Fałszywi przyjaciele :/

[gocha114]

Niestety na drodze swojego 20 letniego życia spotkałam kilka fałszywych
przyjaciółek.Jednej bardzo pomogłam-wspierałam ją,dodawałam jej
otuchy,pomogłam wykaraskać się z cieżkich dołów. Kiedy dowiedziałam się o jej
depresji i myślach samobójczych-nie odsunęłam się od niej,byłam cały czas przy
niej...Niestety on-nie dość,że nie odwzajemniała mi się,kiedy ja miałam gorsze
dni(a przyjaźń powinna być przecież obustronna)...to obgadywała mnie po kątach
:/ Kiedy zerwałam z nią kontakty-pisała do mnie smsy z obelgami
Inna-mitomanka,przyjaźniła sie ze mna chyba wyłacznie ze względu na wysoką
pozycję moich rodziców.Po błahej sprzeczce obraziła się na amen...
Na szczęście do reszty osób,które obdarzyłam zaufaniem nie mogę mieć większych
zastrzerzeń.Ale te dwie ex-przyjaźnie są dla mnie trudne do zaakceptowania.Jak
mogłam zbliżyć się do tak parszywych osób? Dochodzi do tego,że czasem za nimi
tęsknię..Spędziłysmy razem kilka lat...a teraz ich ze mną nie ma :/ Z drugiej
strony wiem,że zerwanie wszelkich kontaktów to najlepsze i jedyne
rozwiązanie...Przecież wiem co to za osoby-w przeszłości dawałam im wiele
"drugich szans" i tylko na tym traciłam
Pewnie wam też zdarzyło się wyeliminowac ze swojego grona znajomych
osoby,które okazały się być nie warte waszej uwagi...jak radziliście sobie z
ich brakiem? dlaczego postanowiliście zerwać z nimi kontakty?

[sabriel]

No niestety,nie mam "szczęścia" do przyjaciółek.Doszłam do wniosku, że to nie
ilość się liczy, a jakość.Można znać kogoś wiele lat i się na tym kimś mocno
zawieść.Kontakty zerwałam prawie z dnia na dzień.Mimo dłuższej znajomości jakoś
łatwo mi to przyszło.
Mam koleżanki,przyjaciółek mieć już nie chcę.

[beberebe]

Hej ja chyba też nie mam szczęścia do przyjaciółek ale doszłam do wniosku ze
lepiej nie mieć przyjaciółek niż takie którym zufać do końca nie można. Tak
więc teraz chyba jestem sama swojanajlepsza przyjaciółką - o ile tak mozna to
nazwać. Chociaż nie powiem bo czasem brakuje mi takiej prawdziwej psiapsiułki.

[hugolinka]

Ja przestalam wierzyc w przyjaźń... Pierwsza taka przyjaźń jaka mialam to z
dwiema dziewczynami. Zawsze chodzilysmy wszedzie razem i w ogloe. Poznalam
faceta w ktorym sie zakochalam. Bylo nam super spedzalam z nim wiele czasu. One
nie mogly tego zaakceptowac. Wyzywaly go do mnie itp. Nie chcialy ze mna
wychodzic gdy on szedl ze mna. Bardzo szybko okazalo sie ze one obie (nie
wiedzac o tym na wzajem) prubowaly mi go odbic. Teraz kiedy juz z nim nie
jestem dowiedzialam sie wiecej rzeczy na ten temat...

[deodyma]

