Problem z rodzicami - co robić?

[kicula]

Mam 23 lata, studiuję zaocznie i pracuję w małej firmie. Moja firma ma to do
siebie, że przez pół roku w sezonie można zarobić nawet 1400 - 1500zł na
rękę, a przez drugie pół roku tylko 800, 900zł, a przez jakiś miesiąc lub
dwa - ZERO. Szkoła kosztuje mnie 350zł miesięcznie, sama się też ubieram,
leczę itp. Od rodziców nie biorę już od lat ani złotówki. Już w szkole
średniej udzielałam korepetycji, żeby miec na swoje wydatki albo wakacje.

Jak zaczęłam pracę, to rodzice powiedzieli, że skoro pracuję, to mam się
dokładać do domu 300zł miesięcznie. I robiłam to, ale teraz sezon się
skończył. Ponadto w sezonie zatrudniono tam też moją koleżankę, bo potrzebne
były ręce do pracy, a teraz pracą musimy się dzielić na pół, więc i moje
zarobki są mniejsze. Czeka mnie też odbycie praktyk, co sprawi, że przez
jeden miesiąc w ogóle niestety nie będę mogła pracowac.

Rodziców to jednak nie obchodzi, powiedzieli, że mam sobie w takim razie
odłożyć. Ja odkładam - ale na studia, które sama sobie finansuję, bo to jest
dla mnie wydatek nr 1. Po pracy jeżdżę udzielać korepetycji, żeby sobie
dorobić. Rodzice mi powiedzieli, że ich nie obchodzi, czy ja mniej zarabiam,
czy nie, mam po prostu ograniczyć swoje wydatki albo znaleźć lepiej płatną
pracę, albo udzielac więcej korepetycji. Albo - o zgrozo - sprawić żeby
zwolniono moja koleżnkę, zeby dla mnie było więcej kasy. Ogólnie rzecz
bviorąc to moja sprawa, mam po prostu przynieść im te pieniądze i koniec.

Najgorsze, że np. kiedy proponowałam mamie (ona pracuje tylko 5godz
dziennie), aby wpadła do mnie na te 3 godzinki, bo jest wolne miejsce i
mogłaby popracować, dorobić sobie, to ona uparcie odmawia. Ojciec jej broni,
mówi że matka zarabia tyle ile zarabia i więcej nie musi. Chociaż ja sądzę,
że jeśli są pieniądze potrzebne i jest praca (i to warunki ma naprawdę,
wierzcie mi, dobre), to inni z pocałowaniem w rękę przyjęliby te propozycję,
a nie woleli tkwić przed telewizorem...

Idę rano do pracy, potem lecę na korepetycje, planuję na te ciensze miesiące
dać ogłoszenie o przepisywaniu prac, żeby jeszcze coś tam skapnęło, a oni nie
robią absolutnie nic, żeby polepszyć swoją sytuację, chociaż mają mozliwości
i widok na dodatkowa pracę! Są przecież ludzie, którzy pracują po 10godz, a
moj matka pracuje 5 i absolutnie nie chce "dopracować" sobie tych chociaż
3...

Ręce mi opadają. Jeśli nie dam im tej kasy, to będzie taka awantura, jakiej
świat nie widział, już to przerabiałam... Jak z nimi rozmawiać?

[eeela]

Uswiadom im, ze rodzice maja prawny obowiazek lozenia na swoje dzieci do konca
ich edukacji, chyba ze ta przeciaga sie zbyt dlugo - zdaje sie, ze granica
ustalona przez prawo sa 25 urodziny potomka.

Rozumiem, ze moze nie masz ochoty zbyt ostro zagrywac, ale jesli czujesz sie
zdesperowana, mozesz im wyjasnic, ze w razie ich odmowy masz prawo ubiegac sie o
alimenty na drodze sadowej.

[eeela]

OBOWIĄZEK ALIMENTACYJNY RODZICÓW WZGLĘDEM DZIECKA

1. Rodzice obowiązani są doświadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie
jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku
dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

- Poza powyższym wypadkiem uprawnionym doświadczeń alimentacyjnych jest tylko
ten, kto znajduje się w niedostatku.

2. Rodzice tylko wówczas nie mają obowiązku alimentowania dziecka jeszcze nie
przygotowanego do pracy, gdy dochody z posiadanego przez nie majątku wystarczają
na jego utrzymanie i wychowanie.

*

Również dochody uzyskiwane przez dziecko z innych źródeł (np. stypendium)
ograniczają zakres obowiązku alimentacyjnego rodziców, a w wypadkach
sporadycznych mogą nawet ten obowiązek wyłączyć.

3. SN w chwale z dn. 18 maja 1995 r. (OSN 1995, poz. 40) stwierdził, iż
otrzymywanie przez dziecko zasiłku dla bezrobotnych może, w zależności od
okoliczności sprawy, być podstawą do uznania, że jest ono w stanie utrzymać się
samodzielnie w rozumieniu art. 133 § 1 k.r.o. (patrz pkt. 1)

4. Obowiązek alimentacyjny rodziców względem dziecka powstaje z chwilą jego
urodzenia i wygasa wówczas, gdy dziecko zostaje należycie przygotowane do pracy
zawodowej odpowiednio do jego uzdolnień i zamiłowań.

*

Obowiązek ten trwa odpowiednio do okoliczności faktycznych, co najmniej do
czasu zadośćuczynienia przez dziecko obowiązkowi szkolnemu.

*

Dziecko upośledzone lub niedorozwinięte, niezdolne do samodzielnego
utrzymania się jest uprawnione do alimentacji przez czas nieograniczony.

5. Uzyskanie przez dziecko pełnoletności samo przez się nie ma wpływu na
wygaśnięcie obowiązku alimentowania go przez rodziców.

*

SN stwierdził, iż obowiązek alimentacyjny rodziców względem dziecka
stanowi uszczegółowienie ogólnego obowiązku “troszczenia się o fizyczny i
duchowy rozwój dziecka” i należytego przygotowania go, odpowiednio do jego
uzdolnień, do pracy zawodowej.

6. Jedyną okolicznością, od której zależy trwanie albo ustanie tego obowiązku
jest to, czy dziecko może utrzymać się samodzielnie.

