Jestem przerazona

[dzikoozka]

moje nieco-ponad-pięcioletnie dziecko powiedziało, że chce umrzeć bo
życie jest głupie.
A wszystko dlatego, ze trzeba wstawać rano i iśc do przedszkola.
potem trzeba iść do szkoły. A potem trzeba chodzić do pracy.
I co ja mam brzdącowi odpowiedzieć???
To wcale nie jest śmieszne, ja powaznie pytam.

[lew_arek]

dzikoozka napisała:

> moje nieco-ponad-pięcioletnie dziecko powiedziało, że chce umrzeć
bo
> życie jest głupie.
> A wszystko dlatego, ze trzeba wstawać rano i iśc do przedszkola.
> potem trzeba iść do szkoły. A potem trzeba chodzić do pracy.
> I co ja mam brzdącowi odpowiedzieć???
> To wcale nie jest śmieszne, ja powaznie pytam.

Masz mądre dziecko. Poważnie.

[dzikoozka]

Moje dziecko zaskakuje mnie.
Przy tym nie jest specjalnie "błyskotliwy" ;) w przedszkolu nie lubi
i nie umie ładnie rysować, prace plastyczne "odwala"
nie interesuje go czytanie ani liczenie, do dzisiaj nie rozróżnia
specjalnie "jutro" od "wczoraj".

[lew_arek]

dzikoozka napisała:

> Moje dziecko zaskakuje mnie.
> Przy tym nie jest specjalnie "błyskotliwy" ;) w przedszkolu nie
lubi
> i nie umie ładnie rysować, prace plastyczne "odwala"
> nie interesuje go czytanie ani liczenie, do dzisiaj nie rozróżnia
> specjalnie "jutro" od "wczoraj".
>
Ma naturalną skłonność do refleksji, dystans wobec świata i
siebie... Będą z niego "ludzie"!

[dzikoozka]

O ile sobie wcześniej, tak w wieku dojrzewania, kuku nie zrobi :((

[taki_s_obie]

"najniesmieszniejsze" jest to, ze ono ma racje ;(( argumenty ciezko znalezc

[dzikoozka]

Próbowałam mu wytłumaczyć, ze żyje się dla pięknych chwil takich jak
wakacje :) dla swoich dzieci, dla słoneczka co swieci, ale on nie
był przekonany...

[taki_s_obie]

dzikoozka napisała:

> Próbowałam mu wytłumaczyć, ze żyje się dla pięknych chwil takich jak
> wakacje :) dla swoich dzieci, dla słoneczka co swieci, ale on nie
> był przekonany...


hmmm, powiedzialbym - typ intelektualisty, ktory na byle blablabla sie nie
nabierze :))))

[dzikoozka]

No nie da sie wziać na plewy :)

[taki_s_obie]

moim zdaniem jedyna twoja szansa na przyszlosc to zawsze PELNA PRAWDA o tym co
dzieje sie dookola, nawet jezeli byloby to bardzo niewygodne. jezeli zlapie
ciebie na "kretactwach" (nie ludz sie, potrwafi) to straci zaufanie. dzieci sa
doskonalymi obserwatorami, nie maja uprzedzen i choc czasami zalamuje sie
chwilowo ich swiat emocjonalny to potrafia sobie z tym doskonale dac rada jezeli
tylko maja w kims ZAUFANYM poparcie.

[dzikoozka]

No włąśnie ja mówie mu zawsze prawdę, nie potrafie mu kłamać, nawet
w kwestii wróżki zębuszki jak powiedział, że JEGO ZDANIEM to rodzice
kładą upominki dzieciom, przyznałam mu racje, ze tak jest.
Jak się pytał o krasnoludki, czy zyją, musiałam zaprzeczyć. No nie
umiem mu kłamać, jak pyta wprost. To samo było z Mikołajem.

[taki_s_obie]

trzymaj tak dalej:(( pewnego dnia, jak juz bedzie dorosla zacznie to procentowac
ale... ale nie zapominaj tez o cieplach fantazjych dla wyrownania..

[2szarozielone]

Ja zawsze wiedziałam, że głupi ludzie sa w zyciu szczęśliwsi, bo się nad takimi
rzeczami nie zastanawiają. A dziecko ma przechlapane. Za mądre. Niestety.

[bucky.katt]

A u kogo podpatrzyło markotną minę przy wychodzeniu rano do pracy :)?

[dzikoozka]

fakt , byłam wściekłą bo mieliśmy wizyte lekarską na osmą a nie
chciało mu się umyć zebów. Siedział w łaziencie bez ruchu i z miną
sfinksa. Po 15-tej prośbie "umyj zęby" byłam zagotowana :/

[veroy]

nie ma sie czym przejmowac. mnie sie nie chcialo zyc jakos do 15
roku zycia.
Jako dziecko regularnie zamykalam sie w szafie i plakalam calymi
dniami bez wyraznego powodu i dziecinstwo wspominam jak najwiekszy
koszmar w przeciwienstwe do wiekszosci ludzi, choc prawda jest taka,
ze mialam lepiej wtedy niz ta wiekszosc wlasnie - rodzice jak
wygrani na loterii, kasy na nic tez nigdy nie brakowalo.
Nie wiem czym to jest spowodowane , chyba zwyczajnie mi sie wtedy
nudzilo.

zaczelam zyc w pelni dopiero z poczatkiem liceum jak byly juz jakies
stresy, wlasne decyzje i nie wiem wlasciwie co jeszcze, ale od tej
chwili wraz ze wzrostem stresow i odpowiedzialnosci zyje mi sie
coraz lepiej. Moze twoje dziecko to tez taki specyficzny typ. Ja
bylam strasznie dziwnym dzieciakiem i rodzice strasznie sie z tego
powodu martwili, ale wyroslam na normalna (tak mi sie przynajmniej
wydaje;) osobe.

[m.nikla]

Zabierz dziecko w nagrode za ciezki poranek-na jakis fajny plac zabaw czy cos:)

[dzikoozka]

No ja codziennie gdzieś go zabieram, jak jest pogoda :)
Dzisiaj ma zajecia funny judo, a matka na fitnes

filozof CI rośnie:)))

[ania.silenter]

Szybko odkrył to do czego inni nieraz dochodzą latami:).

