Mieszkanie razem bez ślubu

[Gość: maja]

Społecznie nieakceptowalne, rodzina wkurzona,a jednak mieszkamy razem.....

[Gość: kora]

No tak ,coraz wiecej osob sie na to decyduje. Generalnie facetom to najbardziej
odpowiada, bo mają to co w małżeństwie, a babkom-nie bardzo, ale......mają
faceta-coś ta kształt męza, skrzyżowanie kochanka z mężulkiem. Niezdrowe, brak
poczucia stabilności, niepewność(babka). Normalne(próba przed ślubem)-facet.

[Gość: linka]

u mnie jest na odwrót. Ja chcę, moja rodzina jak najbardziej nas namawia
(nawet babcie!!) a mój nie chce bo boi się opinii swoich rodziców ( z kolei
jego dziadek myśli że go robimy w konia mowiąc ze NAPRAWDE nie mieszkamy
razem).
Popieprzone to wszystko

[Gość: kora]

No właśnie. Kiedyś wszystko było proste, teraz w główkach sie facetom
poprzewracało. Niby dorośli, bo mieszkają osobno, ale po co od razu kupowaćcały
browar!!!

babsztyle kręcą ogonem.

[Gość: .]

ten typ tak ma tak ma ten typ tak ma no ma

[Gość: ...]

Kataryno,

jaki typ? jaki ogon? wyeksplikuj wyraźniej

[doroszka]

Gość portalu: kora napisał(a):

a babkom-nie bardzo, ale......mają
> faceta-coś ta kształt męza, skrzyżowanie kochanka z mężulkiem. Niezdrowe,
brak
> poczucia stabilności, niepewność(babka).

Ja mieszkałam trzy lata z facetem. Nie dręczyłam się tym. Odpowiadało mi to
bardzo - potrzebowałam tego i ja, i on. Była to dla mnie bardzo naturalna
sytuacja. Nie odczułam ani braku stabilnosci, ani niepewności, ani nie było to
niezdrowe. I nie rozumiem takiego myślenia.

Skoro będąc sama jestem stabilna, to dlaczego mam niby nie czuć się stabilna,
mieszkając z facetem. W takim razie, po co mieszkać z kimś, kto mi
destabilizuje życie? A jeśli jakaś babka w samotności nie jest stabilna, to
oczekiwanie zapewnienia stabilności od faceta często kończy się dramatem. Ja
nie chciałabym być na miejscu faceta, który ma byc takim stabilizatorem.
Właśnie na tym polega idiotyzm naszej kultury, że od facetów się wymaga
zapewnienia stalibizacji, a kobiety niech siedzą w domu, niech się uwsteczniają
i nie głowią się stabilizowaniem. Mąż przyniesie kasę (bezpieczeństwo
finansowe), ona wyda (ughh, jakie bezpieczeństwo!), mąż odejdzie do innej, dla
niej wielki dramat, bo nagle uciekł stabilizator. ;)

W moim przypadku mieszkanie bez ślubu było jak najbardziej zdrowe, oboje
jeszcze studiowaliśmy i nie mieliśmy ani czasu, ani pieniędzy, żeby
zorganizować wesele. Zresztą chyba na początku mieszkania razem jeszcze nie
było to takie pewne, czy chcemy być ze sobą zawsze. Rodzinie nie było nic do
tego, bo to nasze życie. Nikt na szczęście nie próbował nam wkładać do głowy
morałów - mamy własne zasady i nikogo nie krzywdzimy.
Facet, z którym przemieszkałam "na kocią łapę" trzy lata, jest teraz (od 2 lat)
moim mężem :) Jest nam ze sobą rewelacyjnie, a ślub wzięliśmy w zasadzie w
konsekwencji pewności, że niemożliwe jest spotkać na swojej życiowej drodze
kogoś fajniejszego do spędzenia a nim (nią) reszty życia. Naszego (!) życia.

[Gość: anE]

zgadzam sie, ale nie rozumiem tego wesela... po co wesele, jak chce sie juz
wziac slub i nie ma sie na nie pieniedzy.. ale kazdy ma jak chce.. pozdr.

[doroszka]

Gość portalu: anE napisał(a):

> zgadzam sie, ale nie rozumiem tego wesela... po co wesele, jak chce sie juz
> wziac slub i nie ma sie na nie pieniedzy.. ale kazdy ma jak chce.. pozdr.

nie chcieliśmy brać jeszcze ślubu wówczas, gdy jednoczesnie nie mieliśmy kasy,
a głupio byłoby tak liczną rodzinę z daleka wypuścić w drogę do domu po
obiedzie ;) zresztą - nie ta tradycja. Było wesele, wszyscy świetnie sie
bawili, długo i mile wspominają. Wesele jest w zasadzie też dla rodziny, prawda?

[Gość: anE]

wydaje mi sie, ze glownie dla rodziny..

[doroszka]

Gość portalu: anE napisał(a):

> wydaje mi sie, ze glownie dla rodziny..


No fakt. :)))
Gdybyśmy chcieli zrobić wesele bardziej dla siebie niż dla rodziny, zespół
grałby jazzik, na stołach nie byłoby śledzi (brrr) i nie pozwolilibyśmy biegać
wujowi z kamerą (nienawidzimy oglądać się na filmach).
Tylko nikt z rodziny nie bawiłby sie przy jazzowej muzie. ;)

[Gość: lolyta]

No, mozna to urzadzic tak zeby wesele bylo bardziej dla nas :-)
My doszlismy do wniosku, ze nasz slub nie powinien byc skromniejszy niz nasze
urodziny (ktore zazwyczaj obchodzimy hucznie), a sprawe satysfakcji wszystkich
stron rozwiazalismy prosciutko: najpierw w eleganckiej restauracji obiadek dla
rodziny, a wieczorkiem starsza czesc rodzinki udala sie na impreze do moich
rodzicow, do lokalu wkroczyli dopasowani do naszych gustow DJ-e przy ktorych
np. moja 80-letnia ciocia na pewno by sie dobrze nie bawila, i to byla imprezka
dla nas, przyjaciol, znajomych i tych z rodzinki ktorym ona odpowiadala. Bylo
super.

[Gość: moboj]

Gość portalu: kora napisał(a):

> No tak ,coraz wiecej osob sie na to decyduje. Generalnie facetom to
najbardziej
> > odpowiada, bo mają to co w małżeństwie, a babkom-nie bardzo, ale......mają
> faceta-coś ta kształt męza, skrzyżowanie kochanka z mężulkiem. Niezdrowe,
brak
> poczucia stabilności, niepewność(babka). Normalne(próba przed ślubem)-facet.

to jest chyba jakiś przesąd, że wszystkie kobiety tak bardzo potrzebują
stabilności i mieszkanie razem bez ślubu im tego nie daje.
ja jestem kobietą. z moim partnerem jestem od 8 lat. zamieszkalismy razem,
kiedy oboje dostaliśmy się na studia do tego samego miasta. rodziny nie
protestowały, a wręcz zachęcały. dla nas też to było naturalne, że będziemy
mieszkać razem. tak przeżyliśmy razem całe studia, które rok temu skończyliśmy.
jest nam razem cudownie, czujemy się ze sobą bardzo bezpiecznie, nie było
między nami jakiś większych zatargów. jesteśmy razem szczęśliwi. ja ani przez
moment nie odczuwałam jakiegoś braku stabilności. obojgu nam odpowiada takie
życie, jakie prowadzimy. jeśli dwoje ludzi ma być razem to będzie i bez
papierka, a złym związkom nawet papierek nie pomoże.
nam jest dobrze razem, nie myślimy o ślubie, bo to strata wielkiej kasy i
nerwówka jakich mało. jakoś nie bardzo nam to potrzebne, a kasę wolimy odłożyć
na nasze wspólne mieszkanie, które już niedługo kupujemy.
pozdrawiam:)

Popieram, ale...

[atena76]

uwazam, ze slub wcale nie musi sie wiazac z taka wielka kasa o jakiej
wspomnialas. Mieszkamy z moim chlopakiem ponad 6 lat, pol roku temu
postanowilismy wziac slub (z uwagi na plany dzieciece), wiec za 2 miesiace
pobieramy sie, a koszt calosci ograniczy sie do ok. 1 tys. pln - przyjecia nie
robimy (tylko szampan i tort slubny po uroczystosci), bo wszyscy goscie w
liczbie ok. 20 osob sa z okolicy, a przede wszystkim - bo tak chcemy.

[moboj]

atena76 napisała:

> uwazam, ze slub wcale nie musi sie wiazac z taka wielka kasa o jakiej
> wspomnialas. Mieszkamy z moim chlopakiem ponad 6 lat, pol roku temu
> postanowilismy wziac slub (z uwagi na plany dzieciece), wiec za 2 miesiace
> pobieramy sie, a koszt calosci ograniczy sie do ok. 1 tys. pln - przyjecia
nie
> robimy (tylko szampan i tort slubny po uroczystosci), bo wszyscy goscie w
> liczbie ok. 20 osob sa z okolicy, a przede wszystkim - bo tak chcemy.

a ja mam niestety niereformowalną teściową, dla której ważny slub to taki z
weselem na 200 osób.
a zresztą nie ma o czym mówić, bo my nie chcemy żadnego ślubu i wesel, a za
1000 złotych można na jakąś wycieczkę pojechać, np. do naszej ukochanej pragi.

