Anna Mazurkiewicz

[Gość: deeva]

Podziwiam Panią Mazurkiewicz i trzymam za nią kciuki.

[Gość: Marita]

Doskonale rozumiem pani odczucia.Moi staż onkologiczny wynosi
22 lata (strona prawa) + 15 (lewa do tego 3 lata chemii.Należe
do osób ,ktore uważają ,że wszystko muszą zrobic same ,bo nikt
nie zrobi tego równie dobrze.Choroba dopadła mnie w
momencie ,kiedy młodszy syn miał zdawać na studia.Starałam się
robić dobrą minę do zlej gry i uspakajać rodzinę.Spotkalam się
z zyczliwością otoczenia ,ale i sama starałam sie "zachowac
twarz.Nie zrezygnowalam z pracy ,do minimum skróciłam
zwolnienia.Uważam ,że tylko silna motywacja i wola przeżycia
daje szansę.Serdecznie pozdrawiam.

[Gość: gosc]

Pani Marito,
Potrzebuje pomocy- roznych konkretnych informacji nt leczenia raka piersi w
Polsce ( mieszkam za granica ale rozwazam powrot do Polski). Prosze o kontakt
na adres [e-mail].

[Gość: joanka]

Dziekuje za ten artykul i zycze pani Ani duzo zdrowia, pogody
ducha i wytrwalosci. Trzymam kciuki.

[Gość: Barbara]

Pani Anno, jestem z Panią, jest Pani bardzo dzielną kobietą!
Czytając wywiad z Panią płakałam, ale przecież jest tam też
ogrom optymizmu. Te łzy dlatego, że sama jestem 8 miesięcy po
operacji i radioterapii. Odnalazłam w Pani słowach siebie i
swoje przeżycia. Optymizm dlatego, że też poczułam wielką siłę w
sobie i zamierzam jeszcze długo żyć! Wróciłam do pracy tak
szybko jak było to możliwe i patrzę w przyszłość z uśmiechem.
Bardzo serdecznie pozdrawiam i życzę duuuuużo zdrowia!

[Gość: Anna]

Pani Barbaro, dopiero teraz przyszło mi do głowy, że mogły przyjść jakieś mejle
po tym tekście. Pozdrawiam serdecznie i życze dużo siły!
Anna Mazurkiewicz

zycie to nie zart

[Gość: as]

szkoda ze trzeba powaznych tragedii losu zeby zrozumiec co jest
wazne a co nie ma znaczenia. Zycie jest wazne, a reszta...tylko
wytlumacz to szpanerom albo bandytom.

[tulpe1]

Pani Aniu.Dziękuję za książkę.
Dziękuję także za "starą"Filipinkę, której byłam kiedyś wierną
czytelniczką.Dziękuję także za bohatera książki Martę, która
jest chyba odzwierciedleniem pani Danuty W., której
rubrykę "Puchowa kołdra" po prostu kochałam.
pozdrawiam i życzę siły, optymizmu
ania