mialam przyjaciolke przez prawie 20 lat. dzis juz po przyjazni. coz to byla za
przyjazn! bylysmy dla siebie, jak siostry! nie bylo dnia, ktorego bysmy razem
nie spedzily. gdy miala problemy, gdy bylo jej zle, zawsze bylam przy niej.
wysluchalam, pocieszylam. gdy byla chora i malo nie umarla, codziennie
chodzilam do szpitala, siedzialam przy jej lozku. z nas obu to ja zawsze
uchodzilam za ta silniejsza. zawsze mogla na mnie liczyc. no i ta przyjazn
skonczyla sie w lipcu, zeszlego roku. a dlaczego? wyszlam za maz! moja
przyjaciolka byla o to zazdrosna do tego stopnia,ze zerwala ze mna wszelkie
kontakty i dzis nie odzywa sie wcale! po moim slubie najpiewr zaczela mnie
unikac. powiedziala, ze wyjezdza i nie bedzie jej jakis czas, ze odezwie sie,
jak wroci. jakiez wiec bylo moje zdziwienie, gdy zobaczylam ja przez przypadek
na miescie! od razu zorientowalam sie, ze nigdzie nie wyjezdzala i ze sklamala,
ale nie dalam tego po sobie poznac. podeszlam wiec do niej. zamienilysmy kilka
slow, ale ona jakas dziwna byla. jakas taka malo rozmowna. wlasciwie to ja
mowilam a ona milczala. wtedy nie zwrocilam na to uwagi, bo spieszylam sie do
banku. dopiero pozniej. mijaly dni, tygodnie i cisza. przyjaciolka ani razu sie
nie odezwala. gdy razem z mezem spotkalismy ja w drodze do pracy i maz zapytal
ja , czemu sie do nas nie odzywa, ona na to, ze czasu nie ma! stwierdzila, ze
ona nie ma mi nic do powiedzenia a tak wogole to ma teraz inne kolezanki i na
dyskoteki chodzi! gdy powiedzialam jej, ze zachowuje sie dziwnie i widze, ze
juz jej na kontaktach ze mna nie zalezy, zaczela krzyczec, ze to nieprawda! jak
smiem mowic do niej takie rzeczy?! bez przesady, bo ona ma swoje zycie
prywatne!!! gdy moj maz zaproponowal jej, bysmy sie spotkali, ona na to, ze
nie, bo ma juz inne plany i jej w domu nie bedzie! i na tym rozmowa sie
skonczyla. mialo to miejsce we wrzesniu. od tamtego momentu nie odezwala sie
ani razu. co najsmieszniejsze, byla swiadkiem na naszym slubie.doszlo do tego,
ze zerwala kontakty nawet z nasza wspolna kolezanka! gdy tamta chciala sie z
nia umowic nawet na kawe, moja "przyjaciolka" twierdzila, ze czasu nie ma. jak
sie odzywala, to tylko po to, zeby jej powiedziec, ze na dyskotece byla!
bywaja dni, w ktorych jezdzimy do pracy tym samym autobusem i o tej samej
godzinie( kazda z nas pracuje gdzie indziej), ale ona udaje, ze mnie nie widzi!
na poczatku bylam wsciekla. nie spodziewalam sie po niej takiego zachowania.
ale nie trwalo to dlugo i dzis sie z tego smieje.

[optymistka.pesymistka]

Niestety już kilkakrotnie bardzo zawiodłam się na "przyjaciółkach" i teraz mam
dobre koleżanki. Za przyjaciela mam faceta, tylko że ostatnio się zastanawiam,
czy on nie chce jednak czegoś więcej :/

[alterna]

A ja jakoś nigdy nie umiałam nawiązac bliskiej więzi z inną kobietą...Owszem,
miewałam koleżanki, nawet bliskie (w liceum) ale razem ze skończeniem szkoły
znajomości te powoli, powli uległy rozpadowi. Czasem widuję te dziewczyny,
umawiamy się raz na ok. pół roku (mieszkają za granicą) i wtedy jest super, ale
to przeciez nie przyjażnie.
Na studiach wszystkie znajomościi były krótkie i nieszczere. Źle je wspominam.
Miałam za to jedną powiedzmy "przyjaciółkę", tez z liceum, spotykałyśmy się
przez 5 lat po skończeniu szkoły, dzwoniłysmy często itd. Myślałam że to "ta
jedyna", mówiłam o niej z dumą "moja przyjaciółka". Okazało się inaczej.
Zawiodła mnie dwa razy. Raz poważnie, niemalże niewybaczalnie, drugi raz to już
nic nadzwyczajnego, ale uzmysłowiłam sobie jakie sa tak naprawde nasze relacje.
Powiedziałam jej to, powiedziałam że się zawiodłam i że nasza znajomość to nic
wielkiego, ot, koleżeństwo. Obraziła się strasznie, naubliżała mi w mailu od
egoistek i pępków świata. W dodatku było to w moje imieniny. Dałam sobie z nią
spokój. Po co mi taka kolezanka. Nie tęsknię, nie myślę o niej. Bo to zwykła
koleżanka była:)

[monalajza]

hahaha zeby to takie proste bylo....hmmm...zalezy co kto nawyrabial....Ja
pewnego milego dnia dostalam od bardzo dobrej kolezanki(przyjaciolka miala
szanse sie stac) smsa ktory mial trafic w inne rece....brzmial mniej wiecej tak
"ta kur....X i dalej chodzilo o zaliczenie kolosa" x to ja..... ja tego nie
darowalam do tej pory....hm...malo tego dziewczyna obrazila sie na mnie za to ze
ja ja ignoruje ( dobrze mi z tym swoja droga:))...no coz ale to jeszcze nie bylo
takie wazne .....problem spotyka sie z toba kiedy mowimy o prawdziwej szczerej
(tak sie przeciez zawsze wydaje) przyjazni....tez mnie to spotkalo....poszlo o
faceta....oczywiscie ja odstapilam(bo oczywiscie dla dobra sprawy....ze tez ja
musze byc taka glupia).....no i niby jest ok, ale ja mam zadre w serduchu i juz
nie jestem taka wylewna....uruchomilam samowystarczalnosc...pozdrawiam.....:))))

