Decyzja należy do Ciebie.

[kwestia.wyboru]

Patrzysz na swojego faceta i widzisz, że to chyba inny facet niż ten, za
którego wychodziłaś za mąż? Nie stara się porządnie wyglądać, siedzi przed
telewizorem, nie rozmawia z Tobą, no po prostu jest inny. Ale jesteś z nim
mimo wszystko. To jest Twój wolny wybór, Twoja decyzja co zrobisz. Czy stać
Cię na podjęcie odpowiedniej decyzji? Kochasz go jeszcze?

[Gość: Xanatos]

Ludzie popadają w stagnację. Nie zmieniają się i przez to zaczyna narastać
między nimi nuda. Myślą, że druga osoba już do nich przynależy, ale niczego się
nie ma na własność. Szczególnie dugiej osoby. Nie chcą być sami. Ostatnio
rozśmieszyło mnie coś. Mój kumpel rzucił dziewczynę. Nie kochał jej już.
Lubiłem ją. Zadzwoniłem z dwa razy żeby spytać jak się czuje. Ona na to, że
dziwnie, bo nigdy nie była sama i pyta po co się tak nią interesuje, bo to może
się dla mnie "źle" skończyć, sic... Ludzie szukają na oślep, aby tylko nie być
samotnymi. Jeśli już znajdą z wygody zostają przy tych, których myślą że
kochają (może kiedyś kochali). Siła przyzwyczajenia.

[pas.ja]

siła przyzwyczajenia?
to jedna z gorszych motywacji utrzymywania związku.

[Gość: lola]

Nie pozostaje nic innego jak co pare lat wymieniac na lepszy model.
KAZDEMU po latach w zwiazku mozna zarzucic ze sie zmienił, rzeczjasna na
niekorzysc, bo z reguły człowiek jak sie starzeje to raczej nie pieknieje,
tyje a nie chudnie, itd.Nie wymagajmy od ludzi zeby po paru latach bycia ze
soba godzinami patrzyli sobie w oczy jak to było pare lat wczesniej, pasjami
prowadzili rozmowy, itd.
Oczywiscie nie nalezy godzic sie na marazm, stagnacje, bylejakosc, ale
stereotypowa zona w papilotach i facet z puszką piwa nie muszą byc dramatem,
jak z reguły sie uwaza.

[Gość: Xanatos]

Nie wymagajmy od ludzi zeby po paru latach bycia ze
> soba godzinami patrzyli sobie w oczy jak to było pare lat wczesniej, pasjami
> prowadzili rozmowy, itd.



I to jest błąd, że nie wymagasz... wbrew pozorom to wcale nie jest takie trudne.

[Gość: lola]

No, według mnie jest raczej trudne.Wczesniej człowiek jest tajemnica, dlatego
staramy sie w tych rozmowach go poznac, z biegiem czasu znamy na wylot jego
zdanie na dany temat i te rozmowy sa juz oszczedniejsze. Co do patrzenia sobie
w oczka, tego nie wymagam i wcale mi tego nie brakuje, ani troche.

[Gość: Emi]

Poza przyzwyczajeniem do tej drugiej połówki mamy jeszcze na uwadze
dobro naszego dziecka . Mamy ochotę na małe szaleństwo , ale obawiamy
się dalszych konsekwencji , pojawia się wiele niepokojących pytań :co
potem , jaka będzie reakcja najbliższych ? jeśli zostanę sama z tym
problemem , to czy podołam temu ? Te obawy sprawiają , że najczęściej
nadal tkwimy w tzw. chorym związku , a zastawianie się dobrem
dziecka jest w rzeczywistości egoistycznym zapewnieniem sobie pewnej
stabilizacji życiowej.Nie oszukujmy się , każdy chce zapewnić sobie
bezpieczną przyszłość , a nie tylko ciągle żyć miłością i dniem
dzisiejszym .Jutro jest NOWY DZIEŃ .