Do Pragi ukochanej

[atena76]

tez sie wybieramy :) ale bynajmniej nie w ramach "podrozy poslubnej" (juz
predzej "przedslubnej). Ten tys.pln to koszt:
600 pln - obraczki (no tego sie nie przeskoczy)
100 pln - papierek
60 pln - material na suknie, uszyje sama (reszte ubran juz mamy z poprzednich
okazji, sa wlasciwie nowe)
30 pln - zaproszenia
70 pln - fryzjerzy
40 pln - bukiet
100 pln - tort + szampan

Co do szalenstwa towarzyszacemu urzadzaniu weselicha na 100 osob - NIGDY W
ZYCIU!!! "Nigdy nie mow nigdy" - ale tego jednego NIGDY jestem pewna w 100%

A apropos tesciowej

[atena76]

to tez obstawala przy wielkiej imprezie, pozniej juz tylko przy slubie w Palacu
Slubow, a teraz dala sobie spokoj, bo postawilismy sprawe wprost - albo taki
slub albo zaden.

[Gość: kepi]

atena76 napisała:

> tez sie wybieramy :) ale bynajmniej nie w ramach "podrozy poslubnej" (juz
> predzej "przedslubnej). Ten tys.pln to koszt:
> 600 pln - obraczki (no tego sie nie przeskoczy)
> 100 pln - papierek
> 60 pln - material na suknie, uszyje sama (reszte ubran juz mamy z poprzednich
> okazji, sa wlasciwie nowe)
> 30 pln - zaproszenia
> 70 pln - fryzjerzy
> 40 pln - bukiet
> 100 pln - tort + szampan

Podziwiam optymizm ekonomiczny. Nie wiem, gdzie ty planujesz tego szampana, ale
jeśli po uroczystości w Urzędzie, to trzeba go raczej zamówić u organizatora.
Koszt w Warszawie - kieliszek szampana 6 zł od odoby, z tortem 9 zł ("swojego
alkoholu wnosić nie wolno, a trudno, żeby pić szmpana w bramie przed urzędem).
Że już nie wspomnę o tym, że na ślub przychodzą też czasem różne znajome osoby,
którym się nie wręczało oficjalnych niezaproszeń, bo się dowiedziały.
Zaproszenia - 30 zł?! Sami je będziecie drukować czy ręcznie wypisywać? U
kosmetyczki zostawiłam z 500 zł (tani osiedlowy zakład), bo tu maseczka, tu
solarium żeby nie wyglądać jak widmo, tu wyrównanie brwi, tu paznokcie... My na
ślub bez wesela wydaliśmy z 5 tysięcy (z tym, że kupowaliśmy nowe ubrania +
buty), a miało być tak tanio... Zresztą - po jakimś czasie żałuje się, że nie
było fajniejszej oprawy, w końcu to ma być wyjątkowa chwila i wydaje mi się, że
trzeba ją jakoś uczcić i przynajmniej na sobie nie ma co oszczędzać, tak że my
sobie nie żałowaliśmy. Pozdrowienia
>

"To zalezy"...

[atena76]

> Podziwiam optymizm ekonomiczny.
Dzieki :)Bynajmniej nie ma swojego zrodla w braku kasy. Idzie w parze z
optymizmem ogolnym. Czego i Tobie zycze.
Wiesz - najprosciej jest zaangazowac specow, ktorzy zajma sie wszystkim - a
Tobie pozostanie tylko kredyt do splacenia przez kilka lat - tak w ramach
pamiatki po szalowej imprezie. Najprosciej i najdrozej. A wystarczy sie
zastanowic, popytac, zrobic cos we wlasnym zakresie - aczkolwiek wlasny czas
tez bywa bezcenny.

> Nie wiem, gdzie ty planujesz tego szampana, ale jeśli po uroczystości w
Urzędzie, to trzeba go raczej zamówić u organizatora.
Niekoniecznie. U mnie "na wsi" tzn w Legionowie slubow cywilnych jest tak
niewiele, ze kazda pare witaja z otwartymi ramionami - serio - zmienilam zdanie
o "paniach urzedniczkach".

> Koszt w Warszawie - kieliszek szampana 6 zł od odoby, z tortem 9 zł ("swojego
> alkoholu wnosić nie wolno, a trudno, żeby pić szmpana w bramie przed
urzędem).
Szampan bedzie nasz - malo tego - z kieliszkami urzad sie zaoferowal sam. Tylko
talerzyki i sztucce musimy dostarczyc (czytaj: swiadkowie, rodzice itp.
szczegol).

> Że już nie wspomnę o tym, że na ślub przychodzą też czasem różne znajome
osoby, którym się nie wręczało oficjalnych niezaproszeń, bo się dowiedziały.
To mnie akurat nie martwi.

> Zaproszenia - 30 zł?! Sami je będziecie drukować czy ręcznie wypisywać?
Na poczatku chcielismy sami robic, ale poniewaz to tylko kilkanascie sztuk -
szkoda czasu i zachodu. Narzeczony zna sie na pieknej sztuce kaligrafii, wiec
beda recznie wypisane (2 - 2,5 pln/szt)

U kosmetyczki zostawiłam z 500 zł (tani osiedlowy zakład), bo tu maseczka, tu
> solarium żeby nie wyglądać jak widmo, tu wyrównanie brwi, tu paznokcie...
A my tylko zajrzymy do znajomych fryzjerek (znowu klanie sie tania "wies"
drogiej Warszawie), zeby mogly sie wyszalec na naszych glowach (aczkolwiek
fryzury planujemy jak najbardziej klasyczne). Reszta (maseczki, brwi,
paznokcie) - zadbana na co dzien, solarium nie dla mnie.

Dodam tylko, ze w kwiaciarniach na haslo "wiazanka slubna" pada odzew: minimum
200 pln. Wystarczy powiedziec "bukiet" - cena spada do 30-50 pln.

> My na ślub bez wesela wydaliśmy z 5 tysięcy (z tym, że kupowaliśmy nowe
ubrania + > buty), a miało być tak tanio... Zresztą - po jakimś czasie żałuje
się, że nie było fajniejszej oprawy, w końcu to ma być wyjątkowa chwila i
wydaje mi się, że trzeba ją jakoś uczcić i przynajmniej na sobie nie ma co
oszczędzać, tak że my sobie nie żałowaliśmy. Pozdrowienia
> >
A my sobie niczego nie zalujemy ani nie odmawiamy. Widze, ze trudno uwierzyc -
ale TAK CHCEMY.
Jesli macie niedosyt - zrobcie jakies rocznicowe weselicho.
Pozdrawiam!

[Gość: kepi]

atena76 napisała:


> Wiesz - najprosciej jest zaangazowac specow, ktorzy zajma sie wszystkim - a
> Tobie pozostanie tylko kredyt do splacenia przez kilka lat - tak w ramach
> pamiatki po szalowej imprezie. Najprosciej i najdrozej. A wystarczy sie
> zastanowic, popytac, zrobic cos we wlasnym zakresie - aczkolwiek wlasny czas
> tez bywa bezcenny.

Ależ my też załatwialiśmy wszystko sami! Znajomy wiózł nas do ślubu, zdjęcia
robili przyjaciele itp. Co do finansów - to kredytu nie brałam nigdy w życiu, i
nie zamierzam, bo od lat raczej mam lokaty... A zresztą 5 tysięcy to żaden
majątek. Skąd ta uszczypliwość?

> Niekoniecznie. U mnie "na wsi" tzn w Legionowie slubow cywilnych jest tak
> niewiele, ze kazda pare witaja z otwartymi ramionami - serio - zmienilam
zdanie o "paniach urzedniczkach".
Szampan bedzie nasz - malo tego - z kieliszkami urzad sie zaoferowal sam.

No to masz dobrze, bo jedyny ładny urząd w Warszawie to Pałac Ślubów, a tam
ceny jak wyżej. I nie ma innej możliwości.

> > Zaproszenia - 30 zł?! Sami je będziecie drukować czy ręcznie wypisywać?
> Na poczatku chcielismy sami robic, ale poniewaz to tylko kilkanascie sztuk -
> szkoda czasu i zachodu. Narzeczony zna sie na pieknej sztuce kaligrafii, wiec
> beda recznie wypisane (2 - 2,5 pln/szt)

Polecam salon z zaproszeniami KF studio, mają bardzo ładne włoskie od 1,70 (z
kopertą) i można kupować od ręki na sztuki.

> A my tylko zajrzymy do znajomych fryzjerek (znowu klanie sie tania "wies"
> drogiej Warszawie), zeby mogly sie wyszalec na naszych glowach (aczkolwiek
> fryzury planujemy jak najbardziej klasyczne). Reszta (maseczki, brwi,
> paznokcie) - zadbana na co dzien, solarium nie dla mnie.

