Dlaczego ludzie tkwią w beznadziejnych związkach?

[qw994]

Zawsze zadaję sobie to pytanie, jak obserwuję to forum. Nie mówię nawet o
toksycznych związkach typu kat-ofiara. Mąż jednej sypia z nią raz na kilka
miesięcy, mąż drugiej traktuję ją jak dmuchaną lalę. I żadnej woli poprawy
sytuacji. Czy w imię miłości można pozwolić zmarnować sobie życie? A gdzie
miłość własna?

[palya]

nie w imię miłości tylkoo raczej w imię przyzwyczajenia..

[agarusz]

bo jest im tak wygodnie

[menk.a]

Bo są głusi
ślepi
boją się
pogodzili z sytuacją
nie mają nadziei
... bo są głupi ..;)

[asia96301]

ze strachu przed zmianami

[sierp22]

asia96301 napisała:

> ze strachu przed zmianami
i przed stratą dzieci

[butterflymk]

no właśnie tez pytam o to...
nawet patrząc na związki moich znajomych...
przeciez po to sie ludzie wiążą w pary aby było im lepiej
a tu wychodzi na to że to męczarnia jakaś :(

[simon_r]

Widocznie pod JAKIMŚ niezrozumiałym dla Ciebie a często i dla nich samych
względem jest im lepiej!!!
Jaki to wzgląd to ciężko sobie wyobrazić... może rodzaj bezpieczeństwa
materialnego... a może sam fakt, że bardziej boją się samotności??

-------------------

Dziadek Gosiewskiego

[alpepe]

człowiek to zwierzę stadne, wie`c nie wiem, czemu się dziwisz. Zawsze tego typu
problemy były, tylko się kobiety tak nie zwierzały jedna drugiej. Poza tym
trzeba zważyć, w jakich my czasach żyjemy. Obraz z mediów pokazuje nam swoją
prawdę serialową o życiu i ludzie też by tak chcieli żyć...

[izabellaz1]

qw994 napisała:

> Zawsze zadaję sobie to pytanie, jak obserwuję to forum. Nie mówię nawet o
> toksycznych związkach typu kat-ofiara. Mąż jednej sypia z nią raz na kilka
> miesięcy, mąż drugiej traktuję ją jak dmuchaną lalę.

> I żadnej woli poprawy sytuacji

O! I to jest najważniejsze. Nie ma woli zmiany sytuacji? Nie podejmuje się
kroków w celu poprawy stanu rzeczy? No to baj.

> Czy w imię miłości można pozwolić zmarnować sobie życie?

Nie.

[sierp22]

izabellaz1 napisała:

> qw994 napisała:
>
> >

>
> > toksycznych związkach typu kat-ofiara. Mąż jednej sypia z nią
raz na kilk
> a
> >>
> O! I to jest najważniejsze. Nie ma woli zmiany sytuacji? Nie
podejmuje się
> kroków w celu poprawy stanu rzeczy? No to baj.
>
> > Czy w imię miłości można pozwolić zmarnować sobie życie?
>
> Nie.
>
> milość przemija ....pozostaje przyzwyczajenie

[xvqqvx]

Ja powtórzę to, co kiedyś napisałem na forum.

Wśród ludzi (częściej wśród kobiet, ale i wśród mężczyzn ich nie brak) osoby o mentalności "męczennika".
Osoby takie wchodzą w układ typu nieudany związek etc. i tkwią w nim latami, ponieważ dzięki temu mogą się w swoim otoczeniu użalać nad sobą w stylu:
"Jaka ja biedna./Jaki ja biedny. BUUUU!!! Współczujecie mi, prawda?".
Otoczenie początkowo reaguje w stylu:
"Współczujemy ci. Jakaś ty biedna./Jakiś ty biedny. BUUU!!!".
I "męczennik" jest zadowolony. Wszelako prędzej czy później pojawiają się głosy zwątpienia w posłannictwo "męczennika". Wtedy ta osoba reaguje agresją w stosunku do wątpiących:
"Ty taki owaki! Ty taka owaka! Jak śmiesz nie współczuć mi biednej <<ofierze>>!".
Agresja owa powoduje jednak, że wątpiących jest coraz więcej, bo widzą, że "męczennik" to nie żadna "ofiara", ale wygodny cwaniak.
Wtedy "męczennik" obraża się na otoczenie i szuka nowego, gdzie może znów swobodnie powtarzać:
"Jaka ja biedna./Jaki ja biedny. BUUUU!!! Współczujecie mi, prawda?".
I wszystko zaczyna się od nowa...

