ciąża a praca?

[mordeczka88]

jak tam Wasze poglądy? w pewnym okresie ciąży przestajecie pracować,
potem urlop macierzyński albo rezygnacja całkowita i skupienie się
na nowym członku rodziny?
czy przeciwnie, dziecko-tak, ale nie kosztem kariery? praca "do
kiedy się da" i potem szybki powrót?
czy da się pogodzić te dwie rzeczy? niech mi któraś powie z
doświadczenia uczciwie...:)

[czarna.dalia76]

nie zawsze mozna pracowac do samego konca
duzo zalezy od tego jak ciaza przebiega
a to sprawa bardzo indywidualna
ja przez pierwsze 3 mce ciazy fatalnie sie czulam i bylam na
zwolnieniu pozniej zas cudownie i pracowalam do 8 mca ciazy
po porodzie przez 6 mcy bylam z dzieckiem w domu i to sa chwile
ktorych nie zaluje
pozniej z checia wrocilam do pracy

[mordeczka88]

rozwiązanie prawie idealne, nie biorąc pod uwagę pierwszych 3
miesiecy-których nie zazdroszczę ;)
obawiam sie z jednej strony zbytniego skupienia na dziecku, już mam
bzika a co bedzie potem a z drugiej że strace szansę na osiągnięcie
czegoś, nie wiem czy bede potrafiła to pogodzić

[czarna.dalia76]

a jestes teraz w ciazy czy moze zostalas wlasnie matka?

u mnie sytuacja wygladala tak, ze moglabym i nawet rok byc z
dzieckiem, bo mam wyrozumialego pracodawce, moglabym wziac urlop
bezplatny
ale po tych 6 miesiacach po prostu zabraklo mi ludzi, pracy, czegos
innego niz tylko kupki i zupki
a jak mama jest szczesliwa to i dziecko

[mordeczka88]

jestem dopiero i to na samym początku :)
a że była to nieplanowana to mam pełno obaw, jestem dość młoda i nie
wiem czy podołam, dziecko to duże wyzwanie i odpowiedzialność i
gdzie tu czas na własną samorealizację?
może głupie pytanie...ale odpowiedź pewnie sama z czasem znajdę..:)

[mahadeva]

dokladnie... bylo sie nie decydowac na dziecko jesli boisz sie w nie
zaangazowac i boisz sie o brak kariery
z tego co wiem dziecko nie przeszkadza ani karierze ani szczesciu,
to pozory
ja nie mam dziecka, zaczelam dobrze, ale sie po kilku latach
wypalilam wiec na jedno wychodzi

[czarna.dalia76]

mahadeva, czytaj ze zrozumieniem
przeciez ona pisze- nieplanowana ciaza

[mordeczka88]

nieplanowana ciąża- co nie oznacza na stan obecny - niechciana

[czarna.dalia76]

wcale tak nie twierdze :)

[mordeczka88]

tak tylko uprzedzałam ;))

[mahadeva]

wiem, ale mogla wczesniej o tym pomyslec, czy woli dziecko czy
kariere
teraz bedzie musiala to pogodzic

[mordeczka88]

myślałam wcześniej,że z dzieckiem poczekamy i co mi to dało? tak sie
życie ułożyło że wpadliśmy...nie dramatyzuje tylko chciałam z kimś
pogadac na ten temat...

[mahadeva]

spoko
to ja mowie, ze to tylko sie tak wydaje kariera, kariera...
po paru latach czlowiek sie i tak wypala i teskni za ludzkimi
rzeczami, odpoczynkiem, swietym spokojem...

[maladalila]