Jezu, ja tez nie chodzę na codzień zapuszczona, ale skoro zadbana kobieta i tak
co jakiś czas powinna iść na oczyszczanie skóry i jakieś algi, to przed ślubem
chyba tym bardziej - ja na własnym ślubie chciałam wyglądać szałowo, a
nie "tylko" być zadbana. Smarowanie się przed własnym lustrem jakoś mi nie
wystarcza, zresztą w gabinetach są innego rodzaju kosmetyki (specjalne serie -
i dają zupełnie inny efekt). Makijaż robiłam sama...

To samo z ciuchami, jeśli ktoś potrafi super szyć, to fajnie (ja nie), no ale
garnituru już się chyba nie uszyje samemu... No sorry, ale porządna męska
koszula kosztuje 100 - 200 złotych; a ja przynajmniej uważam, że na ślub
wypadałoby mieć rzeczy nowe, skoro i tak się kupuje mnóstwo ciuchów w ciągu
roku - to akurat na ślub nie? Trochę dziwnie.

> Dodam tylko, ze w kwiaciarniach na haslo "wiazanka slubna" pada odzew:
minimum 200 pln. Wystarczy powiedziec "bukiet" - cena spada do 30-50 pln.

Otóż to, toteż bukiet zrobili mi w dniu ślubu na poczekaniu za niecałe 50 zł.


> A my sobie niczego nie zalujemy ani nie odmawiamy. Widze, ze trudno uwierzyc -

ale TAK CHCEMY.

Wierzę, wierzę - tyle, że np. moja przyjaciółka która miała właśnie taki cichy
ślub a teraz poniewczasie twierdzi, że chyba weźmie jednak jeszcze kościelny,
bo czuje pewien niedosyt "uroczystości". A przedtem też się zarzekała, że nie,
bo po co, i postawiła na swoim, choć cała rodzina ją prawie wyklęła. A teraz
żałuje. Ale nie musisz się obruszać, bo moją intencją nie było twierdzenie, że
z wami tez tak będzie, albo że będziesz z czasem żałować, że wybraliście
skromniejszą oprawę. Myślałam po prostu, że dopiero planujecie uroczystość,
jeszcze bez rozeznania w kosztach i chciałam z dobrego serca parę rzeczy
podpowiedzieć. Poza tym nasz ślub był przepiękny, choć bez wesela. Tłum gości,
morze kwiatów, wszyscy znajomi i przyjaciele (dla odmiany zaprosiliśmy
wylącznie najbliższą rodzinę za to wszystkich znajomych).

> Pozdrawiam!
Ja też

[ruda_kasia]

Największy koszt z tego 1000 zł to widzę obrączki. Ale można go obejść - my nie
zamierzaliśmy nosić, więc pożyczyliśmy z licznej kolekcji teściowej. Ona tego
przeżyć nie mogła, że nie interesują na sobrączki,a le pożyczyła łupy z Rosji
lat 80, a w efekcie dała - i tak nie nosimy.

[bizka]

no i bardzo dobrze. Znam takie małżeństwa, co to było po bożemy-dopiero po
ślubie, a potem, jak zamieszkali razem, to okazało się, że jej przeszkadzają
skarpetki, jemu niezakręcona tubka pasty do zębów. I nie umieli tego
zaakceptować. Co innego spotykać się w sobotę,patrzeć sobie w oczka, a co
innego spotykać się w domu po męczącym dniu, znosić wzajemne ciężkie dni, i
zaakceptować wzajemne przyzwyczajenia. Ja jak zamieszkałam z mężam (przed
ślubem) nie pracowałam i szlag mnie trafiał, jak przychodził z pracy i zasypiał
przed TV, a jego zapewne to, że przychodzi zmęczony a ja go zarzucam pytaniami,
to trzeba zrobić, to załatwić, itp. Ale przetrwaliśmy to. Nam poszło dosyć
gładko, ale uważam, że ślub = warunek wspólnego mieszkania to wielka bzdura.
Jak mają ze sobą spać, to i tak będą, a łatwiej się pobrać, niż potem rozwieść.

[Gość: ankaaa]

mieszkanie razem ?hmmmm i tak i nie ,z jednej strony jestem na tak a z drugiej
na nie. moze napoczatku wspomne ze wlasnie przed kilkoma dniami sie zareczylam
i planujemy zamieszkac razem, ale jest jeden szkopul moja mama jest temu
przeciwna a dlaczego zapytacie ano dlatego ze u mnei w rodzinie zdarzyla sie
nieciekawa niemila sytuacja zwiazana z mieszkaniam na kocia lape dziewczyna
mloda atrakcyjna inteligentna zamieszkala z facetem wszytko bylo ladnie
pieknie chcieli wziazc slub ale odkladali to nna daleka przyszlosc nikt nei
protestowal wszystko im sie ukladalo wynajeli razem mieszkanie on zarabial
bardzo duz powodzilo im sie strasznie az do pewnego momentu byli ze sba okolo
7 lat az pewnegio razu on poznal inna i wtedy sie zaczelo . odszedl zostawlil
ja jak zabawke ktora mu sie znudzila . ona przezyla zalaamanie nerwowe leddwo
z tego wyszla . po kilku latach poznala innego i znowu zamieszkala z nim na
kocia lape

ja sie takiej sytuacji nie boje wiem ze moj mezczyzna mnei nei zostawi zreszta
przedc slubem chcialabym go poznac od tej drugiej strony ( codziennej jesli
mozna to tak okreslic) przeciez wspolne 2 tygodniowe wyjazdy na wakacje nie sa
w stanie tego zapewnic . dlatego jestem jak najbardziej ZA zyciem na kocia
lape
a seks hmmm powiem tak tam gdzie milosc tam seks tam gdzie seks tam milosc .
i jestem za brakiem czystosci przed malzenskej , ktora uwazam za totalna
bzdure, przeciez i pod tym wzgledem tez trzeba sie doobrac a gadanie kleru ez
milosc wszytskie roznice zniweluje to kolejna bzdura taka jak ich gadanie ze
prezerwatywa nei chroni przed Aids i chorobami wenerycznymi . smieszne prawda
ale takich niestey zeczy ksieza uxcza p w kursach przed malzenskich w liceum .
szkoda gadac ;0)

[Gość: anE]

przeciez gdyby wzial z nia slub, to fakt ten nie zmienilby tego, ze poznajac
nowa kobiete, odszedlby od zony, bez wzgledu na to, czy dalaby mu rozwod..

[Gość: Hella]

Jak najbardziej mieszkac przed slubem. My mieszkalismy 2 lata, zanim wzielismy
slub a i tak nie do konca znalismy sie. Ale brac "kota w worku" nie chcialabym
;-)))

[carmella]

jak ja zamieszkam ze swoim (przymierzam sie) to domyslam sie, ze uslysze iz w
rodzinnym domu mam sie nie pokazywac

[Gość: Hella]

carmella napisała:

> jak ja zamieszkam ze swoim (przymierzam sie) to domyslam sie, ze uslysze iz w
> rodzinnym domu mam sie nie pokazywac


nie wyobrazam sobie, zeby rodzina mogla mi zabronic zamieszkac z kim chce.
bylismy dorosli, mielismy prace i odpowiadalismy za to co robimy

[carmella]

ja tez jestem dorosla (ale moja rodzina o tym zdaje sie nie pamietac), mam
prace i teoretycznie moge robic co chce, byle by to sie miescilo w ramach ich
norm

[Gość: Hella]

carmella napisała:

> ja tez jestem dorosla (ale moja rodzina o tym zdaje sie nie pamietac), mam
> prace i teoretycznie moge robic co chce, byle by to sie miescilo w ramach ich
> norm


zrob to co czujesz, a rodzina bedzie musiala to zaakceptowac. nie ogladaj sie
na nikogo, to twoje zycie i nikt go nie przezyje za ciebie (nie pozwol nikomu
na to) :-)
pozdrawiam

[Gość: moboj]

carmella napisała:

> ja tez jestem dorosla (ale moja rodzina o tym zdaje sie nie pamietac), mam
> prace i teoretycznie moge robic co chce, byle by to sie miescilo w ramach ich
> norm

żyj tak, żeby tobie było dobrze. jeśli chcesz mieszkać ze swoim partnerem to
zamieszkaj z nim. to w końcu z nim przezyjesz resztę życia, a nie z twoją
rodzinką.

[Gość: mmm]

ja strasznie bym chciala mieszkac ze swoim chlopakiem ale nie mamy pieniedzy
na mieszanie. tym bardziej na slub. a chcialabym mieszkac z nim bo mialabym go
na stale i nie traciolibysmy tyle czasu na dojazdy codzienne do siebie,
moglibysmy odnowic inne znajomosci. teraz nie mamy na nic czasu bo kazda wolna
chwile spedzamy razem. moze gdybysmy razem mieszkali to bysmy sie troche soba
znudzili bo obecna obsesja trwa juz ponad rok i wykancza fizycznie.

[carmella]

... nasza nas wykancz rowniez finansowo - ponad 60 km w jedna strone =ok 500 na
paliwo miesiecznie

[Gość: ANia]

mieszkamy 5 lat. zadne problemy. nikt nam nie przeszkadza, ani moi rodzice ani
jego. chyba czasy juz sie zmienily i papierek nie gwarantuje SZCZESCIE NA STALE
jestem bardziej niz zadowolona z takiego ukladu

???