[krzysiek1042]

Toksyczny związek to nie tylko relacja kat-ofiara. Można takim nazwać też
związek np. dwojga osób z czego tylko jedna kocha a druga nie odejdzie,bo jej
wygodnie . Tkwienie w takim związku to niedorzeczność. Miłość własna jak
napisałaś jest w tym przypadku tylko po jednej stronie. Co gorsza ta strona nie
widzi wad w takim związku. A jeśli co gorsza widzi ,to po prostu sobie wmawia
,że tak musi być i że tak wygląda "miłość". Bzdura totalna ale niestety żyjemy w
takim świecie,gdzie dopóki nie obudzi się tej "zakochanej" osoby,ona sama się
nie przebudzi...

[obca1]

Czy w imię miłości można pozwolić zmarnować sobie życie? A gdzie
> miłość własna?

niektórzy nie radzą sobie sami..jest im tak źle, że wszystko wydaje się lepsze od tego..
do tego to czasem takie wygodne, gdy ktoś inny decyduje, troszczy się o finanse i różne przyziemne sprawy
miłość..a moze jakieś złudzenia - że on przecież nie mógł się tak zmienić, że przecież był taki cudowny, że na pewno to stresy, praca, dzieci, że trzeba to przeczekać aż znów będzie jak kiedyś

dzieci, dzieci, dzieci - musza mieć tatę i dom

i tysiące innych powodów

[simply_z]

Ze strachu,że nikogo juz nie znajdą ,w mysl polskiego przyslowia:nie wazne
jaki ,byle by byl.Jesli dziewczyna pisze,że ma 27 lat i dopiero jest w
powaznym zwiazku a ktos potrafi jej odp.:dopiero?oh tym wieku?na pewno cie
rzuci ,to desperat nikt w tym wieku nie jest sam od tylu lat.Inny przyklad? 23
letnia dziewczyna ,ktorej nie pociaga wlasny chlopak ,nie lubi w nim niczego,sa
calkowicie rózni ale..ma jeden atut..JEST.smutne..

[obca1]

Jesli dziewczyna pisze,że ma 27 lat i dopiero jest w
> powaznym zwiazku a ktos potrafi jej odp.:dopiero?oh tym wieku?na pewno cie
> rzuci ,to desperat nikt w tym wieku nie jest sam od tylu lat.Inny przyklad? 23
>
> letnia dziewczyna ,ktorej nie pociaga wlasny chlopak ,nie lubi w nim niczego,sa
>
> calkowicie rózni ale..ma jeden atut..JEST.smutne..

prozaiczne ale to pewnie częsty powód..
w wątku o singielkach od razu pojawiło się kilka "życzliwych" dziewcząt, które uświadamiały inne, że tylko związek daje szczęście, że to jest niemal sens kobiecego istnienia :)
i jak w takim świecie rzucić faceta, którego jedyną wadą jest to, że nie lubi gry wstępnej? :)

[lupus76]

obca1 napisała:

, że nie lubi g
> ry wstępnej? :)

Taki niemuzykalny?

[obca1]

chyba taki..szybki :)

[lupus76]

obca1 napisała:

> chyba taki..szybki :)

Jak taki szybki, to.... pali gumy, co? ;P

[obca1]

tarcie może być..nie do zniesienia :)0

[lupus76]

obca1 napisała:

> tarcie może być..nie do zniesienia :)0

Czyli następuje szybkie zmęczenie... cieplne :)

[mala_mee]

Ze strachu QW, ze strachu...

[lupus76]

Też mnie to zastanawia. Skad taka ilość nieszczęśliwych kobiet w związkach?
Przecież mamy ok. 92% Katolików, tak?
Jakie jest najważniejsze przykazanie dla Katolika? Miłuj bliźniego swego, jak
SIEBIE SAMEGO". Siebie Samego! Nie kochając siebie - nie można kochać innych.
Czyli te kobiety nie sa zdolne do miłości???

[nerwowa10]

[iberia.pl]

tez sie nad tym zastanawiam.

Wydaje mi sie, ze odpowiedz jest bardzo prosta:boja sie byc sami, albo nie
potrafia byc sami, wola sie nie narazac na durne komentarze innych, presja
rodziny itd.-wg mnie glupota no ale coz, kazdy jest kowalem wlasnego losu...

Ja zawsze powtarzam:wole byc sama niz w beznadziejnym zwiazku.

[obca1]

> Ja zawsze powtarzam:wole byc sama niz w beznadziejnym zwiazku.

ehem..tylko jak w takie postanowienie wpleść sex? :D

[iberia.pl]

obca1 napisała:

> > Ja zawsze powtarzam:wole byc sama niz w beznadziejnym zwiazku.
>
> ehem..tylko jak w takie postanowienie wpleść sex? :D

no wiesz zawsze jest opcja:sex bez zobowiazan :-DDDDDD

[obca1]

no ale tak: z kimś beznadziejnym nie warto..a z kimś fajnym chce się więcej..

sytuacja patowa ;)

[qw994]

a z kimś fajnym chce się więcej..
>
> sytuacja patowa ;)

Niekoniecznie.