Ja w pierwszej ciąży dość dużo czasu spędziłam na zwolnieniu - w pierwszym
trymestrze, kiedy rzygałam na okrągło, oraz w trzecim, kiedy ledwo mogłam się
ruszać. Po ośmiu miesiącach od porodu wróciłam do pracy na cały etat, a młodym
zajęła się niania. Nie było źle. Po niecałym roku znów zaszłam w ciążę i tym
razem pracowałam do końca ósmego miesiąca - byłam w lepszej formie, żadnego
rzygania, a poza tym w pracy wypoczywałam fizycznie lepiej, niż w domu skacząc z
półtorarocznym energicznym człowiekiem. Pod koniec ósmego miesiąca przestałam
się mieścić za biurkiem i poszłam na zwolnienie, bo czas w pracy i tak spędzałam
głównie sapiąc i dysząc z powodu brzucha uciskającego przeponę. A moi
współpracownicy denerwowali się, że zaraz znienacka urodzę. Jak się okazało
słusznie - od początku porodu do pojawienia się młodej minęło niespełna pół
godziny. Gdybym była w pracy, nie dojechałabym do szpitala. Na szczęście byłam w
szpitalu...
Po urodzeniu małej zostałam z nią w domu rok, a potem wróciłam na pół etatu, bo
nie mogłam znaleźć niani (poprzednia znalazła inną pracę). I nagle okazało się,
że oto znalazłam model idealny. Pracuję teraz na pół etatu i zajmuję się dziećmi
pół dnia, a drugie pół dyżur ma przy nich mama męża. Dzieci są pod opieką
najlepszą z możliwych, ja zarabiam tyle samo, ile zostałoby mi po opłaceniu
niani, starszy syn chodzi do przedszkola na kilka godzin, a nie na cały dzień
(może dzięki temu to uwielbia), a my wszyscy mamy normalne życie rodzinne.
Gdybym wiedziała, że to takie doskonałe wyjście, w życiu nie oddałabym starszego
pod opiekę niani. Teraz spędzam z dziećmi dużo czasu, rozwijają się o wiele
szybciej, są spokojniejsze (my z mężem zresztą też), dom jest w lepszym stanie,
skończyła się wariacka logistyka i sprzątanie po nocach. Co za ulga! Po
urodzeniu trzeciego dziecka zamierzam powtórzyć ten manewr, tym bardziej, że i
pracodawca, i współpracownicy są zadowoleni: ja nie chodzę na zwolnienia (bo
dzieci ciągle mają opiekę), koledzy, którzy przejęli część moich obowiązków,
dostali dodatki do wynagrodzenia (co w sumie pracodawcy wychodzi taniej, a praca
i tak jest zrobiona). Ja mam elastyczny czas pracy, bez problemu mogę iść z
dziećmi na szczepienia czy zostać w domu, kiedy coś wypadnie. A jeśli mam
możliwość jechać na dwudniowe szkolenie lub w delegację, to dziećmi zajmuje się
mąż, a ja dostaję potem wolne dni jako rekompensatę za dłuższą pracę.
Dla mnie jest to układ idealny.

[czarna.dalia76]

ja tez na poczatku nie wrocilam na caly etat, ale na 0.6 przez co
latwiej mi bylo pogodzic jedno z drugim bez poczucia, ze cos trace
albo cos/ kogos zaniedbuje
no ale nie kazda kobieta ma takiego wyrozumialego pracodawce..

[vandikia]

moim zdaniem jesli kobieta czuje sie dobrze, powinna pracowac do
konca, no moze tydzien przed rozwiazaniem wziac wolne, na
przygotowania
osobiscie chcialabym wrocic jak najszybciej do pracy, ale dopiero
jak doswiadcze macierzynstwa bede wiedziala jak to z tym naprawde
jest :)
na pewno - i to na 100% na pewno nie chcialabym sie zatrzymac w
rozwoju zawodowym, zyc bez pracy bym nie umiala - pracy zawodowej

[mordeczka88]

wiele moich koleżanek tez tak mówiło- a teraz siedzą z mniej wiecej
1-2,5 rocznym maluchem w domu i narzekają na wszystko..
niezwykle dołująca perspektywa jak na nie patrzę;)

[czarna.dalia76]

a kto im kaze siedziec w domu?

jedna moja kolezanka poszla do pracy po roku od urodzenia dziecka
mimo ze zarabiala akurat tyle, by pokryc koszty niani a jej meza
stac bylo, by utrzymywac cala rodzine
ale ona po prostu juz miala dosc siedzenia i narzekania

nie doluj sie tylko ciesz sie chwilami z dzieckiem
sama zdecydujesz kiedy nadszedl czas na zmiany

[lily-ofthevalley]

Jak by było "fajnie" imo - żeby pracować do, powiedzmy, 6 miesiąca, a później
zająć się dzieckiem do czasu przedszkola.

