nike-ktora-sie-waha
12.08.02, 12:27
wiem. gdybym była szczęśliwa w małżeństwie, nie zdradziłabym. a zdradzam od
kilku miesięcy, po raz pierwszy w życiu, po raz pierwszy w ciągu dziesięciu
lat małżeństwa.
małżeństwo - nie chce mi się o nim gadać, ale: generalnie ciągła walka o
każdy szczegół rzeczywistości, oddzielne pieniądze ["bo jesteś rozrzutna"],
tyra przy dwójce dzieci [7 i 2 lata] - małżonek od kiedy są dzieci regularnie
wysypia się w oddzielnym łózku. utrzymuje rodzinę? owszem. ale od kiedy jest
młodsze dziecko, nie wstał do niego w nocy ani razu. opędza się od
dzieciaków. pracuje, pracuje, pacuje.... seks? mało udany. etc. etc. etc. że
nie bił? że nie pił? nie, nie bił i nie pił. ale czy to powód by trwać w
związku bez porozumienia, bez wspólnoty, bez wspólnej odpowiedzialności za
codzienność?
nie mam poczucia bezpieczeństwa. nie czuję się wartościowa, nie czuję się
motywowana do czegogokolwiek w moim związku.
dzieci?
czy one są jedynym argumentem przemawiającym za utrzymaniem rodziny?
powiedzcie, bo dla nich jestem skłonna trwać w tym związku. udawać.
były rozmowy, wiele rozmowów. generalnie jasno komunikuję swoje potrzeby.
niestety. najczęściej słyszymy w domu: "nie mam czasu, pracuję". reakcja na
jasno komunikowane potrzeby była średnia. najczęściej siedział małżonek
wpatrzony w monitor. może słuchał. nie jestem pewna.
czuję się jak kobieta-koń. do wszystkiego.
do zapieprzania w domu, do podawania posiłków i dawania d...
do wszystkiego.
do własnej pracy zawodowej również [marnie płatnej].
siła by mówić. tak, piękne chwile były również. ale gina w powodzi goroczy i
zniechęcenia. tez zmęczenia.
pojawił się kto inny. dużo starszy. tak, tak. zupełne przeciwieństwo
małżonka. róznica wieku - siedemnaście lat. mężczyzna też w porąbanym związku.
...
zupełnie inna relacja... ale może tak jest między kochankami, że odreagowuja
to, co znane, w tym, co nieznane.
pytam -
czy mam prawo odejść od męża? w jaki sposób powiedzieć starszemu dziecku, że
nie kocham jego ojca? w jaki sposób budować nowy związek [istnieje taka
szansa, coraz bardziej realna]?
mało słów. nie mam siły o tym pisać, zmagam się, walczę ze sobą. z poczuciem
winy wynikającym ze zdrady [motyw wartości moralnych przewija się w tych
refleksjach], z poczuciem obrzydzenia wynikającym z faktu istnienia przy mężu
[motyw dobra dzieci i pełnej rodziny przewija się w tych refleksjach]...
czy będę w stanie stworzyć dzieciom nowy dom? czy będę w stanie dać im
szczęście w innym związku? jak o tym rozmawiać? boję się, że za kilkanaście
lat zarzucą mi niewierność i rozbicie rodziny.
tak, czuję się winna.
i nie wiem, co dalej.
