające :-) Trzymajcie się :-)

[Gość: ?]

Zainstalujcie sobie program Skype. Jeśli ma sie słuchawki z mikrofonem (tanie i
łatwo dostać) można gadać do woli przez komputer. Jakość połączenia lepsza niż
telefon. Skype to program darmowy do ściągnięcia z internetu.

[maartunia]

SKYPE TO CUDO!!!POLECAM:)
Marta

[lena_zienkiewicz]

od czterech lat spędzamy ze sobą kilka miesięcy, potem on wyjeżdża na kilka
miesięcy, potem znów wraca, znów wyjeżdża...
Tyle, że nas dzieli 1270 km :-(((

zwiazek na odleglosc

[Gość: iris]

jestem od 9 miesiecy w zwiazku na odleglosc. kiedys uwazalam ze takie zwiazki
nie maja przyszlosci i predzej czy pozniej musza sie rozpasc... teraz nie wiem
co mam o tym myslec... tym bardziej ze zapowiada sie ze nie zobaczymy sie
jeszcze przez co najmniej kolejne 9 miesiecy...
mam nadzieje ze da sie to przetrwac...
dzieli nas ok 9500 km wiec pozostaje tylko internet i telefon, ale to malo...
:(

[pinpondzek]

Ja jestem troszke dluzej...znam Twoje uczucie...dzieli nas tyle samo
kilometrow...i taki sam czas przed kolejnym spotkaniem jesli sprawdzi sie
czarna wizja przyszlosci :-(

[Gość: Milka]

Nas dzieli 600km, widujemy się co 2 tygodnie, codziennie smsujemy, dzwonimy,
wysyłamy maile i ...strasznie tęsknimy, ale nie wyobrażam sobie, żeby go nie
było...

[smilena]

No ja tez sie do nich zaliczam,niestety :( 4 lata mineły w lipcu,a 300km jak
nas dzielilo tak dzieli (choć już bliżej do bycia razem niż dalej)Ale i tak
najwazniejsze ze wogole jest!!!!! Nawet raz na dwa tyg,ale jest i jest
cudowny :) Nie wiem jak Was, ale mnie najbardziej wkurzają kobitki (chyba tylko
kobitki,bo zaden facet czegos takiego mi jeszcze nie powiedzial),ze jak to tak
mozna na odleglosc, ze on to tam napewno mnie zdradza z calym tabunem
dziewczyn...itd, itp. I wyjaśnienia ,że jak sie chce zdradzić to można mieszkać
i na tej samej ulicy i to zrobić (niekoniecznie w innym miescie) jakoś
niebardzo trafiają.

Echhh...głupie te babsztyle niektóre ;)))

Pozdrowionka dla Was dziewczynki i życzę jak najczęstrzych spotkań z drugimi
połówkami. Trzymajcie się ciepło!

Ps. Jeszcze tylko oby wytrzymac do soboty...

[glonik]

Wchodzę w licytację: pomad 500 kilometrów nas dzieli. Ja łapię dyżury, potem je
odbieram, w czasie niekoniecznie dla pracy wygodnym, ale przynajmnej RAZ w
miesiącu się spotykamy. Wiem, rzadko i krótko.
Do tego dodajcie zaufanie...jestem zazdrosna, choć udaję, że nie. Ale ufam,
wierzę, że mi paskudnych numerów nie robi, tak jak On też wierzy (i powinien,
kurzy nielot jeden) że ja mu też nie robię.
Czekanie, długa podróż, prawie 9 godzin, warte jest spotkania, które czasem
sielankowe nie jest. (Zamiast paść sobie w objęcia, za łby się bierzemy).
Jesteśmy w takiej sytuacji, że trudno nam jakąś decyzję podjąć. A, zaraz rok
nam stuknie :-).
Pozdrawiam wszystkie miłości "na odległość". To jest trudne.

[Gość: Milka]

Ja tez nie znosze tych idiotek ktore mowią ze on na pewno mnie zdradza...Nie ma
jak życzliwość i podtrzymywanie na duchu, kiedy za nim tęsknię...

[Gość: toja]

Gość portalu: Milka napisał(a):

> Ja tez nie znosze tych idiotek ktore mowią ze on na pewno mnie zdradza...Nie
ma
> jak życzliwość i podtrzymywanie na duchu, kiedy za nim tęsknię...

jeszcze lepsze są teksty w stylu np.: ja nie zgodziłabym się na taki układ,
zostawiłabym go, rozwiodłabym się!
hahaha, co wy na to?

[smilena]

Taaaa... już mówiłam głupie baby i tyle!!!!!
A my i tak wiemy swoje.

[Gość: Robert]

Szanowne dziewczyny - jestem bardzo szczęśliwy że to piszecie. Muszę pokazać to
mojej żonie. Może będzie jej raźniej...Pozdrawiam wszystkie Panie.

[anekra]

Mnie też zawsze do szału doprowadzają takie życzliwe. Nie wiem dlaczego mówią
takie rzeczy, z zazdrości, z głupoty czy ze zwykłej babskiej zawiści... ale
naprawdę potrafi mnie doprowadzić do szewskiej pasji. W końcu w związku na
odległość najważniejsze jest właśnie zaufanie, że te kilkaset kilometrów dalej
nie dzieje się nic, co mogłoby wzbudzić choć cień podejrzenia. Że tak samo
tęskni jak i ja i nie w głowie mu jakakolwiek inna...

[Gość: kbb]

u mnie kolo 1900km.. ktore z was sa z Polakami a ktore z mezczyznami innej
narodowosci ? planujecie jakies przeprowadzki ?