[dzikoozka]

strach sie bać, jak bedzie w wwieku dojrzewania takim pesymista, to
nie wiem czy go upilnuje

[3.14-czy-klak]

sekciarz:)

[dzikoozka]

qrde nie strasz mnie :))

[3.14-czy-klak]

taaaaaaka kasiora:)

[bertrada]

Zmień mu przedszkole na takie w którym maja indywidualne podejście
do dzieci i gdzie każde może rozwijać swoje indywidualne
zainteresowania i talenty pod okiem profesjonalisty. Jak ja bym
musiała przez 8 godzin patrzeć sie w sufit i rysowac bazgroły, za
które wszyscy by mnie krytykowali, to też by mi sie żyć nie chciało
ani wstawać rano. ;P

[dzikoozka]

"zmień mu przedszkole" buahahah :)))
Bertrada jakby to było takie proste :)))) Kolejki są, kochana
I tak chodzi do najlepszego państwowego przedszkola w okolicy,
wczoraj był na wycieczce w Kampinosie

[bertrada]

To może trzeba rozglądnąć się za prywatnym. Na dziecku nie da się
ozczędzać. Jak w państwowym zrobią z niego wraka psychicznego to w
przyszłości i tak będziesz bulić za terapię. A ta dopiero kosztuje.

[dzikoozka]

Do naszego przedszkola majętni ludzie przepisują swoje z prywatnych.
(np. córka Figurskiego chodzi). Bo w prywatnych dziecko moze robic
totalnie wszystko. W naszym jest normalnie, jakaś podstawowa
dyscyplina (nieunikniona w życiu) i ciekawie (ciekawe zajecia), moje
dziecko lubi chodzić do swojego przedszkola, nie lubi rano wstawać.
A kwestia kosztów - sorry, ale tak jak Ty moze pisac tylko ktoś, dla
kogo 1000 zł / mc wte czy wewte nie jest problemem. Ale dla 85%
społeczeństwa jest problemem, zwłaszcza jak dzieci jest 2 i więcej.

[bertrada]

Jak nie ma jak dzieciństwo w obozie koncentracyjnym bo nie daj boże
by się jeszcze usamodzielniło i nadmiernie rozwinęło to niech go tam
dyscyplinują. A jego stosunek do świata mówi sam za siebie. A
Figurski nie jest autorytetem. W tym wieku nie można dzieci
traktowac szablonowo. Potrzebują indywidualnego podejścia. A syndrom
sztokholmski i wyuczona bezradność to nie jest lubienie. Potem tylko
terapeuci trzepią kasę na takich osobach. Co kto lubi. ;P

[dzikoozka]

bertrada napisała:

> Jak nie ma jak dzieciństwo w obozie koncentracyjnym bo nie daj
boże
> by się jeszcze usamodzielniło i nadmiernie rozwinęło to niech go
tam
> dyscyplinują.
????? Dzieci są bardziej samodzielne w przedszkolu niż w domu. A
porównanie z obozem koncentracyjnym to jakieś nieporozumienie. Masz
moze jakąś traumę z przedszkola???
Moje dziecko, gdyby mu dać całkowicie wolną rękę, nie robiłoby w
przedszkolu NIC oprócz zabawy samochodzikami, kopania piłki,
ganiania z chłopakami, a gdyby był tv to jeszcze oglądałby bajki i
grał w gry komputerowe. Bo to właśnie najbardziej lubi. Natomiast ja
nie uważam, zeby to były najlepsze dla jego rozwoju zajęcia. Jest
zapisany w przedszkolu na angielski. Nie przepada, nie zapamiętuje,
nie za bardzo słucha, ale ja go nie zmuszam do kucia słówek, na to
przyjdzie czas, poki co płacę, niech sie "osłucha" przynajmniej z
jezykiem.
Na czym miałoby polegac indywidualne podejście pani wychowawczyni? I
tak traktuje "indywidulnie" jego upodobania, nie zmuszajac go
nadmiernie do tego czego nie lubi. ma zrobić swoje poorace, akurat
te co robią inne dzieci.

A jego stosunek do świata mówi sam za siebie.
Ja biorę poprawkę na jego chwilowy nastrój i niewyspanie, to nie
jest tak, ze on non stop jest niezadwolony z życia :)

A Figurski nie jest autorytetem.
Nie chodzi o to ze to autorytet, ale o to, ze ludzie których nawet
stać na pryw. przedszkole, decyduja się na panstwowe.

W tym wieku nie można dzieci
> traktowac szablonowo. Potrzebują indywidualnego podejścia. A
syndrom
> sztokholmski
Nie wiem co to jest syndrom sztokholmski i wyuczona bezradność???
dl;aczego wyuczona bezradnosć???

i wyuczona bezradność to nie jest lubienie. Potem tylko
> terapeuci trzepią kasę na takich osobach. Co kto lubi. ;P

Nie sądzę, zeby przedszkole było główną przyczyną nerwic i
depresji :))

[bertrada]

Indywidualne podejście polega na dopasowaniu metod pracy z dzieckiem
do jego temperamentu, zdolności, wrażliwości, zainteresowań i
indywidualnego tempa rozwoju. To jest to cos, czego nie ma np w
szkołach. Tam wszyscy muszą siedziec w ławce i wkuwać na pamięć.
Nawet jak mają ADHD i dysleksję i nic z tego nie wynoszą. Chodziłaś
do szkoły to wiesz. Wiesz też jak zachowują sie nauczycielki.
Zwłaszcza w stosunku do uczniów, którzy wychodzą przed szereg. W
przedszkolu jest podobnie. ;P

Przedszkole może spowodować nerwicę i depresje u dziecka. Podobnie
jak każda inna traumatyczna sytuacja. Zwłaszcza jak dziecko jest
wrażliwe i podatne na stresy. Bo są i tacy co nic ich nie ruszy. ;P

Indywidualne i nowatorskie metody edukacujne polegają na nauce przez
zabawę. To, że twój syn głównie zajmuje się samochodzikami świadczy
nie o tym, że jast nieambitny tylko może jest jeszcze niedojrzały do
profesjonalnej nauki. Jak się wybawi to mu przejdzie. W dobrym
przedszkolu prawdopodobnie zajęcia angielskiego odbywałyby się przez
zabawę, chociażby samochodzikami. W czym problem bawic się po
angielsku. Tylko przedszkolance musi sie chcieć czołgac z
dzieciakami po podłodze i gadac o wyścigach czy czmkolwiek innym.