[hadriana_siloe]

z lekkim bólem serca skończyła się moja przyjaźń z jedna panią, w sposob
naturalny przestałyśmy mieć wspolne tematy. Skończyły się nawet sporadyczne
spotkania. Po jakimś czasie doszły mnie słuchy, że moja koleżanka obwinia mnie
o koniec tej znajomości i bynajmniej nie wyraża się o mnie pochlebnie. trudno.
Doszło do kilku wymian zlosliwości i wystarczy.

[agniecha_zal]

witajcie,
a ja mam taka prawdziwa przyjaciolke. Oczywiscie wczesniej bywalo z nimi roznie
i wiecznie bylo cos nie tak. Wszedzie byl falsz, obluda, wykorzystywanie.
Zrywalam takie znajomosci z dnia na dzien i juz nigdy nie chcialam z ta osoba
rozmawiac - z szacunku do siebie i mojego, wolnego czasu :)
Od 8 lat przyjaznie sie z fantastyczna kobieta. Poznalysmy sie na studiach.
Mysle, ze zawsze moglysmy na siebie liczyc, wspieralysmy sie w trudnych
chwilach. Nigdy jedna nie oceniala drugiej, nie mowilysmy co powinna druga
zrobic, jak sie zachowac. Padaly sugestie, ale nikt nie jest ubezwlasnowolnony i
sam wybieral wlasna droge.

[gocha114]

Ja niestety miałam tendencję do dawania "drugich","trzecich" a nawet :czwartych"
szans fałszywym przyjaciółkom ;) Takim sposobem osoby,które od początku wydawały
mi się podejrzane i do których nie pałałam 100% ufnością wchodziły w krąg moich
bliskich znajomych.Teraz koniec z tym! :-) Lepiej wybrac opcję "jakość" a nie
"ilość" w tak delikatnej kwestii jaką jest prawdziwa przyjaźń...

[scarlett.o-hara]

Ja też niestety nie mam w tym względzie miłych wspomnień. Miałam kiedyś
przyjaciółkę, siedziałyśmy razem w jednej ławce w liceum. Dobrze nam się
rozmawiało na wszystkie tematy (mówiła, że tylko ze mną może porozmawiać
na "te" tematy i inne). Choć po skończeniu szkoły widywałyśmy się niezbyt
często, bo mieszkałyśmy w innych miastach, to utrzymywałyśmy kontakty.
Niestety urwało się to, bo ja zerwałam w tym czasie z narzeczonym dla innego
faceta (który, notabene, jest teraz moim mężem), a ona stwierdziła, że jestem
głupia, że zerwałam z tamtym. Wybrała towarzystwo mojego eks, bo stwierdziła,
że jest biedny... Nieważne było, że ja już go nie kochałam po tych paru latach
i byłam z nim z przyzwyczajenia. Tylko niestety muszę stwierdzić, że mój eks
był jej potrzebny do spraw związanych ze studiami jej (wtedy jeszcze
narzeczonego) męża (robienie projektów). No, ale ona tą sytuację przedstawiła
inaczej... Do tej pory mnie to boli, jak mnie potraktowała. Tym bardziej, że po
zerwaniu zaręczyn mój eks utrudniał mi życie, szpiegował, wysyłał głupie smsy
itp. Ona o tym wiedziała i mi nie powiedziała-nawet w zaufaniu. A ja
podejrzewałam wszystkich znajomych o to. Teraz to nawet na ulicy mnie nie
poznaje, udaje, że nie zna.... Ot, takie to są przyjaciółki.... Ale to bardzo
długia historia mająca wiele wątków.....

[gocha114]

A nie doświadczyłyście wcześniej takich odczuć,że osoba którą darzycie zaufaniem
może być niegodna miana przyjaciela? Czy zazwyczaj rozłam w przyjaźni musi
poprzedzać jakiś incydent,wystepęk-po którym zdajemy sobie sprawe,że na danej
osobie nie można polegać?