[anekra]

Ja z Polakiem. Przeprowadzka pewnie nastąpi... do niego. Ale nie wcześniej niż
za dwa lata... :|

[Gość: Milka]

Ja już sama nie wiem, jestesmy z tego samego miasta, po prostu musial wyjechać
te 600km bo taką ma pracę..niestety chyba nieprędko ją zmieni, bo dobrze mu
płacą...Chyba ja prędzej dołączę...

[Gość: Gosia]

Od dwoch lat. Poznalismy sie w Azji. On wrocil do siebie. Jest
Australijczykiem. Ja pojechalam dalej do pracy w Afryce. Ostatnio widzielismy
sie w Wwie w sierpniu. Dodam, ze nie jestesmy pierwszej mlodosci i oboje po
przejsciach, oboje tez mamy charakterki. Tak sie sklada, ze mi ta Afryka uszami
wychodzi i wlasciwie wczoraj zdecydowalam sie na przeprowadzke do Niego przed
Swietami. Bedzie to znaczylo koniec mojej niezaleznosci. Troche sie boje...

[Gość: <:)]

JA też jestem w zwiazku an odleglos od roku i jest oki :) kocham go i to
najwazniejsze :) pozdrawiam

[minnette]

anekra napisała:

> Mnie też zawsze do szału doprowadzają takie życzliwe. Nie wiem dlaczego mówią
> takie rzeczy, z zazdrości, z głupoty czy ze zwykłej babskiej zawiści... ale
> naprawdę potrafi mnie doprowadzić do szewskiej pasji.

Oczywiście, że z zawiści. Nie mogą znieść myśli, że setki kilometrów nie są w
stanie osłabić Waszego uczucia. Właśnie takie sytuacje, sprawdzają trwałość i
stabilność związku. Ja sama jestem w takim związku od kilkunastu miesięcy i już
mnóstwo życzliwych osób radziło mi zerwać tę znajomość. A już najbardziej
irytujący są ludzie, którzy oceniają daną sytuację, mimo, że sami nigdy się w
takiej nie znaleźli.

[Gość: aki]

No tak...a ja mieszkam w Stanach a On w Polsce. I widujemy sie raz na kwartal
jak dobrze pojdzie. Cale szczescie, ze mielismy okazje spedzic razem ostatnie
dwa miesiace. Co dobre szybko sie jednak konczy wiec kolejne nasze spotkanie
bedzie w listopadzie lub pod koniec grudnia. Tesknie przerazliwie!!!! On tez.
Sms-y, maile i telefony sa naszym zbawieniem.

Moze zabrzmi to dziwnie, ale milo jest uslyszec, ze jest wiecej kobiet, ktore
sa w zwiazkach 'na odleglosc.' Wiele osob bardzo mi sie dziwi, a ja i tak
obstaje przy swoim. Rzadko przeciez spotyka sie swoja 'druga polowke':)

Pozdrawiam serdecznie!

[Gość: nebbia]

byłam 4 lata w związku na odległość - przetrwał, ale nie przetrwał braku
odległości :/ a teraz moj kochany chłopak wyjechał na rok! ale za miesiąc lecę
do niego, potem on przylatuje a potem coś wymyślimy.

[saana]

po 3.5 roku 600 km w koncu razem jest swietnie.
a kiedys bylam w zwiazku na 2000 km i spotkaniach co pol roku .

[as2008]

jestem wieczna slomiana wdowa
spotykamy sie co 5 m-cy na 2-3 m-ce

as zona marynarza

[Gość: misia]

as jak sobie radzisz? :( ja mojego kochanego nie bede widziala jeszcze przez 4
tygodnie, a juz usycham :( licze kazda godzine:( jak sobie z tym radzic?

[as2008]

Gość portalu: misia napisał(a):

> as jak sobie radzisz? :( ja mojego kochanego nie bede widziala jeszcze przez
4
> tygodnie, a juz usycham :( licze kazda godzine:( jak sobie z tym radzic?

spoko
przyzwyczialam sie
w czasie jak go nie bylo zrobilam prawko, urzadzialm jeden pokoj, zostalam
fanem aerobiku itp itd...
wiem ze jest ciezko /czasem bardzo/ ale dzis mam swietny humor bo jutro m
przyjezdza

as

[Gość: cierpliwa]

Niby tylko 300 km,ale tęsknota conajmniej jak by kosmiczna

[kicia_simba]

Wiecie co jest najgorsze? Jesli juz po jakims czasie 'na odleglosc' uda Wam sie
byc razem, a potem sie okazuje, ze znowu trzeba sie rozdzielic..
Ja z moim facetem jestem prawie 2,5 roku. Bylismy razem przez pierwsze 3
miesiace, potem pol roku na odleglosc, i to spora Warszawa - Kopenhaga (ale
robilismy co w naszej mocy zeby sie widziec co miesiac, gora 2). Potem
zamieszkalismy razem, prawie 1,5 roku, a teraz byc moze bedziemy znow osobno, i
to na rok (praca..)! Eh, jego nie ma 3 dni, a ja juz zaczynam tesknic;)
Coz zwiazki na odleglosc sa trudne, ale plusem jest chyba to, ze nie wpada sie
tak szybko w rutyne bycia razem.
Pozdrawiam:)

[smilena]

Wiecie co? Troche sie lzej na serduchu robi,ze sa jeszcze inne kobitki w takiej sytuacji jak ja.Tzn wiadomo,ze sa ale nikt z moich znajomych nie kocha na odległośc i nie wiedzą jak czasem potrafi być ciężko. Proponuję przekształcić ten wątek w kącik "samopomocy babskiej" ;))) Wkoncu jakby nie było, ktoś kto nigdy nie był w naszej sytuacji nie bardzo potrafi nas zrozumieć. Więc w chwilach załamań wpisywać się i liczyć na szybki odzew współtowarzyszek niedoli ! (mam nadzieje)

