Psychozabawa. Czy lubisz swoje ciało?

[Gość: Exi]

Jedna wielka bzdura! Mam zdiagnozowaną dysmorfofobię, a w
powyższym pseudo-psychoteście wyszło mi, że "ciało jest dla mnie
źródłem zadowolenia".
To nie powinno się nazywac "psychozabawa", tylko "zabawa".

[Gość: kwi]

a dla mnie to zacheta do optymistycznego podejscia do siebie
samej, rzeczywiscie te "drobne niedoskonalosci" mozna jakos
zignorowac! a o ile latwiej zyc!

[Gość: kasiaczek16]

nie nienawidze swojego ciala mam 16 lat 167cm wzrostu waze 58 kg.Moje zycie
polega na liczeniu kcal a i tak utylam (wazylam 53).jestem na diecie 900
kcal.Nie moge na siebie patrzec lustro to moj wrog zawsze widze baleron.Mysle
ze ta cala anoreksja choc czesciowo siedzi we mnie obojetnie ile zjem czuje sie
winna gruba.Moze dlatego ze wazylam 72 kg odchudzalam sie 4 miesiace az w dzien
matki stracilam przytomnosc wpadajac na mame.Wypadaja mi wlosy(mialam do pasa
musialam sciac)okres po 9 miesiacach dopiero wrocil i mimo ze boje sie ze to
wszystko(lacznie z depresja)wroci ale nie moge zniesc swojego widoku.

[Gość: madafaka]

Gość portalu: kasiaczek16 napisał(a):

> nie nienawidze swojego ciala mam 16 lat 167cm wzrostu waze 58
kg.

proponuje dobry sex jako antidotum. To dziala!

mad-a-fak

[Gość: kasiaczek_16]

Hmm jeszcze w ogóle tego nie próbowałam nie zebym nie chciala
wlasciwie to czasem mam takie chwile ze rzucilabym sie na faceta
nawet na srodku korytarza tyle ze mezczyzni jakos nie wysuwaja
propozycji.a jak ja zasugeruje dziki sex bez zobowiazan to wezma
mnie za dziwke.Tak wiec znow mam problem
ps a moze faceci mnie nie chca bo jestem za gruba?Wiesz od
tygodnia jem 900kcal dziennie a dzis chjolera stje na wage i co?
kilogram w gore !blagam niech mnie ktos nastroi optymistycznie !
a moze zna ktos faceta bez rzerzaczki ktory lubi desperatki?

[Gość: gosiaczek23]

To wszystko nie jest takie proste. Myślę, że wcale nie jesteś
gruba ale doskonale rozumiem Twoją obsesję. Ja mam ponad 35 lat
i całe życie walczę ze sobą. Teraz ważę 54 kg. (165 cm) lecz
bywa różnie. Generalnie cały czas chodzę głodna, biegam, chodzę
na basen i inne zająci, a waga płata mi figle. Jest to problem
niskiej samooceny. Zazdroszczę ludziom, którzy lubią siebie.
Przecież nie wygląd stanowi o wartości człowieka. Ostatnio
rozmawiałam z kimś mi blskim i ten ktoś powiedział, że w
kobiecie ceni nie idealne ciało lecz to coś, co sprawia, iż lubi
z nią być, rozmawiać. Jak byłam dzieckiem (przy kości) moi
rodzice nie akceptowali mojego wyglądu i pewnie podświadomie
wydaje mi się do dzisiaj, że aby zasłużyć na miłość i akceptację
muszę być szczupła. Najgorsze jest to, że sprzedaję taką postawę
swoim dzieciom. Przez te ciągłe walki z wagą rujnuję swoje
zdrowie ale nie potrafię tego przerwać. Kasiaczku nie daj się
wpędzić w błędne koło i nie stosuj seksu jako antidotum.
Przeczytaj książkę Anthony de Mello "Przebudzenie" i jeżeli
złapiesz dystans wygrałaś. Pozdrawiam:))

[katarek1]

Kurcze, dziewczyno. Masz chyba powazny problem. Radzilabym
konsultację u psychologa, a nie sex jako antidotum.
Wyluzuj trochę - przy takim wzroście jak Ty ważę jakieś 2 kilo
mniej (choc nie wiem ile dokladnie, bo nawet nie mam wagi, mam
10 lat więcej i nie mam kompleksów - uważam, ze jestem szczupła.
Po co liczyc kalorie? Daj spokój, chyba, ze nie masz
poważniejszych problemów w życiu (czego Ci zresztą życzę)

[Gość: zadowolona]

Gos´c´ portalu: kasiaczek16 napisa?(a):

> nie nienawidze swojego ciala mam 16 lat 167cm wzrostu waze 58
kg.Moje zycie polega na liczeniu kcal a i tak utylam (wazylam
53).jestem na diecie 900 kcal.

JAK BYLAM W TWOIM WIEKU TO TEZ BYLAM TAKA GLUPIA. PRZEZ 4 LATA
MOJE ZYCIE KRECILO SIE WOKOL JEDZENIA. DOPROWADZILAM SIE DO WAGI
63 KG (PRZY WZROSCIE 163. JAK PRZESTALAM SIE ODCHUDZAC I MYSLEC
O TYM, TO SCHUDLAM DO 47 KG. MAM 35 LAT I NIE ODCHUDZAJAC SIE
CIAGLE WAZE OD 47-51KG -JEM WSZYSTKO NA CO MAM OCHOTE I MAM
OPINIE LAKOMCZUCHA I ZARLOKA.