Zabawa, nawet ta najgłupsza to też nauka. Zabranianie jej powoduje
najczęściej efekt odwrotny. Co zabronione to bardziej atrakcyjne.
Wolna ręka w dobrych przedszkolach polega najczęściej nie na tym, że
dzieci robią co chcą i nikt sie nimi nie interesuje tylko na tym, że
te dzieci są dyskretnie manipulowane i zachęcane do robienia tego,
co w danej chwili robić powinny. Dlatego nie odczuwaja tego jako
przymusu.

Syndrom sztokholmski w skrócie polega na tym, że ofiara przemocy
zaczyna odczuwać uwielbienie do swojego kata i za wszelką cenę go
broni i przedstawia w dobrym świetle. Natomiast wroga robi sobie z
osób, które próbują ją bronić. A winą za wszystko obarcza siebie. To
co ją spotkało to taka kara. Częste u ofiar porwań.

Wyuczona bezradność to taki stan, w którym ofiara poddaje się i
przestaje reagować na doznawane przykrości. Totalnie obojętnieje i
przestaje sie bronić. Przestaje się też rozwijać i zaczyna biernie
korzystać z życia. To w skrajnych przypadkach. Częste wśród ofiar
przemocy rodzinnej.

[dzikoozka]

bertrada napisała:

> Indywidualne podejście polega na dopasowaniu metod pracy z
dzieckiem
> do jego temperamentu, zdolności, wrażliwości, zainteresowań i
> indywidualnego tempa rozwoju. To jest to cos, czego nie ma np w
> szkołach. Tam wszyscy muszą siedziec w ławce i wkuwać na pamięć.
> Nawet jak mają ADHD i dysleksję i nic z tego nie wynoszą.
Chodziłaś
> do szkoły to wiesz. Wiesz też jak zachowują sie nauczycielki.
> Zwłaszcza w stosunku do uczniów, którzy wychodzą przed szereg. W
> przedszkolu jest podobnie. ;P
No często tak bywa, zgadzam sie, ale z tego co obserwuję w
przedszkolu mojego dziecka, nie jest tak źle :) Biorą poprawke na
to, jaki charakter ma dziecko, czy potrzebuje wiecej ruchu, czy da
radę usiedzeć dłuzej w miejscu czy nie, raczej nie widze tutaj
działania na szkodę dziecka.

>
> Przedszkole może spowodować nerwicę i depresje u dziecka. Podobnie
> jak każda inna traumatyczna sytuacja. Zwłaszcza jak dziecko jest
> wrażliwe i podatne na stresy. Bo są i tacy co nic ich nie ruszy. ;P
>
> Indywidualne i nowatorskie metody edukacujne polegają na nauce
przez
> zabawę. To, że twój syn głównie zajmuje się samochodzikami
świadczy
> nie o tym, że jast nieambitny tylko może jest jeszcze niedojrzały
do
> profesjonalnej nauki. Jak się wybawi to mu przejdzie.
Też tak myslę, dlatego nie panikuję

W dobrym
> przedszkolu prawdopodobnie zajęcia angielskiego odbywałyby się
przez
> zabawę, chociażby samochodzikami. W czym problem bawic się po
> angielsku. Tylko przedszkolance musi sie chcieć czołgac z
> dzieciakami po podłodze i gadac o wyścigach czy czmkolwiek innym.
Angielskiego uczy profesjonalna szkoła jezykowa, z tego co słysze,
pani przychodzi z kotem - kukiełką, który bawi sie właśnie z dziećmi
po angielsku.

> Zabawa, nawet ta najgłupsza to też nauka. Zabranianie jej powoduje
> najczęściej efekt odwrotny. Co zabronione to bardziej atrakcyjne.
> Wolna ręka w dobrych przedszkolach polega najczęściej nie na tym,
że
> dzieci robią co chcą i nikt sie nimi nie interesuje tylko na tym,
że
> te dzieci są dyskretnie manipulowane i zachęcane do robienia tego,
> co w danej chwili robić powinny. Dlatego nie odczuwaja tego jako
> przymusu.

Mysle, ze takie przeginanie w drugą strone ("nie rób niczego czego
nie lubisz") też nie jest dobre. W życiu czasami trzeba robić
rzeczym których sie nie lubi, chociażby prasowanie ;))
to nie same przyjemności ale i pewne obowiazki, dziecko powinno sie
przyzwyczajać do tego, że będzie musiało np. uczyć się matmy, mimo
że ma zero zdolności w tym kierunku.

> Syndrom sztokholmski w skrócie polega na tym, że ofiara przemocy
> zaczyna odczuwać uwielbienie do swojego kata i za wszelką cenę go
> broni i przedstawia w dobrym świetle. Natomiast wroga robi sobie z
> osób, które próbują ją bronić. A winą za wszystko obarcza siebie.
To
> co ją spotkało to taka kara. Częste u ofiar porwań.

Nie widze związku syndromu sztokholmskiego z sytuacją mojego
dziecka. Nikt go nie "katuje" i nie dręczy...

> Wyuczona bezradność to taki stan, w którym ofiara poddaje się i
> przestaje reagować na doznawane przykrości. Totalnie obojętnieje i
> przestaje sie bronić. Przestaje się też rozwijać i zaczyna biernie
> korzystać z życia. To w skrajnych przypadkach. Częste wśród ofiar
> przemocy rodzinnej.

Takze nie widzę zwiazku z tą sytuacją.