PS.Wiem,ze sie powtarzam,ale...to juz w sobote :))))))

[Gość: toja]

dziewczyny jeśli chodzi o odległość to ciekawe która mnie przebije?
ja w Polsce, mój mąż w Brazylii, inny klimat, inna pora roku, różnica kilku
stref czasowych
pozdrawiam

[Gość: hania]

Oj u mnie w sumie ,,tylko,, 500 km ale ciezko jest.Tzn. przychodza czasem takie
momenty ze wkrecam sobie rozne dziwne rzeczy;a bo to On nie zadzwonil dzis =juz
mnie nie kocha,a to smsy za rzadko dzis przesyla=coraz mniej kocha...Ale
generalnie jakos dajemy sobie rade choc bez niego jest mnie jakby mniej,dopiero
gdy przyjezdza odzywam.Ale jeszcze 12 dni musze wytrzymac:)A potem 10 dni
razem!!!!I znow rozlaka...I tak juz ponad 2 lata.Bardzo go jednak kocham i wole
byz z nim na odleglosc niz zyc bez Niego:)

[Gość: romeo]

związek na odległość to fikcja i wygodnictwo życiowe, ci może łączyćludzi
którzy się widzą raz na jakiś czas.

[anekra]

smilena - popieram inicjatywę :-) Od razu lepiej jest wiedzieć, że są takie
same jak my, i to całkiem blisko, bo przecież na forum... A czasem, jak już z
tęsknoty nie wiadomo co ze sobą zrobić, a każdy opóźniony, lub mniej treściwy
sms traktuje się jak oznakę końca trzeba jakiejś pociechy i słów kogoś, kto też
przeżywa to samo :-) Że będzie dobrze, bo przecież jakby nie kochał, to by
wcale nie napisał... :-)Jako autorka wątku czuję się upoważniona ogłosić, że
wątek samopomocy babskiej uważam za otwarty!!! :-)

[noelka28]

ja pare lat temu przez rok bylam w zwiazku na odleglosc (300km) i byl to piekny
rok - co weekend sie widywalismy i kazda wolna chwile mi poswiecal, czulam sie
cudownie, niestety, potem, jak zamieszkalismy razem, stwierdzil ze juz mnie ma
(tak sadze) przy sobie wiec nie trzeba sie az tak starac, wkradla sie rutyna,
poznalam jaki jest naprawde - pomieszkalismy 1,5 roku razem i zwiazek sie
rozpadl - wiec nie wiadomo co lepsze

[kasietta]

Witajcie,
to może jeszcze i ja:
Od trzech lat, prawie 200 km... Poznany przez internet... Włoch... Spotkania co
trzy-cztery miesiące, ale trwające przynajmniej tydzień... Chociaż czasem pytam
sama siebie czy to ma sens i jak długo jeszcze tak można...

[Gość: kbb]

kasietta a nie myslalas o przeprowadzce ktorejs ze stron ? w wiekszosci
przypadkow wszystko sie rozgrywa glownie o prace dla tej przeprowadzajacej sie
w nowym miejscu ale daje sie to rozwiazac. ja przygotowuje sie do
przeprowadzki, poki co w PL nic do stracenia, jeden etap juz zamkniety (studia)
a nastepnego etapu (pracy) jeszcze nie ma.

[tomekchcialbywiedziec]

przezylem pare zwiazkow na odleglosc 800km.dla mnie nie ma sensu,odradzam.no
ale to juz kazdy sam musi wiedzeic.

[anekra]

Skoro z nim jesteś już tyle czasu to ma sens. I można jeszcze tak długo, jeśli
tylko lepiej Ci z nim niż bez niego, bez względu na to, czy siedzi obok, czy te
200km dalej... poza tym rzeczywiście - jedyną radą na takie związki jest
przeprowadzka. Mnie samej na myśl o przeprowadzce robi się zimno, ale tak to
już jest. I wszystko rozbija się właśnie o pracę, o powiązania, zależności
rodzinne... czasami wyprowadzić się jest bardzo trudno. Ale chyba warto??
Przede wszystkim warto próbować, bo jeśli nie spróbujesz, to nie będziesz
wiedziała, czy ten związek ma sens.
U mnie do zakończenia jednego z etapów jeszcze ok. 2 lat. Potem stanę przed
decyzją o przeprowadzce i będę musiała się z nią zmierzyć, bo zależy mi na tym
związku. I Ty też powinnaś sobie odpowiedzieć, czy Ci na tym związku zależy,
czy nie... ale jeśli jesteś z nim już tyle czasu, to chyba jednak tak :-)
Pozdrawiam

[kasietta]

Dopiero teraz zobaczyłam mój błąd.
Miało być 2000km a nie 200...
Prawdę mówiąć to miałam się do niego przeprowadzić (odwrotnej sytuacji nie
bierzemy w ogóle po uwagę) zaraz po studiach (jakieś półtora roku temu),
później po stażu... I teraz żałuję, że się na to nie zdecydowałam... Im dłużej
to trwa tym trudniej jest mi rzucic wszystko i jechać... Ale taka juz moja
natura - jestem straszliwie niezdecydowana

[madzilka]

Ja jestem na stażu w innym mieście. Widuję się z mężęm co 10 dni na krótko, bo
przyjeżdzam tylko na 4 dni. W sumie to nie jest daleko(60 km), ale i tak bardzo
tęsknimy za sobą i czasem jest ciężko. Jeszcze tylko 3 miesiące i będziemy
znowu razem.-:)
Pozdrawiam

