Piąte dziecko

[Gość: agata]

Nie potepiam p. Beaty. Podziwiam ja za odwage. A na przyszlosc
zycze szczescia w doborze piguly antykoncepcyjnej. Szkoda
zdrowia Pani Beatko!I pozdrowienia mezowi. Trzymajcie sie. Nie
dajcie sie koltunstwu. Tylko czesciej myslcie przed a nie po
fakcie!Czworka jest Okay!A Weronice nic sie nie stanie, mozna na
Nia wolac: Nika, albo Wera.Agata.

Wszystkiego dobrego!

[Gość: oliver]

Ja tez uwazam, ze p. Beata ma w sobie znacznie wiecej milosci
niz wiele przyszlych matek, ktore bez wahania poddaja sie
aborcji.Gdybym w tej chwili dowiedziala sie, ze jestem
adoptowanym dzieckiem i moja biologiczna mama tak wlasnie
postapila potrafilabym to zrozumiec.Trzymam kciuki za
Weroniczke i jej mame.
Swoja droga, to bardzo, bardzo smutne, ze pracownicy urzedu
odpowiedzialnego za tak delikatne sprawy jak adopcja nie
potrafia miec innego podejscia niz urzednik-petent.

[...]

[Gość: Roman]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

Piąte dziecko

[Gość: Malgosia]

Moj Boze . Tak bardzo pania rozumiem .
Wyobrazam sobie pieklo ktore ma pani za soba i prawdopodobnie
przed soba .I nic , zadnej nadzieji tylko bezduszne
urzednictwo . Powodzenia , zdrowia i co najlepsze - wszystkiego
Moj Boze ...

Czyzby Romek Giertych?

[Gość: KR$]

Sadzac po temacie...

[moniorek1]

To takie dziwne ,ze najwiekszymi dzieciorobami sa przewaznie rencisci. Do
roboty niby nie maja sily ale na plodzenie zawsze znajda.Bleeee
Nie wiem czy ta kobieta zrobila przysluge temu dziecku ,ze je urodzila. Moze
sie zdarzyc ,ze bedzie sie blakala po instytucjach i nigdy nie zazna milosci
rodzicielskiej. Jakos nie mam ochoty bic brawa tej pani.

[Gość: mooncake]

moniorek1 napisała:

> Nie wiem czy ta kobieta zrobila przysluge temu dziecku
,ze je urodzila. Moze
> sie zdarzyc ,ze bedzie sie blakalo po instytucjach i
nigdy nie zazna milosci
> rodzicielskiej. Jakos nie mam ochoty bic brawa tej pani.

Ja tez nie, delikatnie mowiac.
O ile wiem, w PL, majac czworke dzieci kobieta moze
legalnie miec zabieg podwiazania jajnikow, szczegolnie w
sytuacji gdy sama jest chora.

Beata:
"Niektórzy mówili, że przecież mam dorosłe dzieci, one by
zajęły się Weroniką. Ale jak ja bym mogła urodzić dziecko
i kazać dzieciom się nim zajmować?"

Jasne, lepiej kazac zrobic to obcym ludziom.

[lola211]

A przeciez wg niektórych powinna byc zadowoloną z siebie bohaterką, ze nie
zabila, tylko urodziła.Dziwne, ponoc wyrzuty sumienia maja kobiety które
dokonały aborcji, a tu widac, ze dręcza kobiete, która zostawiła dziecko na
niepewny los.Ona nigdy nie bedzie wiedziała czy dziecko nie jest krzywdzone.
Moze ci co tak lekko piszą- oddaj do adopcji, zastanowia sie, ze taka decyzja
jest tak samo trudna jak decyzja o zabiegu.

[Gość: kiki]

Mam dzieci - tylko wyrodna matka oddaje dziecko. Brak sił?
Próba wyłgania się - dorosłe dzieci na pewno by pomogły w
opiece.Drugie dziecko urodziłam w tragicznej sytuacji
finansowej (która trwa do dziś), ale nie wyobrażam sobie życia
bez mojego synka. Jak się kocha dziecko, to pokona się
wszystko. Oddać moożna małe kotki i pieski, ale w życiu
dziecka - chociaż z drugiej strony jak się naprawdę nie kocha
maleństwa, to nie wiadomo co jest lepsze?

[lola211]

Tez jestes chora? Wychowujesz 4 dzieci?
Stanowcza w osadach jestes.
Gdyby była wyrodną matka, to nie miała by przy sobie czwórki dzieci.Wyobrazam
sobie jak ona musi byc umeczona , całe dorosłe zycie to wychowywanie dzieci,
nastepne nascie lat byłoby ponad jej siły.To dziecko przyszło za pózno.

[magda.gdansk]

lola211 napisała:

> Tez jestes chora? Wychowujesz 4 dzieci?
> Stanowcza w osadach jestes.
> Gdyby była wyrodną matka, to nie miała by przy sobie czwórki
dzieci.Wyobrazam
> sobie jak ona musi byc umeczona , całe dorosłe zycie to wychowywanie dzieci,
> nastepne nascie lat byłoby ponad jej siły.To dziecko przyszło za pózno.