[sabriel]

No żeby było śmiesznie-to nie,nic nie wskazywało na to, że przyjażnie mogą sie
tak gwałtownie zakończyć.Jakby mi ktoś powiedział,że nie bedę się z jedną lub
drugą kolegować to bym mu się kazała w głowę popukać.
Z drugiej strony tak naprawdę przez tyle lat nie było okazji do "wypróbowania
przyjaźni".Owszem były po drodze jakieś drobne uprzejmości czy pomoc,ale gdy
przyszło co do czego to się okazało że nie mam przyjaciółki,jestem sama.
Ta druga też mnie pięknie urzadziła(poszło o pieniądze).

[andrea71]

Moim jedynym przyjacielem jest moj maz. Mam pare znajomych, ale z nikim nie
probuje sie zaprzyjaznic, bo nie mam zaufania do ludzi. Wole trzymac ludzi na
dystans, niz zaufac, zwierzac sie, a potem gdy przyjazn sie rozpadnie zalowac
tego, co powiedzialam.

[bez.wyksztalcenia]

maz jedynym przyjacielem? to troche niebiezpieczne

ja mam 2 przyjaciolki: jedna znam 15 lat, druga 10, we 3 sie przyjaznimy. Nie
musimy widywac sie czesto, ale zawsze jest tak, jakbysmy sie rozstaly wczoraj.
Najpierw jedna byla kilka lat za granica, potem ja, ale nadal sobie ufamy i
mozemy na siebie liczyc. Mam nadzieje, ze juz tak zostanie.
Oprocz tego ma ze 2-3 bardzo dobre kolezanki, nie przyjaciolki, ale takie prawie

[andrea71]

Nie jest niebezpiecznie jesli sie nie ma przed mezem nic do ukrycia.
Przestalam sie spotykac z kilkoma kolezankami, bo nasze spotkania polegaly na
tym, ze narzekaly na swoich facetow, albo po prostu sie z nich smialy. Nie
chcialam brac w tym udzialu, wiec nie potrzebowaly mojego towarzystwa.
Problemy w zwiazku powinno sie zalatwiac wlasnie w zwiazku, a nie poza nim, bo
nie jest to lojalne.

[bez.wyksztalcenia]

nigdy nie wiadomo, co sie zdarzy, malzenstwa rozpadaja sie po 20, 30 latach.
Trzeba miec innych ludzi, nie wolno zamykac sie w malzenstwie! A gdzie miejsce
na tylko wlasne sprawy, na spotkania z innymi ludzmi, zainteresowania??

[andrea71]

Moze nie poznalas mezczyzny, z ktorym by Cie duzo laczylo. Ja i moj maz
jestesmy swoimi najlepszymi przyjaciolmi. Nie przeszkadzamy sobie w rozwoju
swoich zainteresowan. Tak sie sklada, ze wiekszosc z nich dzielimy.
Szkoda nam spedzac czas z innymi, bo wolimy byc razem. Owszem mamy znajomych,
ale nie mozna ich nazwac przyjaciolmi.
Zupelnie nie wyobrazam sobie zwierzania sie komukolwiek z problemow z mezem. To
jest nielojalne i oslabia malzenstwo. Moje ma kilkanscie lat i nie mam zamiaru
myslec o tym, ze kiedys sie skonczy.

[elunia66]

Poznałyśmy się w liceum, przez cztery lata w trakcie liceum (nasz prof od
biologii mówił - Ulka i Elka, was jakby zamknął na 20 lat do więźienia to
stałybyście i gadały mimo,że każda z was szłaby w inno stronę) i rok po w
studium medycznym mieszkałyśmy razem na stancji tylko później ja zmieniałam
kierunek na studium nauczycielskie ale zawsze mogłyśmy liczyć na siebie.
Później ona wyjechała na drugi koniec Polski ale przynajmniej dwa raz w
miesiącu dzwonimy do siebie i spotykamy się na wakacjach. Trwa to już cwierć
wieku i wiem ze kiedy mi będzie ciężko mogę liczyć na nią lub odwrotnie.
Pozdrawiam

[gocha114]

Fajny przykład "fałszywej" przyjaźni ;-) Żartuję,można Ci tylko pogratulować,że
trafiłaś na wspaniałych ludzi :)

[fantumtam]