[bertrada]

Do obowiązków to go życie samo zmusi. Tego nie trzeba uczyć. ;P
Ważne, żeby umiało się zdystansować do tego i nie traktowało
obowiązku jak katorgi. Jak w tym wieku nabierze nagatywnych
doświadczeń to tak mu zostanie.
Zwłaszcza, że dziecko starsze i dorosły jest w stanie pewne rzeczy
zrozumieć i ma jakieś wsparcie w otoczeniu. Może się wyżalić
sąsiadce, przyjaciółce, poskarżyc na forum a nawet iść do Drzyzgi. I
już mu lepiej. ;P Poza tym ma poczucie czasu i wie że nawet przykre
rzeczy nie trwaja wiecznie i po nich będzie coś fajnego. A nawet jak
walnie tym obowiązkiem to sam przed sobą będzie świecił oczami.
A taki maluch nic nie może. Opiekunowie w pewnym momencie zmieniaja
się w obozowych kapo i ono pozostaje samo bez żadnego wsparcia z
zewnątrz. Totalna bezradność. Niemozliwe żeby to nie odbiło się na
jego psychice. Poza tym to czy ktoś jest obowiązkowy czy zlewa
wszystko równo to kwestia genów a nie wychowania.

A to czy komuś dzieje sie krzywda czy nie to jest to jego
subiektywne odczucie. Nawet rodzice siedzący w więzieniach za
maltretowanie dzieci twierdzą, że nie robili nic złego i nikomu
krzywda sie nie działa. Tu potrzebna jest empatia a nie patrzenie na
wszystko swoimi oczami i ze swojego punktu widzenia.

Poza tym rodzenie dzieci z myślą, że życie jest ciężkie i trzeba je
będzie torturami hartować jest patologią. W takiej sytuacji lepiej
byc bezdzietnym. Zwłaszcza, że im lżejsze dzieciństwo tym człowiek
lepiej przygotowany do zmierzenia sie z przeciwnościami losu. Z
małego znerwicowanego frustrata rzadko kiedy cos dobrego i
wartościowego wyrasta. Nie mówiąc o tym, że znęcanie się nad
dziećmi, bez względu na pretekst jest wysoce niehumanitarne i
nieetyczne. No. ;P

[dzikoozka]

yyyyyy???
Naprawdę myślisz, ze moje dziecko cierpi katusze i przeżywa traumę??
Że nie ma wsparcia w rodzicach? ze nie moze się nam poskarżyc i nie
wstawimy sie za nim?

No zwal;iło mnie z nóg stwierdzenie, ze jestem patologią :))
Im lżejsze dzieciństwo tym bardziej człowiek przygotowany na
przeciwności losu??? Skąd to wszystko wiesz?
Sorry, ale wcale się nie zgadzam z tym twierdzeniem.
Dzieciństwo ma być normalne, dziecko nie może mieć zdmuchiwanych
pyłków sprzed nóg, musi od początku wkładac nieco wysiłku aby coś
dostac, czy zrobić, aby poznać uczucie własnej satysfakcji z
zainwestowanej pracy.
Lekko musi mieć w tym sensie, ze ma mieć w tym oparcie i pomoc a
przede wszystkim zaufanie do rodziców.


Spierałabym sie w kwestii zależnej od genów obowiązkowości...raczej
pół na pół chyba, wychowanie IMHO jest tutaj b. ważne.

[bertrada]

Wychowanie to se można wsadzić. Nie spotkałaś się nigdy z rodzinami
w którzych mimo jednakowego wychowania rodzeństwo różniło się od
siebie? Jedno pilne i obowiązkowe a drugie tylko by się imprezowało.
Albo jedno pedantyczne a drugie bałaganiarz. Bo ja znam takich
wiele. Poprostu jedno sie poda na rodzine matki a drugie na rodzinę
ojca i nie ma bata. Podobnie jest ze zdolnościami. A osobowości to
już w ogóle się nie zmieni. ;P

A co do dzieciństwa to ja nie mówię o zdmuchowaniu pyłków bo
dzieciak chyba by zwariował jakby tak ktoś łaził za nim jak cień i
pilnował żeby mu się nic nie stało. To dopiero masakra. ;P
Niemniej jednak trzeba dziecko chronić przed przeżyciami, które
przerastają jego psychikę. To nie uodparnia tylko osłabia. Mózg
dziecka jest plastyczny, to znaczy zwiększa sie ilość neuronów,
połączeń, receptorów i licho wie czego jeszcze właśnie pod wpływem
stymulacji z zewnątrz. I pomyśl co się dzieje jak biedak ma stale
aktywizowany ośrodek lęku. No może się rozróść do takich rozmiarów,
że potem byle co będzie go aktywizować. Nie jestem pewna czy akurat
taki jest mechanizm powstawania nerwicy ale faktem jest, że ze
znerwicowanych dzieci często wyrastają znerwicowani dorośli.

A poza tym twój syn naprawdę wygląda na bardzo inteligentnego i
zrównoważonego emocjonalnie. Inny dzieciak to pewnie miałby
koszmary, nie mógł zasnąć, wrzeszczał z byle powodu i w ogóle nie
potrafił zdefiniować co mu się dzieje i gdzie go boli. Być może
właśnie dlatego źle znosi przedszkole bo sie tam nudzi. Zajęcia są
przeznaczone dla głupiótkich dzieci, które jeszcze wierzą w Mikołaja
i wróżki i cieszą się na widok gadającej pacynki. A on ma
egzystencjalne problemy. ;D
Może szkoła byłaby jakims rozwiązaniem? Jak go lekcja zainteresuje
to walnie samochodzikiem. Albo zacznie się zastanawiać jak jest
zbudowany. Jeśli to prawda to tym bardziej wymaga indywidualnego
podejścia.