Nie moge na siebie patrzec lustro to moj wrog zawsze widze
baleron.Mysle ze ta cala anoreksja choc czesciowo siedzi we mnie
obojetnie ile zjem czuje sie winna gruba.Moze dlatego ze wazylam
72 kg odchudzalam sie 4 miesiace az w dzien matki stracilam
przytomnosc wpadajac na mame.Wypadaja mi wlosy(mialam do pasa
musialam sciac)okres po 9 miesiacach dopiero wrocil i mimo ze
boje sie ze to wszystko(lacznie z depresja)wroci ale nie moge
zniesc swojego widoku.

A JAK SIE POLUBISZ, TO WSZYSTKO WOKOL CIEBIE SIE ZMIENI NA
LEPSZE I TY TEZ BEDZIESZ LADNA. TROCHE DYSTANSU DO SIEBIE,
WIECEJ POCZUCIA HUMORU I AKCEPTACJI

[Gość: KASIACZEK_166]

TROCHE DYSTANSU DO SIEBIE,
> WIECEJ POCZUCIA HUMORU I AKCEPTACJI
wiesz ja sie tak akceptowalam przez cale moje zycie i mialam po
prostu dosc czulam sie gruba ale jak jakis cham kolezanka albo
ktos z rodziny wyzywal mnie od krow swin tego nie moge
zapomniec.Poza tym to chyba nie tylko ze jestem uparta wazac 52
kg przestalam sie odchudzac nie fdlatego ze bylam zadowolona ale
dlatego ze zemdlalam.
Jestem okropnie niesmiala i swiadomosc mojego wygladu sprawia ze
bym sie ubrala w kokon.Ale nie mam

[Gość: agucha]

Gość portalu: kasiaczek16 napisał(a):

> nie nienawidze swojego ciala mam 16 lat 167cm wzrostu waze 58 kg.Moje zycie
> polega na liczeniu kcal a i tak utylam (wazylam 53).jestem na diecie 900
> kcal.Nie moge na siebie patrzec lustro to moj wrog zawsze widze baleron.Mysle
> ze ta cala anoreksja choc czesciowo siedzi we mnie obojetnie ile zjem czuje
sie
>
> winna gruba.Moze dlatego ze wazylam 72 kg odchudzalam sie 4 miesiace az w
dzien
>
> matki stracilam przytomnosc wpadajac na mame.Wypadaja mi wlosy(mialam do pasa
> musialam sciac)okres po 9 miesiacach dopiero wrocil i mimo ze boje sie ze to
> wszystko(lacznie z depresja)wroci ale nie moge zniesc swojego widoku.

a ja mam prawie 30 lat prawie 170cm wzrostu i waze 65kg... to juz powinnam
calkiem sie zalamac, co? a tymczasem taka radocha - bo przez ostatnie 2
miesiace schudlam 5kg! i te 65 tak cieszy! co prawda jest to ciagle rozmiar 40
a nie 38, ale za to co za ksztalty!!! i moge pokazac nogi... i nie mam juz
waleczkow - i czuje zebra a nie tluszczyk! a w ogole to w przeciagu ostnich 2
lat schudlam z 75 do 70kg i to tak bez zadnych wyrzeczen. moze wazne jest by
miec zajecie i nie myslec caly czas o jedzeniu, a jak jest kilka problemow, i
trzeba myslec o innych a nie o sobie - to najlesza dieta!
pozdrawiam wszystkie, ktorym sie udalo, cieszcie sie ze swoich ksztaltow!!!!
A

kasia!!!!!!!!!!

[Gość: anka]

prosze Cie, lecz sie. nie mysl ze mowie to zlosliwie, tylko z troski. sama
mialam anoreksje, prosze lecz sie zanim bedzie za pozno.

[Gość: kasiaczek_16]

nie to ze nie chce ale nie mam jak .czuje ze cos jest nie tak
dzis rano mimo diety utylam 1 kg i w szkole prawie mdlalam.A
teraz mam wyrzuty ze za duzo zjadlam(900lcal glownie jablka) i
boje sie ze rano wstane zwaze sie zi znowu utyje.
problem tkwi w rodzinie min matce przestalam sie odchudzac bo
stracilam przytomnosc .nie bylam zadowolona z mjego wygladu 53
kg.ale matka nie widziala choroby ale glupote i upor.Kiedys
okropnie na mnie krzyczala bo nie chcialam przyjsc(mylam wlosy)
zmusila mnie do ogladania filmu dok o anorektyczce ale sama
powtarzala jaka ona glupia.Wtedy prawie ryczalam bo ile zachowan
mialam identycznych udawanie ze jem wyrzucanie jedzenia.Maatka w
ogole nie widziala celu w tym co robie uwazala ze schudne jedzac
normalnie jednoczesnie wciskajac we mnie slodycze i zmuszajac
di=o jedzenia.
Dzis przypomnialy mi sie stare objawy okropny ucisk w klatce
piersiowej staly bol glowy brak koncentracji, na schodach musz
sie zatrzymywac i koncentrowac na kroku zeby go zrobic.Ale na
moje cialo noic noe dziala.Po paru godzinach przestaje sie czuc
glod.
ps odchudzanie moze byc tez sposobem dokuczenia matce