Czytam i czytam i myślę... Mam "przyjaciółkę"/koleżankę, znamy się 15 lat i od
15 się przyjażnimy. Ona zawiodła mnie, myśląc że to ja ją oszukałam zemściła
się na mnie. Tak nie było, trzecia osoba namieszała, co gorsze ona zemściła się
po kilku latach, gdy byłyśmy już dorosłe. Urwałam kontakty, ale inna trzecia
osoba delikatnie nas pojednała, co wynikło z
inicjatywy "przyjaciółki".Moja "przyjaciółka" traktuje sprawę jak by jej nigdy
nie było, nigdy tego nie wyjaśniłyśmy. Ciągle się spotykamy, rzadko, bo mieszka
w innym mieście, ale uraz został. Spotykam się z nią z przyzwyczajenia,
tradycji i nawet czasem mi jej brak, ale jeśli chodzi o głębokie zwierzenia...
Z nią jest jednak coś nie tak, jest zazdrosna o mnie i moje życie i daje mi o
tym znać. Myślę że aluzje odczytuje dobrze, jednak też utrzymuje kontakt. Nie
rozumiem tej sytuacji niestety, po jej aluzjach już nie raz obiecywałam sobie
że to koniec, ale nie potrafię odmówić jej spotkania.
PS. To tak dla kontynuacji wątku

[andrea71]

Nie widze sensu utrzymywanie przyjazni na sile. Lepiej nie miec w ogole
przyjaciol, niz takich, z ktorymi zle sie czujemy.

[olimpia36]

Jestem trochę starsza od Ciebie ale, gdy była w podobny wieku co Ty teraz
niestety też miałam kogoś takiego. Najpierw w liceum mieszała między mną a
pewnym chłopakiem, do tego stopnia, że przestał się do mnie odzywać i z trudem
to odkęciłam. Pomyślałam wtedy, że nie warto tracić przyjaciółki z powodu
chłopaka. Pozornie wszytsko wróciło do normy ale później wykręciła mi taki
numer, że już nigdy się do niej nie odezwałam. Bardzo to przeżyłam bo naprawdę
ją lubiłam. Od tej pory nie wierzę w przyjaźń między kobietami i unikam
zwierzeń.

[gocha114]

U mnie jest taki problem,że nie mam dobrych kontaktów z rodzicami i dlatego
rówieśnicy,pozytywne relacje z nimi mają dla mnie ogromne znaczenie. Może
dlatego tak trudno jest mi rozstać się emocjonalnie z tymi pseudo-przyjaciółkami :/

[deodyma]

skoro twoja przyjaciolka jest zazdrosna o twoje zycie, to nie jest normalne.
predzej czy pozniej wydarzy sie cos, co sprawi, ze ktoras z was te kontakty
zerwie calkowicie. u mnie byla podobna sytuacja. moja 'przyjaciolka' byla
rowniez zazdrosna o moje zycie. gdy jej bylo dobrze, gdy to jej sie wszystko
udawala, bylo ok. ja jakos potrafilam cieszyc sie jej szczesciem. natomiat gdy
bylo odwrotnie, wtedy stawala sie zlosliwa.dopiero teraz, gdy nie urtrzymujemy
ze soba kontaktow, widze, ze ta przyjazn wogole nie miala sensu. no ale coz.
trzeba zyc dalej. nie ma sensu sie tym nawet przejmowac. nie warto.

[fantumtam]

Nie wiem czy ostatnie wpisy są do mnie czy do gochy, ale wyjaśniam ,że zbliżam
się ku trzydziestce, co jest ważne bo zazdrość w tym wieku o ciuchy czy faceta,
to idiotyzm. Wiem że kobiety bywają zazdrosne, co widać w pracy i w życiu
codziennym, ale zastanawiam się czy to tylko ja jestem taka naiwna, że potrafię
szczerze doradzić i powiedzieć koleżance(jak zapyta) że przytyła i widać a nie
wciskać jej kity, że jest szczupła i może jeść do woli, a w duchu cieszyć się
że przytyje jeszcze bardziej. Czy wy też jesteście "normalnie naiwne" czy
zdarzyło wam się zrobić coś wrednego z premedytacją??? Mnie nie.

[deodyma]

szczerosc to nie naiwnosc. niestety, nie kazdego na nia stac. gdy
moja 'przyjaciolka' kupowala sobie jakis ciuch, ktory byl na nia za ciasny.
mowilam jej o tym. jesli kupila sobie cos naprawde fajnego, chwalilam i
mowilam, ze swietnie wyglada. i bylo ok. ale gdy to ja kupilam sobie cos w czym
wygladalam dobrze, a ona tego nie miala, musiala miec zaraz to samo a jesli
nie, to przynajmniej cos podobnego. najbardziej byla zazdrosna o rzeczy, ktore
kupowal mi moj narzeczony( teraz maz). ja sama nie rozumiem takiego zachowania.
moze to dlatego, ze jestem inna. nie ma we mnie tej zazdrosci ani zawisci.
wogole smiesza mnie takie osoby.