Dzieci nie przychodza, tylko biora sie z seksu. I mozna zapobiec zajsciu w
ciaze. Ino trzeba chwile pomyslec, nawet niedluga.
Wspolczuje tej pani, bo bedzie miala okropne zycie, dreczona wyrzutami
sumienia i obawa o los dziecka. Ale oboje z mezem pokazali skrajna
nieodpowiedzialnosc.

>
>

[Gość: melmire]

Bez przesady. Faktycznie, mogli pomyslec o antykoncepcji. Ale i antykoncepcja
bywa zawodna, co bys im wtedy powiedziala? Ze mogli zyc w abstynencji skoro
ich nie stac na dziecko? Mam wrazenie ze po przeczytaniu niektorych waszych
reakcji osoba ktora waha sie miedzy urodzic i oddac, a dokonac aborcji,
wybierze to drugie.

[Gość: magda.gdansk]

Bez przesady. Faktycznie, mogli pomyslec o antykoncepcji. Ale i antykoncepcja
> bywa zawodna, co bys im wtedy powiedziala? Ze mogli zyc w abstynencji skoro
> ich nie stac na dziecko?

Nie mamy tu do czynienia z sytuacja, w ktorej prezerwatywa pekla albo
zapomnielismy wziac pigulki. Gdyby tak sie stalo, ocena sytuacji bylaby
zupelnie inna: para dolozyla wszelkich staran, zeby sie dochowac
odpowiedzialnie, i te wysilki zawiodly, mimo najlepszej woli, zeby byly
skuteczne.
Gdyby antykoncepcja okazala sie nieskuteczna, nie powiedzialabym oczywiscie
niczego tak idiotycznego, ze trzeba bylo sie powstrzymywac od seksu.

Tutaj mamy do czynienia z sytuacja, w ktorej para nie troszczyla sie o
antykoncepcje. I to jest w ich konkretnej sytuacji nieodpowiedzialne, i
zmienia zasadniczo moralna ocene ich pozniejszej decyzji oddania dziecka do
adopcji.
>Mam wrazenie ze po przeczytaniu niektorych waszych
> reakcji osoba ktora waha sie miedzy urodzic i oddac, a dokonac aborcji,
> wybierze to drugie.

No i slusznie masz takie wrazenie. Urodzenie i oddanie rowniez wydaje mi sie
rozwiazaniem nieodpowiedzialnym, a takze takim, w ktorym matka paskudzi sobie
cale swoje przyszle zycie zastanawianiem sie nad losem dziecka, ktore oddala.
Po co sobie tak psuc zycie? Dosc ma dzien na nedzy swojej, jak mowi Eklezjasta.

[lola211]

> Tutaj mamy do czynienia z sytuacja, w ktorej para nie troszczyla sie o
> antykoncepcje. I to jest w ich konkretnej sytuacji nieodpowiedzialne, i
> zmienia zasadniczo moralna ocene ich pozniejszej decyzji oddania dziecka do
> adopcji.

Gdzie to wyczytałas? ze nie troszczyli sie o antykoncepcje? Napisała ze czasem
mysli, iz byli nieodpowiedzialni.To moze oznaczac, ze uwaza iz moze za mało
sie zabezpieczyła, a nie ze w ogóle.

[Gość: Maka]

Najlepszym wyjściem jest sensowna antykoncepcja - gra w "watykńską ruletkę"
zawsze się kończy tragicznie. W tym przypadku nieodpowiedzialni rodzice
skrzywdzili ciężko pięcioro dzieci, siebie i całą swoją rodzinę. Nie będą
wiedzieć, co się dzieje z maleńką Weroniką, może i dobrze, bo raczej nie czeka
jej nic dobrego w życiu. Już i tak niezrównoważona i ciężko chora matka nie
rokuje właściwego wychowania starszych dzieci, a po takiej historii jak ta
powinna przejść solidną terapię, żeby nie zniszczyło jej zasłużone poczucie
winy. Wybrała najgorsze wyjscie z sytuacji i to kosztem dziecka, które będzie
cierpiało za głupotę rodziców i podłość instytucji, która swoje interesy
przdkłada nad dobro ludzi, którym powinna służyć.

[Gość: kaja]

Jeżeli Weronika kiedyś będzie cierpiała, to tylko wtedy gdy
zetknie się z kimkolwiek takim jak ty Maka. Włos mi się na
głowie jeży jak czytam jaki beznadziejny jest nasz polski naród.
Oby nikt z Was na tym forum nie musiał być nigdy postawiony w
trudnej życiowej sytuacji, bo widac, że większość z Was
pobłądziłaby.
Na szczęście są tacy ludzie jak pani Beata, którzy widzą więcej
niż czubek własnego nosa.

[Gość: Marek]

Biedny czlowieku - to naprawde bywa denerwujace, gdy taki palant jak Ty
wszedzie, w kazdym miejscu widzi tylko spisek czarnych i wladze Watykanu.
"Najgorsze wyjscie z sytuacji" - po tych slowach pozostaje mi tylko miec
nadzieje, ze kiedys "ludzi" podobnych Tobie bedzie sie pokazywac w zoo.

[lola211]

> Dzieci nie przychodza, tylko biora sie z seksu. I mozna zapobiec zajsciu w
> ciaze. Ino trzeba chwile pomyslec, nawet niedluga.

Pewnie stosowała metody naturalne, tak zachwalane przez Kosciól.