[iberia.pl]

dokladnie :-)

[sierp22]

obca1 napisała:

.
>
> ehem..tylko jak w takie postanowienie wpleść sex? :D

znaleść żonatego:-> chętnego

[yagiennka]

Z przyzwyczajenia (nawet nie zauważają tego że jest im źle), ze strachu (boją
się coś zmienić), z desperacji ("bo już nikogo innego nie znajdę").

[iwona2929]

Czekają na cud który nie nadejdzie. Nikt za nich nie podejmie decyzji jeśli sami
nie zmienią własnego życia. Boją się zrobić krok w przód bo nie wiedzą co ich czeka.

[miczka_pl]

Uważam, ze to sprawa indywidualna, ale często potrzeba miłości za wszelką cenę.
Wiem, bo sam byłam w takim związku. (Już nie jestem i dlatego to dostrzegam.) W
trakcie jego trwania nie dostrzegałam tego. Kochałam i nie myślałam o sobie. On
zaczął to wykorzystywać. Nie byłam sobą i wiele przez to straciłam. Niestety,
kiedy byłam zakochana, nie dostrzegałam tego...Ludzie tkwiący w takich związkach
są uzależnieni. To coś w rodzaju środka odurzającego. Może głupie, ale prawdziwe.

[iberia.pl]

tez mnie to zastanawia.
Podaje prawdopodobnie ich argumenty:

*bo nie chca zmian
*bo tak jest prosciej, wygodniej, mneij komplikacji
*bo nie maja sily tego zmienic
*bo co ludzie powiedzia
*bo presja rodziny
*bo dzieci
*bo nie potrafia lub boja sie byc sami.

Wychodze z zalozenia, ze lepiej byc samej niz byle kim w byle jakim
zwiazku.

aaaaa teraz widze, ze to jakis stary watek jest

[iberia.pl]

:-), a tak mi sie wydawalo, ze to juz bylo :-)

[wielo-kropek]

Mowisz o milosci wlasnej. A moze to wlasnie za duzo milosci wlasnej
kaleczy zwiazki.

[aarbuzka]

Jejku jak dobrze że nie jestem sama dokladni etak samo mysle jak
ludzie tutaj postujący... Jestem sama z wyboru czekam na milosc,
Prozaiczne? ja jeszcze wierze ze istnieje...
Mam 25 lat

[johana7611]