[Gość: ANIA]

hmmm? niepewnosc ze strony kobiety??? slucham? a czy jesli mu zaloze obraczke
na palec to mam juz 100% pewnosc ze mnie nie zostawi? a dla faceta to wygoda?
w jakim sensie?? zyjemy tak jak "malzenstwo" tylko zamiast obraczki nosze na
palcu przesliczny pierscionek CHOPARD( nie zareczynowy)
nie moge tez zrozumiec dlaczego jestesmy potepiani w oczach mlodych ludzi?? i
przedewszystkim w polsce! ja mieszkam w niemczech i nikt nigdy sie nawet tym
nie zainteresowal ze nie mamy slubu!!!!!Kocham mojego faceta bardzo mocno i
napewno gwarancji na to ze to bedzie na zawsze nie da mi biala sukienka i
welon ...sorry

[ukochana]

Gość portalu: ANIA napisał(a):

> hmmm? niepewnosc ze strony kobiety??? slucham? a czy jesli mu zaloze obraczke
> na palec to mam juz 100% pewnosc ze mnie nie zostawi? a dla faceta to wygoda?
>
...a czy myslalas juz o dzieciach ?

[Gość: moboj]

ukochana napisała:

> ...a czy myslalas juz o dzieciach ?

z całą odpowiedzialnościa twierdzę, że dzieci nie mają nic do tego. dla mnie
ciążą nie jest powodem do ślubu.
czasem pada argument, że przecież inni będą naszemu dziecku (jesli kiedyś
będziemy ja mieć) dokuczać, albo gadać o nas. moja odpowiedź jest taka: ja nie
wtrącam się w życie innych i mam nadzieję, że nikt nie będzie wtrącał się do
mojego życia. nigdy nie zwracałam uwagi na gadanie ludzi, żyję tak, jak mnie to
się podoba i taka postawę będę chciała wszepić swojemu dziecku.
poza tym mam nadzieję, że nasze nowe mieszkanie będzie się mieścić w fajnym
miejscu, gdzie będą żyć młodzi ludzie, młode pary i nie będzie tam żadnych
plotkar. bo to nie my jesteśmy "niezdrowi" tylko plotkujące i zawistne
społeczeństwo jest chore.

czyżby?

[gwen_verdon]

Może żyjemy na różnych planetach ,ale nie zauważyłam,żeby w tym społeczeństwie
jeszcze kogokolwiek szokowało mieszkanie razem bez ślubu ...

[carmella]

szokowac nie szokuje......... dopoki to nie dotyczy... naszych dzieci

Wygodne dla faceta

[samotnica]

Ja jednak jako osoba z kilkuletnim doświadczeniem z mieszkaniem bez ślubu z
całą odpowiedzialnością twierdzę że robię to głównie dla wygody mojego faceta.
To jest wygodne bo on w każdej chwili może się wycofać. Na początku mówił że to
tylko mieszkanie "na próbę" przed ślubem a teraz twierdzi że w ogóle nie chce
brać slubu bo mu tak wygodnie. Czuję się w tej chwili jak zabawka. Nie sądzę
żeby to było obustronne bo gdyby od razu była taka rozmowa że on chce wolnego
związku to ja nie pakowałabym się w to - zarówno tu chodzi o mieszkanie jak i o
zaangażowanie psychiczne. Spotykalibyśmy się kiedy bysmy mieli ochotę ale
wyszłabym z tego bez takiego załamania jakie mam teraz.
Wszystko zależy od sytuacji. Czasem rzeczywiście jest to wygodne ale skoro on
mam mieszkanie a ja jestem dopiero na dorobku to tylko dla mnie jest to czas
stracony. Może jednak czas pokaże że nie ma tego złego...

niby co?

[Gość: ANIA]

co maja mohje dzieci do slubu???
co do kolezanki, ktora pisze ze to wygoda dla jej faceta.....jesli ci ten
uklad nie odpowiada to musisz to powiedziec partnerowi....nie mozna kogos
zmuszac do slubu.w sumie czemu tego chcesz? przeciez zyjecie razem...

[gwen_verdon]

A szokowałoby Cię, gdyby na przykład, Twoja córka zapragnęła mieszkać ze swoim
chłopakiem bez ślubu ?

Jeszcze jej nie mam, ale

[atena76]

pierwsza bede ja do tego namawiac - jestes zszokowana?

[gwen_verdon]

Bynajmniej :)

[carmella]

mnie by nie szokowalo!
Ale napisales o "spoleczenstwie"
I zdarza sie, ze ludzie mieszkaja z soba bez slubu i ok. Ale np. moja matka
przyjmuje to ze ktos z soba mieszka w miare spokojnie,ale...
nie jezdzila do mojegra brata i jego dziewczyny do czasu kiedy sie nie
zdecydowali na slub, bo nie bedzie jezdzic do grzesznego domu!!
Od pazdziernika bedzie juz spokoj na calego, bo wszystko bedzie
poblogoslawione :)
Mnie nie pozwala (no nie ma za bardzo na co pozwalac czy nie, bo mam 27 lat,
wiec...) na wspolne wyjazdy z moim chlopakiem, bo tam bedziemy robic "Bog wie
co" (lub inna wersja nazywania TEGO to "nie powiem co")
Po moim powrocie z weekendu, czy wakacji sie do mnie nie odzywa (ostentacyjnie)
Kieys jej rzucilam, ze sie wyprowadze i sobie cos wynajmniemy to uslyszalam,
ze "sprobuj i mozesz sie tu nie pokazywac"
Zaznaczam, ze opowiesci moich kolezanek ze wspolnych (z ich facetami) wakacji
wsluchuje z zaciekawieniem

[matka11]

Gość portalu: maja napisał(a):

> Społecznie nieakceptowalne, rodzina wkurzona,a jednak mieszkamy razem.....


Jak sie kochacie, to co wam przeszkadza czyjs sprzeciw ?
Ja mieszkalam z facetam 25 lat temu !!!! to sobie mozesz
wyobrazic ten "szum". Znalizmy sie 2 lata, pozniej zamieszkalismy
razem, bo nasza milosc to bylo istne szalenstwo, ktore zreszta
trwa do dzis. Chcielismy miec dzieci i dlatego zalegalizowalismy
nasz zwiazek. Nigdy nie patrze na to co ludzie powiedza.

Powodzenia
Ps. oczywiscie rodzice o tym nie wiedzieli, moze sie domyslali,
ale dyskretnie omijalismy ten temat.

[losiu4]

Gość portalu: maja napisał(a):

> Społecznie nieakceptowalne, rodzina wkurzona,a jednak mieszkamy razem.....

faktycznie, czasem bywa ciezko, aczkolwiek nie w kazdym przypadku. Znalem kilka
par mieszkajacych razem. Byli na studiach i metoda zamian zalatwiali taki
uklad, by mieszkac w 2-ce. Na czas odwiedzin rodziny w wiekszosci przypadkow
udawali, ze nie mieszkaja razem, a tak sie tylko zeszli przypadkiem (oczywiscie
wszyscy zainteresowani tak wiedzieli o co chodzi ;)))

Pozdrawiam

Losiu

[an_ni]

dobrze ze ja nie znam takiego "spoleczenstwa" albo nie zwracam uwagi na
takie "komentarze"
ja mieszkam z facetem bez slubu pare lat, jestem samodzielna, oboje pracujemy i
mamy pelne warunki do tego zeby wziac slub i zrobic wesele ale NIE CHCEMY
nie boje sie ze mnie wyrzuci albo odejdzie bo to samo moge zrobic i ja.
nie wyobrazam siebe zeby w tych czasach zamieszakc ze soba dopiero po slubie!
jak mialam na studiach chlopaka "z planami" to mieszkalismy u naszych rodzicow
na zmiane zeby sie poznac - nie wyszlo ale wlasnie dzieki tej probie na
szczescie nie doszlo do slubu!
to zacofane!

[moboj]

an_ni: masz rację. komentarze pewnie zawsze będą się pojawiać, ale nie warto
sobie nimi gowy zawracać. to, w jaki sposób ja żyję i jak wychowuję swoje
dzieic (pewnie kiedyś je będę miała) jest moją osobistą sprawą.

[charlota]

Gość portalu: maja napisał(a):

> Społecznie nieakceptowalne, rodzina wkurzona,a jednak mieszkamy razem.....

Nie spotkałam się z brakiem społecznej akceptacji
w moim środowisku gdzy jakaś para żyje razem bez ślubu.
Nigdy nie zwracałam na to uwagi
czy jacyś ludzie mieszkają
ze sobą po ślubie czy bez niego.
Myślę,że brak akceptacji częściej występuje
w małych miasteczkach i wsiach,
gdzie wszyscy wszystko o sobie wiedzą,
bo ja mieszkam w dużym mieście
i w zasadzie sąsiedzi nic o sobie nie wiedzą,
poza tym nie interesuje ich to z kim aktualnie mieszkam.
Jeśli chodzi o rodzinę to
u nas nigdy nie istniał problem typu życie bez ślubu.
Jestem z moim chłopakiem,
co prawda nie mieszkamy razem
ale czasami zdarza nam się zostać u mnie lub u niego
w domu na noc i nikt nie robi z tego wielkiego "HALO",
po prostu jesteśmy razem,kiedyś weźmiemy slub.I to wszystko:)

[Gość: Jo]

Juz 6 lat mieszkam razem z moim chłopakiem i nie jesteśmy małżeństwem.
Podejmując decyzję o wspólnym zamieszkaniu nie zakładaliśmy absolutnie, że
będzie to jakakolwiek "próba", "wygoda" itp. po prostu chcieliśmy być razem, na
równi serio i poważnie traktując ten związek pomimo braku ślubu.