*

Przyjmuje się, że nie można tego oczekiwać od małoletniego.

7. Obowiązek ten nie jest związany także ze stopniem wykształcenia dziecka – w
tym sensie, że nie ustaje z chwilą osiągnięcia przez niego stopnia podstawowego,
średniego lub pobierania wyższego wykształcenia.

(Orzeczenie SN z dn. 14 grudnia 1977 r., OSPiKA 1977, poz. 196, ust. XII uchw.
Pełnego składu Izby Cywilnej SN z dn. 9 czerwca 1976 r., OSN 1976, poz. 184,
teza IV wytycznych SN z dn. 16 grudnia 1987 r.)

8. Świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka małoletniego – o ile nie polegają
na bezpośrednich staraniach o zaspokojenie bieżących potrzeb ze strony osoby
zobowiązanej do zapewnienia dziecku środków utrzymania i wychowania) powinny być
spełnione do rąk przedstawiciela ustawowego.

9. Dziecku pełnoletniemu, które ma pełną zdolność do czynności prawnych, należy
świadczyć alimenty bezpośrednio.



Znalazlam tu:
prawo.hoga.pl/poradnik/obow_alim.asp

Jest i druga strona medalu....

[silic]

Art. 91 . [Obowiązki dziecka] § 1. Dziecko, które ma dochody z własnej pracy,
powinno przyczyniać się do pokrywania kosztów utrzymania rodziny, jeżeli mieszka
u rodziców.

§ 2. Dziecko, które pozostaje na utrzymaniu rodziców i mieszka u nich, jest
obowiązane pomagać im we wspólnym gospodarstwie.

[eeela]

Jestem przekonana, ze w opisywanej sytuacji - dochody niewystarczajace do
samodzielnego utrzymania sie plus fakt, ze dziewczyna wciaz jest dzieckiem
pobierajacym edukacje, pozwolilyby na pozytywne dla niej rozpatrzenie kwestii w
sadzie. Moze nie nalozono by alimentow na rodzicow, ale z pewnoscia potwierdzono
by, ze w obecnej sytuacji finansowej nie ma ona obowiazku lozenia na dom.

[ginewra25]

Wybacz, ale na twoim miejscu dawno bym się z domu wyprowadziła. Nie rozumiem
twoich rodziców wcale. Zamiast być dumnym z dziecka ... szkoda gadać.

[madeinussa]

Za co ma sie wyprowadzić? Gdzie ma mieszkać? Co ma jeść? Bez przesady.

Ja nie wiem co radzić. Nie mam pojecia.

[qw994]

Przede wszystkim współczuję beznadziejnych rodziców.
Nie masz możliwości, żeby rozejrzeć się za inną pracą i z jakąś koleżanką czy
chłopakiem coś wynająć?

[kicula]

W obecnej chwili na pewno nie, jak mówię - czasami te 300zł stają się
problemem. Może, jeśli wyjechałabym na miesiąc za granicę i uzbierała chociaż
na cały rok studiów, to wtedy mogłabym nad tym myśleć. Wszystkim serdecznie
dziękuję za rady.

[deodyma]

no to beznadziejna sytuacja. a co, jak nie daj boze bys stracila prace? a tak w
ogole to jakie miedzy Toba a rodzicami byly relacje?

Hm, przede wszystkim - nie przejmowac sie:)

[jendza1]

Z tego, co piszesz - jestes osoba absolutnie dorosla.
A juz na pewno w sensie ekonomicznym.

Rozumiem,ze na Twoim miejscu w Twoim domu moglaby znajdowac sie rownie dobrze
jakas obca Rodzicom osoba, na przyklad odnajmujaca pokoj. Oczywiscie,
mowiac 'na Twoim miejscu' mam na mysli jedynie relacje finansowe.

Skoro tak - mysle, ze warto negocjowac.
Kiedy zaczelam studia, mama zaczela mnie szantazowac grozba, ze mam sie
wyprowadzic... Tego juz nie zdzierzylam:(. Zastosowalam zatem - jendza lat 18 -
inny 'porzadek' rozmowy: jesli nie moze byc milosci, ma byc chociaz
sprawiedliwosc...
Poinformowalam ja po prostu, bez krzykow, emocji i czego tam tylko jeszcze,
calkiem, rzeklabym, beznamietnie, ze ojciec placi mi tyle a tyle (wlasnie
swiezo wygralam sprawe o podwyzke alimentow), podam ją tez, jesli mnie do tego
zmusi, dostane minimum tyle a tyle, dorobie korkami i drutami minimum tyle a
tyle, pokoj wynajmne za tyle a tyle, zostanie mi na zycie tyle a tyle - i mi
wystarczy. NIech wiec uwaza...

I to byl ostatni raz, kiedy mnie straszyla, ze wyrzuci z domu...

Teraz jestesmy w bardzo dobrych stosunkach. Oczywiscie od wielu lat juz w domu
nie mieszkam...

Wiesz, posadzilabym Rodzicow, jak partnerow biznesowych, bo tak w koncu
funkcjonujecie, przedstawila rozliczenie - rzeczowo, bez zadnych
emocjonalnych 'historii' i poinformowala ich, jesli jeszcze tego nie wiedza,
albo nie wiedza, ze Ty wiesz - ze grozi im nadto ewentualnosc alimentowania
CIebie.
Albo zatem beda sie zachowywac przytomnie i rozsadnie, albo
1. podasz ich o te alimenty i bedzie dym
2. po prostu sie wyprowadzisz, bo za 300 zl. pokoj znajdziesz, a przynajmniej
bedzie jasna sytuacja...

Ty nie masz nic do stracenia, a oni moga stracic dziecko.
Bo tak sie z dzieckiem nie pogrywa.
To niech sie racza zdecydowac i poinformowac o swoich decyzjach.

Po czym Ty tez badz konsekwentna... Jesli trzeba bedzie - podaj do sadu, choc
najlepiej byloby jednak sie wyprowadzic...
Bez zludzen - mieszkanie u obcych to tez nie raj na ziemi, ale przynajmniej
masz jasna sytuacje: placisz i wymagasz.