[betty-bt]

no tak, ale z drugiej strony patrzac, kazdy ma prawo do szczescia i takie
trwanie ze soba z poczucia obowiazku, przyzwyczajenia, checi zapewnienia sobie
bezpieczenstwa itp.. prowadzi jedynie do nieszczescia i na dluzsza mete sie nie
sprawdza.
zycie mamy jedno i jesli nie jestesmy zadowoleni ze niego, to nalezy je
zmienic. i wcale nie trzeba robic tego kosztem innych. pozostajac w obumarlym
zwiazku, z niekochanym partnerem oszukujemy go i odbieramy mu szanse na
odnalezienie nastepnego szczescia. zadne uczucie nie jest wieczne. nie wierze w
to.

[wal.demar]

Poszukiwanie nowości i 'lepszego modelu' zawsze odbywa się kosztem dziecka
(jeśli oczywiście są dzieci w związku). Moim zdaniem trzeba zawsze postawić
sobie pytanie, czy chciał(a)byś zapewnić dziecku spokojne rodzinne życie, czy
piekło rozwodu i mękę życia z jednym z rodziców. Czy sam(a) chciał(a)byś żyć w
takim niepełnym związku? Niestety taka jest prawda, jeśli tworzymy nowe życie,
to jesteśmy za nie odpowiedzialni. Musimy żyć dla innych, a nasze życie jest na
drugim planie.
pozdrawiam

[betty-bt]

zgadzam sie z toba wal.demar, ale musisz wziac pod uwage, ze istnieja zwiazki,
ktore sa bardziej szkodliwe dla wspolnych dzieci, niz rozwod czy rozstanie.
czasem ta granica jest golym okiem niazauwazalna a konsekwencje, jakie ponosza
w rzeczy samej niewinne dzieci wodoczne sa po latach.
niektorzy wykorzystuja fakt iz posiadaja dzieci tylko i wylacznie z
egoistycznych powodek. zaslaniaja sie dziecmi, nie majac wcale na uwadze ich
dobra.

[plucha]

Lola ma rację. Każdy związek podlega zmianom w czasie swojego trwania,
zmieniają się ludzie, zmienia się charakter związku - już nie szaleńczy,
ognisty romans, ale spokojne, codzienne życie. Czy to oznacza, że to zmiana na
gorsze? Czy całe życie ma być pasmem nieustającej namiętności i szaleństwa ?
Mój mąż po 15 latach faktycznie czasem siedzi przed telewizorem z piwem, ja
obok z książką (i też z piwem ;)) i zdarza się, że nie rozmawiamy przez cały
wieczór. I co z tego? Kocham go i on mnie kocha. Nie musimy ze sobą bez
przerwy być, nieustannie rozmawiać, kochać się, patrzeć w oczy i trzymać za
rączki. Mamy tę spokojną pewność, że należymy do siebie. Nie chcę przez to
powiedzieć, że nie mamy potrzeby o siebie i nasz związek dbać - to wiadomo, ale
ta dbałość przejawia się raczej w innych aspektach życia, może bardziej
przyziemnych i praktycznych, ale dających miłe poczucie stałości i
bezpieczeństwa.
Z wiekiem maleje chęć do przygód, a rośnie zapotrzebowanie na święty spokój -
jak mawiał Duńczyk ;))

[Gość: lola]

W 100 % popieram, tak własnie mysle i tak odczuwam.

[cytrynowa.babka]

Moj maz nie siedzi przed telewizorem tylko gotuje, pierze i chodzi na zakupy.

[betty-bt]

cytrynowa.babka napisała:

> Moj maz nie siedzi przed telewizorem tylko gotuje, pierze i chodzi na zakupy.

mniam! na wypadek gdyby ci sie znudzil, albo z jakejkolwiek innej przyczyny
chialabys go wymienic to oddaj prosze w me dobre rece ;)))
wal do mnie mailem. ustawimy sie i nawet go odbiore ;-)

pozdr.

[plucha]

cytrynowa.babka napisała:

> Moj maz nie siedzi przed telewizorem tylko gotuje, pierze i chodzi na zakupy.