Od początku prowadzimy wspólną kasę, po 3 latach bycia razem kupiliśmy
mieszkanie - aby żadna ze stron nie czuła się niepewnie mieszkanie jest
zapisane po połowie na nas dwoje.

Nigdy nie spotkaliśmy się z przejawami nietolerancji czy brakiem akceptacji z
powodu wspolnego mieszkania i z powodu braku ślubu. Akceptują to nasze rodziny.
Moja siostra również mieszka ze swoim chłopakiem bez ślubu. "Pomimo" tego i mój
chłopak i jej są traktowani w domu naszych rodziców jak pełnoprawni członkowie
rodziny.

Co mi da ślub? Hmmm, nie wiem.. Gdyby była to gwarancja szczęscia nieznane
byłyby rozwody... Ważne więc są uczucia i obustronne uczciwe traktowanie
związku, a nie jego formalna oprawa w postaci ślubu.

Pozdrawiam.

[Gość: maja]

U mie jest paranoja. Moja siostra jest mezatka i jej maz jest traktowany jako
czlonek rodziny, a ja mieszkam ze swoim ukochanym i on przez mojego ojca w
ogole nie jest traktowany!!!Zerwalam astosunki ze swoim ojcem. Wstyd mi za
niego. Dla niego bardziej licza sie zasady niz wlasne dzieci!!

[carmella]

i to jest wlasnie najgorsze!! Ze jakies tam "zasady" niektorym przyslaniaja
wszyskto inne.
wiem, bo taka jest moja matka

[Gość: moboj]

Gość portalu: Jo napisał(a):

> Juz 6 lat mieszkam razem z moim chłopakiem i nie jesteśmy małżeństwem.
> Podejmując decyzję o wspólnym zamieszkaniu nie zakładaliśmy absolutnie, że
> będzie to jakakolwiek "próba", "wygoda" itp. po prostu chcieliśmy być razem,
na równi serio i poważnie traktując ten związek pomimo braku ślubu.

o własnie. to dokładnie tak, jak u mnie:)

> Od początku prowadzimy wspólną kasę, po 3 latach bycia razem kupiliśmy
> mieszkanie - aby żadna ze stron nie czuła się niepewnie mieszkanie jest
> zapisane po połowie na nas dwoje.

chyba pokażę twój post mamie mojego partnera, bo ona twierdzi, że kredyty na
mieszkania i same mieszkania są sprzedawane TYLKO I WYŁĄCZNIE małżeństwom (tak
jak za PRL).
kiedy zaczynaliśmy mieszkac razem na początku studiów jej sie to podobało, ale
zaraz po naszej obronie stwierdziła, że już jej się nie podoba i skoro
skończyliśmy studia to powinniśmy wziąć ślub. na szczęście mieszka 200
kilometrów od nas, więc nie muszę wysłuchiwać jej gadania na co dzień:)

> Nigdy nie spotkaliśmy się z przejawami nietolerancji czy brakiem akceptacji z
> powodu wspolnego mieszkania i z powodu braku ślubu. Akceptują to nasze
rodziny.

moja akceptuje beż wyjątku, włącznie z najstarszymi ciotkami, babciami i
dziadkami. teściowa moja tylko się opiera.

> Moja siostra również mieszka ze swoim chłopakiem bez ślubu. "Pomimo" tego i
mój
> chłopak i jej są traktowani w domu naszych rodziców jak pełnoprawni
członkowie
> rodziny.

zarówno ja w Jego domu, jak i On w moim jesteśmy traktowani jak członkowie
rodziny.

> Co mi da ślub? Hmmm, nie wiem.. Gdyby była to gwarancja szczęscia nieznane
> byłyby rozwody... Ważne więc są uczucia i obustronne uczciwe traktowanie
> związku, a nie jego formalna oprawa w postaci ślubu.

mi tez te wszystkie formalności nie są potrzebne, nie nęci mnie wizja białej
kiecki itp. zresztą ja od dzieciństwa nie lubiłam takich ceremonii: kręciłam
nosem, kiedy miałam komunie, potem jakieś wesela w rodzince też omijałam
szerokim łukiem, wyjątek czynię dla koleżanek ze studiów. ja natomiast bardzo
źle się czuję w czasie takich ceremonii i chcę tego uniknąć. po co sobie psuć
samopoczucie?

[Gość: Jo]

Moboj, zapewnij mamę partnera, że kredyty na mieszkania są dawane osobom nie
będącym małżeństwem:) I to samo dotyczy zakupu mieszkania. Kredyt też mamy
wspólny z chłopakiem.

I wcale mojego życia, bez ślubu, nie traktuję jako "zabawy w małżeństwo".
Zresztą sądzę, że nasz 6-letni staż świadczy doskonale o tym: to dowód na nasz
szacunek i uczucia wobec siebie, na odpowiedzialnośc za siebie nawzajem i
poważne traktowanie tego co nas łaczy.

[Gość: moboj]

Gość portalu: Jo napisał(a):

> Moboj, zapewnij mamę partnera, że kredyty na mieszkania są dawane osobom nie
> będącym małżeństwem:) I to samo dotyczy zakupu mieszkania. Kredyt też mamy
> wspólny z chłopakiem.

dzięki:):):)

> I wcale mojego życia, bez ślubu, nie traktuję jako "zabawy w małżeństwo".
> Zresztą sądzę, że nasz 6-letni staż świadczy doskonale o tym: to dowód na
nasz
> szacunek i uczucia wobec siebie, na odpowiedzialnośc za siebie nawzajem i
> poważne traktowanie tego co nas łaczy.

ja i mój partner tez jesteśmy długo ze sobą: 8 lat trwania związku, w tym 6 lat
mieszkania razem. gdyby to była "zabawa", o której tu ktoś wspomniał to
trwałaby tydzień, a nie 8 lat.

[Gość: małgosia]

Wcale nie uważam, ze jest to społecznie niakceptowane, przeciwnie:
nieakceptowana jest postawa, kiedy ktoś tego nieakceptuje. Namotałam, ale mam
nadzieję, ze zostanę zrozumiana.
Co do mieszkania razem bez ślubu, to jest to po prostu zabawa w małżeństwo

[charlota]

Gość portalu: małgosia napisał(a):

> Wcale nie uważam, ze jest to społecznie niakceptowane, przeciwnie:
> nieakceptowana jest postawa, kiedy ktoś tego nieakceptuje. Namotałam, ale mam
> nadzieję, ze zostanę zrozumiana.
> Co do mieszkania razem bez ślubu, to jest to po prostu zabawa w małżeństwo

dlaczego od razu zabawa?
Nie potraktowałabym nigdy wspólnego życia jako zabawy.

[Gość: moboj]

Gość portalu: małgosia napisał(a):

> Wcale nie uważam, ze jest to społecznie niakceptowane, przeciwnie:
> nieakceptowana jest postawa, kiedy ktoś tego nieakceptuje. Namotałam, ale mam
> nadzieję, ze zostanę zrozumiana.
> Co do mieszkania razem bez ślubu, to jest to po prostu zabawa w małżeństwo

"zabawa w małżeństwo"? a to dobre. nie traktuję tak poważnej sprawy, jak życie
we dwoje jako zabawy. jesteśmy razem, kochamy się bardzo, cóż więcej chcieć?
czy ten papierek jest tak ważny? dla mnie nie.

[Gość: małgosia]

Jeżeli dla Ciebie małżeństwo to tylko papierek, to nie dziwię się, ze nie jest
dla Ciebie ważne. Dla mnie papierki też nie są istotne

[Gość: maja]

Wybacz, ale małżeństwo to nie papierek. To publiczne zobowiazanie sie do
szanowania, miłości itp. wobec ukochanego i najbliższych. W ich obecności
ddecydujesz sie na odpowiedzialnośc za druga osobe, i chyba wszyscy czuja
powage sytuacji. DZiewczyna to dziewczyna, a zona to zona. I kropka.

[Gość: melmire]

Jak juz ktos pisal, gdyby malzenstwo zapewnialo szacunek , opieke i milosc, to
nie byloby rozwodow. Rozumiem ze dla osob wierzacych zawarcie malzenstwa jest
niezbedne, a wielu niewierzacym zreszta rowniez, ale naprawde, stosunek mojego
partnera do mnie nie ulegnie zmianie dlatego ze podpiszemy akt slubu!