W domu placisz, a wymaga kto inny.
To Ty masz sie dostosowac, sluchac, wykonywac polecenia itd.
Tymczasem w zyciu jest inaczej - i choc nie mam swiatopogladu
materialistycznego, to znam zycie: jesli Ty placisz, Ty decydujesz.

Nie daj sobie zrobic wody z mozgu.

A jak ich juz nauczysz szacunku do siebie, to i milosc CI pewnie w koncu
okaza...

Powodzenia:))!
j

[leni6]

Dla mnie w tym poscie wiele rzeczy się kupy nie trzyma. Przede wszystkim nie
rozumiem jaki zwiazek ma te 300 zl z tym czy Twoja mama chce dodatkowo pracowac
czy nie. Nie chce, jej sprawa, widac nie wymaga od Ciebie pieniedzy dlatego ze
sa jej dozycia niezbedne tylko dlatego ze uwaza ze jestes dorosla i powinnas na
siebie zarabiac, sytuacja nie do pozazdroszzcenia ale jej prawo, jezei jestes
pelnoletna (a jestes).

Idac dalej, napisalas ze przez dwa miesiace nie zarabiasz nic, czyli dla mnie
jest to rownoznaczne z tym ze nie pracujesz w tym okresie (niewyobrazam sobie
tego inaczej, umowe w koncu jakas masz, nie moga Ci nie placic 2 miesiace
chociaz pracujesz wtedy), czyli mozesz podjac inna prace, czy chociazby to
zajecie ktore proponowalas mamie.

W pozostalych miesiacach napisalas ze masz 800-900 zl, po odliczeniu zaplaty
rodzicom i studiow zostaje Ci 150-250 + to co masz z korepetycji - to moim
zdaniem wystaczajaco by przezyc (z Twojego postu wydaje mi sie ze rodzice Cie
karmia, nawet jesli nie, to jest to kwota wystarczajaca)

Studiuje wiem, jak wygladaja koszty i naprawde wydaje mi sie ze przy opisanych
zarobkach nie powinnas miec problemu z zaplaceniem rodzicom. Mysle ze oni moga
sadzic tak samo. Jak jestes pod sciana to proponuje negocjacje, oddasz pozniej a
w tym miesiacu np. intensywnie pomozesz przy obowiazkach domowych.

[bakoma1]

no krew mnie zalewa po prostu. wspolczuje ci, naprawde i na nic sa tlumaczenia
mojego przedmowcy - to straszne ze rodzice kaza sie dokladac i koniec.to zawsze
sie zle konczy. chca wychowac twardego czlowieka moze i chca dobrze a tylko
straca dziecko, w ktorym zal kiedys eskaluje do poziomu max i sie neistety beda
musieli rozstac. przeciez dziewczyna nie siedzi pzred tv tylko pracuje, lata po
korepetycjach, studiuje, to takie dziecko to skarb. jeszcze ją łupic z tych
trzech stow, ktore ona moglaby wydac na ksiazki, ubrania albo odlozyc na
wakacje???? przeciez ma dopiero 23 lata. Jezu.Mi rodzice pomagali do
trzydziestki i jakos mnie nie rozpuscili. mam wlasna firme i obsypuje ich tearz
prezentami kiedy tylko mam na to ochote, wysylam na wakacje w cieple kraje. a
najwazniejsze jest to ze kiedy bylo ciezko (rozwiodlam sie i nie mgolam znalezc
dobzre platnej pracy) NIGDY mnie nie opuscili. pracowalam spolecznie przez rok
mieszkajac z rodzicami i bylo nam razem super, uczestniczylam w zyciu domowym
jak inni, ale nikt nigdy nie kazal mi placic za to!!!mam mochajacych
wspanialych rodzicow i chyba zadzwonie teraz im podziekowac, bo widze ze
naprawde moze byc zle. straca jej milosc i zaufanie jak nie beda jej wspierac.
po to sie ma dzieci. zeby wreszcie zrozumiec ze nie zyje sie dla siebie i ze
wsparcie w rodzinie to po prostu swiety obowiazek.

[burza4]

ja nie bardzo rozumiem co jest strasznego w tym, że DOROSŁA, PRACUJĄCA osoba ma
się dorzucić do budżetu domowego. W cywilizowanym świecie jest to oczywiste.

cóż to za argument, że ma "dopiero" 23 lata??? w tym wieku zarabia na swoje
potrzeby, tylko trzeba sobie zdać sprawę z tego, że te potrzeby to przede
wszystkim koszty utrzymania. "Mogłaby wydać 300 zł na książki, ubrania,
wakacje", a matka miałaby wziąć dodatkową pracę, żeby córuni wygodniej się
żyło? no litości.. jeśli ona nie dołoży się do rachunków, to rodzice będą
musieli z czegoś zrezygnować - z ubrań, leków czy wakacji dla siebie.

co do alimentów - po pierwsze - dziewczyna jest w stanie się utrzymać, za takie
zarobki niektórzy są zmuszeni utrzymać rodzinę, po drugie - nie liczcie na to,
że sąd przyzna alimenty dorosłej, pracującej dziewczynie, która NADAL MIESZKA z
rodzicami. Zakłada się po prostu, że dach nad głową też jest formą
aliementacji - w naturze. Więc widoków na kasę do ręki nie ma i szantazowanie
rodziców jest szczytem bezczelności. Gdyby moje dziecko tak postąpiło, to
spotkałaby ją duża przykrość.

> naprawde moze byc zle. straca jej milosc i zaufanie jak nie beda jej
wspierac. > po to sie ma dzieci. zeby wreszcie zrozumiec ze nie zyje sie dla
siebie i ze > wsparcie w rodzinie to po prostu swiety obowiazek.

no to mnie już powaliło kompletnie. Dzieci się ma nie po to, żeby całe życie na
nie tyrać. Szczególnie na dorosłe dzieci. Wsparcie DLA RODZICÓW jest też
świętym obowiązkiem, o czym jakoś znakomita większość tu zapomniała. Normalne
jest, że w rodzinie myśli się o innych, szkoda tylko że w Polsce jest to
jednotorowo ukierunkowane na dzieci, którym się wszystko należy.


