Adopcja

[b-beagle]

Czytałam kiedyś ,że od adoptowanych dzieci przybrani rodzice wymagają więcej
niż rodzice naturalni.Jest to podświadome oczekiwanie na wdzięczność.
Łatwiej poradzić sobie z porażką wychowawczą wobec własnego dziecka niż wobec
adoptowanego.Tak dużo mówi się ostatnio o adopcji a jednak to nie zawsze jest
póżniej takie łatwe i proste.

[dr.verte]

ja bym tam nie adoptowal,nie wiadomo co z takiego wyrośnie

[trzydziecha1]

Teza wydaje mi się być mocno naciągana :(

[kohol]

Ja myślałam, że to dość oczywiste, taka prawda.
To wymaganie więcej może mieć wg mnie kilka żródeł. Oczekiwanie na wdzęczność
od rodzonych dzieci jest inne niż od adoptowanych. Od adoptowanego nie oczekuje
się aż tak bardzo, że zajmie się opiekunami na starość - można wręcz się
obawiać, że "odchowa się", usamodzielni i odejdzie, więc trzeba
je "wykorzystać" na zapas. Od rodzonych oczekuje się opieki na starość, bo nić
wiążąca jest silniejsza. Inwestycja długoterminowa :D
Poza tym myślę, że jest bardziej odczucie takie, że dzieciom adoptowanym byłoby
i tak źle, więc teraz to, czego się od nich oczekuje, to i tak pestka w
porównaniu z tym, co by miały w domu "rodzonym".

[b-beagle]

No właśnie,czy można pokochać adoptowane dziecko jak swoje własne?

[kohol]

Myślę, że jeśli się nie może mieć własnych i adoptuje się malutkie dziecko - to
można.
Jeśli się jednak ma już swoje lub adoptuje się dziecko już trochę "odrośnięte"
(w miarę świadome), to to może być trudne. Zwłaszcza, że nie ma jak porównać.
Można w tym znaleźć sposób na życie (rodzinne domy dziecka, adoptowanie paru
dzieciaków), ale trzeba być albo altruistą, albo mieć poczucie misji.

[dr.verte]

kohol napisała:

>
>
> Można w tym znaleźć sposób na życie (rodzinne domy dziecka, adoptowanie paru
> dzieciaków), ale trzeba być albo altruistą, albo mieć poczucie misji.
>

Wlaśnie niekoniecznie,państwo placi za takie rzeczy,za granicą naprawdę sporo
za lebka w Polsce mniej ale i tak może to być jak napisalaś "sposób na życie"
w końcu jak się zajmuje to nie może pracować a przecież żyć z czego musi i
karmić też.To nie jest zajęcie tylko dla bogatych altruistów z poczuciem misji.

[kohol]

Wiesz, w tym aspekcie jestem idealistką i mam nadzieję, że panie-z-komisji nie
dadzą dziecka pod opiekę komuś, kto sam potrzebuje opieki :)
Trzeba jednak chcieć, po prostu, i mieć po temu warunki.

[aguszak]

Tak się właśnie ostatnio zastanawiałam nad tym problemem pod kątem emocji i
uczuć, bo moja przyjacółka jest jakby na drodze decyzji o adopcji...
Chyba rodzonemu dziecku się więcej wybacza, kocha się je miłością
bezinteresowną, natomiast chyba od adoptowanego się więcej wymaga i uczucia są
bardziej uwarunkowane (kocha się bo...) - tak sobie myślę, nie wiem, jak to by
było ze mną, tymbardziej, że mam swoje biologiczne dziecko. Przemyśliwałam
sobie też temat pod tym kątem, że jak nie będę mogła mieć drugiego dziecka, to
chciałabym adoptować, ale wiele dylematów rodzi się, gdy sobie o tym pomyślę...

[owca]

jeszcze całkiem niedawno bardzo poważnie myślałam o adopcji

mam syna w wieku 7 lat
chciałabym mieć dwójkę dzieci, najlepiej jeszcze córkę
na własne dziecko już raczej się nie zdecydujemy
- przede wszystkim dość duża róznica wieku między obecnym dzieckiem a mającym
ewentualnie się począć kolejnym potomkiem
- chiałabym mieć córkę /z trzema facetami bym mnie zdzierżyła już w domu ;-)/ a
z planowaniem płci raczej w medycynie jeszcze krucho
- mam kiepskie wspomnienia z okresu niemowlęctwa jagnięcia, ogólnie małe dzieci
to nie jest to co owce lubią najbardziej
wolę takie już wyrośnięte, z któryn i na narty mogę pojechać i na całodniową
wycieczkę rowerową...

w te wakacje zrobiłam eksperyment
na wspólny rodzinny wyjazd zabraliśmy bliskiego kolegę naszego syna
niby wszystko w porządku, fajny, miły, większych kłopotów nie było
ale mimo wszystko przytulając go na dobranoc czy co gorzej będąc arbitrem w ich
sporach miałam swiadomość, że pokochać go całkowicie bezinteresownie bym nie mogła
zawsze był tym drugim

może to kwestia czasu, może nie to dziecko
nie wiem

eksperyment ten powtórzyłam jeszcze raz w zeszłym tygodniu z innym dzieckiem
tym razem z /upragnioną/ dziewczynką

z tematu adopcji skutecznie się już wyleczyłam
z pewnością ja do niej się nie nadaję

[b-beagle]

Jak dobrze cię Owco rozumiem też nie wiem czy umiałabym pokochać nieswoje
dziecko tak jak swoje.Czy umiałabym być sprawiedliwą i dobra matką.Wszystko
wskazuje,że raczej nie.

[trzydziecha1]

a moze spróbujcie jeszcze raz... wycyrklowac można z duzym prawdopodobieństwem
płeć, trzeba tylko policzyć dni cyklu. Różnica wieku nie taka duza, moja siorka
ma właście dzieci w takim odstępnie i jest super. A niemowlęta maja to do
siebie, ze szybko wyrastają :))
Ja gdybym nie miała własnego dziecka, to bym chętnie adoptowała. Ale mając
dziecko nie dałabym rady pokochać cudzego tak jak swojego, z takich samych
powodów jak Ty.

[owca]

trzydziecha1 napisała:

> a moze spróbujcie jeszcze raz... wycyrklowac można z duzym prawdopodobieństwem
> płeć, trzeba tylko policzyć dni cyklu. Różnica wieku nie taka duza, moja siorka

wiesz... moja babcia też bardzo chciała mieć córkę
i mój tata ma...6 braci
nie pójdę w jej ślady ;-)

[trzydziecha1]

MOja mama 4 córy :DDD
No ale kiedys nie wiedziano tego co dzisiaj na temat żywotności plemników :D

[owca]

jak dla mnie prawdopodobieństwo zawsze wynosi 50%
uda się albo się nie uda
;-)

[trzydziecha1]

hehehe, to i tak duze :DD ale coś w tym jest, ze u niektórych wielodzietnych
jest stanowcza przewaga jednej płci: np. znam rodzinę 10 dzieci w tym 8 chłopa.

[kosmitos]

ja nie jestem fanką dzieci ale przytrafiła mi się wpadka i teraz mam małą
córeczkę (prawie 9 miesięcy); trudno mi panować nad swoimi emocjami, kiedy mała
marudzi, ale to moje dziecko i tu przeważają uczucia nad moim wygodnictwem; nie
wiem jak to jest w przypadku adopcji ale uważam, że naprawdę bezwarunkowo można
kochać tylko własne dziecko