[Gość: anka]

jejku, Kasia, ja tez tak myslalam, jak Cie matka nie rozumie, to po prostu
pojdz do psychologa i naucz sie sama siebie rozumiec, mysle ze przyjeliby Cie
tez na oddzial psychiatrii dzieci i mlodziezy (ja sie tak leczylam), prosze,
lecz sie! ja tez myslalam ze tylko odchudzanie da mi szczescie i bylam
strasznie dumna z mojej chudosci i konsekwencji, wazylam 43 kg przy 167 cm,
Kasia, naprawde czuje sie lepiej jak waze 54, wpieprzam ile chce i nie tyje, bo
jak sie wychodzi z anoreksji to przez pierwsze miesiace sie tyje bo organizm
nie jest przyzwyczajony do takiej ilosci kalorii, a potem wraca mu normalny
rytm i jest ok. Kasia, NAPRAWDE POCZUJESZ SIE LEPIEJ JAK TO CHOLERNE JEDZENIE
NIE BEDZIE CI ZAJMOWALO 95% MYSLI! moja kolezanka, tez chora, wazy 42 kg,
ciagle wymiotuje bo organizm nie chce przyjmowac jedzenia, nie doprowadz sie do
takiego stanu na zlosc mamie! bo to Ty sie meczysz najbardziej. Prosze, napisz
jeszcze jakbys chciala jakies informacje.

[Gość: Bożena]

Aniu, bardzo Cię proszę o więcej wiadomości na temat leczenia
anoreksji w szpitalu we Wrocławiu. Jak długo trwa leczenie i w
czym najbardziej pomógł Ci pobyt na tym oddziale?(Chodzi o
zdrowie mojego Kochanego Dziecka)
Będę bardzo wdzięczna za informacje. Pozdrawiam i życzę
zdrowia.

[Gość: anka]

wiesz co, leczylam sie na Kasprowicza, w Dolnoslaskim Centrum Zdrowia Dziecka,
ale pani ordynator sie teraz zmienila na dosc okropna. polecam Ci tak:
psychologa Andrzeja Trzesickiego, psychiatrow Jacka Borysa i Magde
Andrzejewska. Bardzo mi pomogli - w depresji, w anoreksji. moge dac namiary.

[Gość: Bożena]

Bardzo dziękuję Ci za odpowiedź. Mamy kontak z Panią Andrzejewską.
Mam nadzieję, że jesteśmy na dobrej drodzę. Życzę Ci wytrwałości i wszystkiego
najlepszego.

[Gość: Monika]

Kasiu ! Mam tyle wzrostu co Ty i waże też mniej więcej tyle samo. Nie mam nadwagi, więc dlaczego Ty tak uważasz ? Jesteś
napewno bardzo wysoka jak na swój wiek, ale nie martw się. Więcej ludzi zazdrości wzostu niż czego innego. Zyczę Ci przetwać
ten trudny okres dorastania i samoakceptacji.

[Gość: gochna-szczęśliwa]

To straszne,jaką krzywdę robią tym młodym, pięknym dziewczynom
ludzie kreujący modę.Zamiast ubierać kobiety swoje ciuchy
wieszają na chudzielcach, chyba po to, by nie zachwycano sie
urodą kobiet, a uwagę skupiano na tych ciuchach. "Obcasy" nie są
bez winy, proszę popatrzeć na modelki- chude, zabiedzone-ani
biustu, ani... Dla kogo ta "moda"?
Ja 36 lat swojego życia byłam raczej zbyt szczupła(49-51 kg przy
165 cm), a dziś jestem ,mając 39 lat, piękniejsza niż
kiedykolwiek. Ważę 60 kg. Utyłam, ale cóż kobietą poczułam sie
dopiero wtedy, kiedy odnalazłam swoją "połówkę". Mam wspaniałego
mężą, który uwieln\bia całe moje 60 kg, nie jest bezkrytyczny(
pilnuje mojej "diety", przestrzega przed utyciem), a moją urodą
zachwyca sie cała rzesza panów-mam większe powodzenie niż
kiedykolwiek w życiu, oglądają się za mną i 20- i 60-latkowie.
Tak więc niech i GW zastanowi się nad lansowaniem innej mody
niż "wieszaki". Dziewczyny-tyjcie(w miarę) i piękniejcie! Niech
miarą słusznej wagi będzie brak wałków tłuszczu, a nie
zapadnięta klatka piersiowa!!!

[Gość: lula]

dziewczyno, popieprzylo cie ? jestem tego samego wzrostu co ty i
tez kiedys wazylam 74 kilo. teraz waze 65 i czuje sie
szczesliwa. moglabym warzyc 58. nawet z checia, ale to zadna
tragedia. przestan myslec o swoim wygladzie. zacznij jezdzic na
rowerze, cieszyc sie zloncem, znadz sobie jakies hobby.
najlepiej zwiazane ze sztuka, bo to niezle wciaga i powodzenia.
moze roznica jest taka , ze ty masz 16, a ja 24 lata, ale tego
wlasnie moge ci pozazdroscia. powodzenia.