A wkład 300 zł w domowy budżet jest po prostu śmieszny, czy wy w ogóle wiecie
ile co kosztuje? przy widełkach 800-1400zł to powinna sobie spokojnie odłożyć
kasę na miesiące, w których wypłaty nie dostaje i dla racjonalnie myślącej
osoby jest to logiczne.

widać tu jedną stronę medalu, być może rodzice są tak rygorystyczni, bo widzą
jak dziecię trwoni kasę na przyjemności, a oni np. muszą sobie odmawiać różnych
rzeczy żeby popłacić rachunki.

[jendza1]

Nie chodzi o to, BURZO, ze to straszne, iz 'DOROSŁA, PRACUJĄCA osoba ma
>
> się dorzucić do budżetu domowego' - rzeklabym, ze to zupelnie naturalne i
oczywiste nawet!
Malo tego, uwazam, ze kazde dorosle, pracujace 'dziecko' powinno wspolpokrywac
koszty wlasnego utrzymania, czyli na przyklad utrzymania mieszkania, w ktorym
mieszka, chocby i rodzice tego nie chcieli, po prostu dlatego, ze... jest
DOROSLE:) wlasnie!

A kazdy dorosly czlowiek placi za siebie rachunki.

Straszna - przynajmniej dla mnie - jest opisywana przez Autorke watku atmosfera
jej domu. Sposob, w jaki rezonuje ta Dziewczyna nie pozwala czuc w niej osoby,
ktorej godnosc jest szanowana. Wyglada na to, ze jest postrzegana przez pryzmat
kasy, ktora do tego domu wnosi. Ile by jednak nie wniosla - nie jest to powod,
by uznac w niej partnera. Bo ona nadal jest dzieckiem, ktore powinno
byc 'wdzieczne'.
Tymczasem: gdy placi za siebie rachunki - juz 'dzieckiem' nie jest.

'Wdzieczne', czyli upokarzane dzieci musza to znosic, dopoki sie nie sa w
stanie usamodzielnic.
Nasza AUtorka jest samodzielna, a dalej musi to znosic...
Zatem - ja doradzam, zeby doprowadzila do uczynienia sytuacji jasną. To
wszystko.

Moglaby sie przeniesc na studia dzienne i zarzadac alimentow od rodzicow. Ma do
tego prawo.

I nie chodzi tu o szantazowanie rodzicow. CHodzi o to, zeby sie nauczyli
szacunku dla dziecka. Bo dziecko nie jest wlasnoscia rodzicow, o czym Ty
rowniez, zwazywszy z kolei wymowe Twojej wypowiedzi, zdajesz sie nie pamietac...


Hm, swoja droga, smutne to, ze - mimo faktu, iz tak niewiele trzeba, by
czlowiekowi bylo dobrze w zyciu... ot, prosta rownowaga, jasne, klarowne
zasady... - okazuje sie, ze tak trudno to osiagnac...

Bo brakuje zrozumienia, odrobiny ciepla i dobrej woli... Przy tym to rodzice
odpowiadaja za wychowanie dziecka, to rodzice powinni to dziecku zaszczepiac, a
nie je obdzierac z poczucia wlasnej wartosci...

Burzo, z Twojej wypowiedzi wieje lodem...
Nie mam za soba najprostszych rodzinnych doswiadczen, rzeklabym nawet - bardzo
mam trudne... Ale wierz mi, zwazywszy na ton Twojej wypowiedzi, nie chcialabym
miec w Tobie mamy... ani nikogo, od kogo mialaby zalezec moja kondycja...
Jakkolwiek pojmowana...

NIe wiem, czy mnie rozumiesz?

Pozdrawiam
j.

[burza4]

Opis atmosfery jest subiektywnym wywodem autorki - i do mnie nie przemawia.
Podobne teksty jak to się starzy czepiają słyszałam nie raz w realu w sytuacji
kiedy mogę zweryfikowować wersję obu stron - i najczęściej podejście rodziców
znajduje swoje uzasadnienie. Trudno o cierpliwość, jeśli ktoś np. trwoni kasę
na głupstwa, nie oglądając się przy tym na to, co bedzie jutro.
Nasza autorka samodzielna nie jest, ma pretensję że starzy są źli, bo musi się
dokładać. Nazwijmy rzeczy po imieniu i nie dorabiajmy do prostych faktów
psychologicznej ideologii.

Jeśli jej się nie podoba - zawsze może się wyprowadzić, i żyć godnie za swoje
własne pieniądze. Wtedy zdaje się nie miałaby innego wyjścia jak nauczyć się
planować wydatki naprzód. A podejrzewam, że to jest powodem takiego a nie
innego podejścia rodziców, bo póki co - to oni ponoszą konsekwencje jej
finansowej beztroski.

> Moglaby sie przeniesc na studia dzienne i zarzadac alimentow od rodzicow. Ma
do tego prawo.

czymże jest takie stwierdzenie, jeśli nie szantażem? zresztą - niech idzie na
studia dzienne, proszę bardzo - niech nawet poda rodziców o alimenty - wbrew
temu co sądzisz - wiele nie zwojuje, koszty jej utrzymania pod rodzicielskim
dachem tez są brane pod uwagę i na przypływ gotówki nie ma co liczyć.

>
> I nie chodzi tu o szantazowanie rodzicow. CHodzi o to, zeby sie nauczyli
> szacunku dla dziecka. Bo dziecko nie jest wlasnoscia rodzicow, o czym Ty
> rowniez, zwazywszy z kolei wymowe Twojej wypowiedzi, zdajesz sie nie
pamietac..

rodzice już swoje zrobili, dzieci wychowuje się po to żeby odeszły w świat - a
nie po to, żeby żerowały na rodzicach do trzydziestki! Dziewczyna przede
wszystkim musi wreszcie pojąć, że dorosły człowiek myśli na przyszłość. Jeśli
zarabia pół roku przyzwoicie, i wie, że pozostałą część roku będzie krucho z
kasą - to dojrzały człowiek przewidująco odkłada na czarniejszą godzinę.