[Gość: Natka]

Cześć
Ja byłam w takim związku na odległość - 200 km, widywaliśmy się raz na dwa
tygodnie. W czasie gdy nie bylo go u mnie mowił, ze jedzie do Niemiec... Od 3 m-
cy jesteśmy małżeństwem i wiem, że w czasie gdy był ze mną i rzekomo wyjeżdżał
do Niemiec bywał u innej dziewczyny.
Gdybym miała jeszcze raz to samo przechodzić powiedziałabym - NIGDY
Chciałabym cofnąć czas, a co najgorsze dowiedziałam się tego wszystkiego po 2 m-
cach małżeństwa!!
POzdrawiam ciepło

[anekra]

Współczuję, ale pozostaje wierzyć, że drugie połowy obecnych na forum nie robią
takich rzeczy... Jak inaczej żyć?? Poza tym, jeśli teraz to Twój mąż, to jednak
dokonał jakiegoś wyboru, prawda??

[Gość: Natka]

Mam mieszane uczucia. On powtarza, że wybrał mnie bo mnie kocha, a ja sobie
mowie swoje - że byłam w ciązy (poroniłam).
Boli strasznie i nie umiem zapomnieć. Czasami jest fajnie, a czasami mam
takiego doła, ze myślę tylko o nich. Kązdy jego dotyk, pocałunek etc przyprawia
mnie o dreszcze
Nie życzę tego nikomu
Czasu niestety nie da się cofnąć...

[anekra]

Hmmm... to trudne i sama musisz sobie niestety z tym poradzić. A może on
rzeczywiście Cię kocha?? Po prostu zdał sobie sprawę, że mu z Tobą dobrze??
Jesteście małżeństwem, wiem, że łatwo powiedzieć, ale zawsze można spróbować
wybaczyć. Już jesteś jego żoną, więc masz dwa wyjścia. Albo dostrzeżesz w nim
to COŚ na nowo, zakochasz się w swoim mężu ponownie i wybaczysz. Albo się
rozejdziecie, bo nie będziesz mogła znieść myśli, że gdzieś po drodze była
inna... wiele kobiet staje przed takim dylematem. Tych zdradzonych przed i po
ślubie...
Podrawiam

[Gość: Natka]

Być może tak jest, że on naprawdę mnie kocha - bo okazuje to, często mnie
przytula, całuje, mówi ze mnie kocha.
Mam problem sama ze sobą, bo bywają dni, gdzie jestem chłodna, wręcz zimna dla
niego, obojętna i to mnie najbardziej przeraża. Wiem, ze robię źle, ale coś
mnie blokuje, abym zmieniła się.
Zastanawiałam się nad tym, czy zostać czy odejść. Wiem, ze jeśli nie podejmnę
walki o nas to potem mogę załować. KOcham go

[anekra]

Sama właśnie dałaś sobie odpowiedź na pytanie, co masz zrobić. Jeśli mówisz, że
kochasz, to walcz dziewczyno :-) Spójrz na niego innymi oczyma, choćby to było
nie wiem jak trudne. Sama mówisz, że on daje Ci oznaki milości. Kocha, czujesz
tę miłość. Więc i daj mu szansę. Możesz przecież mu powiedzieć, że czasami
ciężko Ci znieść myśl, że Cię zdradził, dlatego bywasz oschła i zimna...
spróbujcie porozmawaić. Może się uda.
Pozdr.

[smilena]

Witam anekra :) I dziękuję za otwarcie naszego kąciku samopomocy ;)

Pozdrowienia dla wszystkich przemiłych Pań!

[anekra]

Pozdrawiam smilena :-)

[margonik]

Jak może wierzyć w te oznaki miłości, jeżeli nawet w takim dniu jak ślub,
składając przysięgę małżeńską ją oszukiwał?

[margonik]

A na Twoim miejscu starałabym sie o unieważnienie ślubu - jesli mieliście
kościelny. Nie chciałabym kontynuować zabawy z małżeństwo z facetem, który już
na starcie okazał się tak nielojalny. Wydaje mi się, że miałabyś podstawy do
unieważnienia ślubu kościelnego (z cywilnym sprawa jasna).

[smilena]

I mi Natka dała do myślenia.Tzn nie biorę czegoś takiego pod uwagę ,ale jak
pomyśle jak cos takiego musiałoby boleć,to...

[anekra]

Musi boleć i na pewno boli. Ale nie wolno nam myśleć, że każdy tak robi, że
każdy ma jeszcze kogoś oprócz nas... bo to nie może prowadzić do niczego
dobrego.

[smilena]

Zreszta tak jak juz pisalam,to samo można robić mieszkając na dwoch koncach tej
samej ulicy.Wiec jakby nie bylo wszystko zalezy od faceta,czy chce być tylko ze
mną czy szuka czegoś na boku.

[smilena]

A tak swoją drogą to fajnie by było gdyby wypowiedzieli sie jacys Panowie
bedący aktualnie w zwiazkach na odległość.

Zachęcam ;)

[anekra]

Chyba, że mojego pana namówię :-) Bo jak na razie żaden się nie zgłosił sam.
Może przez nazwę wątku??

[smilena]

z ciekawosci mogliby zajrzeć ;)

[tomasdyg]

anekra napisała:

> Chyba, że mojego pana namówię :-) Bo jak na razie żaden się nie zgłosił sam.
> Może przez nazwę wątku??