[Gość: Michal]

Drogi Kasiaczku,

Zaczlem pisac o tym w jaki sposob sie odchudzic, z jakich diet
mozna skorzystac ale wymazalem te banaly bo to nie o to
naprawde nie o to chodzi.
Szybko tylko napisze, ze jezeli chcesz sie naprawde odchudzic,
to ograniczanie kalorii do niczego nie prowadzi, bo organizm
przyzwyczaja sie do tego i spowalnia metabolizm. Aby sie
odchudzic nalezy jesc i to duzo, uwazajac tylko co sie je.
Moim skromnym zdaniem bardzo dobra jest dieta "high carbo" ale
to jest tylko jedna z wielu - wybor powinien byc Twoj, skoncz
tylko prosze z zagladzaniem sie.

Sam wiem z doswiadczenia, ze odchudzic sie nie jest latwo. W
pewnym momencie wazylem prawie 120kg (przy wzroscie 182cm), a
to jest jakby tycko za duzo... Na szczescie, w tym wlasnie
okresie ozenilem sie (a mojej zonie na szczescie nie
przeszkadzaly te ekstra kilogramy), a ze moja urocza polowica
jest osoba raczej szczupla znalazlem swoj impuls aby kilka
kilogramow zgubic. W niecaly rok pozniej wazylem (i nadal
waze) juz okolo 83kg. Nie jest to zaden rekord ale widze i
czuje, ze cos ze soba zrobilem. Nie bylo latwo, do tego
potrzeba troche silnej woli, nie raz chodzilem glodny, nie raz
chcialem juz to sobie darowac. Udalo mi sie jednak i wierze,
ze i Tobie sie to uda jezeli tego naprawde chcesz.
Zastanow sie prosze tylko, czy jest to cos czego Ty naprawde
chcesz, czy nie jest to cos co Ci sie wydaje, ze jest od
Ciebie "wymagane". Wiekszosc kobiet jest pieknych bez wzgledu
na to ile waza, jezeli tylko potrafia siebie zaakceptowac i z
duma ida przez zycie.

Zycze Ci wiele powodzenia w Twoich zamiarach, rozchmurz sie
tylko prosze i z wiekszym optymizmen spogladaj w przszlosc!

Powodzenia,
Michal

[Gość: aramis]

I ciagle nie widzisz co sie dzieje?Desperackie wolanie o pomoc...

[Gość: aramis]

I ciagle nie widzisz co sie dzieje?Despercakie wolanie o pomoc...

[Gość: Ola Q]

Gość portalu: kasiaczek16 napisał(a):

nie nienawidze swojego ciala mam 16 lat 167cm wzrostu waze 58 kg.Moje zycie
polega na liczeniu kcal a i tak utylam (wazylam 53).jestem na diecie 900
kcal.Nie moge na siebie patrzec lustro to moj wrog zawsze widze baleron.

Wiesz a może spróbuj się zaakceptować i po prostu cieszyć się życiem. Wiem, że
to niełatwe. Dla mnie lustro też jest wrogiem chociaż wcale nie mam kłopotów z
wagą (180cm i 60kg), ale po prostu to co mnie się we mnie nie podobauznałam za
fakt i nie zawracam sobie tym głowy. Szkoda życia!!!!

[Gość: melmire]

Ja bardzo lubie takie "psychozabawy"!
Tytul - czy lubisz swoje cialo?
PYT 1 "Lubisz swoje cialo"?
Jezeli znasz odpowiedz na pierwsze pytanie, to chyba nie ma po
co kontynuoawac ?
I bardzo podoba mi si moj wynik, na wiekszosc pytan
odpowiedzialam "zdecydowanie nie", i dowiedzialam sie ze moje
cialo jest dla mnie zrodlem radosci o-O !Hihihii

[Gość: monika]

Co za bzdury! Inteligentna osoba nie musi robic żadnego testu by odpowiedzieć
sobie na to pytanie. Chwila szczerości dla samej siebie... i już mamy
odpowiedz. Coś się lubi a coś innego nie i nad czym tu robić test. Ja bardzo
lubie swoje ciało zwłaszcza tam gdzie mam za dużo tłuszczu!!!!
Testy psychologiczne, co za bzdura!!

[Gość: dido]

Gość portalu: monika napisał(a):

> Co za bzdury! Inteligentna osoba nie musi robic żadnego testu
by odpowiedzieć
> sobie na to pytanie. Chwila szczerości dla samej siebie... i
już mamy
> odpowiedz. Coś się lubi a coś innego nie i nad czym tu robić
test. Ja bardzo
> lubie swoje ciało zwłaszcza tam gdzie mam za dużo tłuszczu!!!!
> Testy psychologiczne, co za bzdura!!
To moze inteligentna osoba wskoczyła by do najbliższej Poradni
Psychologicznej i sobie pozwoliła IQ ocenić na podstawie testów
właśnie psychologicznych. Patrząc na społeczeństwo przyszość
tkwi w psychiatrii i psychologii!!!