[dzikoozka]

bertrada napisała:

> Wychowanie to se można wsadzić. Nie spotkałaś się nigdy z
rodzinami
> w którzych mimo jednakowego wychowania rodzeństwo różniło się od
> siebie? Jedno pilne i obowiązkowe a drugie tylko by się
imprezowało.
> Albo jedno pedantyczne a drugie bałaganiarz. Bo ja znam takich
> wiele. Poprostu jedno sie poda na rodzine matki a drugie na
rodzinę
> ojca i nie ma bata. Podobnie jest ze zdolnościami. A osobowości to
> już w ogóle się nie zmieni. ;P

No fakt, tylko kuźwa nie musisz mnie tak brutalnie pozbawiac
złudzeń ;))
Staram sie wychowywac a nie hodować dzieciaka.

> A co do dzieciństwa to ja nie mówię o zdmuchowaniu pyłków bo
> dzieciak chyba by zwariował jakby tak ktoś łaził za nim jak cień i
> pilnował żeby mu się nic nie stało. To dopiero masakra. ;P
> Niemniej jednak trzeba dziecko chronić przed przeżyciami, które
> przerastają jego psychikę. To nie uodparnia tylko osłabia. Mózg
> dziecka jest plastyczny, to znaczy zwiększa sie ilość neuronów,
> połączeń, receptorów i licho wie czego jeszcze właśnie pod wpływem
> stymulacji z zewnątrz. I pomyśl co się dzieje jak biedak ma stale
> aktywizowany ośrodek lęku. No może się rozróść do takich
rozmiarów,
> że potem byle co będzie go aktywizować. Nie jestem pewna czy
akurat
> taki jest mechanizm powstawania nerwicy ale faktem jest, że ze
> znerwicowanych dzieci często wyrastają znerwicowani dorośli.

No tak ale to w sytuacji naprawdę patologicznej, gdy cos stale
zastrasza dziecko, takie sytaacje nie są na porządku dziennym.

> A poza tym twój syn naprawdę wygląda na bardzo inteligentnego i
> zrównoważonego emocjonalnie. Inny dzieciak to pewnie miałby
> koszmary, nie mógł zasnąć, wrzeszczał z byle powodu i w ogóle nie
> potrafił zdefiniować co mu się dzieje i gdzie go boli. Być może
> właśnie dlatego źle znosi przedszkole bo sie tam nudzi.
To prawda, nudzi się czasami. BYwa niegrzeczny - z nudów. Ale
niestety nie da rady zapewnic mu ciągłych podniet ;) Tym bardziej,
że musiałyby one byc zwiazane głównie z samochodzikami lub piłka...

Zajęcia są
> przeznaczone dla głupiótkich dzieci, które jeszcze wierzą w
Mikołaja
> i wróżki i cieszą się na widok gadającej pacynki. A on ma
> egzystencjalne problemy. ;D
> Może szkoła byłaby jakims rozwiązaniem? Jak go lekcja zainteresuje
> to walnie samochodzikiem. Albo zacznie się zastanawiać jak jest
> zbudowany. Jeśli to prawda to tym bardziej wymaga indywidualnego
> podejścia.
Umysłowo jest do przodu, ale emocjonalnie jest za młody na szkołe.
To jest też zdanie p. pedagog, była taka propozycja przeniesienia
zerówek do szkoły, ale na szczęście nie przeszła. Moj raczej nie
dałby sobie rady ze starszymi, jest za mało "cfany", brałby
bezkrytycznie przykład ze starszych.
>

[bertrada]

Nie można od razu zakładać że jast mało cwany i niedojrzały
emocjonalnie. Według mnie jest bardziej wrażliwy. Ale to jest
najczęstszy efekt uboczny wysokiej inteligencji. Poprostu dostrzega
więcej niż inni i nie potrafi byc obojętny. Może szkoła pomogła by
mu dojrzeć. Przecież nie pójdzie od razu do gimnazjum. A w zerówkach
czy nawet 1 klasach to znowu nie takie cwaniaki jeszcze są. ;D A
napewno ambitniejszy poziom.
Ja sądzę po sobie. Mnie zerówka znacznie bardziej przypadła do gustu
niż przedszkole. Pomimo pierwszych zadań domowych, zorganizowanych
zajęć i nawet ocen. Było to coś nowego. Jemu też pewnie się spodoba.
W końcu zerówka to już poważna sprawa. Nawet plan lekcji juz mają. ;D

A co do pań psycholożek i pedagożek przedszkolnych to ja bym sobie
ich opinie darowała. Mojej koleżance wystawiły opinie do 1 klasy, że
jest upośledzona. Nauczyciel wezwał matkę i zapytał o co chodzi bo
według niego to bardzo inteligentne dziecko. Jak matka poszła z
pretensjami do przedszkola to jej powiedzieli, że M. rysowała ludzi
większych niż domy i one stwierdziły, że normalne dziecko tak by nie
zrobiło. Masakra. Nóż się w kieszeni otwiera. ;D

[dzikoozka]

:)) jest wrażliwy to pewne, jest bystry i duzo więcej widzi, niż sie
mi czasami zdaje, to też pewne...
Zobaczymy jak to z tą zerówką mu wyjdzie, moze zacznie go bardziej
bawić niz przedszkole ;)

Dałaś mi troche do myslenia, dzięki
no spadam,
miłego weekendu

[bertrada]

Bawcie się dobrze. ;)

[justysialek]

> A co do pań psycholożek i pedagożek przedszkolnych to ja bym sobie
> ich opinie darowała. Mojej koleżance wystawiły opinie do 1 klasy, że
> jest upośledzona itd

Nie no, porażka.
Wiesz co? Dziś mojej mamie lekarka powiedziała, że ma prawdopobnie zapalenie
opon mózgowych, bo ją głowa boli od tyg (przeziębiona jest) i co - mam już nigdy
do lekarzy nie chodzić?!

[bertrada]

Chodzić ale nie traktowac ich diagnozy jak wyroczni. Wszędzie
potrzebny jest zdrowy rozsądek i samodzielne myślenie. ;D

[justysialek]

bertrada napisała:

> Wychowanie to se można wsadzić. Nie spotkałaś się nigdy z rodzinami
> w którzych mimo jednakowego wychowania rodzeństwo różniło się od
> siebie? Jedno pilne i obowiązkowe a drugie tylko by się imprezowało.