Przepraszam, czy to jest żywy człowiek, partner, którego kochasz, czy rodzaj
robota kuchennego? Obecnie kobiety uważają, że facet powinien zajmować się w
domu wszystkim, a jeszcze przynieść w zębach pieniądze. Szczycą się - a mój to
pierze, a sprząta, a dziećmi się zajmuje. A potem lamentują, że ma romans, że
odszedł do innej itd.
A może trzeba pozwolić mu czasem poleżeć (przysłowiowo) z piwem przed
telewizorem, czasem samej, bez awantur, sprzątnąć rzucone pod fotel skarpetki,
podać śniadanie do łóżka, czekać z obiadem, kiedy wraca z pracy? W końcu faceci
to też ludzie, czasem niech się poczują panami stworzenia.

[Gość: Anna]

Mój mąż też siedzi najczęściej przed telewizorem i wogóle się nie odzywa. Nigdy
nie był rozmowny, chciał rozmawiać tylko o tym,co mu pasowało, moje odczucia
się nie liczyły, to były moje "fanaberie".Teraz to już wogóle nie można z nim
porozmawiać, i nawet może tak jest lepiej. Niestety często myślę o tym, że
chyba lepiej by było gdybym była sama w życiu, ale nie boję się podjąć taką
decyzję. Bo są dzieci, bo mi go żal wyrzucić, bo liczę na to , że mi może coś
w domu pomoże,a co to zmieni że nie będzie ze mną mieszkał? Co innego gdybym
kogoś miała. Wtedy pewnie łatwiej podjąć taką decyzję!

[megxx]

Albo, gdyby się okazało, że on kogoś ma. Wtedy powstałby impuls, który
spowodowałby zmianę tego codziennego marazmu i wtedy byłoby łatwiej zrobić ten
krok do zmiany.
A z drugiej strony, jeżeli partner zmienił się nam na tą nudniejszą stronę,
albo znudził się żywcem, to co, mam powiedzieć: Wiesz może się wyprowadź, bo
jakoś nudą wieje w naszym związku?
Mój osobisty mąż zapewne spojrzałby na mnie i zapytał, czy może mam gorączkę?
A dla sprawdzenia, czy wiem, co mówię na pewno nie wyprowadziłby się, czekałby
na jakis nakaz. A czy mnie się chce sprawdzać, czy lepiej byłoby mi bez niego
niż z nim?
O sobie wiem, że tylko jakaś bardzo poważna sprawa zmusiłaby mnie do
rozstania, to chyba oznaka słabości, bo pozostawiam mężowi szerokie pole
wolności i luzu, a powinnam była posłuchać zamężnych koleżanek(gdy ślubowałam):
tylko kaganiec i krótka smycz::):)Ale wtedy wydawało mi się, że nie chciałabym,
żeby partner robił tylko to co ja chcę, żeby czuł się ograniczony, a z
perspektyw lat- widzę, że to nie byłoby takie głupie. :)

[Gość: lola]

Napisz prosze dlaczego teraz uwazasz ze ta smycz to własciwe podejscie? Ja
stosuje twoja metode, tzn. swoboda i luz i widze same plusy, ale moze czegos
nie wiem?

[megxx]

Tak przyzwyczaiłam, że sobie poradzę, że czuwam nad wszystkim, że gdy on był
zajęty(i ja też), to i tak sobie dałam radę.
Moja odpowiedzialność pozwala jemu poluzować swoją odpowiedzialność, on
wyjeżdża, nie musi organizować nam życia, ja wyjeżdżam, on sie zgadza, ale w
oczach wyczuwam:powiedz co i jak(co do jedzenia, co do załatwienia).
Rozpuściłam totalnie.
A powinno być tak:
ścisłe współdziałanie w sprawach domu i dzieci(bez uników)
wykonywanie również moich zaleceń( a nie udawanie głuchego )
i najlepiej odgadywanie co niektórych moich oczekiwań :))

Trochę żartuję, ale po latach małżeństwa widzę, że to co nie weszło w nasze
życie na samym początku jako norma dla niego, stało sie moja powinnością.
A nie mówię już o tematach, które wypłynęły potem: metody wychowywania dzieci,
poglądy na temat poziomu edukacji itp..
A może nic nie dałoby się zrobić inaczej?
Chociaż, wiem, że ja pod wpływem męża bardzo się zmieniłam, opuścił mnie taki
młodzieńczy bunt, ale może to nie jego zasługa, a tylko stabilnego seksu?