Witam, chciałabym zwierzyc się Wam z rozterek a raczej smutków jakie
towarzyszą mi od kilkunastu lat mojego małżeństwa.Jestem mężatką od
11 lat, znamy się od lat 16. Często łapię się na tym iż usilnie
zmuszam się do tego by odkurzyc te kilkanaście lat i odgrzebac to co
spowodowało że zostalismy parą i pobraliśmy się. Ciężko mi teraz
przypomniec sobie co to było. Mam teraz 31 lat, poznałam męża mając
17 lat, był od zawsze. Pochodzę z domu, w którym mój ojciec pił całe
swoje życie, a mama zawsze ulegała mu żebym ja i siosra
miały "kompletną"rodzinę.Dziś po latach nie potrafię poukładac sobie
swojego życia. Przepraszam Was że to co piszę jest takie haotyczne
ale nie wiem od czego zacząc. Mój maż bardzo mi imponował, był
trzeżwy, starszy (8lat), pracował i miałam poczucie że jakby
zastępuje mi to czego w domu nigdy nie miałam.To wtedy dla mnie
wiele znaczyło, znacznie więcej niż przyjaźn czy fascynacja
seksualna.Nawet nie wiedziałam co to jest.Pobralismy się, skończyłam
studia, zaczęłam pracę zawodową. Mniej więcej rok po ślubie wyszedł
na jaw alkoholizm męża, który z latami pogłębiał się. Bardzo mnie to
martwiło że jesteśmy tak młodym małżeństwem i mamy takie
problemy.Kiedy nie pracował -pił. NIGDY nie chciał się ze mną
kochac, nie chciał mnie przytulac, całowac, ani ze mną spac.
Mielismy wszystko jak na małżeństwo na tzw."dorobku".Duży dom,
samochód ,oboje dobrą pracę.Jednak z perspektywy czasu oboje
zmierzaliśmy do czegoś innego, i co inne było dla nas celem w zyciu.
Na jakiekolwiek próby przytulenia się w sypialni do mojego męża,
odpowiadął zawsze " zostaw mnie, nie dotykaj mnie nie rozumiesz co
do Ciebie mówię, bo wyjdę z tego pokoju" brał kołdrę i wychodził. W
miedzyczasie pił albo pracował. Kłócilismy się, prosiłam, błagałam,
krzyczałam, wyrzucałam go z domu.Zawsze kończyło się tak samo,
przepraszaniem i obiecywaniem że się poprawi, że nie będzie pił i
będzie mi okazywał "jak bardzo mnie kocha".Po 5 latach małżeństwa
bardzo pragnęłam miec dziecko, maż podobno też. Wierzyłam jak wiele
kobiet naiwnie wierzy że dziecko uzdrowi nasz "chory związek". Tylko
jak i kiedy go zrobic samej. Zabraniałam mu pic, walczyłam o to i
powiem brutalnie że "sama sobie "zrobiłam dziecko. Jest i było to
okropnie dla mnie bolesne i przykre ale stało się. Przez całą ciążę
nigdy mnie nie przytulił ani nie pocałował. Nasz syn po trwającym 26
godzin porodzie urodził się chory. Był intensywnie rehabilitowany
przez ponad rok. Nie spał prawie nigdy, przez 4 lata swojego życia-
nie spałam prawie wogóle. Nie pomagał mi nikt. Maż albo pracował
albo pił. Po drodze awantury, wyzwiska, ponizanie.A na następny
dzień przepraszanie itd., itd.Na 6 lat zrezygnowałam z siebie
cokolwiek to znaczy.Marzyłam o chwili kiedy odchowam dziecko, pójdę
do pracy i uniezależnię się finansowo od niego.Marzyłam o dniu kiedy
dojrzeję do podjęcia najważniejszej decyzji w życiu, że nie chcę tak
dalej życ.W nieustannej kontroli, telefonów, przejechanych
kilometrów, odebranych sms-ów i wydanych złotówek.Tak bardzo
potrzebowałam przez te lata jego miłości, czułości o seksie nie
wspominając. Ale wtedy tłumazcyłam to sobie tym, iż to w życiu nie
jest najważniejsze .Dzisiaj wiem że jest zupełnie inaczej.Rok temu
poszłam do pracy.I przeżyłam szok. Zauważyłam ze mężczyźni inaczej