Niestety, kobiety różnie znoszą ciążę. Poza tym czasami trzeba pracować ze
względów finansowych albo nie można ryzykować utraty pracy i wypadnięcia z
rynku. Są też kobiety, które źle by się czuły będąc na utrzymaniu męża/partnera
(ja na przykład, nie wyobrażam sobie czegoś typu "kochanie, daj 5 złotych na
podpaski") lub też są z dzieckiem same. Czyli sytuacja idealna swoja drogą, a
sytuacje życiowe są różne i najczęściej dalekie od idealnej.

[lily-ofthevalley]

No i z drugiej strony - pewnie fajnie jest zajmować się własnym dzieckiem,
patrzeć jak się rozwija, doświadczać macierzyństwa. Ale z drugiej strony 3 lata
w domu, tylko przy dziecku i przysłowiowych garach, bez pracy... Chyba tylko dla
tych, które tak lubią.

[maladalila]

Można przy garach i "bez pracy". Można pracować w domu zajmując się wychowaniem
i edukacją własnych dzieci, zamiast powierzać to innym, często mniej
kompetentnym osobom. Co kto lubi. Co dla kogo ważne. Ja lubię swoją pracę i z
przyjemnością spędzam w niej cztery godziny dziennie. Ale jeszcze bardziej lubię
swoje dzieci, bo w gruncie rzeczy one są dla mnie ważniejsze. Ale - powtarzam -
co kto lubi.
Chodzi jednak o to, żeby nie wmawiać ludziom, że tylko szybki powrót do pracy
jest dobry dla człowieka (matki, ojca) po urodzeniu dziecka. Że tylko zarabianie
pieniędzy poza domem jest dobre i jedynie słuszne. Każdy powinien sam ocenić, co
dla niego naprawdę się liczy.
Pracuję na pół etatu, większość pieniędzy zarabia mąż. Nie muszę go prosić o
pięć złotych na podpaski, bo do wspólnego konta oboje mamy karty. Kwestia
zarządzania wspólnym majątkiem. Ale co do tego też trzeba się dogadać jeszcze
przed ślubem.
Owszem, czuję się lepszą matką niż kobiety, które pracują zawodowo i widują
swoje dzieci dwie godziny wieczorem oraz co drugi weekend. Dlaczego miałabym się
nie czuć? Mam dużo szczęścia, że mam taką możliwość, ale też potrzebowałam
trochę odwagi, żeby to zrobić wbrew naciskom otoczenia, które też uważa, że
tylko w pracy człowiek się realizuje. A ja mam to teraz gdzieś.

[lily-ofthevalley]

Tylko, że pracujesz na pół etatu i masz swoje pieniądze. Czyli jesteś w bardzo
fajnej sytuacji i nie musisz wybierać albo - albo.

[maladalila]

Jestem w dobrej sytuacji, nie zaprzeczam. Co dzień dziękuję Bogu za taką
możliwość. Ale to też nie chodzi o "swoje" pieniądze. Wszystkie pieniądze na
wspólnych kontach są moje, tak samo, jak mojego męża. Jego pracą jest
zarabianie, a moją dom i dzieci. Oboje zatem zarabiamy na to, co oboje wydajemy.
Myślę, że to trochę inna filozofia zarządzania pieniędzmi w małżeństwie, niż
zwykle lansuje się na tym forum.
Nie potrzebuję zarabiać poza domem, żeby się czuć wartościowym i potrzebnym
człowiekiem. Zresztą nie mam wielkich szans, żeby zarabiać tyle, co mój mąż (o
wiele bardziej dochodowy zawód posiada). Robię, to co lubię i nie czuję się
leniem. Wieczorne zmęczenie mówi samo za siebie.

[lily-ofthevalley]

> Nie potrzebuję zarabiać poza domem, żeby się czuć wartościowym i
> potrzebnym człowiekiem.

I tu jest sedno sprawy - zależy od potrzeb. Ty nie musisz pracować żeby czuć się
spełniona, a ktoś inny bez pracy nie wyobraża sobie życia. Tak jak dla Ciebie
pieniądze w małżeństwie są wspólne, a ktoś inny lubi mieć swoje parę groszy.
Ludzie są różni.:)

[lily-ofthevalley]

Chodzi mi o to, że mając męża i dzieci nie jesteś tylko częścią rodziny, ale w
dalszym ciągu odrębną jednostką, nawet jeśli rodzina jest dla Ciebie
najważniejsza. Dlatego nawet jeśli maż zarabia pieniądze na rodzinę i są one
wspólne, to jednak on je zarabia. Mnie by to przeszkadzało.

