Algieria - sytuacja kobiet

[Gość: kicia]

Czy powinnam odwiezc siostre od zwiazku z Algierczykiem? Troche sie o nia
obawiam, choc facet jest inteligentny, mieszka w UK i zrzekl sie Algierskiego
obywatelstwa, ale kultura i wychowanie przciez robi swoje. Interesuje mnie
sytuacja kobiet w tym kraju. Czy ktos moze udzielic mi informacji? Najlepiej
kobiety ktore pozostaja w zwiazkach z Algierczykami.
Dziekuje za informacje.

[lyche1]

Kciuś na tum forum juz całe memoriały były o tym. Zaraz Ci link podrzucę

[lyche1]

www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=16&w=1525707&a=1538095
Tytuł Arab

[Gość: mario2]

Temat powraca srednio co 2, 3 tygodnie- a wiec dla wielu jest wazny i
bulwersujacy. Chcesz poznac opinie? Cofnij sie do archiwum Forum.

Ja ze swej strony odradzam- co z tego, ze zrzekl sie obywatelstwa? kad wiesz,
ze z ramienia Alkaidy nie szkoli sie wlasnie w USA do kolejnego lotu po smierc?
Tych ludzi nie da sie zmienic, a kto zaufa pozorom, latwo moze sie na nich
przejechac!

[Gość: Olka]

Jeżu - nie dopuść do tego. Daj siostrze do przeczytania książkę pewnej
amerykanki - na faktach - Betty Mahmoody - Tylko razem z córką. To historia
kobiety, ktorej maz tez kilkanascie lat byl w USA, pracowal jako lekarz, a
potem zabral je nawakacje do Iranu i wiezil tam 18 miesięcy!!! Aż w końcu ona
narażając życie uciekła!. Oni się nigdy nie zmieniają. W drugiej części jej
książki ona opisuje swoją i innych kobiet walkę o porwane dzieci i wywiezione
do karjów arabskich. We francji chyba działa nawet takie stowarzyszenie - Matki
Algieru - to żony algierczyków, którzy porwali swoje dzieci od matek, od
zachodniej cywilizacji. Nie rozumiem co się kobietom w nich podoba...

[Gość: Linn]

Takie historie "przerabiamy" we Wloszech kilka razy do roku. Maja one zwykle
bardzo podobny przebieg, opisany przez Made w wyciagnietym watku. Wszystko
uklada sie dobrze, az do wyjazdu na urlop do rodziny w Tunezji, Syrii itd. Nie
bede sie rozpisywac, napisze tylko o radach udzielanych tym, ktore chcialyby
zwiazac sie z muzulmaninem / ostatnie historie sa z sierpnia, wiec mam to w
pamieci /. Po pierwsze, np. Ambasada Polska w Rzymie stanowczo odradza takie
malzenstwa, gdyz prawie wszystkie zwiazki koncza sie rozwodem. Byc moze takze
dlatego, ze wiele z nich ma na celu zalegalizowanie pobytu / o czym jedna
strona moze nie wiedziec /. Po drugie, przed podjeciem decyzji nalezy
skontaktowac sie z MSZ-em, ktory pomoze w zapoznaniu sie z prawem rodzinnym
danego kraju / albo ze stowarzyszeniami pomagajacymi takim kobietom / .
Wiekszosc kobiet po prostu / same to pozniej przyznaja / nic o tym nie wie. Po
trzecie, jesli juz chce sie wyjsc za maz, nie godzic sie na slub muzulmanski /
a zatem do slubu moze w ogole nie dojsc /. Po czwarte, zarejestrowac dzieci w
kraju pochodzenia meza / czesto zdarza sie, ze maz rejestruje je pozniej pod
innym imieniem i nazwiskiem, co uniemozliwia odnalezienie /. Po piate, przed
slubem spisac kontrakt malzenski okreslajacy m. in. warunki rozwodu. Muzulmanki
o tym wiedza, nam wydaje sie to nie na miejscu. W ogole dobrze byloby poznac
nie tylko religie przyszlego meza, ale takze kulture i model rodziny
obowiazujacy w danym kraju / nawet jesli nie ma sie zamiaru tam jechac, czy
zyc /. Niektore matki odnajduja dzieci, dostaja od sadu opieke nad dzieckiem /
jesli ma mniej niz 6-8 lat /, ale aby wyjechac musza miec zgode ojca. Dla wielu
Wloszek jedynym ratunkiem stala sie ucieczka z dzieckiem na teren ambasady i
zdanie sie na drogi dyplomatyczne / jedna z dziewczynek zyla tam przez ponad 2
lata /. Oczywiscie porwania dzieci dotycza takze innych krajow / takze
Polski /, ale o tamtych mniej sie slyszy. Co mysle ja? Odradzam stanowczo.