Raczej to nie jest dowód, rzadko bywa tak, że dwójka dzieci z tej samej rodziny
jest wychowywana identycznie - choćby dlatego, że przy młodszym mama ma już
mniej czasu ;-)
Poza tym często rodzice przy pierwszym dziecku są ostrzejsi albo odwrotnie
popełniają więcej błędów. Przy młodszym albo popuszczają albo więdzą już lepiej.
Do tego dochodzi fakt, że młodsze ma nad sobą kogoś już od urodzenia - ten ktoś
czasem mu dokucza, czasem broni a czasem wykonuje za nie np prace domowe (bo
jest starszy). Stąd może wynikać np bałaganiarstwo młodszego przy pedantyzmie
starszego itp.

[ania.silenter]

bertrada napisała:

> Zmień mu przedszkole na takie w którym maja indywidualne podejście

He, he - toż do przedszkola w Wa-wie trudniej się dostać niż na
najjlepszy uniwersytet na najlepszym kierunku. Na studiach zdajesz
egzamin i już a jesli chodzi o przedszkole to nic nie zależy od
Ciebie:(. Moje dostały się w tym roku do przedszkola w Śródmieściu
koło mojej pracy, czuję sie jakbym w totka wygrała:))).

[dzikoozka]

w sródmieściu łatwiej, niż na obrzeżach :)) zdecydowanie łątwiej, bo
mało tu mieszka ludzi z dziecmi.

[bertrada]

I dlatego w przedszkolach podopieczni traktowani sa jak worki
ziemniaków. Nikomu na niczym nie zależy. Nie podoba sie to won. Jak
nie ma konkurencji to i jakość kiepska. A na dziecku nie da się
oszczędzać, bo potem takiego wraka psychicznego ciężko do życia
przystosować. Zwłaszcza, że za swoje cierpienie będzie obwiniał
rodziców, którzy zmuszali go do przebywania w takim miejscu. Zemści
się jako nastolatek. ;P

[kedrok1]

nie masz absolutnie racji.
Znam wiele dziewczyn po pedagogice pracujących w przedszkolach i zapewniam cię,
że o wiele lepiej traktują tę robotę niż tak jak ty to piszesz....

[ktosiaczek]

a mnie przerażają odpowiedzi w tym wątku.
Czy gdyby chodziło o Wasze dziecko, również widzielibyście w takich jego wypowiedziach oznakę przyszłej mądrości, zdolności do refleksji przyszlego filozofa i inteligenta, i w ogole by Was to nie zaniepokoiło???
Dla mnie "chcę umrzeć " w ustach 5 letniego dziecka byloby wystarczającym sygnalem, ze dzieje się coś niedobrego. Niechęc do pzredszkola, chodzenia do szkoly a pozniej pracy - musi byc jakas przyczyna, ze czynnosci dnia codziennego jawią się temu dziecku jako pozbawione sensu. I oczywiscie, ze to nie jest smieszne, dzikoozko, To jest bardzo niepokojące.

[dzikoozka]

No właśnie przeraziło mnie to stwierdzenie
Mam nadzieje, ze to bardziej przez jego poranne niedospanie
(chciałby sobie jeszcze pospac) i niezadowolenie z powodu pobudki, a
nie faktyczna niechęc do zycia. W gruncie rzeczy moje dziecko ma
raczej przyjemne życie...do niczego (oprócz chodzenia do
przedszkola) sie go nie zmusza.

[uhu_an]

zgodzilabym sie z toba. ja bym sie rpzyjrzala rodzicom, jak traktuja
oni sami zycie- czy praca nie jest obowiazkiem, moze nie sprawia
satysfakcji i po prostu o tym czesto mowia. Dzieci sa "odbiciem"
rodziców.ich podejscie do zycia, czesto podswiadome, albo
zakomuflowane w jakis sposob, i przez nich smaych co rpawda
niezauwazane jest przez dzieci jak najbardziej odczuwalne.Moze nawal
oboeiazkow u dziciaka, moze robi duzo rzeczy, ktorych nie lubi, a
jest zmuszany.

[vandikia]

Na tym etapie to chyba trzeba mowic, ze zycie jest piekne i ze duzo
dobrego go spotka - a nuz się sprawdzi :)

Ogolnie powiedzial to, o czym pewnie wielu doroslych mysli :)

[dzikoozka]

Jego co i rusz spotykają miłe rzeczy :))
Dostał jajko niespodziankę, poszliśmy na spacer, do smykolandii,
a im ma lepiej, tym mniej sie cieszy...

[vandikia]

moze wlasnie w tym rzecz? ze im wiecej ma, to tym mniej sie cieszy,
bo nie musi na to "zapracowac"? moze sprobuj go jakos zmobilizowac
do aktywnosci i do tego, by zaslugiwal na przyjemnosci nie tylko
dlatego, ze jest dzieckiem, ale dlatego zeby cos robil. a ten sport
tez go nie cieszy?
trudna sprawa z takim malym brzdacem :/
moze w majowy weekend przyjedziesz do mnie z nim kolejką? zawsze
jakas atrakcja :)

[dzikoozka]

Dokładnie, tak tez stwierdziłam, za łatwo mu wszystko wpada i nie
ceni tego :) a z zajeć się cieszy, lubi na nie chodzić :)
Dzięki za zaproszenie, chętnie skorzystam jak nie wypalą plany bo
juz zapraszałam rodzine z Kraka do nas :) bedzie kuzynostwo, bedzie
wesoło, a jak nie przyjedzie mogłby byc smutny

[vandikia]

No, to jesli bedziesz miala czas i ochote, to zapraszam. Ja jestem
caly weekend najprawdopodobniej w domu, jednego dnia maja wpasc
znajomi, ale jeszcze nie wiem ktorego, wiec bysmy sie dogadaly. A
jesli nie, to mam nadzieje, ze goscie rozruszaja troche malego, moze
ma jakies przesilenie wiosenne i dziecięcą chandrę?
Jak bedzie powtarzal czesciej, to pewnie trzeba bedzie zasiegnac
rady i specjalisty, a jesli to taki jednorazowy wybryk, to chyba nie
ma sensu martwic sie teraz, co bedzie przechodzil w wieku
dojrzewania.. bo si ekobito wykonczysz takim mysleniem, nie ma co
sie martwic na zapas. Obserwacja i czulosc i bedzie dobrze :)

[dzikoozka]

Dzięki Vandzia za wsparcie :)))
Dam ci znać (a masz Ty wokle tel czy sie jeszcze nie dorobiłaś?)