Może za szybko obdarzasz zaufaniem ludzi?

[sagis]

Na siłę szukasz przyjaciół?
Dwie fałszywe przyjaźnie na wiele dobrych znajomości to dobry wynik. Z tych
znajomości może powstanie po latach jedna prawdziwa przyjaźń. Prawdziwych
przyjaciół poznaje się dopiero w biedzie i nigdy nie ma się ich wielu.
Niestety nie zawsze możemy od razu poznać się na kimś.
Mnie raz zabrało to ponad 20 lat. Tylko, że ludzie w życiu zmieniają się. Wiele
osób, aby przetrwać zatraca swoje wartości.

[gocha114]

sagis napisała:

> Na siłę szukasz przyjaciół?
> Dwie fałszywe przyjaźnie na wiele dobrych znajomości to dobry wynik. Z tych
> znajomości może powstanie po latach jedna prawdziwa przyjaźń. Prawdziwych
> przyjaciół poznaje się dopiero w biedzie i nigdy nie ma się ich wielu.
> Niestety nie zawsze możemy od razu poznać się na kimś.
> Mnie raz zabrało to ponad 20 lat. Tylko, że ludzie w życiu zmieniają się. Wiele
> osób, aby przetrwać zatraca swoje wartości.
>

U mnie jest taki problem,że nie mam dobrych kontaktów z rodzicami i dlatego
rówieśnicy,pozytywne relacje z nimi mają dla mnie ogromne znaczenie. Może
dlatego tak trudno jest mi rozstać się emocjonalnie z tymi pseudo-przyjaciółkami :/

[ravicowa]

Mam jedną przyjaciółkę od pierwszej klasy liceum. Razem mieszkałyśmy na
studiach. Zawsze możemy na siebie liczyć. Teraz jednakże pracujemy i mieszkamy w
innych miejscowościach, nie możemy się często widywać. Brakuje mi czasami
bratniej kobiecej duszy z którą mogę się spotkać od razu gdy mam problem lub mam
ochotę gdzieś wyjść. Zauważyłam że w dorosłym życiu rzadko można spotkać osobę
której można zaufać, zaprzyajźnić. Poza przyjaźniami ze szkoły (tymi co
przetrwały) pozostają tylko koleżanki,znajomości. A te są jakieś płytkie,
niewystarczające. Trzeba kontrolować co się mówi o sobie, bo potem można
żałować. Nie ilość wszakże jest ważna a jakość. Czasami jednak marzę by mieć
większą grupkę zaufanych ludzi. Mojego męża przyjaźnie z liceum w ogóle nie
przetrwały, wszycy poszli w swoją stronę. Ze studiów większość jest za granicą.
Pozostali mu dwaj bliscy kumple. I tak jakoś szkoda tych przyjaźni które były.
To tak na marginesie, nie o fałszywych przyjaźniach, ale o jej braku. Pomimo
męża który jest z pewnością moim przyjacielem i przyjaciółki, o której napisałam
na początku, czuję się czasami samotna.

[lizavieta1]

A mnie ejst mimo wszystko rpzykro, że ktoś kto okazał się nielojalny odwrócił
sprawę i sam zerwał kontakty. Dlaczego? Bo mimo, iż zawiódł koszmarnie moje
zaufanie i fatalnei mnei traktował jest to człowiek bardzo twardo stąpający po
ziemi, umiejący argumentować logicznie swoje stanowisko, myślący. Byłam niedawno
w trudnym momencie zyciowym. Potrzebna mi była chłodna, nieemocjonalan osoba,
żeby oceniła sytuację z punktu widzenia ryzyka i korzyści, tak biznesowo, neico
cyynicznie i bardzo autorytatywnie.
Na codzień otaczam się ciepłymi, szczerymi osobami, ale w tym miejscu było mi
potrzebne zobaczenie tych kwestii oczami takiej gnidy, bo zawodowo z takimi
ludźmi często proceduję.

