JAKIE JEST PRAWDZIWE ŻYCIE?

[Gość: Marylin]

Ciągle czytam, szperam po tym forum w poszukiwaniu choć kawałaka opisu życia
innych ludzi, a że często są to smutne historie, to robi mi się lepiej,
zaczynam doceniać to, co mam itp, ale czy o to chodzi? Czy moje poczucie
szczęścia nie powinno wypływać ze mnie samej? Oczywiście, że powinno. A
dlaczego tak nie jest? Nie wiem, tłumaczę to zmęczeniem, ale to może tylko
wymówka, taka ze strachu. Przed czym? Ze jeśli coś zmienię w moim życiu, to
będzie jeszcze gorzej.
Mam 22 lata, czuję się na 40.
Jestem w stałym związku, choć jeszcze nie zamężna.
Facet jest bardzo w porządku, ale...czegoś mi w nim brakuje, jakiegoś ognia,
spontaniczności. On jest poprawny do przesady. Boję się, że kiedyś umrzemy z
nudów.
A może takie jest życie? Właśnie takie zwyczajne? Nudne ? Tylko, że ja
potrafie wykrzesać z siebie jakieś pomysły na miłe spędzenie chwil wolnych od
nauki, pracy, a on?
Rzadko wychodzi z jakąś inicjatywą. A może to ja wydziwiam? Może oczekuję
niewiadomo czego?
Czy po 2 latach bycia razem zdarza wam się jeszcze dzikie bicie serca? Czy
szalejecie z miłości? Czy prawdziwe życie we dwoje to nie są już fajerwerki?
Nie wiem ,co robić. Nie chciałabym wyjść na wyrachowaną osobę, ale
zastanawiam się czy nie odejść, choć wiem, że to byłaby najtrudniejsza
decyzja w moim życiu, że byłoby mi bardzo ciężko, bo mam właściwie tylko jego.
Boję się, że nie spotkam już nikogo, kto by mnie pokochał, boję się, że ktoś
mnie kiedyś zrani (panicznie boję się przystojnych facetów-od razu widzę
zdradę), a co do niego mam pewność, że mnie nie opuści, oraz że mu zależy.
Tylko czy to wystarczy? Zeby przejść razem przez życie? Także boję się zranić
jego, nie chcę, ale jeśli mielibyśmy się rozstać to lepiej teraz niż za 10-20
lat, kiedy mielibyśmy dom, dzieci itp.
Napiszcie jak jest w waszych związkach, ale w tych z większym stażem tzn
paroletnim. Czy nadal szalejecie za sobą, czy jest raczej spokojnie?Czy
wahacie się czasem? Czy to normalne? Jak spędzamy razem czas to jestem nawet
szczęśliwa, dopiero jak siedzę sama w domu to mam takie czarne myśli. Czuję
się zgorzkniała, stara, nieszczęśliwa, znudzona.
Dlaczego bycie razem jest takie ciężkie?

[melinek]

Gość portalu: Marylin napisał(a):

> Mam 22 lata, czuję się na 40.

Droga Marylin, gdy bedziesz miec 40
lat, puczujesz sie jakbys miala 22.
To tego stanu niestety dlugo sie
dojrzewa. ;))
A zycie wlasnie takie jest, jak opisujesz.
:))

[Gość: toni]

melinek napisał:

> Gość portalu: Marylin napisał(a):
>
> > Mam 22 lata, czuję się na 40.
>
> Droga Marylin, gdy bedziesz miec 40
> lat, puczujesz sie jakbys miala 22.
> To tego stanu niestety dlugo sie
> dojrzewa. ;))
> A zycie wlasnie takie jest, jak opisujesz.
> :))
>
Fakt,potwierdzam w 100%.Jestesmy razem ...nascie lat.W nomenklaturze
zeglarskiej nasz zwiazek nalezy do "ryczacych czterdziestek".Pierwsze lata nam
tez wydawaly sie nudne,ale przyszly na swiat dzieciaki.Od tej chwili zaczelo
byc "ciekawie".Teraz dopiero oboje wiemy,ze to jest TO.pozdr.8)

[Gość: kohol]

Gość portalu: Marylin napisał(a):

> Mam 22 lata, czuję się na 40.