Tymczasem ona ma pretensję, że musi dokładać marne 300 zł, które nawet nie
pokrywają jej utrzymania! i nie ma skurupułów przed powiedzeniem, że matka
mogłaby sobie dorobić, skoro im ciężko. A jakoś nie chce zobaczyć najbardziej
logicznego wniosku, że znacznie lżej byłoby rodzicom, gdyby dorosłe dziecko
przestało na nich wisieć.

Nie jestem wyrozumiała w stosunku do roszczeniowo nastawionych smarkaczy,
którzy uważają że wszystko im się należy. Umiesz liczyć - licz na siebie.

[jendza1]

Hm, obawialam sie, ze nie zrozumiesz:(.

Piszesz

Nie jestem wyrozumiała w stosunku do roszczeniowo nastawionych smarkaczy,
> którzy uważają że wszystko im się należy. Umiesz liczyć - licz na siebie.

I ja to rozumiem. Ba, nawet calkiem sie z Toba zgadzam:)!
Mam tylko pytanie: rozumiem, ze Autorke watku uwazasz za taka
wlasnie 'smarkule'. Jesli dobrze rozumiem - to skad takie przekonanie?

A, i mam jeszcze pytanie do Ciebie - czy jesli to rodzic jest roszczeniowo
nastawiony do dziecka i uwaza ze mu sie nalezy, to rowniez wobec niego nie
jestes 'wyrozumiala'?

Podam Ci dwa przyklady:

mojej bliskiej kuzynki, ktora tatus jako dziecko kompletnie olal - i
emocjonalnie, i finansowo.
Alimenty wywalczyla dopiero po ukonczeniu 18 lat (wczesniej dziecko nie ma
mozliwosci prawnej, by podac rodzica do sadu. W jego imieniu moze wystapic
jedynie drugi rodzic).
Ojciec przez cale zycie dbal tylko o siebie i finansowal kolejne romanse,
porzuciwszy rodzine wkrotce po narodzinach corki.
Teraz jest stary i chory. I żąda pieniedzy... od swojej corki wlasnie.
Malo tego - ona ma wobec niego obowiazek alimentacyjny. I placic musi.

I co Ty na to?
'Smarkacz'?

Albo moja przyjaciolka...
Sprzatala w Paryzu - dziewczyna z wyzszym wyksztalceniem artystycznym.
Wiekszosc zarobionej kasy wysylala ciezko chorej matce do Polski..., by sie
dowiedziec pokatnie, od ludzi, ze mamusia wlasnie... wyszla za maz...
za najbogatszego w miasteczku lekarza.
Nawet sie nie pofatygowala, by osobiscie powiadomic choc corke o szczesciu,
jakie ja spotkalo...

I co Ty na to?

Chcesz, czy nie - rodziny sa na siebie 'skazane' rowniez w sensie prawnym.
Jak sie powoluje do zycia dziecko, trzeba to takze przyjac do wiadomosci.
Rodzic ma obowiazek alimentacyjny wobec dziecka do okreslonego momentu jego
zycia, a potem dziecko ma obowiazek alimentacyjny wobec rodzica.

A 'smarkaczowate' postawy moga przy tym charakteryzowac obydwie strony.
Niestety.

pzdr.
j.

[burza4]

mogłabym ci podać z kolei wiele przykładów roszczeniowo nastawionych dzieci,
tylko co to wnosi do tematu? na marginesie odpowiem na twoje pytanie - tak,
twoje przykłady to dokładnie odwrotna strona tego samego medalu - egoizmu i
braku zwykłej przyzwoitości, i jest to tak samo nie fair.

wracając do tematu - jakoś nie widzę, żeby ci konkretni rodzice byli
roszczeniowo nastawieni, za to widzę te roszczenia w stosunku do rodziców.
Rodzice oczekują jedynie, że córka będzie pokrywać choć CZĘŚĆ kosztów swojego
utrzymania - raptem 300 zł, że skoro pracuje i zarabia - to ich odciąży. Mają
do tego prawo, oni już trochę więcej się w życiu napracowali, i mając dorosłą
córkę - chcą to odczuć. Tymczasem jej z jednej strony pasuje rola dziecka,
które korzysta z opieki rodziców, z drugiej - uważa się za dorosłą, bo co jej
tu starzy się będą wtrącać. Trochę konsekwencji.

albo się jest dzieckiem - i odczuwa się tego skutki właśnie w taki sposób że
rodzice narzucają swoje zdanie, albo się jest dorosłym - i żyje jak się podoba,
ale na własny rachunek. Dziewczyna zarabia jakieś pieniądze - na tyle duże, że
ma możliwość odłożenia na chudsze miesiące. Nie zrobiła tego, i wg mnie o to
rodzice mają pretensję. I zamiast zaoszczędzić na sobie, rozwiązania szuka w
tym, żeby rodzice dorobili - jak dla mnie to paranoja. Niech matka zasuwa, bo
córka ze swoich potrzeb nie zamierza rezygnować, i jeszcze biedaczka nie
rozumie o co ta pretensja.

Jeśli kogoś nie stać na podstawowe utrzymanie (tak jak jej), to nie stać go
również na kino i wakacje. Tak wyglada dorosłe życie. Podejście typu "ja chcę",
a potem to niech się inni martwią to właśnie dziecinada.

burzo....

[kicula]

Wiesz, ja odkąd skończyłam 16 lat nic od nich nie dostałam - nie kupowali mi
ubrań, butów, podręczników, nikt rano nie wstawał, gdy wychodziłam do szkoły,
żeby nie wiem, zrobić herbaty albo cokolwiek. Jak chciałam sobie kupić buty na
zimę, to szłam udzielać korepetycji, jak chciałam jechać na wakacje, to
pracowałam.
I jakoś nie marudziłam. Niczego od nich nie chcę, karmię się sama, ubieram się
sama. Jak pracowałam 7 - 15, a potem 3 razy w tygodniu leciałam na korepetycje
i wracałam do domu przed 20, to nikt mnie po głowie nie głaskał i nie pytał jak
się czuję. A może też wtedy chciałam usiąśc przed telewizorem, a nie słyszeć
pytanie dlaczego jeszcze nauczyń nie umyłam i psa nie wyprowadziłam. Jak niby
korzystam z ich opieki, jakiej opieki? Jakie żerowanie na rodzicach? 300zł nie
pokrywa mojego utrzymania, jeśli sama kupuję sobie jedzenie, ubranie, środki
czystości, lekarstwa gdy zachoruję, opłacam przejazdy, studia, dam coś
siostrze, kupię psu jeść? Co to znaczy, co piszesz, że ja na nich wiszę?