[iselle]

Patrząc z 2 strony te strony przyjaźni, które sobie kogoś znalazły, nie są bez
winy! Zazwyczaj jest tak że dana osoba zmienia się wtedy, podporządkowuje
nieraz tej swojej "połówce" i uważa się za kogoś lepszego niż przyjaciółki-
single. Pomijając że wielkim nieporozumieniem jest ciąganie ze sobą wszędzie
faceta, jeśli np. ma być typowo babskie spotkanie. Ja byłam w takiej jednej
sytuacji: (z tym że to tylko w gronie koleżanek): nasza pewna wspólna znajoma
poznała faceta w którym się zakochała. Żadna z nas go nie zaakceptowała po 1
spotkaniu (nieprzystępny, dziwny itp.), chociaż niekoniecznie z zazdrości bo
kilka pozostałych było w związkach, ale nigdy żadna nie przyprowadziła faceta
do szkoły (a to było studium, więc szkoła dla dorosłych). Nie powiedziałyśmy
jej tego i każda myślała że już w domyśle Ania będzie nam o nim opowiadać, ale
na babskie spotkania będą przychodzić tylko kobiety. Jakież było zdziwienie
kiedy na zakończenie roku szkolnego, po rozdaniu dyplomów, poszłyśmy tylko we
własnym towarzystwie na kawę i lody, a tylko ona zabrała swojego faceta. On
zamówił piwo, cały czas milczał i trzymał ją - miało się wrażenie że z daleka
od nas. Nie podejmował żadnych żarcików przy naszej próbie rozmowy, chociaż nie
był od nas ani dużo starszy, ani bogatszy. Przeciwnie: facet po zawodówce bez
pracy, ale dla nas to nie było ważne. Spotkanie było w sumie takie sobie, nie
trwało długo i właściwie każda chciała szybko uciec. Jedyną osobą która
pożegnała się z tym kolesiem podając mu rękę i mówiąc "cześć" byłam ja.
Koleżanki speszone nie wiedziały jak go potraktować i po prostu uciekały.
Oczywiście nasza Ania już nie była taka na luzie jak przedtem, wszędzie tylko
on i on dla niej istniał i już nie dało się z nią normalnie pogadać.
Druga sprawa to w tym samym gronie: 2 z nas poszły dalej na studia, razem na
ten sam kierunek i są razem w grupie. Jedna znalazła jakiś czas temu faceta,
druga nie miała szczęścia i do dziś jest sama. Teraz ta która ma faceta,
wypomina tej drugiej staropanieństwo, wywyższa się że co to ona nie jest i
gdzie to ona nie wyjeżdża z nim. Ta druga ma dość tej pierwszej bo nie mogą się
już dogadać jak kiedyś, wręcz boi się napisać smsa czy podsunąć jakiś swój
pomysł dotyczący którejkolwiek ze zwykłych życiowych bzdur. Ja mam kontakt z tą
drugą i nie jest dobrze słyszeć że tak się popsuło, chociaż ona też stała się
dziwna - może za długo jest sama. Wiem też że ta druga rozpowiada, że to tamta
zmieniła się na gorsze.
Pozostawiam to do przemyślenia/skomentowania ;)

[deodyma]

wiesz, nie wszystkie kobiety, ktore znajduja sobie partnerow, uwazaja sie za
kogos lepszego od tej, ktora akurat jest sama. zreszta sama to wiem po sobie.
ja bylam sama do 25 roku zycia i jakos zadna z moich kolezanek, ktore wyszly za
maz i urodzily dzieci nie zachowywala sie w ten sposob. odnosnie spotkan w
babskim gronie, moj narzeczony( teraz maz),jak mial ochote to szedl ze mna. i
wiesz co? jakos nie bylo takich sytuacji, ze my kobiety bylysmy spiete w jego
obecnosci. bylo naprawde fajnie i wesolo. i tak jest do dzis. czasami szlam
sama i jemu to rowniez nie przeszkadzalo. mowil IDZ SOBIE, SPOTKAJ SIE Z
KOLEZANKAMI, POGADAJCIE SOBIE. jak mial ochote, to szedl ze mna a jak nie,
szlam sama. a ze , jak piszesz, jedna z twoich przyjaciolek wypomina drugiej
staropanienstwo, tylko dlatego, bo znalazla sobie faceta? no wiesz, przypomina
mi ona moja byla'przyjaciolke'. tamta jak ktos sie zainteresowal a nie daj boze
i ja go znalam, byla dumna z tego faktu jak paw i usilowala mi wmowic, ze jej
zazdroszcze. to bylo dawno temu. mialysmy wtedy po nascie lat. teraz ja mam 31,
ona 30. przyjaznilysmy sie przez niemal 20 lat i czy to jest normalne, ze po
tylu latach ona udaje, ze mnie nie zna, bo wyszlam za maz? nigdy jej nie
wypominalam faktu, ze jest sama. gdy ona twierdzila, ze nigdy nikogo sobie nie
znajdzie, mowilam, ze bzdury opowiada i na nia tez przyjdzie czas. a ma
powodzenie. ale co z tego? przed dwoma laty umowilam ja ze swoim kolega. po
pierwszym spotkaniu byla nim zachwycona ale po drugim powiedziala, ze juz
wiecej z nim sie nie umowi, bo ma krotkie nozki i to dla niej obciach pokazywac
sie z kims takim! umowilam ja wiec z drugim i z tego tez nic nie wyszlo. a
czemu bo nie mial zeba! ich spotkanie nie trwalo nawet 5 minut! obaj mnie
pytali, czemu ona nie chce sie z nimi spotykac. wiesz, jak bylo mi glupio? nie
wiedzialam, co im powiedziec! widzisz wiec sama, nie wypominalam jej nigdy
tego, ze jest sama. niejednokrotnie wspominala, ze jak znam wolnego faceta, to
ona chetnie sie z nim umowi. i na odwrot. wolni koledzy mowili mi to samo. wiec
ja z nimi umawialam. niestety, nic z tego nie wyszlo. no ale czyja to wina?