na mnie patrzą niż mój "właściciel", ze się podobam jako kobieta.Że
oni do mnie mówią a nie krzyczą, ze można wypic z koleżanką kawę i
nikt mnie za to nie zabije, ze można wyjechac z pracy na imprezę
integracyjną i przez to dziecko nie umrze i dalej mnie kocha. Tak
bardzo otworzyły mi się oczy iż powiedziałam DOSĆ. W czerwu złożyłam
pozew o separację.Wymusiłam żeby się wyprowadził z domu. Przez 2
miesiace wakacji myślałam że ubyło mi jakieś 10 lat.Powietrza stało
się jakby czystsze a każdy poranek był piekny.Kawa smakowała inaczej
a ja patrzyłam na siebie w lustrze i zaczynałam siebie na nowo
lubic.We wrzesniu mielismy pierwszą rozprawę, bardzo cieżko ją
przeżyałam, on pewnie też tyle ze z innych powodów niż moje. Pomimo
wszystko jest to bardzo ciężkie przeżycie.Złozyłam pozew o separację
bez orzekania o winie , maż nie zgadza się bo "bardzo mnie kocha",
wobec powyższego Są musi orzec kogoś winę.Od tego czasu mój koszmar
wrócił.Mąż wprowadził się do domu i zamienił moje życie nie w
koszmar tylko w piekło.Śledzi mnie, robi zdjęcia na mieście,
wydzwania do pracy, grozi, straszy, manipuluje dzieckiem, sprawdza
billingi, podsuchuje. Jestem wyczerpana.Wiem ,że to jeszcze długo
potrwa, ale mieszkając osobno miałam w sobie taką siłę, której teraz
mi brak. Boję się go bardzo. Biorę silne leki od psychiatry i staram
się iśc do przodu, ale nie jest to łatwa droga by odzyskac spokój.W
ostatnim czasie poznałam kogoś,kto nie powiem co dla mnie znaczy bo
sama tego jeszcze nie wiem, ale byliśmy razem. Wtedy w tamtym
momencie było mi cudownie. Bo jak miało byc jak się nie kocha przez
kilka lat.Ale powiem wam że jak wracam okropnie się z tym czuję. Nie
wiem może ze mną jest coś nie tak, nie potrafię siebie zrozumiec.
Jak sie kochamy czuję się tak jakbym tego chciała, jak jestem w
domu, płaczę, boli mnie całe ciało, wszystko poprostu. Źle się z
tym, czuję.Dlaczego??.Może dlatego że mój maż cały czas wrzeszczy na
mnie że nie mam prawa nawet spojrzec na innego mężczyznę, bo jestem
mężatką, JEGO ŻONĄ i nie mam prawa.A do czego mam?Oto jest
pytanie.Że nie mamy jeszcze separacji i że to jest zdrada i wina
rozpadu tego związku leży po mojej stronie. Czy tak samo powinnam
myślec. Dałam mu 11 lat życia by mni pragnął, o mnie dbał i
zaspakajał moje potzreby. Nie, nie jestem egoistką, bo ja walczyłm o
to małżeństwo na szelkie sposoby.Nie udało się. Czy nie mam prawa
żeby normalnie życ?Normalnie -to znaczy tak żeby nie miec w sobie
tego braku szacunu za seks nie z mężem.Dal mnie nasze małżeństwo
baaardzo dawno się skończyło. Ja trwałam, trwałam i byłam bardzo
dobrą żoną, on sam to zresztą potwierdza.Chciałam byc też kochanką
ale nie dał mi szans.Obecnie chodzę na terapię dla osób
współuzależnionych od alkoholu.Pomaga mi to bardzo,ale nie potrafię
odczuc w sobie radości czy szczęscia z takiego przygodnego seksu.
Mam o to do siebie żal. Nie wiem za co, nie potrafię sobie na to
odpowiedziec.Wiem, że internet to nie jest dobre miejsce na takie
porady, ale mam nadzieję że odczytacie mój list tak jakbym sobie
tego życczyła, może przechodziłyście podobną sytuację w życiu.
proszę powiedzcie czy to że spotykam się teraz z kimś jest złe???
Dlaczego w głebi duszy czuję tak straszny smutek, poczucie porażki,
nie daję sobie prawa do tego by móc się kochac i czuc taką potrzebę?
Pozdrawiam