[Gość: monika]

Mam pokladać nadzieję w psychiatrii?? a kim ze jest wiekszość (nie twierdzę ze
wszyscy) psychiatrów i psychologów, to ludzie ktorzy pomagaja samym sobie, a
często motywacją studiów psychologii jest niemoznośc poradzenia sobie z samym
sobą. Co ma wspólnego inteligencja z poradniami psychololgicznymi??????? a IQ
to juz odrębna sprawa.

[Gość: megan]

Przede wszystkim nie przesadzajmy z wrzucaniem do jednego wora
wszystkiego. Nie wiem czy krytykanci testow psychologicznych
zauwazyli, ze jest to psychoZABAWA !!! Czyli cos, co tylko test
udaje. PROFESJONALNE testy bzdura nie sa w zadnym stopniu,a w
wielu przypadkach ratuja ludzi w klopotach i pomagaja w zyciu.
Poza tym na psychologie nie ida tylko czubki z problemami, to
akurat jest niezla bzdura ! Znam wiele kierunkow studiow, na
ktorych jest "specyficzny" dobor, ale nie znaczy, ze wiekszosc
to "ciezkie przypadki", choc owszem, zdarzaja sie i tacy. C'est
la vie! Ale to tak na marginesie, bo przede wszystkim chcialam
podziekowac za bardzo madra odpowiedz "onej". Facet od "ironii
losu" ma problem, ale moze zastanowilby sie, co w takim razie
kocha w swojej zonie, bo moze zbyt duzy udzial miala tu jej
cielesnosc, a wtedy przyszlosc i tak nie wyglada rozowo. A
obarczanie zony odpowiedzialnoscia za schudniecie, bez zadnego
wlasnego udzialu nie swiadczy dobrze o jego zaangazowaniu: "Ty
musisz schudnac, a mnie interesuje tylko gotowy juz szczuply
produkt" To nie tak, kochany - przeciez przyrzekaliscie sobie
na dobre i na ZLE. Badz z nia w tym co sie dzieje, problem
rzadko kiedy powstaje tylko z winy jednej strony. Z
pozdrowieniami !

[Gość: majeczka]

Jestem pod wrazeniem. Odpowiedzialam na pytania szczerze i wynik
mnie zaskoczyl. 41 punktow. Okazalo sie ze nie jest ze mna az
tak zle, a myslalam,ze totalnie nie akceptuje mego ciala ( mam
po ciazy koszmarne rozstepy na brzuchu ktorych sie wstydze, ale
nie poddalam sie cwicze zawziecie , plywam:))))))Naprawde po
zrobieniu tego testu poprawil mi sie nastroj.:)))

[Gość: Bebiak]

Nie czytałam artykułu, testu nie robiłam, ale postanowiłam napisać, że lubię
siebie i wszystko co moje jest (w tym ciało). Nie wynika to z jakiegoś
zarozumialstwa, ale wyłącznie z mojej filozofii życiowej: żeby lubić ludzi (a
ja generalnie lubię), żeby lubić świat (a ja generalnie lubię) to trzeba lubić
siebie i akceptować siebie w każdym calu. Tak to wymyśliłam wiele lat temu i
tak trwam: lubię siebie oraz wszystko i wszystkich (prawie!) dokoła.

[Gość: Szkielet]

Ludzie
To test dla kretynow. Ja lubie swoje cialo, chociaz chudy jestem jak Szkielet.
Ale po pierwsze - jak juz ktos wyzej zauwazyl - jaki sens ma test "czy lubisz
swoje cialo", w ktorym w pierwszym pytaniu trzeba odpowiedziec "czy lubisz
swoje cialo". Po drugie ta diagnoza: dowiedzialem sie z tego, ze lubie swoje
cialo.
Proponuje podobny test: "Czy boisz sie ciemnosci"
1. Czy obawiasz sie ciemnych wnetrz?
2. Czy nie przeszkadza ci, kiedy masz wejsc do ciemnego pokoju?
3. Czy czujesz sie bezpiecznie na ciemnej ulicy po zmroku?
4. Czy zapalasz nocna lampke, kiedy musisz wieczorem wstac z lozka?
Itd., itd. Slowem taki sam test dla kretynow. Pytanie tylko: dlaczego zesmy
wszyscy go rozwiazywali?

[Gość: Athom]

> To test dla kretynow. Ja lubie swoje cialo, chociaz chudy jestem jak
Szkielet.
> Ale po pierwsze - jak juz ktos wyzej zauwazyl - jaki sens ma test "czy lubisz
> swoje cialo", w ktorym w pierwszym pytaniu trzeba odpowiedziec "czy lubisz
> swoje cialo". Po drugie ta diagnoza: dowiedzialem sie z tego, ze lubie swoje
> cialo.

To po co robiles test?

t.

[Gość: 50-latka]

OK, zgadzam sie z tym co przeczytalam bo tak bardzo chce.
Rzeczywistosc jest inna, niestety.

[anilana]

zdecydowanie zabawa ta zawyzyła moją opinię io własnym wyglądzie
i może oto chodzi byśmy jednak nie skupiały się aż tak na sobie
i poszukały w sobie tych "ładnych" stron swojego wyglądu?
A może jestem poprostu optymistką

Psychodrama... Ona nie lubi swojego ciala... a ja?