Czuję się wywołany do tablicy, więc:
Z męskiej perspektywy
Jak to jest z męskiej perspektywy. Jest pięknie i paskudnie. Pięknie kiedy
jesteśmy razem. szczególnie dłużej. Na ogół zdarza się nam widywać raz w
miesiącu, przez kilka do kilkunastu dni. Kiedy czasu mamy bardzo mało, niekiedy
część z niego potrafimy stracić -presja czasu- ale zawsze pozostanie coś
pięknego, zawsze coś pięknego nas spotka, albo raczej zapewnimy to sobie
nawzajem. Inaczej, kiedy jesteśmy dłużej, wtedy jest wspaniale, wiadomo, że to
drugie jest tuż, tuż na wyciągnięcie ręki. Między spotkaniami pozostaje
tęsknota GG, telefon, internet i ... tylko, gdy na ulicy uwagę zwróci jakaś
cudowna kobieta, tęsknota staje się nie do wytrzymania. Wtedy pragnie się
bliskości tej kochanej, chciałoby się pobiec do domu, ujrzeć ją i.......
Ale najbardziej paskudnie jej brak, na co dzień, w tych drobnych, a wspaniałych
chwilach wspólnej codzienności, w drobnych gestach, we wspólnym przygotowaniu
kolacji, w...., w.... i tych "w" jest nieskończenie wiele.
Zazdrość.....,też jest, ale ta zdrowa, po obu stronach. I jak tu nie być
odrobinę zazdrosnym, gdy jednocześnie chce się, by ONA była piękna,
prowokująca, by podobała się innym....., hmmmm..., ale jest ZAUFANIE, bez niego
nie byłoby sensu być razem.

Pozdrawiam wszystkich kochających "na odległość"

[anekra]

Dzięki za głos w tej dyskusji :-) To chyba pocieszenie dla nas wszystkich, a
szczególnie dla tych, które boją się, co też ta druga połowa robi tam daleko,
bez nas... I wiecie co robi?? TEŻ TĘSKNI!! I to bardzo.
Pozdrawiam :-)

[tomasdyg]

Anekro - zapomniałem się pochwalić, bo ...... no właśnie, od najbliższej
soboty, znowu całe dwa tygodnie razem. No i wtedy ani mi się śni wiedzieć jak
to jest W ZWIĄZKACH NA ODLEGŁOŚĆ, czego wszystkim życzę.

Pozdrrawiam :-)))

[anekra]

Uch, normalnie zagryzłabym Cię z zazdrości ;-) U mnie do najbliższych dni razem
jeszcze dzionków 9...
Pozdrawiam :-)
Żyjmy choć raz na jakiś czas w związkach nie na odległość :-)

[smilena]

U mnie jeszcze 2 dni:)))))

Ale niestety tylko do poniedziałku :(

[Gość: toja]

a u mnie jeszcze samotne 30-40 dni i noce:(((((((
pozdrawiam tęskniących

[Gość: distant]

Moze pozno, ale na temat - facet sie zglasza :)

Moj przypadek to skomplikowana sprawa. Ona jest w Polsce, ja 2000 km dalej, ona jest studentka i
jeszcze dluzszy czas bedzie, ja zdecydowalem sie zyc gdzie indziej i bez watpienia wracac nie
zamierzam. Jestesmy ze soba dobrze prawie rok, poznalismy sie podczas jednego z moich bardzo
nieczestych pobytow w Polsce, tydzien przed powrotem do domu, w ciagu jednego spotkania na kawie
jakos tak wszystko zadzialalo, ze caly nastepny tydzien az do mojego wylotu spedzilismy razem i bylo
super. Potem tylko net, telefony i sms, kilka miesiecy pozniej przyjechalem na 3 dni do PL, znow na
maks czas spedzony razem, znow pieknie, ale ta swiadomosc, ze to nie ma sensu i przyszlosci jest
przytlaczajaca... Znow do PL wybiore sie pewnie na swieta, ale nie tylko z nia moge sie spotkac - takie
rzadkie przyjady implikuja szereg wrecz obowiazkow - trzeba odwiedzic mnostwo osob z rodziny i
znajomych, a przeciez chcialoby sie byc tylko z nia. Wiec nie widzielismy sie od paru miesiecy,
nastepnych kilka znow sie widziec nie bedziemy, potem znow kilka, moze wiecej miesiecy - jaki to ma
sens? Mimo ze dogadujemy sie swietnie - mam wielka ochote to zakonczyc, wlasnie ze wzgledu na to,
ze ta osoba jest tak wartosciowa w moich oczach - nie mam serca jej krzywidzic, nie chce, zeby tracila
czas, nigdy niczego nie obiecywalem, nigdy niczego nie deklarowalem, ona rowniez. Bardzo dziwna
sytuacja, czyz nie? Co zrobic? Ona sie nie przeprowadzi, bo nie moze, studia - ja nie wroce, bo nie
chce, za dobrze mi sie tu zyje, mimo, ze bez niej... Happy end dramatycznie malo realny...

[Gość: kbb]

Dlaczego ? przeciez studia to tylko 5 lat calosciowo (a na ktorym roku ona jest
w ogole ?) z zycia. Przeciez w perspektywie zycia razem na nastepne lata (moja
babcia byla z dziadkiem przez 47 lat) to jest prawie jak nic. Tylko musisz
sobie odpowiedziec na pytanie czy tego chcesz, po prostu co dalej. czy chcesz
na nia poczekac. i czy jej odpowiadaloby przeniesienie sie do twojego nowego
kraju po studiach. a jakby poszukala pracy/praktyk na wakacje w tym miejscu ?
juz bylibyscie razem dluzszy czas !