[iberia.pl]

szczerze wspolczuje i....podziwiam,ze tyle znioslas...ale nie marnuj
juz ani dnia dluzej, szkoda zycia.

[ca_yenne]

Johana, nie daj się zaszczuć, uporządkuj sobie argumenty przeciwko mężowi
(alkoholizm, rozpad pożycia itp) - jeśli ma być orzekanie o winie, to tylko o
JEGO winie. znajdź adwokata, albo zaczerpnij porady na jakimś prawniczym portalu
jak to przeprowadzić. jesteś silną kobietą, dasz radę.
musisz się wyrwać spod jego wpływu i zacząć normalnie żyć. oczywiście, ze masz
do tego prawo. może za wcześnie jeszcze na związek, kiedy sprawy są
nieuporządkowane, tym bardziej, ze on może użyć tego przeciwko Tobie, ale
rozumiem, jak bardzo mogłaś potrzebowac bliskości drugiej osoby. czy nie da się
jakoś przyspieszyc rozprawy? dlaczego wnioskujesz o separację a nie o rozwód?

[johana7611]

Dziękuję Ci oraz iberii za odpowiedzi. Już odpowiadam. Złozyłam
wniosek o separację z dwóch powodów. Pierwszy to fakt spędzenia z
człowiekiem 16 lat ze swojego zycia a drugi to fakt że jest ojcem
mojego dziecka. Mam świadomośc że separacja czy rozwód mają takie
same skutki prawne, z jedną zasadniczą róznicą , po orzeczeniu
separacji nie można ponownie się ożenic czy wyjśc za mąż.Na co na
pewno nie mam ochoty.Przemyślałam że separacja może ale nie musi
oczywiście pozostawic nam otwartą furtkę.Jeśli zdarzy się cud, można
separcję znieśc za lat 5lub 10, jeśli nie,można wystąpic ponownie o
rozwód.Jednak mówię wam im dłużej trwamy i mieszkamy pod jednym
dachem z dnia na dzień z godziny na godzinę biję się z myślami, czy
nie lepszy byłby rozwód. Patrzę na niego i zastanawiam się kim jest
ten człowiek?. Wiele razy próbowałam go przekonac, dogadac się co
byłoby dla nas najlepsze w tej sytuacji, żeby skrócic ten okropny
czas dla nas i dziecka do minimum. Pomimo tych 11 lat wyjętych z
mojego życiorysu nie chcę w sobie pielęgnowac żalu.Dałam mu prawo
zeby zył jak ma ochotę i z kim ma ochotę.Alem że ja jestem jednym z
jego klocków,i jak sam mówi NIGDY nie pozwoli mi odejśc. Wiem, że
jego linią obrony będzie moja "zdrada", wiem że będzie miał
najlepszego (czyt. najdroższego)adwokata. Będę starała się dowieśc
przed Sądem że rozpad naszego małżeństwa jest jego winą, jeśli
jednak Sąd uzna inaczej -trudno. Chciałabym to jednak miec za
sobą.Nic nie da się przyspieszyc, w sądzie wszystko ma swój czas.
Średnio rozprawy są co pół roku.To co dla mnie jest takie trudnejest
i trudne dla naszego dziecka. Zostałam poinformowana o tym, że dla
dziecka będzie to ogromny stres, rozmowy z psychologami, kuratorem.
Jedną taką rozmowę już przeszlismy, wiem jak to wygląda i nie życzę
nikomu.Kiedy 6latek musi się określic kogo kocha bardziej mamusię
czy tatusia, konkretnie bez żadnego pitu pitu.Utwierdzam się w
przekonaniu, że przetrzymamy to z synkiem, i ze będzie dobrze.
Njagorszy jest ten strach. Paralizuje mnie cały czas. Jego
spojrzenie, komentarze, wzrok nie znoszący sprzeciwu. Przed nim
robię wszysto żeby nie zdradzic swoich emocji ale jak go nie ma
mdleję ze strachu. Spływają po mnie komentarze typu.:puszczasz się,
jesteś beznadziejną żoną, matką, gdyby nie ty nie piłbym, rozbijasz
rodzinę, odbierasz dziecku ojca, powiem mu to zobaczysz, zrobie
wszystko żeby ci go odebrac, zniszczę cię, nie będziesz miała nic,
nie pozwolę żeby jakiś h.. chodził z moim dzieckiem na rower,
nieznoszę jak jesteś zadowolona jak się śmiejesz ciekawe czy w
sądzie też będzie ci tak wesoło, nie dam ci grosza, nic nie będziesz
miała beze mnie itd., itp. Ale dotyka mnie do głebi kiedy mówi
synowi że mama całuje się ze swoimi kolegami w pracy, a on pyta mnie
dlaczego mamusiu mi to robisz?.Tylko jak słyszysz to codziennie to
już w to wierzysz. Kiedy jest mi naprawdę beznadziejnie źle, kiedy
wymiotuję ze strachu a muszę obudzic dziecko, zrobic mu śniadanie i
odwiesc do przedszkola -jadę do pracy.Jest ciężko się skoncentrowac,
bo wszędzie go widzę (nie wydaje mi się)ale tylko dzięki tej pracy
jeszcze mam siłę. Wiem żo to moze byc dla was dziwne czy śmieszne,
ale jal lgnę do meżczyzn jak mucha.Ja nie muszę miec seksu,
wystarczy jak mężczyzna "tak"patrzy na mnie, jak mnie słucha,jak
czuję się bezpiecznie. Czy to jest złe? Czy z biegu mozna mnie
nazwac "dziwką"? Miałam kiedyś takie zdarzenie,na moim pierwszym w
życiu wyjeździe integracyjnym w pracy, kiedy koledzy powiedzieli mi
że jestem bardzo atrakcyjną kobietą i gdybym tylko skinęła palcem
mogłabym tam miec każdego.Poczułam się tak zawstydzona, rozpłakałam
się i wyszłam, zrobiłam z siebie kompletną idiotkę, aż było mi wstyd
na drugi dzień na śniadaniu.Jestem przekonana ze to nieprawda. Nie
umiem się zachowac kiedy całuje mnie mężczyzna bo nie robiłam tego
od lat.O przytuleniu już nie wspomnę, bo to jest dla mnie już szczyt
przyjemności, albo zwykły doktyk. Im jestem starsza tym badziej tego
potrzebuję.ALe tak jak wam wczesniej wspominałam, nie czuję się z
tych moich "podbojów" szczególnie dumna.Może dlatego że on tucze mi
do głowy jaką jestem dziwką a może dlatego ze tak naprawdę o inną
bliskośc mi chodzi. Nie wiem.
Jedno jest pewne, marzę o spokoju.Jest to niemozliwe pod jednym
dachem.Nie stac mnie na kupno mieszkania,a wynajem mija się z
celem.Nie będę w stanie utrzymac sama (nawet z alimentami)
mieszkania spłacając kredyt, płacąc czynsz+media,utrzymac samochód
ciągle do niego lejąc,i zyc.Nie mam pomysłu jak mam to zrobic.Mój
maz się nie wyprowadzi, prędzej umrę niż on opusci ten dom.Szukam
nawet dodatkowej pracy ale na razie bez efektów, zarabiając więcej
mogłabym pokusic się o wynajem.A ile kosztuje taka przyjemnosc nie
muszę wam mówic.Biorac pod uwagę, ze w trudnych sytuacjach mogę
liczyc tylko na mamę, musiałabym zlokalizowac się niedaleko niej i
nowego potencjalnego przedszkola.2pokojowe mieszkanie (nie będące
norą)to wydatek rzędu min. 1000 zł w Katowicach, a gdzie media i
życie.Miło mi że jednak zlitowałyscie się nad moją osobą i nie
skazałyście mnie na banicję z racji mojego niemoralnego prowadzenia
się.Pozdrawiam was serdecznie

[iberia.pl]

....niezmiernie rzadko sie zdarza, zeby czyjas wypowiedz na forum
spowodowala u mnie...mokre oczy....po prostu nie jestem w stanie
sobie wyobrazic takiej egzystencji pod jednym dachem z taka
namiastka faceta.