Nie chcę, żeby matka zarabiała na moje potrzeby, chcę żeby dorobiła sobie,
jeśli może, bo to jej poprawi sytuację - ja z nimi wiecznie mieszkac nie będę,
a jak sobie poradzą jeśli całe życie czekają, aż ktoś im da pieniądze? Bo to
właśnie robią - pożyczają, proszą itd. Pomagają im babcie, rodzina, może się
przyzwyczaili, że pieniądze spadają z nieba. Jak widzę, że matka wraca o 13 i
do wieczora ogląda filmy, a ja wracam wieczorem, to co mam sobie myśleć? Rok
temu moja była na urlopie zdrowotnym - od razu zaznaczę, że nic jej nie było,
załatwiła sobie, bo powiedziała, że musi odpocząć od pracy. Cały rok
przesiedziała w domu przed telewizorem, chociaż tyle razy proponowałam, że może
wpaść do mnie do pracy, pomóc w czymś - od razu dostanie pieniądze, coś sobie
kupi - myślisz, że przyszła?

Czy ja im każę na mnie tyrać? Czy ja ich o coś proszę? Ja po prostu mam teraz
gorszą sytuację i czy mam wsparcie w rodzicach? Nie - po prostu słyszę, żebym
sobie poszukała lepszej pracy, wzięła więcej korepetycji albo zwolniła
koleżankę.

Kobieto...

[jendza1]

Nie warto nikogo uszczesliwiac na sile...
Nie chca pracowac - niech nie pracuja... Nie przeskoczysz ich chcenia...:(
Nawet jesli rzecz dotyczy Twoich rodzicow, czy kogos, mezczyzny..., ktorego
naprawde kochasz - jesli druga strona nie chce,chocbys sie przewrocila na lewa
strone, wspierala rzesami czy nie wiem, czym - nie zrobisz nic.
Wiesz, to tak jak w samolocie - najpierw masz zalozyc maske tlenowa sobie,
dopiero potem osobie, ktora masz pod opieka.
Bo kto zadziala, jesli Ciebie zabraknie?

Zadbaj o siebie!
Uciekaj, poki mozesz.
Utrzymasz sie. Poradzisz sobie...
Na pewno!
A jak juz staniesz mocno na nogach, to moze kiedys, gdy zajdzie potrzeba,
wespprzesz rodzicow.., uratujesz przed osateczna kleska...
Najpierw jednak to Ty musisz zlapac wiatr w zagle. Musisz byc silna.
POWODZENIA!
j

[serendepity]

Wyprowadz sie z domu przy pierwszej mozliwej okazji, skoro placisz im 300zl za
pokoj, bo tak to wyglada, to rownie dobrze mozesz wynajac ten pokoj gdzie
indziej i odzyskac spokoj ducha i rownowage.

Rozumiem opcje, ze rodzice grzecznie informuja potomka, zeby sie dorzucilo do
gospodarstwa domowego, bo zaczelo zarabiac itp. Ale nie w formie wymuszenia i
grozby. Rownie dobrze mozna sie wtedy wyprowadzic, bo nie ma to znaczenia czy
mieszka sie z rodzina, ktora ma Cie gdzies, czy mieszka sie wynajamujac
mieszkanie/pokoj od kogosc.

300zl powinno Ci wystarczyc na pokoj. Skoro za reszte i tak placisz sama to
jakos dasz rade. Nawet jesli bedziesz musiala wziac godzine dwie korepetycji
wiecej, to bedziesz wiedziala, ze robisz to dla siebie.

[niedowiarek1987]

Do Burzy4: To co piszesz jest okropne, po to m.in. ma się dzieci aby je
wspierać, a jak dziecko skończy studia i będzie zarabiało normalne pieniądze to
będzie ich wspierać finansowo, fundować im różne wycieczki itd. aby im na
starość żyło się lepiej. Ja przynajmniej po studiach będę takie prezenty moim
rodzicom robiła, bo jestem im bardzo wdzięczna za to wszytsko co dla mnie robią,
kocham ich, i w przyszłości będę chciała im właśnie takimi prezentami
podziękować za wsparcie kiedy to ja się uczyłam. Niestety niektórzy rodzice nie
umieją takich spraw pojąć i wspierać swojego dziecka :/ a to bardzo smutna... a
potem na stare lata się dziwią że ich dzieci odwiedzają ich raz na pół roku czy
rok ehh :(

[niedowiarek1987]

Może opowiem o mojej koleżance :/ i wtedy zobaczysz jakie to dzieci mogą być
:/...ja pracuje czasami dorywczo jako hostessa, jako pracownik pomocniczy w
sklepie, wziełam do takiej jednej z prac moją koleżankę, nie chciała, mówiła że
robi to tylko dla mnie żebym sama nie musiała jezdzic. W ciągu 7 dni każda z nas
zarobiła po około 550 zł (okres przed Świętami). Ja wydałam moje pieniądze na
rate na studia, wiedziałam że tak trzeba... a ona powiedziała mi że nie ma
zamiaru wydawac tych pieniędzy na studia, rodzice są po to aby płacić za jej
studia, ona nie musi, pojechała do sklepu i wydała wszystkie pieniądze na
ubrania itd. (jej rodzice nie są bogaci, mieszkają wszyscy w małym mieszkanku).
To taki przypadek można nie pochwalać a nie autorki tego tematu!! Przeciez ona
robi wszystko aby się sama utrzymywać, sama płaci za studia, sama kupuje
jedzenie i wszytskie środki niezbędne do życia a Ty na nią jedziesz jak by
wydawała zarobione pieniądze na dyskoteki, alkohol i narkotyki ehh ;/... .

[martini.wnm]

Wyprowadź się z domu. Choćby do akademika. Zapłacisz mniej niż 3 stówki, a nie
będziesz musiała wysłuchiwać bzdurnych komentarzy.