[asia.su]

Czy Wy wszystkie piszące o pigułkach sądzicie, że będziecie je brały do końca
Waszej płodności i to bez względu na stan zdrowia??
Nie oceniajcie metod antykoncepcyjnych- które dobre a które złe.

Tabletki antykoncepcyjne sa tylko tylko dla zdrowych i stosunkowo młodych
kobiet.

I oczywiście największa bzdura i ciemnota - zła ta która oddała do adopcji!
A wydaje się że z internetu korzystają wykształcone i światłe osoby.
Dziwny jest ten świat!

[Gość: magda.gdansk]

Czy Wy wszystkie piszące o pigułkach sądzicie, że będziecie je brały do końca
> Waszej płodności i to bez względu na stan zdrowia??
> Nie oceniajcie metod antykoncepcyjnych- które dobre a które złe.

Nie oceniam, ktore sa dobre, a ktore zle. Wiadomo za to, ze niektore sa
skuteczne, a inne nieskuteczne.

> Tabletki antykoncepcyjne sa tylko tylko dla zdrowych i stosunkowo młodych
> kobiet.

Ze pigulka antykoncepcyjna jest dobrym srodkiem dla kobiet, ktore nie cierpia
na nadcisnienie, watrobe, hipercholesterolemie - zgoda. Nieprawda jest
natomiast, ze pigulka dobra jest tylko dla stosunkowo mlodych kobiet. Po
pierwsze, nie wiadomo, co dla ciebie znaczy 'stosunkowo mloda', wiec z tak
postawiona teza przez ciebie nie da sie w ogole sensownie dyskutowac. Po
drugie, gdybys chciala przez to powiedziec, ze po czterdziestce pigulki nie
mozna stosowac, to to jest nieprawda, wiek sam w sobie nie stanowi zadnego
przeciwskazania dla brania srodkow hormonalnych.
A po trzecie, oprocz pigulki sa jeszcze inne srodki, chocby spirala.

[Gość: OhioAnne]

Magdo z Gdanska - bardzo sie mylisz co do nieszkodliwosci piguly po 40. Moja
leekarka mowi, ze gdy skoncze 35 powinnam odstawic.

[Gość: mikis]

zwykłe wygodnictwo Basi aż bije z tego artykułu!

[Gość: zzzzzzz]

Gość portalu: kiki napisał(a):

> Mam dzieci - tylko wyrodna matka oddaje dziecko. Brak sił?
> Próba wyłgania się - dorosłe dzieci na pewno by pomogły w
> opiece.Drugie dziecko urodziłam w tragicznej sytuacji
> finansowej (która trwa do dziś), ale nie wyobrażam sobie
życia
> bez mojego synka. Jak się kocha dziecko, to pokona się
> wszystko. Oddać moożna małe kotki i pieski, ale w życiu
> dziecka - chociaż z drugiej strony jak się naprawdę nie kocha
> maleństwa, to nie wiadomo co jest lepsze?

Co za bzdura- przekonanie, że lepiej dla dziecka, kiedy jest
wychowywane w jakichkolwiek warunkach, byle tylko przez
biologicznych rodziców. Jeśli się kocha, nie mozna oddać? Nie
można chcieć dla tej bezbronnej istotki szczęscia? Tak, w końcu
korzystniej jest obciązyć "problemem" innych (dzieci), tylko
dla kogo? Bo przecież nie dla malenstwa, a już na pewno nie dla
dzieci Beaty. Kobieta wykazała się ogromną odwagą oraz, przede
wszystkim, odpowiedzialnością (choc faktycznie powinna byla
zadbac, by nie doszlo do tak dramatycznej sytuacji); dla ludzi,
ktorzy powtarzają opinie pani cytowanej powyzej
polecam "Auteczko" Hrabala, ksiażkę o odpowiedzialnosci za
miłośc.

[lola211]

Jeśli się kocha, nie mozna oddać? Nie
> można chcieć dla tej bezbronnej istotki szczęscia?

A jak definiujesz szczescie? Jako zycie wsród kochajacej rodziny, moze i
niezamoznej, ale kochajacej czy zycie opływajace w dostatku?
Rodzina ta nie jest patologiczna, to nie sa nedzarze.Dziecko nie byłoby
szczesliwe?Tylko wtedy gdyby nie było kochane.Zatem uwazam ze nie oddaje sie
dzieci do adopcji w imie miłosci.Oddaje sie je, gdy stanowi balast,
przeszkadza, nie kocha sie go, nie chce. Jesli wazny jest czynnik ekonomiczny
to połowa dzieci w tym kraju jest nieszczesliwa, bo rodziców nie stac na
wszystko.
Tak, w końcu
> korzystniej jest obciązyć "problemem" innych (dzieci), tylko
> dla kogo? Bo przecież nie dla malenstwa, a już na pewno nie dla
> dzieci Beaty.

Jezeli dziecko postrzega sie jako obciazenie, to faktycznie, jest to problem.
Dziecko przede wszystkim to dar, radosc, a nie problem.Przy wspóldziałaniu tej
rodziny, w koncu 4 dorosłych osób moznaby utrzymac to dziecko, jest tez cos
takiego jak opieka społeczna która pomaga rodzinom w potrzebie.Ale trzeba
chciec.