Nie wiem, moze to glupie, ale na Twoim miejscu zaczelabym gromadzic
dowody..nie wiem nagraj jak psioczy na Ciebie itd.Wybacz, ale
normalne jego zachowanie nie jest.Skad sie w ludziach bierze taki
ogrom zlych emocji?Takiej wrednosci ot tak po prostu?nie rozumiem
takiego utrudniania sobie zycia i usilownaia zatrzymania przy sobie
drugiej osoby na sile....nie dam Ci odejsc-co to w ogole za slowa?
Nie jestes NICZYJA wlasnoscia....

p.s. tez jestem z Katowic.

Johana

[artemisia_gentileschi]

zajrzyj koniecznie na to forum:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=24087
Z kazdej sytuacji jest jakies wyjscie. Ty jestes po prostu
niemozliwie stlamszona przez meza i nie wierzysz we wlasne sily.

dla Johany

[iberia.pl]

moze Ci sie przyda:
separacja.pl/
www.e-doradcaprawny.pl/artykul/21
www.wizaz.pl/forum/showthread.php?t=114170

[...]

[wiarusik]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[kilio]

Witam,
jeżeli chodzisz na grupę dla współuzaleznionych to dokładnie
powinnaś wiedzieć dlaczego mąż jest takim frustratem i dlaczego
jesteś najlepszym obiektem na jego ataki. Trzeba się uczyć
odporności i wiary w siebie, że to co robisz jest najbardziej
słuszne a ten baran niech sobie gada. Jedno, co mi się nie podoba to
fakt życia razem. Zabieraj dziecko i staraj się się zmienić
środowisko do mamy, koleżanki, wynajmij pokój obojętnie. To dużo
zmieni. Trzymaj się ciepło i myślę, że wszyscy w forum trzymaj za
Ciebie.
Jeżeli nasz ochotę to napisz - trochę się na tym znam ;-) adres
gazetowy

[lobuz.z1]

On ciebie molestuje psychicznie.

[lobuz.z1]

> Boję się go bardzo. Biorę silne leki od psychiatry i staram
> się iśc do przodu, ale nie jest to łatwa droga by odzyskac spokój.


Biedna kobieto. Masz klab w glowie. Prawdziwa sila bierze sie zawsze z jasnosci
celow i braku watpliwosci. Dla ciebie podstawowa sprawa jest spokoj, a tego
spokoju nie bedziesz miec, dopoki nie wygrasz tej walki.

Nie mysl o swoim zwiazku refleksyjnie. Nie oceniaj. NIE WSPOLCZUJ.
Ani sobie ani temu typowi.

MASZ WYGRAC SPAWE W SADZIE. Do tego czasu MASZ NAUCZYC SIE SAMODZIELNIE MYSLEC.

Ten twoj facet, to jest PEDAL. Sku..syn i idiota.
Ty chcialas rozwod bez orzekania winy? Zartujesz?

NAGRAJ GO! Przedstaw sadowi obraz tego czlowieka, obraz potwora jakim jest.
Walcz o swoje zycie, bo inaczej porazka zniszczy ciebie.

Zbierz sily w sobie. Jestes silna. Wytycz sobie cel i poradzisz sobie.

[j-ullka]

Witam,Rozumiem co czujesz.Moje małzeństwo to tez zupełna porażka.Nie
ma w nim problemów z alkoholem czy odrzucenia fizycznego(wrecz
przeciwnie seks dla niego odgrywa głowna role),ale sa inne
zachowania,ktore wyniszczaja mnie psychicznie.Jakoś za kazdym razem
sie z tego podnosze i zyje dalej.Przez jakis czas jest dobrze a
potem na nowo to samo.Doskonale zdaje sobie sprawez tego,ze powinnam
zakończyc ten zwiazek.Najgorsze jest to ,ze nie potrafię i nie umiem
odpowiedziec sobie na pytanie dlaczego nie potrafie tego
zakonczyc.Dlaczego nie potrafie odejsc od takiego człowieka...Czy to
przyzwyczajenie czy moze jeszcze milosc? Ale jak mozna kochac
człowieka ktory ciagle upokarza i z którego zachowania wynika ze ma
mnie za nic.Czuje,ze poniosłam ogromna porazke zyciowa,ogromny ból,
smutek.Jakis czas temu poznalam bardzo wartosciowego
czlowieka ,ktoremu na mnie zalezy,szanuje mnie i czeka az odejde od
męza i bede z nim.Tylko ze ja nie potrafie tego zrobic.Kiedys
wierzylam w szczera gleboka milosc taka jedyną a teraz nie potrafie
dac sobie prawa do miłosci ,do szczescia czuje sie wypalona albo
moze raczej spalona.Nie wiem czy jeszcze potrafie i chce w ogole
kochac.Dwa dni temu zaczełam pakowac walizki i bylam zdecydowana
odejsc.Ale to bylo dwa dni temu ,bo wczoraj on znowu zaczol ze mna
normalnie rozmawiac a ja znowu mam nadzieje ,ze wszystko sie
ulozy...Nie umiem sobie odpowiedziec na pytanie dlaczego tak sie
dzieje ,w czym tkwi problem ...