[Gość: lola]

Ale z tego co piszesz to nie on sie zmienił tylko tobie przestało jego
zachowanie odpowiadac.Bardzo czesto własnie kiedy juz porywy namietnosci mina,
okazuje sie ze tak naprawde to nasz partner nas irytuje, jego wady do tej pory
wybaczalne, nagle stanowia dla nas ogromny problem.Patrzymy na niego i
zastanawiemy sie , jak mogłam za niego wyjsc!
Takie kryzysy to chyba nagminne zjawisko i albo damy rade uporac sie z tym,
albo sie rozstajemy i szukamy na nowo miłosci.
Miłosc według mnie ma wiele etapów, to ze wygasaja uczucia wielkiego
pozadania, to normalne, wtedy dopiero zwiazek wystawiony jest na wielką próbe-
albo akceptujemy te nieuchronna prawidłowosc, albo szukamy na nowo
tego "dreszczyku" emocji.
Ja wole miec poukładane zycie, z kims kogo dobrze znam, niz na nowo przezywac
niepokoje młodego zwiazku(czy naprawde mnie kocha, czy na pewno mu sie
podobam, czy mnie nie zdradzi- tyle pamietam z moich rozsterek, były chwile
cudowne ale było tez wiele wiele stresu, nie chciałabym znowu tego
przechodzic).
Oczywiscie , gdy wkracza nienawisc, to lepiej sie rozstac niz tkwic w takim
chorym układzie, ale sam argument nudy w zwiazku według mnie nie jest powodem
wystarczajacym by rozbijac rodzine, a zwłaszcza gdy ma sie dzieci.

[plucha]

Gość portalu: lola napisał(a):

>> Ja wole miec poukładane zycie, z kims kogo dobrze znam, niz na nowo
przezywac
> niepokoje młodego zwiazku(czy naprawde mnie kocha, czy na pewno mu sie
> podobam, czy mnie nie zdradzi- tyle pamietam z moich rozsterek, były chwile
> cudowne ale było tez wiele wiele stresu, nie chciałabym znowu tego
> przechodzic).

No z ust mi to wyjęłaś! Dokładnie tak samo sobie myślę.
pozdrowienia,
pl

[megxx]

I chociażby z takiego tytułu zgadzam sie na nudę:)

No nie jest tak źle, po prostu nauczyłam sie, że życie moje to wiele, wiele
więcej niż mój mąż i dzieci( zwłaszcza jak takie wielkie jak moje:).
I w związku z tym nie uważam mojego życia za nudne.

Ale, czy wątek nie może obejmować tematu szerzej? Czy jesteśmy w stanie
powiedzieć było miło i zacząć na nowo? Czasem miałabym ochotę?

[kwestia.wyboru]

megxx napisała:

> Ale, czy wątek nie może obejmować tematu szerzej? Czy jesteśmy w stanie
> powiedzieć było miło i zacząć na nowo? Czasem miałabym ochotę?

to, czy chcesz zaczynac na nowo zalezy od Ciebie samej. czy naprawde masz na to
ochotę? a czy tzw. 'skok w bok', krótkoterminowy, jednorazowy nie byłby
takim 'oddechem', chwilą zapomnienia, po której na partnera/męża spojrzałabyś
zupełnie inaczej? 'skok w bok'? Twój czy męża/partnera? czy byłby do
zaakceptowania?

[Gość: ada]

Rany ulyszalam glos ostrzegawczy ktory pokazal mi moj obecny zwiazek za kilka -
kilkanascie lat.
Tylko tak trudno odejsc juz teraz,chociaz to wiem to powiedz mi ze lepiej
teraz niz ...