[Gość: moboj]

Gość portalu: maja napisał(a):

> Wybacz, ale małżeństwo to nie papierek. To publiczne zobowiazanie sie do
> szanowania, miłości itp. wobec ukochanego i najbliższych. W ich obecności
> ddecydujesz sie na odpowiedzialnośc za druga osobe, i chyba wszyscy czuja
> powage sytuacji. DZiewczyna to dziewczyna, a zona to zona. I kropka.

papierek to skrót myślowy. wiem, że to ceremonia, przyrzeczenia itd. my sobie
juz dawno obiecaliśmy miłość, wierność, szacunek. tyle że ja nie lubię takich
publicznych wystąpień, on też nie, nie lubimy grać głównych ról w
przedstawieniu. takie przyrzeczenia to nasza prywatna sprawa, bardzo intymna i
nie podobałby nam się, że ktoś się na nas gapi, ktoś słucha itp. takie
podejście chyba można zrozumieć, prawda?

[Gość: ola]

"Zabawa w małżeństwo"? Krew mnie zalewa gdy czytam takie brednie. Ja jestem w
stalym związku od 6 lat, 4 lata mieszkamy razem i niech nikt NIE WAŻY się
nazywać tego "zabawą" (zabawa w małżeństwo, w miłość ?!).Ja nie jestem
dziewczyną mojego chłopaka - jestem jego ukochaną, a on moim ukochanym...
Ja nigdy nie bawie się uczuciami - ani swoimi, ani cudzymi, nie ważne czy to
związek trwający miesiąc czy 5 lat...
Nasi rodzice nie mieli problemów z zaakceptowaniem naszego wspólnego
mieszkania, najwięcej kręci nosem ( co mnie bardzo boli i dziwi) moja kuzynka,
25-letnia kobieta,która wyszła za mąż będąc w ciąży,z facetem, którego słabo
znała... To dopiero święty związek : panna w białej sukience, udająca dziewicę,
a pod sukienką ukrywa "brzuch" - życie poczęte po paru piwach, na biwaku, kiedy
okłamywała rodziców ,że jedzie tylko z koleżankami... (są setki takich
historii).
:P

[Gość: ruda]

malgosiu i maju - macie calkowita racje, ja jestem trzecia na tym forum, ktora
mysli jak wy. Reszta nie ma chyba glebszych przemyslen za soba na temat
malzenstwa i tak naprawde to szkoda slow. Malzenstwo jest inna jakoscia, jest
swiadomym, dobrowolnym zobowiazaniem, ze dolozy sie wszelkich staran,
zwlaszcza, kiedy jest zle. Bo kiedy nie ma problemow, to zadna sztuka byc milym
i dobrym i kochac, czyli dobro malzonka i malzenstwa stawiac na pierwszym
miejscu.
Jeszcze inna jakoscia jest malzenstwo sakramentalne - taki zwiazek to juz cala
tajemnica - staja sie JEDNYM i jeszcze jest w tym Bog do pomocy!.

Juz slysze jaka to ciemna i nienowoczesna baba jestem. Nic nowego. Nazywanie
rzeczy po imieniu nie jest teraz w modzie, ani nie sa tradycyjne wartosci. W
modzie jest niczym nieskrepowana wolnosc jednostki i korzystanie z niej dopiero
prowadzi do komplikacji i tragedii zyciowych.
I zgadzam sie w pelni ze stwierdzeniem, ze para mieszkajaca razem to zabawa w
malzenstwo dla ludzi nie do konca pewnych swoich/partnera uczuc i asekurujacych
sie. To KONKUBINAT. Zgodzicie sie, wszystkie konkubiny, ze konkubina nie brzmi
sympatycznie - takie nie wiadomo co, takie cos za male na zone

[Gość: konkubina]

Gość portalu: ruda napisał(a):


> Juz slysze jaka to ciemna i nienowoczesna baba jestem.
> Nic nowego. Nazywanie rzeczy po imieniu nie jest teraz
> w modzie, ani nie sa tradycyjne wartosci.

widzisz, Ciebie boli, ze nazywana jestes nienowoczesna
baba. a jednoczesnie wszystkich tych, ktorzy sie z Toba
nie zgadzaja, oskarzasz o jakies zaklamanie (nienazywanie
rzeczy po imieniu) i nieszanowanie wartosci... czyli
innym nie wolno Ciebie krytykowac, ale Tobie wolno, tak?
a dlaczego?
moze troche wiecej tolerancji dla ludzi, ktorzy mysla
inaczej? wolno im!

[carmella]

popieram !!
niech kazdy robi tak jak woli. Nie krytykuje nikogo kto ze "wszystkim" czeka do
slubu (moja bliska kolezanka czekala, chwala jej za to, ze wytrzymala!!)
Ale tez nie krytykuje 'wolnych zwiazkow"
Ale wyrazic swoja opinie moge :)
Swoja droga jak juz oprzedniczka (dwa posty wyzej) wspomniala Boga to niech
przy okazji pamieta o "nie sadzcie a nie bedziecie sadzeni"!!

[moboj]

Gość portalu: ruda napisał(a):

> malgosiu i maju - macie calkowita racje, ja jestem trzecia na tym forum,
ktora
> mysli jak wy. Reszta nie ma chyba glebszych przemyslen za soba na temat
> malzenstwa i tak naprawde to szkoda slow. Malzenstwo jest inna jakoscia, jest
> swiadomym, dobrowolnym zobowiazaniem, ze dolozy sie wszelkich staran,
> zwlaszcza, kiedy jest zle. Bo kiedy nie ma problemow, to zadna sztuka byc
milym
> i dobrym i kochac, czyli dobro malzonka i malzenstwa stawiac na pierwszym
> miejscu.
> Jeszcze inna jakoscia jest malzenstwo sakramentalne - taki zwiazek to juz
cala tajemnica - staja sie JEDNYM i jeszcze jest w tym Bog do pomocy!.

ciekawam, czy taka naprawdę religijna jesteś, tzn. żadnej antykoncepcji,
żadnego seksu przed slubem...
jak już wcześniej napisałam: jestem z moim partnerem od 8 lat, wiele w tym
czasie pzreszliśmy razem: dobreg i złego. ze wszystkim daliśmy sobie doskonale
radę.
ruda: nie wiesz nic o mnie, nie znasz mnie i nawet nie masz pijęcia ile ja
czasu spędziłam myśląc o małżeństwie... więc nie osądzaj nikogo tak szybko, bo
to niekulturalne i chamskie. powtórzę jeszcze raz: nie znasz mnie i nie masz
zielonego pojęcia dlaczego ja nie chcę brać ślubu. a wydarzeń, które sprawiły,
ze ja tak myślę nie życzę nawet mojemu wrogowi.

> Juz slysze jaka to ciemna i nienowoczesna baba jestem. Nic nowego. Nazywanie
> rzeczy po imieniu nie jest teraz w modzie, ani nie sa tradycyjne wartosci.

nic takiego nie usłyszysz, a przynajmniej nie ode mnie, bo ja nie wydaję takich
szybkich osądów, jak ty to czynisz. każdy powinien żyć jak chce, a obcym nic do
tego, prawda?


>W modzie jest niczym nieskrepowana wolnosc jednostki i korzystanie z niej
dopiero prowadzi do komplikacji i tragedii zyciowych.

bardzo bym chciała usłyszeć do jakich tragedii może doprowadzić to, że ja i mój
partner bardzo się kochamy i chcemy być ze soba do końca naszego zycia.

> I zgadzam sie w pelni ze stwierdzeniem, ze para mieszkajaca razem to zabawa w
> malzenstwo dla ludzi nie do konca pewnych swoich/partnera uczuc i
asekurujacych sie.

wcześniej już to napisałam: nie wiesz nic o mnie i o moim partnerze, więc nie
rzucaj takich pochopnych ocen, bo kiedyś możesz komuś krzywdę zrobić.
ja i mój partner jesteśmy pewni swoich uczuć. a to, że ja nie chcę ślubu nie ma
nic wspólnego z nim.


To KONKUBINAT. Zgodzicie sie, wszystkie konkubiny, ze konkubina nie brzmi
sympatycznie - takie nie wiadomo co, takie cos za male na zone

to ten Bóg, o którym wcześniej tak ładnie pisałaś pomógł ci napisać te słowa?
ja jestem człowiekiem, NIE CZYMŚ. zanim zaczniesz sobie Bogiem buzię wycierać
to się dobrze zastanów.

[doroszka]

Gość portalu: ruda napisał(a):

> malgosiu i maju - macie calkowita racje, ja jestem trzecia na tym forum,
ktora
> mysli jak wy. Reszta nie ma chyba glebszych przemyslen za soba na temat
> malzenstwa i tak naprawde to szkoda slow.

Ruda, przesadziłaś chyba. Lepiej byłoby, gdbyś własne "szkoda słów"
potraktowała dosłownie i dalszego ciągu swojego wpisu nie zamieściła, bo
wartościujesz, obrażasz i wciągasz w to Boga, który - moim skromnym zdaniem -
jest obecny w niejednym, jak to piszesz, konkubinacie. :)

Malzenstwo jest inna jakoscia, jest
> swiadomym, dobrowolnym zobowiazaniem, ze dolozy sie wszelkich staran,
> zwlaszcza, kiedy jest zle. Bo kiedy nie ma problemow, to zadna sztuka byc
milym
>
> i dobrym i kochac, czyli dobro malzonka i malzenstwa stawiac na pierwszym
> miejscu.

