List tygodnia

[Gość: Magda Grzywna]

Też tak byłam wychowana w domu, że dzielenie się było ważną
sprawą. A w życiu spotykam wielu ludzi, którym "się należy" i
którzy niewiele rzeczy szanują. To prawda, że w tych wielu tzw.
biednych domach nie szanowało się darowanego używanego.
Darowanego nowego też. Wręcz nie szanowało się darczyńcy. Ma to
daje. Pewnie mu niepotrzebne.
Po latach myślę, że lepiej wynieść z domu obowiązek dzielenia
się niż poczucie że mnie się należy.Wtedy szczęście leży w nas
samych.

[Gość: liloom]

Na szczescie tego nie musialam przechodzic, za to kiedys gdzies czytalam, ze
pani nauczycielka polecila dzieciom w szkole podstawowej przyniesc ulubiona
zabawke i jak juz przyniosly to musialy ja oddac na zbozny cel.
Fajnie kiedys bylo.

[niedzwiedziczka]

Ja, niestety też spotkałam (nawet pomagałam) ludzi,
którzy dostając mnóóstwo ubrań dla sześciorga dzieci,
twierdzili: "Szmatę, to jeszcze ktoś da, ale żeby
jedzenia dał!"
Przerażające.

[Gość: Bini]

Ja preferuje dzielenie sie z anonimowym odbiorca, tzn. poprzez zbiorki lub
organizacje charytatywne (z jednym wyjatkiem). Odpada stres, o ktorym pisze
Magda.
Nie rozumiem tylko dlaczego oddanie ulubionej rzeczy i powodowanie bolu ma byc
bardziej wychowawcze, niz wpojenie zasady oddawania tego czego mamy w nadmiarze
lub nie potrzebujemy, zamiast wyrzucania na smietnik.

[Gość: Magda Grzywna]

Rowniez czulam sie pokrzywdzona gdy musiałam się dzielić ale to, jak teraz mi
się wydaje było nie tylka nauką altruizmu ale wykształciło brak postawy
roszczeniowej w życiu. Nie uważam i nie uważałam nigdy,że coś mi się należy
tylko dlatego,że innym się należy (albo oni tak sądzą). No i mniejszą wagę
przywiązuję do rzeczy materialnych a do tego co mam mam większy szacunek, bo
sama na to zapracowuję.