A tak w ogóle to gratuluję pracowitości i zaradności życiowej:)

[niedowiarek1987]

JEJU :( to co piszesz jest straszne... . Ja mam 19 lat studiuję na 1 roku
zaocznie jak na razie zapłaciłam za studia 1100 zł i tyle samo zapłacili
rodzice. Nie wygadywali mi tego, powiedzieli, że mogą mi płacić za studia, że
przeciez nie pójde do pierwszej lepszej pracy. Niedawno miałam propozycję pracy,
nawet chodziłam na szkolenia ale rodzice mi uświadomili, że nie warto iśc do
takiej pracy (nie było stawki stałej, tylko od sprzedaży :/) więc też mogłoby
się zdarzyć że nie zarobiłabym nic w ciągu miesiąca. Troche byłam na rodziców
zła, że zabronili mi iść do tej pracy, no może nie zabronili ale tyle mi o tym
mówili, że to zła oferta, że się poddałam...nie będę się z nimi kłócić skoro
wiem że mają racje. Jutro jadę w sprawie innej oferty pracy, może tym razem się
uda. Nie chce żeby rodzice mi płacili za studia, chce na nie sama zarobić...i
jeżeli jak już bede pracować to chciałabym coś dołożyć do domu, ale jak mnie nie
będzie na to stać, to wiem że moi rodzice nie będą nalegać abym płaciła na dom i
już. Przecież to są rodzice, ktoś kto powinnien być naszym sercom najbliższy, to
oni powinni nam pomagać głównie, my oczywiście im też ale w inny posób, jeżeli
dziecko nie ma pieniędzy to powinni to zrozumiec jeju :/ ja nie rozumiem Twoich
rodziców...i Ci bardzo współczuję :/ przecież jak Cię w niektórych miesiącach
stać żeby dokładac do domu to mogłabyś to robić, a nie że jak nie masz pieniędzy
to też masz im płacić :/. Przecież rodzicom powinno zależeć na tym aby dziecko
było dobrze wykształcone zdobywało wiedze...a nie że mówią Ci że zamiast na
studia masz im dać pieniądze na dom.. to przerażające, nie wiem co Ci poradzic :(.

[lewania]

Na samym wstepie to strasznie Ci wspolczuje rodzicow. Mam szczescie, ze moi ani
slowa nigdy nie powiedzieli o dokladaniu sie do zycia. Sama to robilam, bo
uwazalam, ze tak trzeba, mimo ich sprzeciwu.

Wyczytalam kilka racji z powyzszych postow, jak na przyklad:
- to ze mama nie chce pracowac, to jest jej sprawa, a 300zl to jest po prostu
ustalony przez nich wklad w gospodarstwo domowe
- alimenty tak i owszem, ale niestety pracujac trudno uzyskac decyzje sadu o
ich przyznanie (znam kogos kto sie staral)
- nie wiem jakie masz wydatki, ale z tego co widze to spore, poniewaz powinno
Ci starczyc skoro rodzice kupuja jedzenie itd.
- za 300zl spokojnie mozesz sobie wynajac pokoj

Z jednej strony jestem z Toba i wiem, ze gderanie rodzicow moze byc meczace. Z
drugiej natomiast strony rodzice sa rozni. W Anglii dziecko placi rodzicom za
wynajecie pokoju (wlasnego pokoju) po ukonczeniu 16 roku zycia, jesli pracuja.
Czasy sie zmieniaja. Jednych stac na utrzymanie gromadki dzieci studiujacych
nawet dziennie, a inni uwazaja, ze jesli dzieci zarabiaja to musza sie dokladac.

Poki z nimi mieszkasz Twoja sytuacja sie nie zmieni. Albo sie wyprowadzisz albo
zacisniesz zeby i skonczysz studia.

[cioccolato_bianco]

proponuje poszukac lepiej platnej pracy i wyprowadzic sie od rodzicow.

[lupus76]

Spróbuj się wyprowadzić i wynająć na spółę z kimś znajomym jakieś lokum :)

[83kimi]

Wspolczuje rodzicow. Moi sa naprawde wspaniali. Mam 24 lata i dzieki nim moge
studiowac dziennie, odbywac bezplatne praktyki, chodzic na kursy jezykowe -
byloby to niemozliwe, gdybym miala podjac prace na pelny atat, nawet na pol.
Doceniam to, ze mnie utrzymuja i chce sie usamodzielnic jak najszybciej,
zaczynam juz powoli rozsylac CV, nie czuje sie jakos specjalnie rozpieszczona.
Na Twoim miejscu wyprowadzilabym sie z domu, moze wyjedz na wakacje do pracy za
granice, zarobisz troche wiecej i od nowego roku wynajmij cos z ludzmi ze
studiow.

[kaatrin]

Zachowanie rodzicoe kiculi nie jest dla mnie normalne. Dziewczyna placi sobie
za studia i wszystko inne. Widac, ze sie stara sama utrzymac. Przeciez mogliby
sie z nia dogadac - np. rodzice "pozycza" pieniadze w miesiace, kiedy nie
zarabia, a ona splaci po studiach. Wystarczy troche dobrej woli.
Moze kicula, zaproponujesz taki uklad??

[tunrida81]

No widzisz ci rodzice są różni. Starsz się, pracujesz, studiujesz, powinni byc z
ciebie dumni. Najlepsze wyjście to usamodzielnienie się, wyprowadzka i nie będą
ci gadac przynajmniej. Rodzice moich koleżanek to zupełne przeciwieństwa,
dziewczyny mają po 25, 26 lat, po studiach, nie pracują, a rodzice daja im kasę
na wszystko co chcą, dziennie 100 zł na drobne wydatki, wakacje zagraniczne,
więc widzisz jak to jest. Może twoi rodzice dążą do tego abyś już stała się
upełnie samodzielna i dają ci to powoli do zrozumienia.

[martini.wnm]

W naszym kraju strasznie trudno jest usamodzielnić się w młodym wieku, bez
porzucania edukacji.

Studia nie ułatwiają. Rektor otwarcie mówi, że studenci mają tylko studiować, a
nie pracować (mówił też o wieczorowych!). Ja studiując dziennie wyciągam 3,4
stówki na miesiąc, jeśli dodałabym do tego stypendium to czy utrzymałabym się za
500 zł? To już wolę mieszkać z rodzicami...

