monologi waginy

[Gość: uasiczka]

własnie czytam i muszę przyznać że jestem pod wrażeniem.
czasem jest śmieszna, czasem straszna, a czasem czuję się zażenowana mimo że
jestem tylko w towarzystwie moim i książki.
czytałyście??? co myślicie o tej ksiązce???

[jackie.brown]

czytasz po polsku, czy po angielsku??

[nawiedzona_baba]

myślisz, że co język to inne monologi ?

[jackie.brown]

byc moze byly jakies wstawki cenzuralne, a moze inne przypadki- giertych
dziala. tak bylo z our bodies, ourselves.

[doroszka]

Ja byłam zawiedziona. Mało jest rzeczy, które są mnie w stanie zaszokować.
Książka była więc dla mnie raczej ciekawa niż szokująca i łamiąca jakieś
granice. Ale skończyła się, zanim się zaczęła. Miałam wrażenie, że większość
treści zajmują zachwyty nad tym, jakie to wsaniałe przedsięwzięcie wymyśliła
autorka i jak wszystkie jej za to dziękują. I och! I ach! I w ogóle ogólne
roztkliwienie, aż do znudzenia, gdy tymczasem ja czułam spory niedosyt fajnych
treści, którymi zaczęła się książka. Dalszy jej ciąg wkurzył mnie więc, zamiast
skłonić do przystąpienia do chóru dziękujących za otwarcie oczu i "waginalne
objawienie".
Tak więc: 1/3 ciekawej książki, 2/3 jakichś głupot, podziękowań, opisów akcji V-
Day, infantylnych kurtuazji i w ogóle amerykańsko-"babskiego" (w tym złym
znaczeniu tego słowa w cudzysłowie) pieprzenia.
Warto przeczytać, ale zdając sobie sprawę, że z cienkiej książki naprawdę
istotna jest tylko pierwsza 1/3 jej część.

[Gość: uasiczka]

czytam po polsku

a co do treści to zgadzam się zupełnie (too znaczy zawartości raczej) - same
wywiady sa super natomiast ta cała szopka z "tłem" i "koncepcją" sztuki i dnia
w jest trochę bez sensu - faktycznie liczyłam na to że CAŁA książka
jest "treściwa" a nie tylko mały fragment.
bardzo bym chciała przeczytać całość.