[Gość: Rosomak]

Jestem zaszokowana tym artykułem. Co to za rodzina? Co to za
ludzie? Byłabym w stanie pojąć gdyby problem dotyczył samotnej,
pozbawionej środków do życia kobiety na łożu śmierci która
pragnie zapewnić swojemu dziecku dom zanim sama je osieroci. Ale
tutaj? Przecież w tej rodzinie oprócz nieszczęsnej matki jest
jeszcze pięć innych osób. Jak oni moga zgodzić się na to by ich
siostra została odrzucona. Co to znaczy że matka nie chciała
obarczać dzieckiem starszego rodzeństwa? A na czym w końcu maja
polegac więzy rodzinne, wzajemna odpowiedzialność? Ile razy
zdarza sie że todzice gina , umierają, a rodzina trzyma sie
dalej i nikt nie ląduje w sierocińcu. Mam taki przykład w
najbliższej rodzinie: siostra mego ojca urodziła trzecie dziecko
kiedy pierwszych dwoje mieło 18 i 20 lat. Jak wychodziła w
trójkę z którymś z nich to wszyscy brali ją za babcię. I co? W
zeszłym roku zmarła na zawał, w pół roku po Pierwszej Komunii
małego. Czy myslicie że ktoś przy zdrowych zmyslach wpadłby na
pomysła oddania dziecka do adopcji, bo co: bo siostra i brat
maja swoje rodziny? Mają własne dzieci? Teraz wszyscy staja na
głowie żeby mały jak najlepiej zniósł sieroctwo. Nie jest sam
ani przez chwilę, jest oczkiem w głowie rodziny. Tak powinno
być. Opisana w artykule rodzina to patologiczni
nieodpowiedzialni egoiści. Wstyd mi za nich.

[Gość: Beata]

[Gość: Beata W.W]

Podzielam w pełni opinię poprzedniczki. Może decyzja Beaty
wydawać się lepszym wyjściem, niż to, o czym donoszą media
średnio raz na dwa tygodnie, tj. o porzucaniu noworodków, ich
mordowaniu, czy usiłowaniu morderstwa, ale też jest to
postępowanie patologiczne. Zastanawiam dlaczego zależało jej na
kontakcie z dziennikarką i gazetą : może liczyła, iż
czytelniczki przekażą jej słowa poparcia, zrozumienia, a może i
otuchy ? A może tą drogą szuka rodziny /matki?/ dla swojej
córeczki, bo czuje się winna ? Polecam jej artykuł z
najnowszego "Dziecka" na temat potrzeby miłości u małych dzieci.
Może coś zrozumie... Życzę jej aby zmieniła decyzję i aby
najbliżsi umieli jej w tym pomóc. Jeżeli tak się nie stanie, to
współczuję całej tej rodzinie. Ona zresztą chyba intuicyjnie
przeczuwa, że ani ona, ani dzieci, które są z nią nigdy nie
zaznają radości życia, ani spokoju sumienia.

[Gość: nika]

Ta pani powinna porozmawiac z moja mama... Sama mam czworke rodzenstwa, w
dodatku jestem rowiesniczka corki pani Beaty.Moj najmłodszy braciszek urodzil
chyba w najtrudniejszym okresie, kiedy to moja mama byla bezrobotna, nadal
zreszta borykamy sie z problemami natury finansowej, wszyscy sie uczymy, dwojka
moim braci wymaga stale lekarstw.Dlatego taki czyn jest dla mnie niepojetyi
niezrozumiały.Tak samo jak dla tej pani tak dla mojej mamy, gdyby tak postapila
nie mialabym szacunku.Wszystkie te tlumaczenia sa wrecz zalosne. Wiem, ze jesli
tylko sie chce mozna wiele, tylko wymaga to poswiecenia i odrobiny dobrej
woli.Jejku az sie poplakalam na mysl ze mogloby kogos z nas zabraknac...

CO JEST LUDZIE !

[Gość: JOANNA]

czy tak trudno zrozumiec, ze w tym kraju ciezar wychowania
dzieci ponosza glownie kobiety a w najlepszym wypadku pomaga maz!
gdyby panstwo zapewnilo tej rodzinie pomoc nie tylko finansowa
ale rowniez opiekunke- nianie, na pewno nie pozbyli by sie tego
dziecka. dziwi mnie bardzo, ze w spoleczenstwie katolikow"
aborcja jest ok. ale urodzenie juz nie... czy oznacza to ze
polska to kraj hipokrytow?

Spadaj...

[Gość: KR$]

A z jakiej okazji panstwo czyli ja, moj sasiad, koledzy z pracy itp. mamy
utrzymywac bachory parek mnozacych sie jak kroliki? Sie mnoza to niech sie
zywia albo znajda innych ktorzy beda ich zywic - panstwo, mnie i innych prosze
zostawic w spokoju.

[Gość: Iza]

Kobieta w Polsce nie może sobie legalnie podwiązac jajników W ŻADNEJ SYTUACJI.

[Gość: toffi]

Nie bardzo rozumiem - niby kochająca się rodzina, a mąż i
starsze dzieci zostawiły tę panią samą z trudną decyzją (tak to
odebrałam). To chyba lenistwo i egoizm - nie chciało im
się "zapieprzać" przy małym dziecku, niech matka sama się
martwi "cierp ciało jak ci się chciało". Ich obojętność wobec
małej siostrzyczki i córeczki jest porażająca. Nie bardzo nadal
rozumiem - chyba ta rodzina nie jest taka kochająca się i
idealna, jak mówi p. Beata.