Tyko studenci z wymiany, jak dowiadują się, że większość z nas mieszka z
rodzicami to dziwnie na nas patrzą bo oni wyprowadzili się z domu w wieku 18 lat...

[tracja4]

Dziwne. To oni są rodzicami i to oni powinni Cię utrzymywać. Skoro pracujesz i
sama kupujesz sobie ciuchy i płacisz za szkołę, to już to jest odciążeniem dla
nich, bo sami nie muszą Ci tego zapewniać, a oni jeszcze chcą pieniądze do
ręki? Niech sobie policzą jako to, co im dajesz opłaty za studia i ubrania itp.
Dlaczego podyktowali 300zł? Skoro nie traktują Cię jak córkę, tylko jak osobę,
która z nimi mieszka i ma płacić, to porozmawiaj z nimi, że za wynajęcie pokoju
i rachunki nie płaci się 300zł, bez przesady. Umów się z nimi na mniej, 200
może.
Nie dość że ich odciążyłaś, to jeszcze pieniędzy chcą od córki, która robi
wszystko, żeby żyło się jej lepiej, i zamiast jakoś pomóc i ją wesprzeć to
jeszcze takie teksty... beznadzieja...

[sir.vimes]

Właściwie to mogłabyś jeszcze sądzić się z rodzicami o alimenty (uczące się
dziecko do 14 życia ma do nich prawo) - więc nie pojmuję postawy twoich
rodziców. To świetnie, że sama zarabiasz; świetnie, że dokładasz się do domu ale
ważne byś mogła znależć czas na naukę a nie pracowała po 12 h na dobę. To jakiś
absurd.

[anik.sweden]

Wyprowadź się i miej ich w d...., tak jak moni mają ciebie. Nie wystarczy matce pasożytowi, że zarabiasz na studia i na swoje utrzymanie, jeszcze od Ciebie chce ciągnąć. Co to za matka. Sama się obija, a tobie każe charować. Wyprowadź się i zapomnij, że masz rodziców. Odwiedź ich najwyżej raz na rok, ale nic im nie przynoś, bo przecież wszystko kosztuje, nawet paczka czekoladek w tesco. Za 10 lat czy 20 lat, jak nie będzie komu im herbaty zrobić, pożałują.

[klarafr]

Moim zdaniem jestes pracowita i zaradna osoba, a rodzice powinni Cie wspierac a
nie dolowac. Z twojego opisu wynika, ze masz beznadziejnych rodzicow. Wiadomo,
ze rodzice maja prawo wymagac od Ciebie zebys dokladala sie do domu, ale
powinni z tego korzystac dopiero w kryzysowej sytuacji. Chodzi mi oto, ze
jesliby byli naprawde kochajacymi rodzicami to predzej by podjeli sami jakas
prace dodatkowa niz wzieli od Ciebie ( jesli maja taka mozliwosc). Co z nich za
rodzice! pracujesz za dwoje a oni odmawiaja Ci nawet prawa do wakacji,
odbierajac Ci te pieniadze. Moim zdaniem powinnas pomyslec o przeprowadzce-
skoro i tak musisz placic to lepiej zebys byla u siebie bez kontroli i nakazow
ktorymi napewno racza Cie rodzice. Nawet jesli rodzice uwazaja, ze za duzo
pieniedzy tracisz na przyjemnosci, to na litosc biska masz do tego prawo, bo
jestes mloda i masz dopiero 23 lata. Wystarczy, ze sama kupujesz sobie ciuchy i
leczysz sie a komorne i jedzenie mogliby Ci podarowac. Przykro mi, ale masz
bardzo egoistycznych rodzicow, ktorzy probuja wyciagnac jakies korzysci dla
siebie z tego, ze jestes tak aktywna zawodowo.Powinnas sie wyprowadzic,
poszukac jakiegos wspollokatora i odciac sie od nich na jakis czas- moze wtedy
by przemysleli swoje beznadziejne i krzywdzace zachowanie.

[klarafr]

Moim zdaniem jestes pracowita i zaradna osoba, a rodzice powinni Cie wspierac a
nie dolowac. Z twojego opisu wynika, ze masz beznadziejnych rodzicow. Wiadomo,
ze rodzice maja prawo wymagac od Ciebie zebys dokladala sie do domu, ale
powinni z tego korzystac dopiero w kryzysowej sytuacji. Chodzi mi oto, ze
jesliby byli naprawde kochajacymi rodzicami to predzej by podjeli sami jakas
prace dodatkowa niz wzieli od Ciebie ( jesli maja taka mozliwosc). Co z nich za
rodzice! pracujesz za dwoje a oni odmawiaja Ci nawet prawa do wakacji,
odbierajac Ci te pieniadze. Moim zdaniem powinnas pomyslec o przeprowadzce-
skoro i tak musisz placic to lepiej zebys byla u siebie bez kontroli i nakazow
ktorymi napewno racza Cie rodzice. Nawet jesli rodzice uwazaja, ze za duzo
pieniedzy tracisz na przyjemnosci, to na litosc biska masz do tego prawo, bo
jestes mloda i masz dopiero 23 lata. Wystarczy, ze sama kupujesz sobie ciuchy i
leczysz sie a komorne i jedzenie mogliby Ci podarowac. Przykro mi, ale masz
bardzo egoistycznych rodzicow, ktorzy probuja wyciagnac jakies korzysci dla
siebie z tego, ze jestes tak aktywna zawodowo.Powinnas sie wyprowadzic,
poszukac jakiegos wspollokatora i odciac sie od nich na jakis czas- moze wtedy
by przemysleli swoje beznadziejne i krzywdzace zachowanie.

[kajos5]

ja myślę że tu wcale nie chodzi o to kto kogo ma utrzymywać, ale o zwykłą rodzinną pomoc. W moje rodzinie jest normalne ze sobie pomagamy - gdybym nie miała z czego dołożyć do "wspólnego garnuszka" rodzice nigdy by mi tego nie wypomnieli. Nie mogę zrozumieć traktowania własnego dziecka jak obcego lokatora.