[czarna.dalia76]

no ale Ty jako matka wnosisz co wspolnego domu cos o wiele
cenniejszego niz zarobione pieniadze- wnosisz wychowanie wspolnego
potomstwa

wiem, wiem, zaraz mi ktos napisze, ze za to sie nie kupi dziecku
zupek, pieluszek czy czego tam jeszcze, ale mysle ze to rownie wazna
rzecz

ja jestem zwolenniczka, iz wszystko w malzenstwie jest wspolne

[lily-ofthevalley]

Właśnie - ja jako matka. A ja jako ja? Czy nabywając tożsamość matki jestem już
tylko i wyłącznie matką? Staję się częścią rodziny i przestaję być odrębna
osobą? Może niektóre tak lubią. Ja dziękuję, postoję.

[pani.misiowa]

A Ty jako Ty wnosisz wiele do Waszego malzenstwa i waszego wspolnego
domu.

Nie wiem, czemu wiele kobiet ma dzis jakas awersje przed slowem
matka i mysla, ze jak sie je nazwie matkami to im sie odbiera
indywidualizm i odrebnosc.
Moze to kwestia partnera- ja dla mojego jestem soba, a dla naszych
dzieci bede matka. Moze to tutaj tkwi szkopul, nie wiem

[lily-ofthevalley]

Nie chodzi o to, że jest się matką, tylko o to, że jest się tylko matką. Czy
kobieta, która ma dom i jest żoną ogranicza się tylko do tego domowego
środowiska? Przerażające jest to co piszecie - Ty jako Ty wnosisz do domu. No
właśnie, nie ma mnie, jest dom. Żony ze Stepford...

Każdy powinien mieć własną przestrzeń i jakąś cząstkę siebie. Czego nauczyła
mnie moja rodzicielka, która mimo tego wcale nie uciekała od bycia matką - wręcz
przeciwnie.

[pani.misiowa]

mysle, ze myslimy podobnie, choc inaczej to wyrazamy

wg mnie kazdy zwiazek jest inny, kazda kobieta ma inne potrzeby i je
inaczej realizuje
i tak, jesli ja zostane matka, to z przyjemnoscia zostane przez
kilka miesiecy z dzieckiem w domu
podczas urlopu macierzynskiego, mimo ze nie bede pracowac, bede
otrzymywac wynagrodzenie z zakladu pracy, wiec ja tez bede zarabiac
pieniadze
jesli bede chciala zostac dluzej z dzieckiem, niz trwa urlop
macierzynski to po prostu zostane i bede na utrzymaniu meza i nie
mam z tym zadnego problemu i nie musze o nic go prosic, bo mam
dostep do wspolnego konta

ja rowniez uwazam, ze kazdy powinien miec wlasna przestrzen i
czastke siebie, na tym wg mnie polega partnerski zwiazek- w pewnych
sytuacjach jestesmy jednoscia, ale szanujemy wlasna odrebnosc
ja jestem soba, bo nie bedzie mi przeszkadzalo w byciu rowiez matka

pozdrawiam :)

[mikronn]

A one uważają, że są wartościowszymi pracownicami i kobietami
sukcesu oraz mają większe kompetencje od ciebie i nie korzystają z
pieniędzy małżonka.

[maladalila]

No, i co? Na zdrowie im. Ja uważam, że to głupie, ale nie będę im żałować.