[perelka772]

Nie wiem, jak u Ciebie, ale ja mam dylemat właśnie dlatego, bo dzieli nas
ponad 500km i róznica 3 lat (on jest młodszy). Zastanawiam sie, czy to ma
sens. Znamy sie ponad rok, oboje wiemy, że na razie nic sie nie zmieni(oboje
pracujemy w innych miastach oraz mieszkamy w innych tez). Widzimy sie raz na
miesiac, zdarza sie ze czesciej:) Widze, ze brakuje mu mnie, mnie jego tez i
to bardzo.Myslalam, ze sie teraz nie zobaczymy, bo Święta i jedzie do domu,
ale przyjechal do mnie na jeden dzien Świąt i nocke.Kiedy dzwoni i mówi: jade
albo bede o... są to najszcześliwsze chwile, nie ma znaczenia, czy to ma
sens.. Nie potrafie żyć bez GG, smsów i tel, mimo że zanim go poznalam, jakos
moglam:)W maju oboje jedziemy na kursy z pracy poza granice kraju: ja na
początku, on w koncu maja i nie wyobrażam sobie tego, ze nie bede go miala
stale na GG czy pod telefonem:( Oboje mamy wątpliwości, czy to ma sens, ale
tylko gdy nie widzimy sie. Do tego dochodzi to, iz on jest młodszy... Kiedys
juz o tym pisalam, na forum. Nie bylo zadnych deklaracji jeszcze,ale coraz
bliżsi jestesmy sobie.. Poł roku temu, gdy pojechalam na konferencje poza
granice kraju,wracalam późno i nie moglam z nim pogadac, bo juz spał i nie
chcialam go budzic,a gdy on dzwonil, ja nie moglam odebrac, powiedzial, ze to
byly najdluższe 3 dni w jego życiu:) A niby oboje nie wiemy czy to ma
sens... :)))))) Pozdrawiam wszystkich tęskniących:)

[Gość: Zakochany]

Dodam zdanie z męskiej strony.
Wczoraj trafiłem na ten temat, zaciekawił mnie bardzo, bo od sierpnia sam jestem
w takim związku. Staż krótki, ale bardzo duża zbieżność odczuć, emocji.
Poznaliśmy się w internecie, coś zaiskrzyło z obu stron po kilku dniach pisania.
Było to wyczuwalne, a okazało się oczywiste po rozmowach telefonicznych.
Spotkanie stało się konieczne, by porozmawiać co zrobić z rodzącym się uczuciem?
Towarzyszył mi niepokój, jaka ona jest, czy mi się spodoba, czy nie skrzywdzę
jej, jeżeli okaże się, że to nie na nią czekam? Rzeczywistość okazała się jednak
tak piękna, jak marzenia, a nawet przerosła oczekiwania. Dzieli nas 450 km, na
razie nie możemy spotykać się często, do tej pory widzieliśmy się dwa razy,
trzeci raz spotkamy się w przyszłym tygodniu. Jest pięknie, chociaż trudno.
Tęsknota, brak częstej bezpośredniej rozmowy z nią, ciągły brak jej obecności,
niepokój o nią kiedy dłużej się nie odzywa. Ale jednocześnie cudowna
świadomość, że jest, co prawda daleko, ale jest, że myśli o mnie, tęskni, kocha.

[Gość: M]

Witam
Dziekuje za ten temat bo moge sie przynajmniej pocieszyc ze nie tylko ja na
kogos czekam i bardzo tesknie. Odleglosc jaka nas dzieli w tej chwili to ponad
2700 km. KOSZMAR! Wlasnie kilka dni temu obchodzilismy rok znajomosci i bycia
ze soba. Od poczatku dzielila nas spora odleglosc ja mieszkam na poludniu On na
polnocy Polski- az dziwne ze udalo nam sie spotkac- firma w ktorej pracujemy ma
oddzialy w calym kraju przenosilismy sie z miejsca na miejsce i ostatecznie,
cale szczescie pracowalismy w miastach oddalonych od siebie o 200 km wiec
moglismy sie spotykac dwa, trzy razy w miesiacu i spedzic ze soba kilka dni.
Teraz moj Skarb pracuje duuuuzo dalej i ta odleglosc bardzo mnie przeraza.
Spotkamy sie juz za kilka tygodni a jesli wszystko pojdzie po naszej mysli juz
w styczniu wyjade do Niego. Do kraju wroce tylko na obrone pracy mgr. Mam juz
dosyc rozstan i choc wychwalam pod niebiosa internet, poczte i telefony to nie
zastapia one przytulenia czy calusa na dzien dobry. Pozdrawiam i trzymam za Was
kciuki... oby udalo nam sie przetrwac rozstania, los mam nadzieje nam je jakos
wynagrodzi :o)

[Gość: rosmam]

J ajestem od 4 lat i jest super!

[Gość: natalia]

Ja jestem ze swoim chłopakiem 1,5 roku i dzieli nas ponad 200 km.Pojawiają się
problemy typu brak zaufania,podejrzenia i obawy,ale staramy się,a właściwie to
ja się staram,zwalczać je.Jestem optymistką,bo zawsze mam nadzieję,że będzie
lepiej,że w końcu doczekamy się i będziemy już tak naprawdę razem...

[Gość: ruda_81]

7 lat +,270 km i duza tesknota za tym by na codzien budzic sie kolo siebie, ale
to tylko dlatego, ze jest nam tak dobrze:)
Rodzice juz prawie oswojeni, mozemy nocowac u siebie w domach, zwlaszcza ja
moge, bo moje SLonko ma b.tolerancyjna mame, ktora z reszta ostatnio przez
przypadek "natyka sie" na dowody tego, jak bardzo sie kochamy:)).Moja mama z
kolei zaczyna przebąkiwać o wnuakch..