To samo można powiedzieć o świadomym tworzeniu związku, gdy się mieszka razem.
Wiem to sama, bo np. nie zauważyliśmy żadnej różnicy w naszym życiu, gdy po 3
latach mieszkania razem wzięlismy ślub. I - uwierz mi - nie było tak, że
wcześniej Boga nie było, a zaraz po ślubie przyszedł. ;)

> Jeszcze inna jakoscia jest malzenstwo sakramentalne - taki zwiazek to juz
cala
> tajemnica - staja sie JEDNYM i jeszcze jest w tym Bog do pomocy!.

Retoryka katolicka. Muszę skrytykować, mimo żem wierząca. Własnie przez taką
retorykę od jakiegos czasu niepraktykująca.
>
> Juz slysze jaka to ciemna i nienowoczesna baba jestem. Nic nowego. Nazywanie
> rzeczy po imieniu nie jest teraz w modzie, ani nie sa tradycyjne wartosci. W
> modzie jest niczym nieskrepowana wolnosc jednostki i korzystanie z niej
dopiero
>
> prowadzi do komplikacji i tragedii zyciowych.

Tradycyjne wartości swoją drogą, ale wynoszenie się ponad innych z racji ich
wyznawania jest nie tylko nie w modzie, ale nawet głupie. Nikt cie chyba (nie
zauwazyłam) tu nie zdażył obrazic z racji trzymania się własnych wartości, a ty
już pojechałaś równo po sporej części tego forum, czego wyrazem jest poniższa
część twego wpisu.

> I zgadzam sie w pelni ze stwierdzeniem, ze para mieszkajaca razem to zabawa w
> malzenstwo dla ludzi nie do konca pewnych swoich/partnera uczuc i
asekurujacych
>
> sie. To KONKUBINAT. Zgodzicie sie, wszystkie konkubiny, ze konkubina nie
brzmi
> sympatycznie - takie nie wiadomo co, takie cos za male na zone

Ufff!! Wszystko, co napiszę po tym na górze będzie bez sensu, wobec tej -
czyżby płynącej od Boga? - mądrości. Ja chyba wierzę w innego Boga. ;)

[Gość: Jo]

Zastanawia mnie, skąd się bierze wciąż żywy - jak widać - stereotyp, że związek
nie będący małżeństwem to związek "gorszy" czy drugiej kategorii.
Dla mnie ważna jest JAKOŚC związku i jego TRESC, świadome tworzenie związku
(jak napisała doroszka), a nie jego taka czy inna forma prawna czy też
etykietka z nazwą "małżeństwo" czy "konkubinat". Nie będąc żoną kocham i
szanuję mojego partnera, jestem pewna swoich uczuć, jestem z nim na dobre i na
złe i tego samego doświadczam z jego strony. Jakaż to inna jakość, o której
mówi ruda?
Tak czy inaczej cieszę się że jestem kochaną i szanowaną konkubiną:) I
współczuję tym, którym małżenstwo tego poczucia nie dało, pomimo ślubowania
miłości, wierności i "że Cię nie opuszczę aż do śmierci". A wokoło takich
niestety sporo...

[Gość: moboj]

Jo, dobrze napisałaś:) masz rację w całej rozciągłości.
mój związek nie jest związkiem drugiej kategorii. to związek naprawdę
pierwszorzędny. w przeciwieństwie np. do MAŁŻEŃSTWA moich rodziców, którym nie
zostało nic oprócz papierka i zdjęcia ślubnego.

[ruda_kasia]

Powaliła mnie Twoja retoryka!
A odpiszę dlatego, żem wierząca i praktykująca. I dlatego wiem z doświadczenia,
że do wierzących przychodzi na pomoc Bóg w sakramencie do którego przystępują z
rozwagą. Ale znam dwie takie pary (w tym jedna z moim udziałem), gdzie to jest
odczuwalne, a raczej było w odniesieniu do: przed i po ślubie.
Ale tylko kościelnym, bo innego nie mam. I gdybym nie była wierząca, to nie
wzięłabym ślubu. Nie czułabym się gorsza jako konkubina (czy jak inaczej to
zwał, obecnie nie nazywam się żoną, bo mnie to śmieszy, podbnie jak ewentualna
zmiana nazwiska w 30 wiosence życia lub noszenie obrączki jako dowodu... no
właśnie, na co?). W związkach, które nie są sakramentem, dorabianie ideologii
do faktów jest zabawne (jakby nikt nie pamiętał, że małżeństwo cywilne zostało
ustanowione jako imitacja kościelnego, a w treści ma tylko umowe majątkową
małżeńską, bo już dzieci pozamałżeńskie mają żywot tak samo fajny jak
małżeńskie). Normalny związek - mój dla przykłądu: fajnie się rozwijał jako
konkubinat, dziecko nam się urodziło, kupilismy samochód (na mieszkanie nas na
razie nie stać), wszystko mamy wspólne i jakoś się czujemy bezpiecznie. I gdyby
nie moje rachunki z PAnem Bogiem dalej byśmy trwali niczego nie zmieniając, bo
równiez jesteśmy osobami, dla których każda ceremonia jest zbędna. A tego że
będziemy trwać w miłości na dobre i na złe (dobre sobie, że jak ktoś nie ma
ślubu, to już jest tylko na dobre, a jak źle to sobie tacy ludzie nie poradzą,
bo mają inne nazwiska, nie noszą obrączek itd???) - byliśmy pewni od początku.
I myślę, że dla naszego dziecka to lepiej, że ma pełną rodzinę, niżbyśmy mieli
się podrbać jak wpaliśmy i rozwieść po paru latach...
Słuszna jest też uwaga jednej z przemówczyń, że dużo osób obraziłaś tonem
swojej wypowiedzi. Myślę, że nikogo nie przekonałaś do nauki społecznej
kościoła nt małżeństwa - szczególnie jak ktoś poszukujący, bo jak niewierzący,
to co najwyżejs twierdził, że jak to zwykle w wypowiedział członków KK dużo
sloganów mało logiki.
kasia

[carmella]

facet zostawia kobiete:
No "zasadowi" powiedza, ze biedna zona tak go kochala a on jej takie swinstwo
zrobil
za to o tej nieslubnej by powiedzieli, ze dobrze jej tak, trzeba bylo nie
grzeszyc, tylko slub wziazc. a tak to dobrze jej, sama sie prosila

[carmella]

to czym sie rozni mieszkanie z soba ludzi bedacych w zwiazku malzenskim od
takich ktorzy zyja na "kocia lape"?
Wg mnie tym, ze pierwsi maja papierek i blogoslawienstwo "zasadowych" a drudzy
tego nie maja.

Bo na odejscie, zdrady i wszelkie inne okropienstwa nie ma neistety zelaznej
recepty. To jak bardzo ludzie chca byc z soba zalezy od tych ludzi a nie od
tego jakie papiery podpisywali

[carmella]

nie uwazam by byla to zabawa.
dwoje ludzi chce byc razem ale nie chca miec papierow (i ireszty cerygieli)
to co maja wynajac dwie kawalerki w jednym bloku by byc blizej siebie byle by
nie mieszkali razem??!!!

[olivvka]

Witam,
Nie wyobrażam sobie, by mogło dojść do wspólnego zamieszkania dopiero po
ślubie. Podobnie jak nie wyobrażam sobie do skonsumowania związku dopiero po
zawarciu małżeństwa.

Zarówno wspólne zamieszkanie jak i podjęcie współżycia seksualnego przed ślubem
jest pewnego rodzaju próbą dla obu stron. Próbą zaznaczam, bardzo ważną. A
dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że tolerancji, szacunku, umiejętności
wspólnego rozwiązywania problemów, borykania się z trudami dnia codziennego
nauczyć się możemy dopiero podczas wspólnych "warsztatów". Bo czymże innym jest
wspólne zamieszkanie jak nie przejściem z teorii do praktyki? Jest więc owo
wspólne zamieszkanie takimi "warsztami", podczas których możemy namacalnie
sprawdzać jak realizujemy się w narzuconych nam przez życie rolach.
Nie sprawdzimy tego, czy przyszłemu mężowi czy konkubentowi będzie
przeszkadzała nasza nadmierna pedantyczność, czy bałaganiarstwo o ile wspólnie
z nim nie zamieszkamy. On nie sprawdzi, czy nasza wrażliwość na "brudne
skarpetki spod łóżka" czy "niezakręconą tubkę po paście do zębów" jest wysoka
czy niska i czy wykażemy się tolerancją i zrozumieniem dla tego typu małych
przywar. Trzeba tego doświadczyć. A doświadczyć można tego tylko podczas
wspólnego zmieszkania, wspólnego spędzania ze sobą ranków, wieczorów, nocy.
Inaczej się nie da.

Nie twierdzę, że małżeństwa, które nie zamieszkiwały wspólnie ze sobą przed
ślubem skazane są na niepowodzenie. Ale z pewnością drogę, którą winny przebyć
wcześniej będą musiały przejść już po zawarciu związku małżeńskiego. Pytanie
pojawia się natomiast takie? A co w przypadku, gdy nie wytrzymają próby
wspólnego zmieszkania? Co wtedy z przysięgą złożoną w sposób oficjalny w
obecności świadków? A do takich rozczarowań dochodzi nazbyt często. Wszystko
przez parafiański styl myślenia i zamykanie młodych ludzi w okowach mentalności
klerykalno-małomiasteczkowej, gdzie sąsiedzi palcami wskazują kto grzeszy i z
kim, a i ksiądz z ambony potrafi napiętnować młodych ludzi, którzy dla własnego
dobra naruszają przykazy kościelne.