[menk.a]

Dużo, bardzo dużo zależy od partnera/męża/ojca dziecka. Od tego na ile on
uczestniczy w zajmowaniu się dzieckiem i w prowadzeniu spraw domowych. Niektóre
kobiety łapią 3 etaty: zawodowy, wychowywania dzieci, zajmowania się domem. Nie
zapominając (a z czasem zapominając lub unikając spełniania potrzeb mężowskich).
Da się pogodzić bycie matką i kobietą pracującą, jeśli ma się partnera, który
nie zapomina o swojej odpowiedzialności za dom i dziecko.;)

[menk.a]

Natomiast ciąża. Świetnie jeśli kobieta dobrze się czuje. Jeśli jej praca nie
jest zbyt wyczerpująca, może pracować. Natomiast, kiedy ciąża przysparza jakichś
sensacji, to wydaje mi się, że lepiej być na zwolnieniu lekarskim, mieć spokój i
donosić zdrową ciążę, niż się mordować przy biurku, być nieefektywnym i chodzić
w kratkę do pracy. ;)

[iberia.pl]

mordeczka88 napisała:

> jak tam Wasze poglądy? w pewnym okresie ciąży przestajecie
pracować,


??? a to czemu? ciaza to nie choroba.

> potem urlop macierzyński albo rezygnacja całkowita i skupienie się
> na nowym członku rodziny?
> czy przeciwnie, dziecko-tak, ale nie kosztem kariery? praca "do
> kiedy się da" i potem szybki powrót?

raczej ten wariant : praca tyle ile sie da, a potem po macierzynskim
powrot.

[animka25]

Ja zaczęłam właśnie 5 miesiąc ciąży, narazie pracuję, ale za jakieś
2 miesiące będę już brała zwolnienie lekarskie.
Na początku ciąży czułam się strasznie, jakoś to przetrwałam
pracując, no ale teraz w grę zaczyna wchodzić już zmęczenie, późne
powroty itp. Co dziwne moja lekarka od dłuższego czasu namawia mnie
już na zwolnienie i narazie to ja mówię, że nie chcę:)
No ale mój szef patrzy na moją ew. nieobecność przychylnie, mam jego
wsparcie (sam ma pół roczne dziecko) w końcu i tak będzie musiał
zatrudnić kogoś na zastępstwo.
Pozatym ja mam także w domu 5-latka, któremu poświęcam ze wzgl. na
moją pracę zbyt mało uwagi, więc z korzyścią dla całej rodziny
planuję ostatnie 2 miesiące ciąży posiedzieć w domu.
Jeśli chodzi o późniejszy powrót, to myślę, że chiałabym z dzieckiem
posiedzieć do ok. roku- półtora. Zastanawiam się także nad pracą
zawodową w domu, na pewno nie będę siedziała bezczynnie. Tak się
składa, że chętnie odpocznę, zajmę się domem, poczytam książki, może
zaangażuję się w jakąś pracę charytatywną (kiedyś się tym
zajmowałam). Mój narzeczony prowadzi własną działalność, więc mogę
także pomóc jemu w prowadzeniu niektórych spraw. Mam zamiar też
zacząć kolejny kierunek studiów i trochę się przekwalifikować. więc
na pewno nie będę się nudziła;) Wtedy rozpocznę pracę na własny
rachunek, gdyż myślę o tym już od pewnego czasu, więc na pewno nie
będę się nudziła;)
Z pierwszym dzieckiem siedziałam w domu przez 2 lata, w tym czasie
robiłam rożne kursy, skończyłam studia, które wcześniej przerwałam.
Muszę też w końcu zrobić prawo jazdy, co umożliwi mi samodzielne
dalsze i częstsze podróże. Kurczę, tak się teraz zastanawiam, czy na
wszystko starczy mi czasu:)

kobiety kobietom zgotowaly ten los....

[iberia.pl]

animka25 napisała:

> Ja zaczęłam właśnie 5 miesiąc ciąży, narazie pracuję, ale za
jakieś
> 2 miesiące będę już brała zwolnienie lekarskie.
> Na początku ciąży czułam się strasznie, jakoś to przetrwałam
> pracując, no ale teraz w grę zaczyna wchodzić już zmęczenie, późne
> powroty itp. Co dziwne moja lekarka od dłuższego czasu namawia
mnie
> już na zwolnienie i narazie to ja mówię, że nie chcę:)

moze oswiec pania lekarke,ze dzieki takim praktykom :wysylanie na L4
ciezarnej mimo wskazan medycznych to nic innego jak robienie jej
zle.Potem jest ciezkie oburzenie, ze pracodawcy nie chca zatrudniac
mlodych kobiet.....