[beemka1]

Jestem z bociana. Nie siedze w temacie adoptycyjnym, ale rozumiem, czemu nikt
nie chcial umowic sie z pania Beata na adoptowanie jej dziecka. Pani Beata
bardzo przezywa oddanie corki, w pewnym sensie tego zaluje i nie jest w stanie
zagwarantowac, ze nie bedzie probowala kontaktowac sie z Weronika. Kazdy
decydujacy sie na adopcje balby sie w tym przypadku, ze pani Beata zmieni
zdanie, jesli bedzie miala mozliwosc zobaczyc Weronike, to uczucia
macierzynskie w koncu wezma gore i w efekcie najbardziej ucierpi na tym
dziecko, rozdarte miedzy rodzicami biologicznym i adopcyjnymi. Dlatego decyzja
OAO o anonimowosci zarowno jednych rodzicow jak i drugich jest jak najbardziej
sluszna. A dziecko, jak juz dorosnie, bedzie moglo samo podjac decyzje, czy
chce odnowic kontakt z matka biologiczna.
Bardzo wspolczuje pani Beacie. Nie umiem sobie wyobrazic, jak cierpi. I bardzo
ja szanuje za jej decyzje. Z aborcji nie wynikloby nic dobrego, a tak
dziciatko ma mozliwosc wychowac sie w zdrowej rodzinie, otoczone opieka i
miloscia. To, ze Weronika jest jeszcze w osrodku opiekunczym, o niczym nie
swiadczy. Rodzice, zanim zabiora dziecko do domu, najpierw przychodza do
osrodka i pod nadzorem ucza sie, jak opiekowac sie malenstwem, przyzwyczajaja
sie nawzajem do siebie, oswajaja dziecko z swoja obecnoscia tak, aby przejcie
do nowego nowego domu, do nowych rodzicow nie bylo dla niego szokiem.
Powyzsze komentarze... Smutne:-( Zero znajomoscie tematu, zero uczucia, czysta
kalkulacja. Czy na tym ma polegac rodzicielska milosc?

[zalotnica]

beemka1 napisała:
>Powyzsze komentarze... Smutne:-( Zero znajomoscie tematu, zero uczucia, czysta
>kalkulacja. Czy na tym ma polegac rodzicielska milosc?

No wlasnie, to moze sama napisz na czym polega ta rodzicielska milosc.
Masz chociaz jakies doswiadczenie w tym temacie ?

[beemka1]

Zalotnico,
Dla Twojej glupiej ciekawosci - mam. Reszty tlumaczyc nie bede, bo tylko
debilom tlumaczy sie, czym jest milosc. Z zalozenia z debilami nie podejmuje
dyskusji.

[Gość: mooncake]

beemka1 napisała:

> Zalotnico,
> Dla Twojej glupiej ciekawosci - mam. Reszty tlumaczyc
nie bede, bo tylko debilom tlumaczy sie, czym jest
milosc. Z zalozenia z debilami nie podejmuje dyskusji.
--
I'm a Roman Catholic,
And have been since before I was born,
And the one thing they say about Catholics,
Is they'll take you as soon as you're warm...

-------------------
I to te wartosci chrzescijanskie przez ciebie przemawiaja?

[beemka1]

> I to te wartosci chrzescijanskie przez ciebie przemawiaja?


A czy w ogole wiesz skad ten cytat?
Poza tym najwidoczniej nie czytalas wczesniejszych postow Zalotnicy. W
szczegolnosci polecam Seks bez tablatek na F Kobieta. Miodzio. Piszę co mysle,
od tego jest forum.

[zalotnica]

beemka1 napisała:

> Zalotnico,
> Dla Twojej glupiej ciekawosci - mam. Reszty tlumaczyc nie bede, bo tylko
> debilom tlumaczy sie, czym jest milosc. Z zalozenia z debilami nie podejmuje
> dyskusji.


Nie musisz dyskutowac, ale skoro im zarzucilas , ze sa zimni, (bez uczucia)
to moglas im wyjasnic na czym taka milosc polega...tylko tyle .
Jesli nie chcesz , Twoja wola...mnie nie musisz.


beemka1 napisała:

>Nie siedze w temacie adoptycyjnym, ale rozumiem, czemu nikt
>nie chcial umowic sie z pania Beata na adoptowanie jej dziecka.
>Z aborcji nie wynikloby nic dobrego, a tak
>dziciatko ma mozliwosc wychowac sie w zdrowej rodzinie, otoczone opieka i
>miloscia...
>...Powyzsze komentarze... Smutne:-( Zero znajomoscie tematu, zero uczucia,
>czysta kalkulacja. Czy na tym ma polegac rodzicielska milosc?

[lola211]

To, ze Weronika jest jeszcze w osrodku opiekunczym, o niczym nie
> swiadczy. Rodzice, zanim zabiora dziecko do domu, najpierw przychodza do
> osrodka i pod nadzorem ucza sie, jak opiekowac sie malenstwem,
przyzwyczajaja
> sie nawzajem do siebie, oswajaja dziecko z swoja obecnoscia tak, aby
przejcie
> do nowego nowego domu, do nowych rodzicow nie bylo dla niego szokiem.