Nie ma rzeczy niemozliwych!

[Gość: ZOLO]

Mogłabyś "RUDA" bajki pisać

[Gość: ruda_81]

raczej umysl scisly jestem wiec z bajek by nic nie wyszlo:)
a co, brzmi niewiarygodnie?

[Gość: Zolo]

Bardzo wiarygodnie ,tyle tylko ze nie masz powodu zeby obwieszczać całemu światu
te .... za moich czasów to się to konkretnie nazywało.Oj Ruda,Ruda

[karolina.kaminska]

> te .... za moich czasów to się to konkretnie nazywało

ciekawa jestem?

podobnie jak zastanawia mnie jakie miales(as) skojarzenia odnosnie tego co
napisalam?

tak jestem w zwiazku na odległosc, moja luba jest

[boski.zawodowiec]

z Californi a dokładniej mieszka w Holywood , jest aktorka , prowadzi tez
wąłsny Reality Show , ostatnio zastanawialismy sie nad dalszym rozwojem naszego
zwiazku, nasz zwiazek jednak jest oparty na mocnych fundamentach i nic go nie
przewroci.

Polecam takie zwiazki bo w takich zwiazkach człwoeik czuje ze nie jest sam
tylko ma zwiazek

[smilena]

Ojoj, dawno nie zaglądałam czy ktoś się do nas dopisuje a tu proszę.
szczególnie pozdrawiam tych którzy dopiero zaczynają swoją wspólną drogę na odległość.I szczęścia życzę :)

PS.jutro znowu będziemy razem :)))
PS2. Wiem,ze jestem nudna z tymi informacjami ;)

[Gość: Asik]

boski.zawodowiec napisał:

> Polecam takie zwiazki bo w takich zwiazkach człwoeik czuje ze nie jest sam
> tylko ma zwiazek

To jest świetny tekst:-))))))))))

[boski.zawodowiec]

ale ja sie ty wygłupiam:)

[Gość: sentymentalna]

oj,w końcu znalazłam chyba bratnie dusze ;) ja jestem w związku na odległość od
ponad dwóch lat,i muszę przyznać że na początku mi się podobało,bo miałam czas
dla siebie,dla znajomych...
Ale z czasem znajomi się pożenili,mają swoje sprawy i teraz wygląda to tak że
gdy jego nie ma to czas mi się potwornie ciągnie,nie chodzę na imprezy-jestem
lojalna bo wiem że okazja czyni zdradę... ;)
Teraz nie widzimy się już miesiąc-przyjedzie za tydzień a ja już się cieszę i
chciałabym by ten czas się pośpieszył,zeby to już jutro było!!
Taka miłośc ma wielką szansę jeśli obie strony sobie ufają-choć oboje jesteśmy
atrakcyjni,wiem że nigdy nie dojdzie do zdrady z żadnej ze stron.
Najgorsze jest tylko wieczne pytanie życzliwyh -o.a gdzie Twój chłopak?? i
wieczne tłumaczenie się na pytanie-jak ty to wytrzymujesz??
No jak to jak-przecież to miłość!!
I ta miłość ma sens!!

[minnette]

Sentymentalna masz dużo racji w tym, co piszesz. W takich sytuacjach winna jest
przede wszytskim niezrozumiała presja społeczeństwa (tzw. życzliwi znajomi -
koszmar), która sprawia, że takie związki, są z góry skazane na niepowodzenie
(ale tylko teoretycznie na szczęście).
A prawda jest taka, że procentowa ilość rozstań w związakch "na odległość" i
tych tzw. "zwyczajnych", jest prawie taka sama, i odległość często nie ma tu
nic do rzeczy.

To jeszcze raz...

[glonik]

U mnie w pracy mam, chyba wyjątkowo, sprzyjającą atmosferę, bo dziewczyny
zamieniają się ze mną dyżurami; zgadzają się, żebym te dyżury łączyła w
korzystny dla mnie układ. Nie słyszę żadnych głupich uwag, że jeśli tak daleko,
to On wyczynia "bógwico". Na tę okoliczność mam zresztą odzywkę: "taaaaaa, ja
nie wiem, ale i On nie wie...." ;-).
CO w takim związku jest najważniejsze? Same wiecie. ZAUFANIE. Obustronne. Że
nikt się nie "zborsuczy" (borsuczyco, przepraszam, ale ja tak literacko...),
nikt za chwilowym popędem nie poleci, bo po jaką cholerę wtedy ten związek???
Przecież coś na miejscu, do przelecenia (i może nie tylko), można znaleźć.
To nie jest takie straszne, odległość i brak czasu dla Tego Drugiego Człowieka.
Gorszą rzeczą byłoby, gdyby nie istniał...A skoro tak nam się dopasowało, to
będziemy w tym. Mimo kłótni - a co!!!!!!- wczoraj prawie zerwałam przez
telefon. Mimo niedoczytania na GG, niedosłyszenia przez telefon, niezrozumienia
maila, jakoś jeszcze jesteśmy...Oboje jesteśmy impulsywni, ja zresztą powinnam
mieć tę cechę w dowód wpisaną, więc moment niezrozumienia i......włączcie same
wyobraźnię ;-).
Ale za to mamy: gadanie o tych samych rzeczach przeczytanych, podobny odbiór
świata (chociaż ON mnie ciągle prowokuje innym zdaniem ghhhhhhrrrrr),
obejrzenie drugi raz Shreka2, muzykę, leżenie na plaży, nie po to żeby się
opalić, tylko poczytać i pokomentować czytane, zbieranie grzybów (co wcale Go
nie rajcuje, ale ostatnio okazało się, że rywalizacja mu się włączyła ;), chęć
bycia NA ODLEGŁOŚĆ wreszcie. Dziewczyny!!! Nie słuchajcie "życzlywych", tylko
pozostańcie w tym, trudnym jednak, związku.
Wykorzystam to forum, żeby coś przekazać(tak, to ja mu FK pokazałam, niech mnie
szlag!!!!!) I TAK CIĘ NIE LUBIĘ :P!!!!!!
A już zupełnie serio,to trudno jest, taka prawda. Ale nagrodą jest przytulenie
na dworcu, bycie razem......i też same wiecie co. I seks tu najważniejszy nie
jest, choć też nie na ostatnim miejscu, ale to wszystko, co daje siłę żeby
jechać te ponad 500 km...żeby być...razem...czasem tylko raz w miesiącu.
Pozdrawiam wszystkie trwające, zamierzające trwać: UDA SIĘ!!!
G.