[jane-bond007]

zalezy jak sie czujesz i zalezy jaka prace wykonujesz
ja np mam kontakt z materialem zakaznym wiec do pracy nie zamierzam
w czasie ciazy chadzac ;)
moja kol miala do czynienia z bezrobotnymi (nie dyskryminuje ale
byli to rozni ludzie) i poprostu sie bala, wiec poszla na zwolnienie

druga kol chodzila do 6 mca a pozniej na zwolnienie bo nogi jak
banie (praca w recepcji)

uwazam ze trzeba robic tak aby bylo najlepiej dla Ciebie i dziecka

[marzeka1]

Ponieważ dobrze znosiłam ciążę (2 razy), pracowałam prawie do końca, do pracy
wróciłam po macierzyńskim, nie wyobrażałam sobie siebie jako kobiety domowej.

[nunik]

4 miesiące pracowałam potem L4 do rozwiązania.
Macierzyński wakacje 6 miesięcy.
Półroczne dziecko i do pracy wróciłam.

Ja szybko poszłam na L4 pracując z młodzieżą niepełnopsprawną i mając pod opieką dziweczynę chorą psychicznie w trakcie zmiany leków.

Do końca nie wiedzieli że jestem w ciąży Pani zgrubła i tyle.

da się pogodzić:)

[be_em]

dwie ciąże, dwa urlopy macierzyńskie, dwa razy zmiana pracy po urlopie i wciąż
do przodu:)

[maladalila]

Chciałam tylko powiedzieć kobietom, które chcą zajmować się domem i dziećmi -
chrzańcie, że to nienowoczesne. Że na forach internetowych i za plecami nazwą
Was darmozjadami. Że rodzina będzie wytykała brak ambicji. Nie bójcie się robić
tego, co uważacie za słuszne. Będziecie zadowolone, wiem, co mówię, choć
odkryłam to dopiero po urodzeniu drugiego dziecka.

[mrs.g]

ciaza, L4 do konca ( mam dosc),maciezynski + przynajmniej rok
wychowawczy i moze znajde jakas prace, ktora mi sie naprawde spodoba

[a.bc]

Praca nie zając nie ucieknie:) a latka lecą....
Zatem jak zaszlam w ciąże to się z tego bardzo cieszę. Nie traktuję
ciazy jako zastopowania kariery, pomimo tego,ze siędze na L4( w
końcu długie wakacje przydadza sie kazdemu) dokształcam się w swoim
kierunku. A po rozwiazaniu jak będzie taka potrzeba to zrezygnuje z
etatu i pójde na swoje po to aby spędzać więcej czasu z dzieckiem.
Z każdej sytuacji jest jakieś wyjście gdyby nie było to i nas by na
świecie nie było:)

[ziuta2040]

jestem 4 mies. na wychowawczym. dobrze mi z tym. czasem myśle o
pracy, ale w wersji co można by podszkolić, by sie rozwijać zawodowo
pomimo bycia w domu.
sprawa jest indywidualna.
ktoś potzrebuje pracy by poczuc sie wartościowym, pełnym.
a ja uważam że jak sie nie musi(z róznych względów) i ma sie bogatą
osobowość, pasje, dojrzałość to w domu ten rok, półtrora czy dwa też
nic nie zaszkodzi.najlepsza opcja to pół etatu, dla tych co chcą
koniecznie,jak dziecko ma półtora to nawet sensowne jest.
także każdy powie Ci inaczej,
ja myśle że jesli nie ma konieczności to warto spedzić ten czas z
dzieckiem, a rozwijać sie można oprócz prania i prasowania.\
zresztą.
wiele osób które tak optuje za pójściem w rozwój w pracy wykonuje
zawody które z rozwojem nie mają nic wspólnego. ciągle to samo.
a uparcie obstaje że to rozwój, by poczuć sie lepszym chyba;-)
realnie patrzmy na życie...wiem że człowiek wtedy brdziej zatroskany
jest, ale za to PRAWDE WIDAĆ.

a ciąża i studia?

[delikatesowa]

co myślicie o takim układzie: ciąża/wychowanie malucha i studiowanie?
jestem na 3 roku, na dziennych. chcialabym niebawem zajść w ciążę.
do końca magisterskich być z dzieckiem, ewentualnie jeszcze przez
rok i w tym czasie zrobić podyplomówkę.
brzmi nieźle, ale boję się, że to wszystko okaże się za trudne...
a potem do pracy, bez doświadczenia :(