[fantumtam]

Drażni mnie to o czym pisałyście, tzn. gdy kolezanka jest samotna, to zawsze ma
dla Ciebie czas i ochotę na babskie psiuty, ale gdy znajduje kogoś to wasze
kontakty ograniczają się do minimum a nawet zanikają.

Wkurza mnie też przychodzenie z facetem na babskie spotkania, tzn. jeśli jest
jasno powiedziane, że spotykają się same baby. Wiecie przecież jakie mamy
tematy (okres, sprzątanie, bóle brzucha, sex, ciuchy, zakupy, kosmetyki, praca
itp.), przy facecie nie da się o tym pogadać! Oczywiście lubię spotkania z
koleżankami, gdy zabieramy też ze sobą facetów, bo jest śmieszniej i gada się
rzeczywiście o bzdurach.

Zmierzam do tego, że mam właśnie taką koleżankę - gdy była sama (ja też) to
bywała u mnie dość często, spędzałyśmy dużo czasu razem, potem znalazła w końcu
kogoś (ja jeszcze nie), na poczatku wzięła mnie pare razy na imprę do swojego
mena, ale chyba raczej nie z troski o mnie tylko żeby nie czuć się samotnie w
obcym gronie, potem podsunęła mi jakiegoś kolegę swojego faceta no ale nie
nadawał się niestety, a potem po prostu o mnie zapomniała i pojawiała się tylko
wtedy, gdy czegoś potrzebowała. Nawet nie napisała smsa z pytaniem co u mnie,
nie zaprosiła na parapetówę, jak by mnie po prostu nie było.
Parę razy proponowałam spotkanie, we dwie lub z jeszcze jedną wspólną dobrą
koleżanką, ale nigdy nie miała czasu. Nie proponowałam spotkań z facetami (mam
już mena od 2 lat), ponieważ moj M. nie lubi wychodzić, a chciałam się po
prostu z nią spotkać.
Niestety, we dwie to nie będzie nam już raczej nigdy dane, mój M.przekonał się
w końcu do wspólnych wyjść z moimi znajomymi, więc jeśli już ,to spotykamy się
w czwórkę. Nie zmienia to jadnak faktu, że moja koleżanka nigdy nie zaprosiła
mnie nawet na kawę do nowego mieszkania, a u mnie była i nie zadzwoni też od
czasu do czasu. Raczej to ja utzrymuję kontakt, prócz świąt(bo wtedy specjalnie
chciałam sprawdzić czy się odezwie). Myślałam nawet że chce po prostu urwać
kontakt, ale nie, z ochotą spotyka się z nami w czwórkę.

Tak więc dziewczyny, jeśli macie koleżanki, to mimo tego że macie faceta i
obowiązki, nie zapominajcie o telefonie raz na 2 miesiące i o tym że czasem
ktoś może Was po prostu potrzebować, choćby na godzinkę samą!

UFFFF, ale się rozpisałam...:)

[deodyma]

mnie to jakos nie robilo roznicy. czy bylam samotna, czy nie, zawsze mialam
czas, by sie z kims spotkac. mialam 'mena' przez 5 lat i jakos mialam czas dla
kolezanek. dzis ten'men' jest moim mezem a mimo to jest bez zmian. ja rozumiem,
ze mozna nie miec czasu. czasami bywa tak, ze pracuje bez dnia wolnego i nie
mam czasu na przyjemnosci. ale przeciez mam telefon i jak sie z kims od
jakiegos czasu nie widze, dzwonie do tej osoby i juz.

[fantumtam]

No właśnie. Ja też. Zastanawiam się czy warto mieć taką kolezankę? Chyba nie,
do picia piwa mam więcej znajomych... Jeśli będę potrzebowała pomocy, to pewnie
nie będzie miała czasu.