Ja 26, czuję się na 23 :)

> A może takie jest życie? Właśnie takie zwyczajne? Nudne ? Tylko, że ja
> potrafie wykrzesać z siebie jakieś pomysły na miłe spędzenie chwil wolnych od
> nauki, pracy, a on?

A nie wiem. WIadomo, w dni powszednie wracamy z pracy, on sie bierze do
robienia komuś jakiejś pracki albo sie uczy, ja nastawiam pranie, zmywanie,
jakas obiadokolacja, może drink, czasem spacer... Odbijamy sobie w weekendy - w
sobotę miziamy się w łóżku do późna, śniadanko, coś robimy w ogródku, śpimy
przed telewizorem, kupujemy piwo i łazimy sobie z nim po okolicy, robimy
zdjęcia, gramy do późna na komputerze, pichcimy sobie coś fajnego, wyjeżdżamy
pod namiot, moczymy sobie nogi w jeziorze albo zwiedzamy okoliczne ruiny.
Ostatnio złapaliśmy jeża, ale się zsiusiał ze strachu, to go puściliśmy. Lubimy
karmic mrówki w ogródku. Nie ma miejsca na nudę. Jesteśmy swoim ulubionym
towarzystwem do spędzania czasu :)
Jesteśmy razem parę lat, w październiku się pobraliśmy, a ja zakochana jestem
coraz bardziej :) Nic się nie waham i od czasu, gdy jestesmy razem, nie było
nigdy żadnych wątpliwości, ani razu nie przeszło nam przez myśl, żeby ze sobą
zerwać. Takie właśnie jest samo życie, samo życie :D

[Gość: kin]

Fajnie, takie prozaiczne, a jednak mile...
Moj facet to tylko tv, spanie, czytanie gazet, komputer... a jak juz cos ze
mna zrobic to zmeczony, niewyspany... ech...

>
> A nie wiem. WIadomo, w dni powszednie wracamy z pracy, on sie bierze do
> robienia komuś jakiejś pracki albo sie uczy, ja nastawiam pranie, zmywanie,
> jakas obiadokolacja, może drink, czasem spacer... Odbijamy sobie w weekendy -
w
>
> sobotę miziamy się w łóżku do późna, śniadanko, coś robimy w ogródku, śpimy
> przed telewizorem, kupujemy piwo i łazimy sobie z nim po okolicy, robimy
> zdjęcia, gramy do późna na komputerze, pichcimy sobie coś fajnego,
wyjeżdżamy
> pod namiot, moczymy sobie nogi w jeziorze albo zwiedzamy okoliczne ruiny.
> Ostatnio złapaliśmy jeża, ale się zsiusiał ze strachu, to go puściliśmy.
Lubimy
>
> karmic mrówki w ogródku. Nie ma miejsca na nudę. Jesteśmy swoim ulubionym
> towarzystwem do spędzania czasu :)
> Jesteśmy razem parę lat, w październiku się pobraliśmy, a ja zakochana
jestem
> coraz bardziej :) Nic się nie waham i od czasu, gdy jestesmy razem, nie było
> nigdy żadnych wątpliwości, ani razu nie przeszło nam przez myśl, żeby ze
sobą
> zerwać. Takie właśnie jest samo życie, samo życie :D

[remo29]

[...]
> Napiszcie jak jest w waszych związkach, ale w tych z większym stażem tzn
> paroletnim. Czy nadal szalejecie za sobą, czy jest raczej spokojnie?Czy
> wahacie się czasem?

Jest spokojnie/burzliwie, nudno/zawrotnie, sielsko/koszmarnie -
kocham/nienawidzę. Jak jazda kolejką górską. Dziś mógłbym udusić gołymi rękami,
a nazajutrz oddychać bez niej nie mogę. Gdyby było inaczej nie byłoby nas, albo
umarlibyśmy z nudów.
Ani cisza, ani burza nie mogą trwać za długo. U mnie to się jakoś wyrównuje.
Jak? Nie wiem. Jesteśmy razem prawie 10 lat, ale nudno nie jest.
A teraz mądrość ludowa: dopóki nie spadniesz z konia nie wiesz, jak zajebiście
jest na nim siedzieć :)

[Gość: Marylin]

Acha, czyli docenia się to, co się straci? Tak, znam takie przysłowie. Wiem, że
na pewno żałowałabym, bo jednak mnóstwo pięknych chwil ze sobą spędziliśmy,
postaram się bardziej cieszyć zwykłymi pierdołami, bo coraz częściej mam
wrażenie, że to problem tkwi we mnie. Taka maruda ze mnie, taki typ okropny.
Poza tym teraz mam ciężki okres, rano praca wieczorem nauka i padam z nóg a
depresja sama puka do drzwi. Dzięki za szczegółowe opisy, w sumie, to my też
tak umiemy :)))) Czyli nie jest tak źle.