[Gość: Ironia_losu]

Kobitki podpowiedzcie co ma robic facet, ktoremu przez dwa lata
malzenstwa "szczescia" przybylo nieomalze w dwojnasob... zona utyla okrutnie...
Na pewno nie cierpi swojego ciala... Ja nauczylem sie nie poruszac tematu bo
prz kazdej probie leje sie potok lez... tzw. delikatne proby zmuszenia do
aktywnwego trybu odpoczynku spelzaja na niczym bo wytworzylo sie bledne kolo -
jestem taka gruba ze sie nie pokaze publicznie i dlatego nie ma mowy o basenie
czy silowni... poczatkowo w sypialni odbywalo sie gaszenie swiatla... teraz
mam "szlaban" nawet na dotykanie... pol roku bez seksu - wytrzymalem, bo zona
jest swietnym partnerem pod innymi wzgledami... Ironia losu polega na tym, ze
ja zawsze lubilem szczuple dziewczyny... tydzien temu w tzw. wakacyjno-
romantycznych okolicznosciach jedna tak "wslizgnela" mi sie do lozka... i na
nowo odkrylem, ze przeciwnie do popularnego stwierdzenia "kochanego ciala moze
byc za duzo".. Teraz jestem znow w domu... z kacem moralnym i z moim
kochanym "wielorybkiem"... Dusza i rozum bardzo chce odnowic "przysiegi slubne"
ale cialo nie umie... Czy mam zaczac wojne domowa ? Powiedziec : tluszcz albo
ja? chyba nie... cala moja lagodna perswazja i delikatne formy nie przyniosly
rezultatow... Czy moze zostawic jak jest... i tylko szukac sobie szczuplych
kochanek na co mam tzw. zgode zony, ktora stracila (?) zainteresowanie
seksem...

Ech! Podzielilbym sie rozterkami... To czy ktos lubi swoje cialo to nie tylko
jego problem... Tylko prosze nie piszcie, ze jestem meska szowinistyczna
swinia - i wymagam od niej niemozliwego... chcialbym tylko by byla taka w
jakiej sie zakochalem... Wtedy lubila swoje cialo i swiatla nie musielismy
gasic...

[Gość: anka]

nie sadze zebys byl meska szowinistyczna swinia

sytuacja jest dramatyczna i dla niej i dla Ciebie, zwlaszcza jesli ja kochasz i
ona Ciebie... idzcie do psychologa jakiegos albo co.

[malgocha33]

Macie OBOJE trudną sprawę.Oboje nie lubicie tego ciała, którego
jest za dużo. Zrozum, że Twoja żona wstydzi się tak bardzo, że
nie pójdzie ani na basen, ani do siłowni. Możesz jednak
spróbować ćwiczeń we dwoje. Albo znależć adres najbliższego
klubu strażników wagi czy jakiegoś innego klubu grubasów. Są
takie wszędzie! Proponuję przeczytać miesięcznik „Super Linia”.
Dobrze psychicznie Jej zrobi, jak zobaczy, że to nie tylko jej
problem. Chudnąć razem jest dużo łatwiej!!!!!!!
Życzę powodzenia, Małgocha

[Gość: kwi]

ironia
czy zona nie zdaje sobie sprawy z twoich odczuc, tak bardzo
skupiona na swoim ciele? szkoda.... jak wy rozmawiacie ze soba
w takim razie? zycze nietoksycznych rozwiazan problemu :)

[Gość: ona]

Nie tyje się bez powodu. A zwłaszcza nie tyje się "okrutnie".
Niektórzy psychoanalitycy widzą w warstwie tłuszczu zbroję albo
symbol zapasów siły. Ja im wierzę, bo przećwiczyłam sama. Przez
pierwsze 4 lata pod wspólnym dachem z moim ex ślubnym przytyłam
30 kilo. (Bezstronnie trzeba człowiekowi przyznać, że przez cały
czas utrzymywał, że jestem obiektywnie piekna, sexy i co tam
jeszcze, a proby odchudzania kwitowal stwierdzeniem -
"absolutnie nie musisz, ale jesli masz sie od tego lepiej
czuc..." - i za to mu jestem szczerze wdzieczna) Kolejne trzy
lata to krwawa walka, by wrocic do normalnego rozmiaru.
Straznicy Wagi,aerobik (coz za obrzydliwosc!!!), rower,
wielokilometrowe marsze, sny o ociekajacych tluszczem
napoleonkach i schabowych. Jedyny efekt tego trudu to wzgledna
stabilizacja wagi.
A pozniej sobie odpuscilam. Podziekowalam slubnemu za
wspolprace, jednoczesnie przestalam sie odchudzac. I... stalo
sie cos dziwnego. Minelo 9 miesiecy z torteliini w sosie
smietanowym na obiad,kiedy mam na to ochote, ciastkiem na drugie
sniadanie (kiedy chce mi sie ciastka), bez znienawidzonego
szczerze aerobiku, ze spacerami wedlug potrzeb psa i waze 15
kilogramow mniej. Dziwnie jestem spokojna, ze kiedy za 2
tygodnie wejde na wage okaze sie, ze znow mnie troche ubylo. Jem
co chce, zyje jak chce i nie musze byc gruba.
Na miejscu Twojej zony zadawalabym sobie pytania o to co ja tak
dotyka i boli, ze musi przez caly czas nosic zbroje, albo o to
co ja tyle kosztuje, ze potrzebuje az takich zapasow energii, a
moze o to czego jest tak bardzo glodna (bo prawie na pewno nie
czekolady ani wafelkow). Poszukalabym psychologa, ktory zajmuje
sie pomoca w problemach z jedzeniem.
Co Ty masz zrobic? Nie mam pojecia. Moze rzeczywiscie odejsc.
Zanim jeszcze postawisz ultimatum. Czy Twoja zona schudnie, czy
nie i tak nie bedzie taka jak wtedy, kiedy sie w niej
zakochales. Z czasem bedzie miala zmarszczki, mniej jedrne cialo
i siwe wlosy. Moze rozstepy, moze blizny...Bedziesz wtedy w
stanie to zaakceptowac? Czy bedziesz przezywal kolejne, podobne
do aktualnych rozterki?
A tak w ogole zastanawiam sie, gdzie tkwi istota problemu.
Zakladasz, ze jesli zona schudnie Wasze zycie seksualne odzyje.
Mozliwe. Ale...Gdyby nie? Gdybys wtedy uslyszal, "wiesz Stary,
ta waga to byla zaslona dymna. Tak naprawde nie lubie seksu z
Toba, nie lubie jak mnie dotykasz, bedziemy spac osobno "...
Albo druga opcja - Twoja gruba zona odkrywa w sobie nowe poklady
czulosci, pozadania i czego tam - i chce seksu. Pod kazda
postacia i przy swietle. Ale nie jest jej ani o pol kilo mniej...
Wyobraz sobie, ze nie ma mozliwosci posrednich. I musisz wybrac.
Ktora opcje wolisz? Pomysl...
Pozdrawiam