Przeciez to dziecko jest niemowlakiem.O jakim szoku mowa? Szok bedzie jak sie
przyzwyczai do miejsca i za jakis tam czas to miejsce i ludzie sie zmienia.
Im szybciej tym lepiej w przypadku tak małego dziecka.

[beemka1]

To, ze dziecko jest niemowlakiem, nie znaczy, ze nie czuje bliskosci drugiego
czlowieka. Jeszcze w zyciu plodowym bobas przyzwyczaja sie do bicia serca
matki, zapamietuje i uspokaja sie przy kolysankach, ktore spiewaja mu rodzice.
I ta wiez zostaje po porodzie. W przypadku rodzicow adopcyjnych, ich bliskosc
od samego poczatku jest wazna. Z jednej strony byloby lepiej, gdyby mieli
kontakt z malcem od narodzin, albo nawet od zycia plodowego, z drugiej jednak
strony nalezy pamietac o tym, ze wiele biologicznych matek zmienia jednak
zdanie po porodzie (prawnie ma na to 6 tygodni) i chce zatrzymac dziecko. Co
wtedy z rodzicami adopcyjnymi? Czy oni nia maja uczuc? Pomysl, jak to jest
czekac na WYBRANE dziecko, na termin porodu, szykowak pokoj, widziec swojego
malucha na USG i nagle dowiedziec sie, ze matka biologiczna chce jednak to
dziecko zatrzymac? Czy to jest w porzadku??? Dlatego uwazam, ze rodzice
adopcyjni nie powinni miec kontaktu z rodzicami biogicznymi. Bolu byloby
jeszcze wiecej.

[lola211]

Jak zrozumiałam z tekstu pani Beata juz zrzekła sie praw do dziecka, dawno te
6 tygodni mineło.A dziecko nadal jest w osrodku.
Nie ma przy sobie zarówno mamy, która znała bedac u niej w brzuchu jak i nie
ma przy niej rodziców adopcyjnych.

Całe szczescie ze jest mozliwosc zmiany zdania przez matke biologiczna.

Dlatego uwazam, ze rodzice
> adopcyjni nie powinni miec kontaktu z rodzicami biogicznymi. Bolu byloby
> jeszcze wiecej.

Z punktu widzenia adopcyjnych na pewno tak.Z punktu widzenia matki
biologicznej -nie.Kamien spadłby jej z serca gdyby miała mozliwosc zobaczyc ze
dziecko wychowuje kochająca je rodzina, a tak do konca zycia bedzie miec co
do tego watpliwosci.

[beemka1]

Nie umiem odpowiedziec Ci na pytanie, czemu Weronika nadal jest w osrodku. Na
pewno nie dlatego, ze ktos na sile trzyma tam dziecko, mimo iz znalezli sie
rodzice. Osrodek tez nie ma ochoty ani pieniedzy, zeby utrzymywac dziecko,
skoro moze je juz oddac odpowiedniej rodzinie.
Dobrze, ze matka biol. ma mozliwosc zmiany decyzji, ale wlasnie dlatego
wyklucza to kontakt rodzice biologiczni- rodzice adopcyjni. A coz, matka
biologiczna cierpi, ale w koncu to ona oddaje dziecko do adopcji, to jej
decyzja. Dlaczego wiec maja cierpiec rodzice adopcyjni, ktorzy niczemu nie
zawinili? Tak na pocieche powiem Ci, ze staranie o adopcje to nie takie hop
siup. To nierzadko kilka lat chodzenia do osrodka, szereg badan
psycholgicznych, ktore przyszli rodzice nie zawsze przechodza pozytywnie.
Zanma przypadki, gdzie rodzicom odmowiono adpcji, bo 'nie nadawali sie'.
Smieszne, oni sie nie nadaja, ale matka bilogiczna, ktora to dziecko oddaje,
tak. Osrodek, wybierajac rodzicow, nie kieruje sie osobista tragedia osob,
ktore nie moga miec biologicznych dzieci. Osrodek interesuje dziecko i to jemu
staraja sie znalezc rodzicow, a nie rodzicom dziecko.

[lola211]

> Zanma przypadki, gdzie rodzicom odmowiono adpcji, bo 'nie nadawali sie'.
> Smieszne, oni sie nie nadaja, ale matka bilogiczna, ktora to dziecko oddaje,
> tak.

Bo to jej dziecko, było nie było.

[lola211]

> Dobrze, ze matka biol. ma mozliwosc zmiany decyzji, ale wlasnie dlatego
> wyklucza to kontakt rodzice biologiczni- rodzice adopcyjni.

Ile ona ma czasu na zmiane decyzji? Czy po zrzeczeniu sie praw przed sadem
nadal ma prawo zmiany decyzji?

A coz, matka
> biologiczna cierpi, ale w koncu to ona oddaje dziecko do adopcji, to jej
> decyzja.

Bo musi.A nie dlatego ze chce.Ta decyzja jest wymuszona.Co innego, gdyby
pozbycie sie dla niej dziecka było ulga, pozbyciem sie kłopotu.
Mozna napisac: cóz rodzice adopcyjni cierpia, bo zdecydowali sie na krok
adopcji z wszelkimi konsekwencjami.Ich wybór.
Czy te cierpienia rezerwowac tylko dla matki biologicznej?