[Gość: Kan_z_oz]

Jestesmy po slubie 16 lat. Nuda, chyba zartujesz, zycie moze byc takie jak je
zaplanujesz. Wymaga to pracy,poswiecen, pracy i jeszcze raz pracy. Czy warto?
Zycze ci tej radosci ktora my mamy i codziennie swietujemy. Wiem ,ze polowa z
was juz wymiotuje, ale sorry, to jest mozliwe. "Journey is the joy & the joy
is the journey". Cieszcie sie kazdym dniem, tymi duperelami , to jest
najwazniejsze.
Pozdrawiam

[remo29]

Gość portalu: Marylin napisał(a):

> Acha, czyli docenia się to, co się straci? Tak, znam takie przysłowie. Wiem,
że
>
> na pewno żałowałabym, bo jednak mnóstwo pięknych chwil ze sobą spędziliśmy,

Też. Ale chodziło mi o bardziej prozaiczne straty: dziś twój facet jest wesoły?
Ciesz się jego dobrym humorem, bo jutro może go nie mieć. Pokłociliście się
niewąsko? Zdarza się - zobacznie jak fajnie jest się pogodzić! Śpisz z nudów do
południa? Super - jak będziesz miała dzieci, to wylegiwanie się masz z głowy na
kilka lat itd. Więcej optymizmu - jest zaraźliwy :)

[Gość: Marylin]

A jeśli to po prostu nie jest mężczyzna dla mnie? Nawet nie nazwałabym go
jeszcze mężczyzną, trochę jeszcze latek musi upłynąć...ja zresztą też muszę
dojrzeć, bo jeszcze dziecko ze mnie, 22 lata to mało. Po prostu boję się, że
nic z tego nie będzie, ale jeszcze spróbuję, przeczekam trudny okres. Dlaczego
do cholery tak mi źle? Przecież na pozór wszystko gra. No cóż, urodzona ze mnie
pesymistka. Jak z tym walczyć???

[Gość: suri]

aha. a pomysl, ze zostal Ci rok zycia (powinno sie mowic o chwili, ale to nie
wniosloby tu zbyt wiele do sprawy) i albo zepnij sie w sobie zeby o zwiazek
zawalczyc albo wez gleboki wdech i ruszaj w podroz.
kazdy wychodzac ze zwiazku ma obawy (ze juz nie bedzie szczesliwy, ze nikt go
nie pokocha, ze moze to jednak ta osoba) ale nie mozna sie kierowac tylko nimi.
wreszcie to twoje zycie i nie wolno sie go bac! na dodatek jest jedno a czas
biegnie. zrob z nim cos, naznacz.
jesli twoje wielkie zyczenie zmiany (np. podroz) jest nie do zrealizowania
teraz, zyj tym planem tak, aby twoje dzialania i decyzje zblizaly Cie do jego
realizacji.
i nie spij, dziewczyno :) bo to niewybaczalne marnotrawienie

pzdr

[moniorek1]

Gość portalu: Marylin napisał(a):

> A jeśli to po prostu nie jest mężczyzna dla mnie? Nawet nie nazwałabym go
> jeszcze mężczyzną, trochę jeszcze latek musi upłynąć...ja zresztą też muszę
> dojrzeć, bo jeszcze dziecko ze mnie, 22 lata to mało. Po prostu boję się, że
> nic z tego nie będzie, ale jeszcze spróbuję, przeczekam trudny okres.

NIE zachowuj sie jak zdesperowana stara panna.Jestes jeszcze mloda i mozesz
przezyc kilka takich milosci. To ,ze nie wyjdzie ci z tym chlopakiem nie
powinno cie zalamywac.Na tym polega zycie,na zdobywaniu doswiadczen. Sama sie
wpedzasz w takie stany zastanawiajac sie czy ten zwiazek sie skonczy czy
nie.Jak sie skonczy, to co z tego poznasz kogos innego i zycie znowu nabierze
kolorow.