[koaa]

Jestem facetem - wynik 52 (pielęgnowanie ciała raczej nie - jakbym i tu kliknął
wielką dbałość to wyszło by chyba 60)
Która pani może sie ze mną równać.
zdrowe ciało - zdrowy duch.
Smocze tchnienie dla wszystkich niezadowolonych

[milupa6]

a ja lubie swoje cialo i inni tez je lubia :P

[Gość: Rozsądna]

Wiecej dystansu do siebie, świata i życia! Mniej zainteresowania i skupienia na sobie! Może to nie zabawa jest źle skonstruowana tylko Twoje rozpoznanie źle postawione? Współczuję. Baardzo trudno pewnie żyje się komuś kto może, a nawet, jak z Twojej wypowiedzi wynika - MUSI myśleć o sobie, używając fachowych terminów z zakresu psychopatologii...

[Gość: karola]

akceptacja mojego wyglądu zalezy przede wszystkim od nastroju w
jaiim jestem w danym dniu...

[Gość: Fionka]

jasne ze chodzi o akceptacje siebie,nie zaden narcyzm ale dostrzezenie
pozytywow i podkreslanie ich,ewentualne tuszowanie wad, kazda kobieta jest
piekna jezeli potrafi sama to w sobie dotrzec!!tez kiedys chodzilam ze
spuszczona glowa ale odkad staralam sie polubic siebie taka jaka jestem i
pracowac nad soba tak tez zmienilo sie nastawienie otoczenia do mnie!! Wszystko
mamy wypisane na twarzy,to jak traktujemy siebie, bardzo latwo to ocenic:)
mezczyzni w duzym stopniu wlasnie na to zwracaja uwage, bo byc atrakcyjna dla
siebie to byc atrakcyjna dla innych:) to taka prosta ale sprawdzajaca sie
zaleznosc:)
a z tym dobrym seksem to nie zaden zart:) dowiedziono ze zaspakajane
seksualnie cialo wytwarza jeszcze wiecej feromonow, a co za tym idzie podnieca
i zacheca :) takie cialo jest jak swiezo rozkwitly,pachnacy i wabiacy kwiat:)
pozdrawiam i zycze wiecej dystansu,akceptacji a na deser seksu:)

[Gość: xxxyyy]

ciekawa psyco(zabawa)

Glupi leb to cale cialo umeczy...

[Gość: monika]

... mowila moja babcia. Dziewczyny sa naprawde sklonne z powodu zmarszczki na
dupie do najdziwniejszych poswiecen.

[Gość: ja]

no to miałas zajebistą babcię ;) gratuluje.....podrowionka

[sulamitka]

Zgadzam się z wynikiem testu. W zasadzie lubiłabym swoje ciało,
gdyby wiek i różnego rodzaju przejścia nie zniszczyły go w
pewnym stopniu. Nie mam też środków do odpowiedniej
pielęgnacji. Ale robię co mogę i nie mam kompleksów.

[Gość: MlodaMatka]

Hmm, zrobilam ten test. Wyniki mowia,ze lubie swoje
cialo, pomimo niedoskonalosci. I to jest prawda! Jak juz
ktos tu napisal: JEST TO KWESTIA WIARY W SIEBIE, ale i
AKCEPTACJI OTOCZENIA. Mam 170 zm wzrostu, 64 kilo wagi po
ciazy (wczesniej 58 kg), rozstepy na brzuchu + blizna po
cesarskim cieciu, jeden zylak na lydce, na drugiej lydce
pod kolanem znamie ciemniejsze od skory dookola nogi i na
ok. 4 cm i blizny po strupach z dziecinstwa.