[vandikia]

:) mam tel nowy, wysle Ci na prv :)

[uhu_an]

No wlasnei, a moze twoj dzieciak jest samotny. zabawy, zajecia tc,
ale moze mu brakuje czegos innego, kontaktu ....z rodzicami. dac
zabawke, czy cos innego to nie problem, dac siebie, jest
trudniejsze. Moze jestes zapracowana i tego nie widzisz, zdarza sie.
Moze wystarczy z nmim pobyc, tak po prostu.
oczywiscie to jest tylko hipoteza, nic wiecej.

[kropeczka455]

dzikoozka napisała:

> Jego co i rusz spotykają miłe rzeczy :))
> Dostał jajko niespodziankę, poszliśmy na spacer, do smykolandii,
> a im ma lepiej, tym mniej sie cieszy...

A może po prostu jest za bardzo rozpieszczony !!
Szantażuje .... aby mieć jak to sama nazwałaś "lepiej".
Mały cwaniak !!!
Pewnie popełniłaś błędy wychowawcze i przydałaby się super niania!!

[malutka_kropka82]

Dzikoozka, jestem pedagogiem i powiem Ci, że takie filozofowanie
jest u 5 latka jak najzupełniej normalne :) Jedyne, co możesz mu
odpowiedzieć, to to, że ma rację, ale oprócz chodzenia do
przedszkola, szkoły i pracy jest w życiu tyle fantastycznych rzeczy
do zrobienia.

[dzikoozka]

tak właśnie sie starałam mu wytłumaczyc :) po południu zapytam sie
go, czy nadal nie chce mu się żyć ;)

[malutka_kropka82]

jak byłam mała, to też się nad tym zastanawiałam :) Po co się żyje,
skoro i tak się umiera. Dziecko jest normalne i myślę, że nie masz
powodu do niepokoju.

[dr.verte]

malutka_kropka82 napisała:

> Dzikoozka, jestem pedagogiem i powiem Ci, że takie filozofowanie
> jest u 5 latka jak najzupełniej normalne :)


Hehe odezwał się magisterski "autorytet".

[mnop2]

Powiedz, że przedszkole, szkoła i praca to nie głowny cel i składowa
życia, ale, że istnieją również inne duże obszary do
zagospodarowania na przyjemności, hobby, zabawę, rozwój. Daj
przykład swoim życiem :)

[dzikoozka]

hihihi to ost. zdanie - chetnie bym mu dała, ale ciagle jestem
zajęta - dzieckiem ;))
Naprawdę to ze chodze na sport to wyłącznie dlatego, ze mam zajecia
razem z nim w tym samym czasie i obiekcie. A poza tym - zero czasu.

[mnop2]

dziecko patrzy na Ciebie i uczy się...
Zobacz jakie masz przekonania o świecie (pracy, celach, życiu), co
przekazujesz dziecku i ewentualnie zmień.
I baw się! :)

BTW, zapytaj co się dzieje w przedszkolu, może też pszeczkole do
doopy, albo dziecko ma jakiś problem, porozmawiaj z przedszkolanką.

urodziłaś geniusza

[widokzmarsa]

ja potrzebowałem 15 lat by to zauważyć a 35 lat by do tego dojrzeć:)

[dzikoozka]

:(( geniusze nie kończą najszczęśliwiej

[kochanica-francuza]

dzikoozka napisała:

> :(( geniusze nie kończą najszczęśliwiej
Eee, jak którzy.

Nie geniusza, tylko dziecko nadwrażliwe.

[poecia1]

Może małego filozofa wychowasz?

[dr.verte]

to jakieś mądre dziecko , kup mu playstation może zmieni podejście

[dzikoozka]

dziekuję bardzo, juz teraz jakby mógł to by nie odchodził sprzed
kompa,

[dr.verte]

dzikoozka napisała:

> dziekuję bardzo, juz teraz jakby mógł to by nie odchodził sprzed
> kompa,
>

Alee wiesz co , ja też taki byłem...jeśli Cię to pociesza ;-))

[dzikoozka]

:DDDD nie pociesza, bo jestes pesymista jakich mało :))

[kochanica-francuza]

Ou. Dziecko z weltschmerzem. Ciężko będzie.

Spytaj go, co lubi, co uważa za piękne.

[dzikoozka]

Jazde na rowerze, samochody, motory i mamusie :))

[kochanica-francuza]

dzikoozka napisała:

> Jazde na rowerze, samochody, motory i mamusie :))

No, to powiedz mu, że całe życie będzie się mógł tym zajmować.

[dzikoozka]

Bingo :)) synowa mnie przeklnie ;))

[kochanica-francuza]

dzikoozka napisała:

> Bingo :)) synowa mnie przeklnie ;))

:-)))))

[ja2210]

hahahaha, masz cholernie bystrego dzieciaka Ci powiem:)

[minasz]

powiedz mu niech kombinuje od najmłodszych lat dobrze sie ustawi to nie bedzie
musiał jak frajer pracowac

[kochanica-francuza]

minasz napisał:

> powiedz mu niech kombinuje od najmłodszych lat dobrze sie ustawi to nie bedzie
> musiał jak frajer pracowac

Jasne, a potem mamusia będzie odwiedzać w pierdlu synka-handlarza narkotykami en
gros

[alpepe]

moje dziecko się tak bawi: ona ma na imię Milenka i nie ma mamy, bo jej mama
umarła. Albo: chciałabym umrzeć, to bym nie musiała sprzątać. Mnie to jakoś nie
niepokoi, gorzej, jak chce, by ją wiązać i kneblować, wtedy wszyscy, których ona
o to prosi, czują się jakoś tak nieswojo.