[Gość: Marylin]

Łatwo tak mówić, nie wiem, czy przeżyłabym jeden dzień samotności, takiej
duchowej oczywiście, bo z tą fizyczną jestem już oswojona, nawet już do siebie
zaczynam gadać hihihi ;))))
Poza tym nie mam siły na kolejny związek, nie dałabym rady, to chyba prawda, że
z każdym rozstaniem zostawiasz gdzieś tam na pastwę losu część siebie. Nie
potrafiłabym tak łatwo zaufać.




moniorek1 napisała:

> Gość portalu: Marylin napisał(a):
>
> > A jeśli to po prostu nie jest mężczyzna dla mnie? Nawet nie nazwałabym go
> > jeszcze mężczyzną, trochę jeszcze latek musi upłynąć...ja zresztą też musz
> ę
> > dojrzeć, bo jeszcze dziecko ze mnie, 22 lata to mało. Po prostu boję się,
> że
> > nic z tego nie będzie, ale jeszcze spróbuję, przeczekam trudny okres.
>
> NIE zachowuj sie jak zdesperowana stara panna.Jestes jeszcze mloda i mozesz
> przezyc kilka takich milosci. To ,ze nie wyjdzie ci z tym chlopakiem nie
> powinno cie zalamywac.Na tym polega zycie,na zdobywaniu doswiadczen. Sama sie
> wpedzasz w takie stany zastanawiajac sie czy ten zwiazek sie skonczy czy
> nie.Jak sie skonczy, to co z tego poznasz kogos innego i zycie znowu nabierze
> kolorow.

[Gość: Agonek]

Wiesz, jestem w Twoim wieku, ja takze bylam w 2-letnim zwiazku i prawie nigdy
nie bylo nudno. A ja sie tego balam. Facet szalony, ciekawy, mnostwo
zainteresowan i przyjaciol. Podobalo mi sie to, jednak szukalam spokoju i
stabilizacji, balam sie, ze jemu i ja sie znudze i... mialam racje. Teraz chce
byc z kims spokojnym, bardziej podobnym do mnie i dla mnie to wcale nie wieje
nuda. Moze po prostu trzeba cos przezyc, aby wiedziec czego sie chce...Albo o
tym poczytac :) I pamietaj, w duzej mierze to co sie dzieje w waszym zwiazku
zalezy od Ciebie. Jesli jest nudno mozesz to zmienic, pod warunkiem oczywiscie,
ze on tego tez bedzie chcial.

[Gość: Marylin]

Ja też doceniam ten spokój, poczucie bezpieczeństwa, też zdążyłam już w swoim
życiu rozczarować się "szalonymi, pełnymi zwariowanych planów facetami", także
z jednej strony cenię sobie bardzo mojego obecnego partnera, zresztą sama też
jestem raczej spokojna, nigdy nie była ze mnie dusza towarzystwa, jednak boli
mnie to, że to ja prawie zawsze wpadam na jakieś ciekawe pomysły odnośnie
spędzenia czasu, to zawsze ja pragnę "wyrwać" życiu jakąś miłą chwilkę np.
krótki spacerek okrężną drogą, czy urocza kolacyjka. On owszem, cieszy się z
tego, ale sam rzadko wychodzi z inicjatywą. No, może nie można w życiu mieć
wszystkiego.

[Gość: Kan_z_oz]

Merlyn napisala;
... On owszem, cieszy się z
tego, ale sam rzadko wychodzi z inicjatywą. No, może nie można w życiu mieć
wszystkiego.