Dlaczego wiec maja cierpiec rodzice adopcyjni, ktorzy niczemu nie
> zawinili?

A matka biologiczna zawiniła?

> Zanma przypadki, gdzie rodzicom odmowiono adpcji, bo 'nie nadawali sie'.

To panstwo odpowiada komu powierzy los takiego dziecka, wiec trudno wymagac by
dawało je kazdemu kto chetny.W przypadku biologicznych rodziców panstwo nie ma
mozliwosci kontrolowania, kto nadaje sie na rodzica a kto nie, moze co
najwyzej odebrac prawa rodzicielskie w skrajnych przypadkach.

[Gość: rosomak]

Proszę wyjaśnij mi jedna sprawę: z tego co rozumiem to po
upływie 6 tygodni, jeśli matka biologiczna zrzeka sie dziecka to
jej decyzja jest nieodwracalna: w świetle prawa przestaje być
matką, koniec kropka, klamka zapadła. dopiero 18 lat później na
wniosek samego dziecka, już pełnoletniego sąd może udospnic
oryginalną metrykę. Caego więc boją sie rodzice adopcyjni?
Przecież prawnie nikt raz przysposobionego dziecka nie może im
odebrać. Dalczego więc nie zaryzykować takiego drobiazgu jak
jeden zdawkowy list w roku- przecież nie koniecznie na adres
domowy, może do odebrania w ośrodku , w którym informowaliby o
losie dziecka? dalczego odmawiać tej nieszczęsnej , i tak
pokrzywdzonej przez los kobiecie odrobiny spokoju? Czy to aż tak
wiele? W zamian za radość wychowania jej-teraz już NASZEGO
dziecka? Przepraszam , ale adopcja też powinna mieć swoją
moralna cenę: skoro biologiczni rodzice nie są pewni aż do
porodu, a często i dłużej, czy ich maleństwo będzie zdrowe, czy
przeżyje, dlaczego ci adopcyjni zasługuja naraz na całkowitą
pewniość? Czym są lepsi?

[lola211]

No własnie, tez mnie to zastanawia.
Rodzice adopcyjni chcą za wszelka cene spokoju, a matka biologiczna to co?
Pewnie sama sie prosiła...
Rozumiem sytuacje braku kontaktów tych ludzi zanim matka zrzeknie sie praw -
bo moze to prowadzic do zawiedzionych nadziei, gdy matka jednak dziecko
zatrzyma, ponadto moze dochodzic do próby sprzedazy dziecka.
Ale juz po zakonczeniu procedury zrzeczenia sie praw do dziecka?

do Rosomak

[beemka1]

Chyba nie zwrocilas uwagi na pewna rzecz w artykule. Matka biologiczna
zostanie powiadomiona, jesli znajda sie rodzice adopcyjni, to powinno ja
uspokoic. Co dalaby coroczne pisanie listow do OAO, przeciez r. a. mogliby
napisac cokolwiek? Myslisz, ze pani Beata uwierzylaby na slowo? Niestety,
decyzja oddania dziecka do adpocji pociaga za soba pewne smutne konsekwencje -
kontak zostaje zerwany DLA DOBRA DZIECKA. Pomysl, jak poczulby sie
osiemnastolatek, ktory nagle dowiedzialby sie, ze jego rodzice utrzymywali
kontakt z matka bilogiczna? Oszukany? Oklamywany? A moze powiedziec dziecku o
tych konatktach wczesniej? Kiedy? Jak ma 5 lat, 10, a moze 15? I co wtedy:
nadal trzymac dziecko z dala od matki biologicznej?
Zasady ustalone przez prawo nie sa wymyslone po to, zeby upokorzyc matke
biologiczna, ale po to, zeby jak najmniej ucierpialo na tym dziecko. I pani
Beata, bedac ta matka, powinna robic wszystko, zeby wiecej dziecka nie
krzywdzic.

[lola211]

Pomysl, jak poczulby sie
> osiemnastolatek, ktory nagle dowiedzialby sie, ze jego rodzice utrzymywali
> kontakt z matka bilogiczna? Oszukany? Oklamywany? A moze powiedziec dziecku
o
> tych konatktach wczesniej? Kiedy? Jak ma 5 lat, 10, a moze 15? I co wtedy:
> nadal trzymac dziecko z dala od matki biologicznej?

Moze tak samo jak dziecko które zyje w przeswiadczeniu ze jego rodzice
adopcyjni sa biologicznymi.Bo i tak sie zdarza.Dowiaduje sie od obcych, albo
przypadkiem znajdzie dokumenty.

Prawda jest ze nie wiem do konca jakie rozwiazanie jest lepsze, bo po prostu
nie wyobrazam sobie sytuacji oddania mojego dziecka obcym ludziom.Nie, mowy
nie ma.Pełna abstrakcja.