Ale w sumie, jakos sobie rade daje: ukrywam
niedociagniecia, moj maz uwielbia mnie i to jak wygladam,
czemu daje zawsze wyraz. Jesli on mnie akceptuje to czego
mi wiecej trzeba?!? Ludziomm innym tez sie podobam.

Wiec... Trzeba tylko troche uwierzyc w siebie i spojrzec
na siebie ianczej.I pokazac ta wiare innym. Niech sie
odczepia i zajma swoimi kompleksami, a nie oceniaja innych!

Poza tym TO JAK WYGLADAMY NIE JEST TAK DO KONCA WAZNE:
liczy sie KIM JESTESMY I JACY I CO ROBIMY W ZYCIU DLA INNYCH.

[daffne]

Twój wynik: 48. Akceptujesz i lubisz swoje ciało. Czujesz się atrakcyjna nawet wtedy, gdy zauważasz drobne odchylenia od stanu pożądanego. Bardzo dobrze, tak trzymaj!

Czyli chyba nie jest tak ze mna zle :)))
Oczywiscie jesli wierzyc takim testom :))
Pozdrowionka:)

[Gość: sabek]

na co dzien ciesze sie tym co mam,ale sa chwile kiedy nie moge
patrzec na siebie.Mysle ze wiele z nas ma zastrzezenia co do
swego wygladu,a czasem przyznanie sie do tego,ze natura
obdarzyla nas wlasnie TAK a nie inaczej,ze zadne cud diety
gabinety odnowy biologicznej.kosmetyczne itd.nie pomoga nam w
akceptacji samych siebie.Przyznaje est to trudne zwlaszcza w
dzisiejszych CZASACH!

[Gość: Mała Mi]

Jeżeli okrojona forma testu ma naprawdę duże znaczenie, to
jestem w stanie zrozumieć jego zupełnie nietrafiony wynik! To,
że nie katuje się regularnie na siłowni czy fitness clubie, nie
biegam i nie robię brzuszków a przy tym nie "obmacuję" każdej
bliskiej mi osoby a moja poranna i wieczorna toaleta zajmuje mi
raptem 15 minut nie znaczy, że mam kompleksy i jestem
niezadowolona ze swojego ciala.Powiem więcej. Jestem bardzo
atrakcyjną, młodą kobietą, akceptuję swoje ciało w 100-u
procentach. Nie rozumiem postaw wielu kobiet codziennie
zmagajacych się godzinami przed lustrem, rytuał robienia
makijażu jest dla mnie po prostu śmieszny. Zagadką pozostaje
dla mnie przy tym cel tych zabiegów..."Moze ktoś powie mi dziś:
ale ślicznie wyglądasz." A o co chodzi tak naprawdę? Zakryć,
zatuszować, oszukać innych i samą siebie??? A w organizerze
umówiona wizyta u kosmetyczki, jutro u fryzjera, we wtorek
pływalnia a w piątek aerobic.Na śniadanie odtłuszczony jogurt,
na obiad warzywa gotowane na parze a na kolację NIC... Czy to
nie takie kobiety są zakompleksione, nie akceptują swoich ciał
skoro bezustannie przy nich manipulują??? Uważam, że odpowiedz
jest tylko jedna... W kwestii ubioru także mam odmienne zdanie
niż większość. Potrafię zrozumieć okreslony wygłąd wymagany w
miejscu pracy. A poza nią zakładam na siebie to, w czym czuje
się najlepiej czyli szerokie spodnie, wygodne obuwie (bez
obcasów!), bawełniana koszulka itp. Nie poluję na komplementy,
ani nie mam żadnej obsesji na punkcie tego jak mnie widzą inni.
Wydaje mi się, że te wszystkie panie, które ciągle wyglądają
jakby wyszły wprost od wizażystki mają z sobą ogromne problemy.
Ten nieustający pęd za tym co jest "trendy" musi być niezwykle
stresujący. Ja tego problemu nie mam. Nie chcę być okazem, na
którym przyjemnie jest "zawiesić oko", chcę być po prostu sobą
i jeśli podobam się sama sobie to wszystko jest w najlepszym
porządku. Wychodzę ponad to z założenia, iż jeżeli chcesz być
akceptowaną, zaakceptuj najpierw samą siebie. A dopóki
tuszujesz, oszukujesz, ukrywasz i stylizujesz swój wygląd
według najnowszych trendów, zapominając o tym co tak naprawdę
jest w twoim stylu nie ma mowy o byciu sobą i zaakceptowaniu
siebie takiej, jaką jesteś. Zrozumiałam to całkiem niedawno.
Jeszcze kilka lat temu byłam zakompleksioną nastolatką.
Walczyłam ze swoim wygladem i torturowałam się różnymi dietami
nie wyłączając intensywnego wysiłku fizycznego. Teraz wiem że
wcale nie robiłam tego dla siebie tylko dlatego, że miało to
być gwarancją, iż nikt nawet nie pomyśli a ściślej nie zauważy
moich fizycznych wad! Teraz żyję bez tej presji a paniom, jakie
w niej trwają i nie myślą o uwolnieniu się od niej życzę
wytrwałości, może chwila oświecenia nie nadejdzie...

[Gość: ja]

odpowiedż jest mało obiektywna