tangoinharlem
29.06.08, 16:08
Jesteśmy małżeństwem od 7lat, mamy dwójkę ślicznych dzieci, swoją
firmę, mieszkanko, no kurdę idylla... Jedyny problem w tym, że mój
mąz na linii dzieci-tata nie okazuje żadnych uczuc czy nawet
najmniejszego zainteresowania... Przed porodem (żeby było ciekawiej-
ciążę zaplanowaliśmy) postanowiliśmy oczywiście zamieszkac razem,
ale kiedy okazało się, że ciąża będzie mnoga ulegliśmy argumentacji
moich teściów o zamieszkaniu w ich dużym domu oraz ich pomocy
podczas tych pierwszych paru miesięcy. Po urodzeniu Ady i Kuby
zaniepokoiło mnie, że mąż nie okazuje żadnego zainteresowania
niemowlętami. Nie chodzi o branie udziału w ich pielęgnacji,
wstawaniu w nocy itp. Tu rozdział był prosty- mąż rozkręca firmę, ja
i teściowie zajmujemy się maluchami. Jemu po prostu nie zdażyło się
samemu z siebie podejśc do dzieci, przytulic, pogłaskac. Miałam
wrażenie, że traktuje je bardzo instrumentalnie, są to dobrze i już.
Próbowałam porozmawiac z teściową i moją mamą ale stwierdziły, że
może przesadzam. W końcu sama zaczęłam tak myślec.
Potem sprowadziliśmy się do własnego mieszkania i myślałam, że taka
bardziej intymna, rodzinna atmosfera coś zdziała. Nie zdziałała.
Dzeci mają już po 5lat, dobrze się rozwijają, są inteligentne i
zaczynają zachowywac się w stosunku do taty jak on do nich- "nie
zwracamy na siebie uwagi". Mąż ostentacyjnie nie odpowiada na ich
pytania (zresztą już ich jemu nie zadają), ignoruje ich obecnośc,
nie mówiąc o okazywaniu czułosci. Nie mogę zrozumiec, jakim cudem
inteligentny człowiek, za którego wyszłam, może byc czuły,
wyrozumiały i opiekuńczy w stosunku do mnie, a w tak okrutny sposób
traktowac swoje dzieci... On w ogóle nie widzi problemu, już nie mam
siły prowadzic rozmów i kłótni na ten temat, one zapewne doprowadzą
do rozpadu tego małeństwa. Do psychologa pójśc ze mną nie zamierza,
więc sama bawiłam się w psychologa. Myślałąm, że ma może jakieś złe
doświadczenia ze swoim ojcem, ale teśc jest cudownym człowiekiem,
świetnie zajmował się naszymi maluchami, a jego drugi syn jest
wspaniałym ojcem dla swojej córeczki...Pomyślałam nawet, zemoże mąż
ma jakieś urojone wątpliwości co do ojcostwa, uwłaczając sobie w
kłótni zaproponowałam, że możemy zrobic odpowiedni test. Spojrzał na
mnie jak na wariatkę i wyszedł z pokoju. On dalej uważa, że uroiłam
sobie ten problem. Tymczasem Kubuś wczoraj po tradycyjnej kąpielowej
wymianie zdań między nami ("ja cię kocham bardziej, a nie bo ja"), w
końcu zapytał "a czemu tata mnie nie kocha?". Już gorzej chyba byc
nie może, ja kocham swojego męża, ale ta rodzina staje się toksyczna
dla dzieci. Nie mam pojęcia co robic...