[sumire]

nie ma miłości własnej.
jest za to znikome poczucie własnej wartości i pitolenie "ja sobie nie dam rady sama, ja muszę mieć faceta, muszę z kimś być". brrrrr. i spędza taka najlepsze lata życia z beznadziejnym patafianem, który bez cienia skrupułów wykorzystuje jej uzależnienie od niego.

a moze tak milosc?

[black.gloria]

wiem wiem... zaraz bedzie ze jestem pewnie jakas glupia nastolatka :P Ze wierze
w milosc... Ale odkrylam, ze ona (odziwo) na prawde istnieje... nie jest to taka
milosc o jakiej marzymy i jaka sobie wyobrazamy... milosc to wlasnie
poswiecenie... Ja przezywalam męke z moim partnerem jakies pol roku... pozniej
gdy go stracilam, dopiero zrozumialam, ze lepiej sie meczyc z nim niz samej ;)
wrocilismy do siebie... teraz zyjemy jak 2 obce sobie osoby, ale ze
swiadomoscia, ze gdy wroci sie do domu, to mozna sie przytulic do tej drugiej
osoby i powiedziec "bardzo Cie kocham"

[maldzi]

Gloria , nie rozumię Ciebie. Ja także czuję się obco w towarzystwie
mojego męża i wlaśnie ta samotność we dwoje mnie tak bardzo rani.
Jesteś z nim bo go pewnie jeszcze kochasz i nie potrafisz pogodzić
sie z jego stratą, zadawalasz sie namiastka tego co nazywasz
kochaniem. Ale pomyśl czy facet ktoremu nie bylabyś obojętna,
zachowywal by się wobec Ciebie zimno i obco? Czy nie chcialby Cię
obdarzać czulością i być jak najbliżej Ciebie fizycznie i
emocjonalnie? Kiedy nastepnym razem przytulisz sie do niego kiedy
wroci do domu i powiesz mu KOCHAM spóż mu głęboko w oczy i zobacz że
slowa te nie robią na nim żadnego wrażenia. Wraca bo mu tak
wygodnie - nic więcej ale do czasu kiedy znajdzie lepsze lokum.

[iberia.pl]

black.gloria napisała:

> wiem wiem... zaraz bedzie ze jestem pewnie jakas glupia
nastolatka :P Ze wierze w milosc... Ale odkrylam, ze ona (odziwo) na
prawde istnieje... nie jest to taka milosc o jakiej marzymy i jaka
sobie wyobrazamy... milosc to wlasnie poswiecenie...


chyba a nawet na pewno nie masz zielonego pojecia co to jest
milosc...jakos sobie wyobrazam, zeby mnie ktos z milosci lał czy
obrazal.

>Ja przezywalam męke z moim partnerem jakies pol roku... pozniej
> gdy go stracilam, dopiero zrozumialam, ze lepiej sie meczyc z nim
niz samej ;)

???

> wrocilismy do siebie... teraz zyjemy jak 2 obce sobie osoby, ale ze
> swiadomoscia, ze gdy wroci sie do domu, to mozna sie przytulic do
tej drugiej osoby i powiedziec "bardzo Cie kocham"

co za hipokryzja......rzyg.

[sabriel]

Dla świętego spokoju? ze strachu przed samotnością? Bo przyznanie,
że dzieje się źle w związku i nie da sie tego już naprawić zmusza
nas do działania.Nie tak łatwo pokazać komuś drzwi jak się żyło pod
jednym dachem kilkadziesiąt lat,ma dzieci,wspólne doświadczenia i
dodatkowo jest się "żoną przy mężu" bez pracy i kasy.

[maldzi]

Właśnie tak. Sytuacja wydaje się beznadziejna. Odejść - strach,
zostać - zbyt boli. Waham się już kilka lat, to wpadam w depresje ,
to w zludzenia że może nie jest jeszcze wszystko stracone. Wciąż
stoję na krawędzi i ani kroku w przód ani w tył.

[modliszka24]

życie to nie bajka, czasem z takiego związku ciężko się wyzwolić ,pewnie jesteś
sama, zobaczysz jak będzie to nie jest takie proste życie jest okrutne

[diabel-tasmasnki]

Jakbym znalazł młodą ruchliwą dupę bez rozstępów na wielkich cyckach to by mi
nie przeszkadzało ze związek jest beznadziejny. :)

[maldzi]

Nie dziwi mnie twoj wpis - jaki poziom taki komentarz.