wszystko co najlepsze

[dzika_jamniczka]

Moje życie wydaje się być idealne: mam 21 lat, żyję w pięknym domu, mam
kochających rodziców, zapatrzonych w siebie od 26 lat, pieniądze na wszystko,
renomowana uczelnia, dochodowe zajęcie, zapatrzony we mnie chłopak,
przyjaciele, ładne, zdrowe ciało, IQ wysoko ponad normę, kilka zrealizowanych
celów, żadnych kłopotów.
A od kilku tygodni jestem coraz bardziej nieszczęśliwa, wydaję się sama sobie
pusta, niezdolna do miłości, żyjąca bez celu. Wszystko mnie męczy, czuję się
chora fizycznie i psychicznie. Nie wiem czego chce w życiu. Nie wystaracza mi
to co mam, chce czegoś dokonać, zmienić świat, wyjechać daleko ale od czego
miałabym uciekać?

[justyska299]

...a jednak nie jest idealne... :( ja tez mam 21 lat.mam meza i wspaniale
dziecko.Jestem szczesliwa choc nieco bym pozmieniala w swoim zyciu...no coz ale
nie o mnie tu mowa...
piszesz ze masz pieniadz na wszystko?skad?od rodzicow?od chlopaka?moze brakuje
ci samodzielnosci?pracy?a byc moze troche wolnosci?jesli wiesz co mam na mysli?
odpisz co sadzisz?

[dzika_jamniczka]

Pieniędze mam własne, studiuje dziennie, ale mam też dorywczą pracę. Mieszkam z
rodzicami, ale nie ograniczają mnie w żaden sposób, robię co chcę.
Masz dziecko, zawsze myślałam, że jak ma się dziecko, świat staje się inny, ma
się po co żyć. Nie jest tak?

[salsa.loca]

depresja

depresje sie leczy

[dzika_jamniczka]

I co ja powiem u psychologa/psychiatry? Że moim problemem jest CO?? Nie chcę
wyjść na pustą panienkę której w głowie się poprzewracało od nadmiaru szczęścia...

[minika_p]

a to nie jest tak, że juz wymyślasz, że szukasz dziury w całym?? chociaż
piszesz, że dla Ciebie "wszystko co najlepsze" wiąże się z materialnymi
sprawami. kasa to nie wswzystko...

[salsa.loca]

własnie o to chodzi, ze psych. nie bedzie oczekiwał ze powiesz mu co ejst zle-
depresja to smutek wynikajacy z wnętrza, nie zawsze wiadomo co go powoduje

[monikaa111]

moge powiedziec ze rozumiem o czym mowisz. kiedy mieszkalam z rodzicami, mialam
wszystko. Mieszkalam z nimi do 19 roku zycia. Co sobie wymarzylam mialam,
kolonie zagranica (Afryka, Europa, Azja), firmowe ciuchy, niczego mi nie
brakowalo. Po pewnym czasie poczulam sie tym wszystkim zmeczona, nic mnie ni
cieszylo, nowe ciuchy, imprezy itp. Wtedy wszystko sie zawalilo, wpadlam,
musialam sie wyprowadzic, poczulam jak ciezko trzeba pracowac aby pozwolic
sobie na cokolwiek, dziecko maz. To mi pomoglo w pewnym sensie, obudzilo mnie,
zaczelam cenic to co mam, cieszyc sie z kazdego zarobionego grosza, doceniac te
najmniejsze przyjemnosci.

[dzika_jamniczka]

Ale ja naprawdę nie jestem materialistką! Raczej nie biorę kasy od rodziców,
nawet na wakacje zarabiam sama.