[lyche1]

Jej teks najbardziej mnie wzruszył, bo Mada opowiadała o własnych przeżyciach.
Możesz Kiciu sobie to skopiować i dać do przeczytania siostrze razem z polecaną
powyżej książką napisaną co należy podkreślić na faktach.
Mada tekst z kwietnia:...."Po przeczytaniu wiadomosci z tego tematu
zauwazylam,ze nie ma w nich wypowiedzi osob,ktore taki zwiazek przezyly
osobiscie.Ja PRZEZYLAM!Dzieki Bogu i dobrym ludziom.Moja historia siega lat 60-
tych.Moj byly maz byl mieszkancem jednego z panstewek arabskich i poznalismy
sie podczas studiow na UW.Pokochalismy sie,wzielismy slub.Przez trzy lata
mieszkalismy w Polsce,bo nie zgadzalam sie na wyjazd do jego kraju.Podstepnie
zaprosil mnie na dwa tygodnie do swojej rodziny na wakacje.I sielanka skonczyla
sie kiedy chcialam wracac do domu.Opisywanie szczegolow tutaj jest dla mnie
zbyt bolesne a poza tym moja sprawa byla w swoim czasie dosc glosna w Polsce
wiec pomijam szczegoly.Poza tym,ze przestalam byc traktowana jak
czlowiek,kilkakrotnie bylam zmuszona rodzic dzieci,ktorych nie wolno mi bylo
wychowywac,bo nie chcialam zostac muzulmanka.Ciagle bita ,glodzona i ponizana
jak ostatnie bydle,zostalam w koncu
zmuszana do zebrania na ulicy Kairu.Przypadek zrzadzil,ze ktoregos dnia
jalmuzne dostalam od pary niemieckich turystow.Nawiazalam z nimi krotka
rozmowe.Obiecali mi,ze nastepnego dnia sprobuja mnie zabrac samochodem do
niemieckiej ambasady.Dzieki szczesliwemu zbiegowi okolicznosci przedsiewziecie
sie powiodlo.Poza tym okazalo sie,ze przez szereg lat poszukiwala mnie policja
kilku panstw.Ten dzikus nie mial szans potraktowac mnie tak jak zwykle oni
traktuja swoje kobiety w ich kraju.Dzieci nie zobaczylam nigdy.Wiele lat
chorowalam,miedzy innymi na ciezka nerwice.Zreszta koszmar tamtych lat powraca
do mnie czasem we snie.Dzisiaj jestem stara,schorowana kobieta.Zycie minelo bez
sensu przez niedobra milosc.Pomyslcie dziewczyny:czy warto bylo?I to tylko
dlatego,ze oni moga sie podobac?!Dzisiaj mieszkam daleko od Polski.Pozbieralam
jakos swoje zycie.Jednak gdybym dzis mogla jeszcze raz wybierac pozostalabym z
moim polskim chlopcem,choc byl brzydszy i znacznie biedniejszy niz moj arabski
ksiaze z basni 1001 nocy."