samotność

[rb13]

Krzyk samotności

Mówisz
To życie mnie tego nauczyło
Nieźle dało mi się we znaki
Nie wierzę już w żadną miłość
Dziś jestem wolna jak ptaki
Zapomnę wreszcie o miłości
Co łzy przynosi zamiast radości

Dla niepoznaki w pancerz ubrana
Udajesz twardą niczym ze stali
Nie pragniesz być już kochana !
Swą wolnością wokół się chwalisz

Kiedy nadchodzi nocy mrok
Pragniesz dotyku czułych rąk
Przewracając się z boku na bok
Czujesz nabrzmiały kwiatu pąk
Dłoni mej szukasz rozogniona
Zaciskasz w pustce swe ramiona

Na ustach czujesz czuły pocałunek
Tym pocałunkiem - Twoja łza słona
Krzycząc bezgłośnie o ratunek
Sama dotykając swego łona

Błagania o miłość - nikt nie słyszy
Do bólu gryziesz z rozpaczy wargi
Krzyk rozkoszy to łkanie w ciszy
A ściana echem odbija słowa skargi
Wstajesz rano znów niespełniona
Samotnością dnia – przerażona

Spróbuj wyjść z samotności matni
Raz jeszcze może nawzajem
Uwierzmy w miłość po raz ostatni
Stwórzmy coś - co może być rajem

Dla M.
Ryś B. Kraków 03.08.2003 r. godz.2346

[ja_nek]

Cześć Rb, dobrze znów Cię przeczytać.

Pozdrawiam
janek

[rb13]

Cześć J. Ech można mnie do znudzenia poczytać na www.wiersze.nex.pl wklepując
szukaj rb13 lub Ryś B.

Piękne:-))))) n/t

[drzazga1]

wiem, że

[ydorius]

zasadniczo nie ingeruje się w poezję. Proponuję jednak przynajmniej uzgodnić
sylaby. Treści to nie zmienia, zyskuje jednak w czytaniu (w pierwszej linijce
zgubiłem - celowo - rym. Zastanów się, czy podobnego zabiegu nie zastosować w
ogóle do sześciowersowych zwrotek):

Mówisz
Życie mnie tego nauczyło
I nieźle dało się we znaki
Nie chcę już wierzyć w żadną miłość
Dziś wolna jestem niczym ptaki
Zapomnę wreszcie o uczuciu
Co łzy przynosi miast radości

Dla niepoznaki wkładasz zbroję
Udajesz twardszą niż ze stali
„ja samotności się nie boję!”
Wolnością swą się wokół chwalisz

Kiedy nadchodzi nocy mrok
Pragniesz dotyku czułych rąk
Z boku przewracasz się na bok
Czujesz nabrzmiały kwiatu pąk
Dłoni mej szukasz rozogniona
Zaciskasz w pustce swe ramiona

Ust Twych dotyka pocałunek
Tym pocałunkiem – Twa łza słona
Krzyczysz bezgłośnie o ratunek
Kiedy dotykasz swego łona

Błagań o miłość nikt nie słyszy
Z bólem się wpijasz w swoje wargi
I krzyk rozkoszy łkaniem w ciszy
Dom zaś rozbrzmiewa krzykiem skargi
Gdy wstajesz rano niespełniona
Dniem, samotnością – przerażona

Wyrwać się z samotności matni
Spróbujmy razem i nawzajem
Uwierzmy w miłość raz ostatni
Wskrześmy znów to, co było rajem

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.