Zgubilas mnie troche, to czego wlasciwie chcesz? superman nie istnieje. Jesli
masz ochote szalec i wychodzisz z pomyslami a on jest spokojny, domator to
pewnie zawsze bedziesz musiala to robic. Czy to ci przeszkadza, gdzie jest
problem. Wyluzuj sie, wieksze poczucie humoru i luz przychodzi z wiekiem pod
warunkiem, ze nad tym pracujesz. Nikt ci nie da gwarancji na dlugotrwale i
szczesliwe zycie z druga osoba. Jest to ryzyko, podejmij je lub zawsze
bedziesz sie zastanawiac co by bylo gdyby... Sluchaj tez swojego "glosu
wewnetrznego", ktory teraz pewnie szepcze ci co zrobic. Jestem pewna, ze wiesz
co robic, zaufaj tylko swojemu instynktowi. Nie sluchaj porad zadnych
znajomych, rodziny czy kogokolwiek innego odnosnie twoich decyzji zyciowych.
Lepiej zalowac za grzechy niz, ze sie nie grzeszylo.
Pozdrawiam

[Gość: mala]

ja mam co prAWDA TYLKO 20 LATEK,ALE MILAM PODOBNA SYTUACJE DO CIEBIE,BYLAM
PRZEZ 3 LATA W ZWIAZKU Z FACETEM I JUZ PO MIESIĄCU MI SIE NUDZILO ALE MYSLALAM
SOBIE TAK MUSI BYC LEPIEJ MIEC SPOKOJNEGO DOMATORA KTÓRY WIADOMO ŻE CIE NIE
ZRADZI<BO NA DYSKOTEKE NIE POJDZIE ,DO BARU NIE,WSZYTKO NA NIE>ALE NIESTETY NIE
WYTRZYMALAM ZACZEŁTY SIE CORAZ CZESTSZE KLÓTNIE I NASTAŁ KONIEC,CZULAM SIE
JAKBYM STRREACILA CZASTKE SIEBIE,ALE WIADOMO CZAS LECZY RANY ,TERAZ JESTEM Z
FACETEM KTÓRY JEST JEGO CALKOWITYM PRZECIWIENSTEWEM POPRZECNIKA I JEST MI Z NIM
ZAJEBISCIE,ON MOWI WSZYTKO NA TAK I MIMO ŻE CZASAMI MAM DZIWNE
MYSLI<ZAZDROSC>TO WOLE STO RAZY TAKIE ZYCIE BO W KONCU MA SIE JE TYLKO JEDNO

[Gość: facet]

Bardzo dobrze, że to napisałaś. Właśnie moja żona miala 20 lat gdy pobraliśmy
się, a ja jestem starszy od niej o 6.
U nas było podobnie jak Ty piszesz i to długich naście lat. Ciągle
dorabialiśmy się, na początku było dziecko, a ja byłem właśnie takim poprawnym
mężem, bez fantazji.
Uważałem, że jak przyniosę kasę, załatwię porządne wczasy, kupię mieszkania
dla nas i córki, będzie OK. Zadnych ekscesów, extra wyjść, wogóle byłem
domatorem. No i stało się po długich nastu latach małżeństwa, że zona zaczęła
sama organizować sobie wolny czas i trafił się on.
Nic niby nie zaszło, ale odkrycie tego było dla mnie szokiem.
Winię się sam za to. Bo gdybym faktycznie interesował się zoną a nie był tylko
dostarczycielem kasy i mężem z nadania wcześnie wykrył bym, że coś jest nie
tak. A tak męczymy się obecnie na skutek tego zajścia.
Ja sam muszę się teraz bardzo zmienić aby nie było u nas nudy i braku tej
fantazji. Właśnie żona uroczyła mnie tym określeniem, co dało mi dużo do
myślenia. Dziś wiem, czego nam brakowało i jakie błędy popełniliśmy.
Czy uratujemy nasz związek, nie wiem. Bardzo się mimo wszystko kochamy i to
jest ważne. Nie wyobrażam sobie, że możemy się rozstać i spotkać kiedyś- ja w
towarzystwie innej kobiety, ona- innego mężczyzny.
Rozmawialiśmy o tym. W gruncie rzeczy pragniemy tego samego. Być razem, ale
żeby było inaczej niż dotąd.
Polecam Ci rozmowy z mężem. Długie i czasem może przykre, ale na litość Boską !
ROZMAWIAJCIE !
Mów mu o swoich potrzebach, rozbudz w nim chęć poznania innych ludzi i
towarzyskich spotkań. Mów, że TY tego potrzebujesz, a jak TY, to ON jeśli Cię
kocha też powinien. Nie poddawaj się absolutnie. Pytaj jakie on ma potrzeby i
nie daj się zbyć, ze mu wystarczy jak jest.
Jak chcesz, dam Ci mój adres e-mailowy, możemy porozmawiać b. prywatnie.
Pozdrawiam.