[Gość: sentymentalna]

tak,uda się-chciałam jeszcze powiedzieć że gdy mijała druga rocznica naszego
związku On nie mógł przyjechać,i ja wtedy (głupia baba!!) postanowiłam że z tym
skończę...no i cóż-napisałam w złośći to co napisałam,on milczał,a potem
ryczałam jak ten bóbr całe dwa dni bo nie wyobrażałam sobie dalszej egzystencji
bez niego...by trzeciego dnia wieczorem już płakać...ze szczęścia...w jego
ramionach(zrobił mi niespodziankę)... i dla takich chwil warto... naprawdę
warto czekać!
W dodatku czytając Wasze wypowiedzi , no cóż-to wredne-ale czuję ulgę że
najdłużej nie widzieliśmy się miesiąc(minął dzisiaj) i jeszcze tylko 5 dni... i
chyba mi odbije z radości jak go zobaczę ;)
pozdrowienia dla wszystkich "ciągle witających i żegnających się"

[Gość: babydoll]

kurcze.
500 km. Dla mnie to odleglosc zabojcza. Ale moze dam rade. Mam nadzieje ze
moze... sie uda... szlag mnie trafia, jak on idzie gdzies, a ja siedze w domu.
Boje sie, ale ....

[bondzik]

Qrcze a juz myslalam ze jestem jedyna!U mnie nie jest az tak zle!Roznica 300
km,dobre dojazdy,widzimy sie w kazdy weekend a teraz spedzilismy az 3 miesiace
razem!Aha..jestesmy tak ze soba juz 3 lata.

[abri]

Cześć koleżanki niedoli. Nas dzieli 1700 km -kiedyś dla mnie niewyobrażalna
odległość. Do tej pory najdłużej nie widzieliśmy się 2 miesiące. Ale teraz
pobijemy ten rekord o kolejne 2 miesiące, bo mój Luby przyjedzie dopiero na
święta. I wiem że będzie to najpiękniejsze Boże Narodzenie w naszym życiu, bo
tak oczekiwane. Już żyję świąteczną atmosferą :)Kupiłam sobie bluzkę na jego
przyjazd - co prawda za małą i muszę schudnąc jeszcze z 5 kg (już zrzuciłam 8
kg - musiałam się Wam pochwalić). Tęsknie cholernie, szczególnie w weekendy,
albo kiedy widuje zakochanych. Brak mi jego bliskości i czułości.
Gdy jeździłam na studia, to wówczas nie widzieliśmy się najdłużej 6 dni. Gdy
dowiedziałam się o jego zagranicznym wyjeździe wyłam (a niepłakałam) przez
tydzień. Myślałam że nie przeżyje 2 tygodni bez niego. A jednak można żyć bez
powietrza.
Prawdopodobnie przeniosę się do Niego w marcu. Cholernie się tego boję, ale nie
mam innego wyjścia. Najważniejsze że będziemy razem. Że będę się przy Nim znowu
budzić i zasypiać. Że będę znowu śnić.

[smilena]

:((((((((((((((((((((((((((((((((((((

To tyle dziś chciałam powiedzieć...

[Gość: Agga]

Ja jestem ze swoim chłopakiem 6 lat, w tym 4 lata w rozjazdach. Dzieli nas 300
km. Widujemy się co 2-3 tygodnie. Początkowo myślałam, że tego nie przetrzymam,
że nie przetrzyma tego nasz związek, ale daliśmy radę. Teraz będzie 5 rok
naszej "rozłąki" i całe szczęście ostatni, bo po studiach zamierzam sie pobrać.
Ale zastanawiam się czy będziemy potrafili być ze sobą razem 24 h/dobę, 7 dni w
tygodniu, jeśli przyzwyczailiśmy się do "odświętnego" widywania się. Cóż..mam
nadzieję, że tak...pozdrawiam!!!PS banał, ale...prawdziwa miłość przetrzyma
wszystko!!!!!

[Gość: nina3]

Mój związek ma prawie dwa lata, odległość ponad 200km. I nie zamieniłabym go na
żaden inny!Na żadnego innego faceta. Zazdroszczę parą miejscowym, ale tylko
troszkę, powinni bardziej docenić możliwość bycia razem.

[smilena]

W tym to masz na serio racje.Aż mnie normalnie coś trafia jak patrze na pary które mogą ze sobą być na codzień i kompletnie tego nie doceniają!!!

[abri]

Gdy jest taka jesienna pogoda to tęsknie jeszcze bardziej 8-(
Na początku grudnia będzie nasza 5 rocznica. Rok temu myślałam że będzie to
dzień naszego ślubu. Tego dnia będę niestety sama.