[dr.verte]

BDSM w takim wieku, co za perwersja..

[alpepe]

jaki w tym wieku? Już od ponad 2 lat!!! Na dodatek to jakaś modna zabawa w
przedszkolu mojej córki. Skrzyw(dz)(o)na bertrada tu pewnie zobaczy obóz
koncentracyjny i syndrom sztokholmski, chłe, chłe.

[dr.verte]

te publiczne przedszkola to wylęgarnia degeneratów

[uhu_an]

ni nie wiem, czy to jest tylko zabawa. Wg mnie to jest jakis
komunikat. po cos to dziecko tak robi i to przy wszystkich. moze
chce byc zauwazona w jakis sposob. duzo samobojców wlasnie tak
szantazuje innych, wlasnie tylko po to aby inni/rodzina sie nim
zaopiekowala, zauwazyla.

[alpepe]

tak, na pewno, zważywszy na fakt, że ja w zasadzie byłam przy dziecku do jej
pójścia do przedszkola i jestem przy niej poza tym stale, to na pewno takie
zabawy mają podłoże autodestrukcyjne i mam w domu przyszłą samobójczynię.
Masz kilkuletnie dziecko?
Pozwól mi zgadnąć, nie. Na dodatek nie masz kontaktu z kilkulatkami.
Ta, matka mojej kilkulatki może nie jest do końca normalna, ale co do jej
dziecka to jestem pewna, że z nią jest wszystko okej, nawet za bardzo jest "do
przodu".

[avital84]

Z tego co pamiętam to nie jest normalne dla tak małych dzieci.
U mnie takie myśli zaczęły przychodzić dopiero jak miałam jakieś 8 lat. ;) Ale
ja nie chodziłam do przedszkola. ;) Musiał się takiego toku rozumowania nauczyć.
Jeżeli nie od Ciebie to może z mediów. Może ogląda nie te filmy, seriale, które
powinien. A odpowiedzieć trzeba chyba, że po to należy wstawać rano do
przedszkola i szkoły, by kiedyś dzięki swojej mądrości i nauce można było
wstawać do pracy później. :)

[avital84]

A i mnie również też to przeraża jak kogoś powyżej, że takie stwierdzenie
usłyszane z usta małego dziecka jest przez większość odbierane jako przebłysk
geniuszu. Ja bym się raczej martwiła, że może mieć tendencje do popadania w
depresje itd. Ale nie wyolbrzymiałabym chyba tego jeżeli sprowadza się to do
jednego tekstu. Dzieci w tym wieku szybko się uczą, łapią słowa, zwroty, tok
myślenia. Kiedy mówią do matki 'Ty qurq...' bo i tak się zdarza to nie oznacza,
że zdają sobie sprawę z tego co to tak naprawdę oznacza.

[demonii.larua]

Mój też miał taka fazę w wieku lat około pięciu.
Potem naszło go zupełnie nie dawno, ale doszły do tego głębsze przemyślenia
dotyczące sensu życia... efektem były dłuuugie rozmowy, ciekawe bardzo :)
Zadziwiające jak takie młode stwory potrafią widzieć świat.
Zawsze z nim rozmawiałam wtedy o fajnych rzeczach, które może robić, poza
"obowiązkami" pytałam co dla niego ma sens...na każdy jego argument (ten "bez
sensu") usiłowałam znaleźć kontrę - choć łatwo nie było. Trudno mi było mu
wytłumaczyć dlaczego umierają dzieci.

hihi a ja co mam powiedziec?

[agamadrid]

opiekujac sie 3,5letnimsynkiem kolezanki maly ogladajac szreka
stwierdzil ze fiona jest gupia bo ma cycki

[kochanica-francuza]

agamadrid napisała:

> opiekujac sie 3,5letnimsynkiem kolezanki maly ogladajac szreka
> stwierdzil ze fiona jest gupia bo ma cycki

czuję tu wpływ tatusia-maczo

[agamadrid]

[jedenkruczek]

Prawdę mówiąc to nie wiadomo jakie jest i jakie będzie w przyszłości
znaczenie tych cech które teraz objawia. I nie muszą one wypływać z
jego obecnej sytuacji i twoich, czy innych rodzinnych sytuacji i
doświadczeń. Ja wierzę w reinkarnację i coraz bardzej jestem
przekonany, że przychodzimy na świat już z gotową osobowością, która
jest wynikiem naszych "poprzednich" żyć; w zasadzie psychologiczne
doszukiwanie się wpływu np. matek na charakter już mnie nie pociąga.

Może ma zacięcie filozoficzne a może po prostu nic go nie pociąga,
nie daje się porwać swoim pragnieniom, w zdarzeniach nie ma dla
niego wymiaru emocjonalnego wiec nie mają dla niego znaczenia i
sensu, a może po prostu nie chciało mu się rano wstawać i myć zębów
i bardzo inteligentnie zaatakował ciebie, bo czyż jest coś bardziej
bolesnego niż powiedzieć matce, że nie chce się żyć (po prostu ci
przywalił za to, że go "dręczyłaś").
Jakkolwiek by nie było powinnaś zrobić to co powinna zrobić każda
Matka dla swojego synka (przyszłego mężczyzny), nauczyć go tego co
kobiety mają w sobie, a wielu mężczyzn musi się nauczyć - tego, że
miłość do bliskich (choć nie tylko) wiąże się obowiązkiem. Moim
zdaniem to daje siłę i prawdziwe zakorzenienie w życiu.
Staraj się stwarzać sytuacje w których będziecie razem coś robić,
pozwalaj aby ci pomagał, lub nawet prowokuj, proś go o pomoc tak aby
wytworzyć i umacniać w nim chęć i przyjemność z pomagania.
Rozpraszaj jego ewentualną chęć do samotnikowania, a wzmacniaj
kooperatywność z innymi. Bycie z innymi i wynikające z tego
obowiązki będą w przyszłości pomagać mu wyjść z ewentualnych
problemów.