Ja ze swoim mężem przed ślubem mieszkałam 1,5 roku. Na ślub zdecydowaliśmy się
tylko i wyłącznie ze względów ekonomicznych (niższy próg podatkowy). Miłość nie
potrzebowała formalnego usankcjonowania.

Rodzice mojego męża nigdy nie mieli ze sobą ślubu. I nikt go za to "nie
piętnował". Nikogo to nie powinno obchodzić.

Smutne, że polskie społeczeństwo wykazuje takie zacofanie w stosunku do
sprawdzonych sposobów na bliższe poznanie swojego wymarzonego parntera.

Wszystkim tym, których rodzice mają coś przeciwko wspólnemu zamieszkaniu przed
ślubem mówię: To nie rodziców sprawa. Nie powinni oni wtrącać się do życia ich
dorosłych dzieci. O ile nie pozostajecie na utrzymaniu własnych rodziców,
śmiało się przeciwstawiajcie takim dyktatorskim zapędom rodziców, które nie
pozwalają Wam na sprawdzenie się w dorosłym życiu.

pozdrawiam
olivvka

[atena76]

Podpisuje sie po Twoimi slowami rekoma i nogami.
Pozdrawiam!

[Gość: moboj]

i co? ruda juz się pewnie nie odezwie...

[doroszka]

Gość portalu: moboj napisał(a):

> i co? ruda juz się pewnie nie odezwie...


Na to wygląda. I w dodatku pewnie przekonana, że została tu obrażona i
zaszczuta, ogłosi się w lustrze kolejną chrześcijańską męczennicą rzuconą "na
pożarcie lwom" w imię swej niezłomnej wiary w jedynie słuszny związek
małżeński. Za dobrze znam ten typ...

[Gość: Jo]

Gość portalu: moboj napisał(a):

> i co? ruda juz się pewnie nie odezwie...

pewnie nie... bo radzi sobie w monologach , a nie w dykusji.
pozdrowienia

[Gość: ruda]

wyrazilam tylko swoje zdanie i naprawde nie mam ochoty na zadne dyskusje z
wojujacymi, zadufanymi w swoja "madrosc" i pseudonowoczesnosc kobitami. Nie
musi sie wam podobac. To nie ja was do czegos przekonam, tylko samo zycie. Ono
jest najlepszym nauczycielem, tylko niestety najczesciej bolesnym. Zycie (ja
bym powiedziala, ze BOG) ma dla nas rozne niespodzianki i sprawdziany, a wam
sie wydaje, ze nad swoim zyciem panujecie. No i zwyczajnie do wszystkiego
trzeba dorosnac.
Ja nie bylam swieta, bylam taka sama "madra" jak wy, mieszkalam 2 lata z
czlowiekiem, ktory bardzo chcial mnie nazywac swoja zona i chcial miec rodzine.
Fakt, ze byl ode mnie dojrzalszy, ale ja zawsze gustowalam w starszych od
siebie. Wtedy tego nie rozumialam, ze gdy sie spotka te jedna jedyna wlasciwa
osobe, o czym serce bez watpienia WIE, ze to TA, to chce sie ja nazywac nie
ukochana, konkubina, kochanka, partnerka tylko ZONA/MEZEM. Kiedys zona
kojarzyla mi sie z kims, kto cos stracil, teraz wiem, ze jest wybranka.

I to by bylo na tyle. Nie musicie mi wspolczuc, placzcie raczej nad soba

[melmire]

Nie wiem, ja tam jakos nie mam ochoty nad soba plakac :) Dobrze mi w zyciu :D

[doroszka]

Gość portalu: ruda napisał(a):

> wyrazilam tylko swoje zdanie

No właśnie nie tylko. Wyrażenie zdania nie musi byc od razu ocenianiem kogoś.

i naprawde nie mam ochoty na zadne dyskusje z
> wojujacymi, zadufanymi w swoja "madrosc" i pseudonowoczesnosc kobitami.

A toś nas zasypała komplementami :)

Nie
> musi sie wam podobac. To nie ja was do czegos przekonam, tylko samo zycie.

I vice versa. :) Ciebie życie powinno nauczyć tolerancji. Nikt Cię nie próbował
obrażać za Twoje poglądy, ty innych owszem.
Ono
> jest najlepszym nauczycielem, tylko niestety najczesciej bolesnym. Zycie (ja
> bym powiedziala, ze BOG) ma dla nas rozne niespodzianki i sprawdziany, a wam
> sie wydaje, ze nad swoim zyciem panujecie. No i zwyczajnie do wszystkiego
> trzeba dorosnac.

Uch! A ja taka malusia ;)

> Ja nie bylam swieta, bylam taka sama "madra" jak wy, mieszkalam 2 lata z
> czlowiekiem, ktory bardzo chcial mnie nazywac swoja zona i chcial miec
rodzine.
>
> Fakt, ze byl ode mnie dojrzalszy, ale ja zawsze gustowalam w starszych od
> siebie. Wtedy tego nie rozumialam, ze gdy sie spotka te jedna jedyna wlasciwa
> osobe, o czym serce bez watpienia WIE, ze to TA, to chce sie ja nazywac nie
> ukochana, konkubina, kochanka, partnerka tylko ZONA/MEZEM.

Widocznie jednak NIE ZAWSZE. I tego Cię powinno nauczyć życie, żeby słuchać
tego, co mówią inni i to akceptować. Ja z moim mężem chcieliśmy się tak
nawzajem nazywać, inni nie muszą chcieć. I ja to rozumiem. I uważam, że w wielu
przypadkach jest to dojrzała, przemyślana decyzja. W niektórych fakt - może to
być wyrazem tchórzostwa, asekuranctwa, ale - jak widzę - nie w tych opisywanych
tu przez niektóe babeczki.
Wiem jedno - wyrazem tchórzostwa i asekuranctwa jest też często też dążenie za
wszelką cenę do stanu małżeńskiego (bo ludzie już gadają, bo stara panna/stary
kawaler), zakładanie obrąćzki "bo tak trzeba", bo dziecko w drodze, choć może
nie ma się przekonania, że z tą osobą chce się spędzic resztę życia.
No właśnie - życie (Bóg :)) uczy nas różnych rzeczy. I to niekoniecznie
tych "poprawnych katolicko".

Kiedys zona
> kojarzyla mi sie z kims, kto cos stracil, teraz wiem, ze jest wybranka.

No jest. :) Tak samo jak partnerka w prawdziwym, szczerym związku. Każda, która
została obdarzona szczerą miłością, jest wybranką. :))))

>
> I to by bylo na tyle. Nie musicie mi wspolczuc,

Ależ bynajmniej :)

placzcie raczej nad soba

Chyba sie dzisiaj tak poryczę, że uj! :))))

[Gość: Jo]

a nad czym tu płakać?
nad tym, że własnie życie przekonało nas o słuszności naszych wyborów
(aczkolwiek nie argumentujemy, że są one jedynie słuszne:) )?
nad tym, że z naszych wypowiedzi przebija zadowolenie, satysfakcja i wysoka
temperatura naszych związków?
czy nad tym, ze zależy nam, jak nasz partner TRAKTUJE nas, a nie NAZYWA?

jesli mam płakać, to raczej ze szczęscia

[ruda_kasia]

W kwestii tego, jak Bóg działa w naszym życiu mam zdanie identyczne, ale jakoś
żona do mnie nie pasuje, ja tak o sobie nie myślę, a mój ślubny tak o mnie nie
mówi. Nigdy nie chciałam nazywać się żoną, ważniejsze jest, co do siebie
czujemy. A nie zabawy semantyczne.

[Gość: moboj]

wiesz co ruda? życzę Ci takiej szkoły dorosłości jaką ja miałam. miałam tego
nie życzyć nawet najgorszemu wrogowi, ale tobię będę życzyć, boś bardzo
przemądrzała, nietolerancyjna i w dodatku pochopnie oceniasz ludzi, których w
ogole nie znasz i nie wiesz nic o ich życiu. a to nieładnie.
i powiem Ci, że jak kiedyś jeździłam na oazy to poznałam chyba innego Boga niż
Ty znasz - On nie miał tej Twojej piany na ustach.
nie mam powodu płakać nad swoim życiem. jestem bardzo szczęśliwa, bo nie słowa
(nazwy) są dla mnie ważne tylko uczucia.
nikt Ciebie nie wyzywa.l od wojującej katoliczki itp, ty za to rzuciłaś się z
zębami na te, które osmieliły się myśleć i żyć inaczej.
i pozdrawiam Doroszkę, bo mądrze napisała.
aj, babeczki:) cała ta dyskusja przywołuje niedobre wspomnienia:( ruda też by
za mąż nie chciała gdyby miała moje przezycia i moje wspomniania:(
nieważne... mniejsza z tym