Beemka1

[Gość: OhoiAnne]

Beemka, zgadzam sie 99 % Twojej wypowiedzi, ale niestety jest procent rodzicow
adopcyjnych, ktorzy sie nie nadaja. Nie chodzi tutaj o sprawy finasowe, ale o
to, ze czesto rodzice adopcyjni zyja w swiecie fantazji i dlugo wyczekiwane
dziecko nie moze byc mniej niz perfekcyjne. Osobiscie znam rodzine, ktora
probowala i dzieki Bogu, ze nikt nie powierzyl im dziecka. Ludzie Ci zyli
bowiem w swecie fantazji i zadne dziecko nie byloby dla nich wystarczajaco
dobre.
Podejrzewam, ze Weronika jest dlatego w osrodku, ze matka chorowala w czasie
ciazy i rodzice adopcyjni boja sia konsekwencji dla dziecka. Moze dlatego nie
jest "wystarczajaco zdrowa" dla potencjalnych rodzicow adopcyjnych. Nie wiem...
Gdybym miala adoptowac, to chcialbym znac matke biologiczna. Po pierwsze
genetyka, po drugie chcialabym wiedziec, ze matka nie uzywala alkoholu czy
narkotykow w czasie ciazy. Uwazam tez, ze "szacunek dla biologicznej matki"
polega na tym, ze jakis chocby minimalny kontakt z nia bedzie. Gwaratuje, ze
kazde adoptowane dziecko w pewnym momencie swego zycia bedzie ciekawe
biologcznej matki. I chocby nie wiem jak rodzice adopcyjni beda probowali
zapobiec do tego kontaktu najprawdopodobniej dojdzie.
Ja mysle, ze w Poslce nie ma jeszcze kultury adopcyjnej jak na przyklad jest w
USA, gdzie adopcje sa bardzo czeste. Beata dostalaby setki listow od
bezdzietnych rodzin, ktore prosilyby ja o oddanie dziecka.
Beemka bardzo bym chciala z Toba pisac na privie, bo adopcja jest dla mnie
ciekawym zagadnieniem, a Ty o nim duzo wiesz. Jak chcesz do daj kontakt na
priva.

[beemka1]

Tak szczerze powiedziawszy to ja niewiele wiem o adopcji, a na pewno nie z
autopsji. Po prostu jestem sympatykiem Stowarzyszenia "Nasz Bocian", ktore
zrzesza osoby pragnace adoptowac, oraz te, ktore lecza nieplodnosc. Ja naleze,
a raczej nalezalam:-), to tej drugiej grupy. Zachecam do odwiedzenia strony
www.nasz-bocian.pl i w szczegolnosci polecam 2 fora: Adopcja oraz Adopcja -
pytania do Eksperta. Mam nadzieje, ze sie spotkamy na bocianie, a jesli chcesz
napisac bezposrednio do mnie, to uzyj skrzynki gazetowej.
Pozdrawiam serdecznie
Beemka.

[Gość: kaja]

Ludzie, to że Weronika jest jeszcze w ośrodku, świadczy o
totalnym braku kompetencji OAO. Ta malutka dziewczynka mogłaby
trafić do rodziny adopcyjnej tuż po porodzie, ale OAO do którego
zgłosiła się Pani Beata nie mogło znależć takiej rodziny !!!!????
Przeciez to absurd. Ja osobiście znam kilka rodzin, które
zdecydowałyby się na taką adopcję.
A co w tym aż takiego dziwnego, że matka biologiczna, decydująca
się oddać dziecko do adopcji, chciałaby wiedzieć w przyszłości
coś o dziecku. Przecież Pani Beata raczej nie myślała o
kontaktach z dzieckiem.

[beemka1]

Odpowiadam, bo adresujesz ten post do mnie, choc juz wczesniej udzielilam
odpowiedzi. Kto zagwarantuje rodzicom adopcyjnym i dziecku, ze matka nie
bedzie chciala sie z nimi kontaktowac? Da swoje slowo? To po prostu
niebezpieczne i, jeszcze raz podkreslam, najgorsze, co moze spotkac dziecko -
bedzie mialo metlik w glowie. Nie dziwie sie, ze pani Beata nie znalazla
rodziny, ktora zgodzilaby sie na taki uklad. Chwala ludziom, gdyby sie tacy
znalezli, ale zastanow sie, czy Ty sama chcialabys zyc w niepewnosci, czy
ktoregos dnia pani Beata nie upomnialaby sie o dziecko. Czy uwierzylabys jej
na slowo, ze tego nie zrobi? Pomimo mojej ufnosci wobec ludzi (tak, naiwna
jestem), ja bym na to nie poszla. A Ty?

[Gość: kaja]

Akurat jestem w takiej sytuacji, że z całą pewnością moge powiedzieć, że
zaufałabym p. Beacie. Samam adoptowałam dziecko ze wskazaniem i nie widzę w tym
nic groźnego. Niczego w życiu nie można być pewnym na 100%, więc tego czy matka
biologiczna mojego dziecka nigdy nie stanie w moich drzwiach też nie moge być
pewna, ale w życie polega na podejmowaniu pewnego ryzyka.

[beemka1]

Kaju, to chwala Ci za to, co zrobilas. Ja bym nie miala odwagi i nie czuje sie
z tego powodu winna. Tak, jak nie kazdy nadaje sie do posiadania dzieci czy to
biologicznych, czy to adoptowanych, tak i sa tacy (i to znakomita wiekszosc),
ktorzy nie zdecyduja sie na adopcje ze wskazaniem. Chyba dobrze, prawda?

[Gość: kasia]

podziwiam , jestem pełna szacunku dla matki, któran nie zabiła
swojego dziecka , a nie mogła go wychowywać , u nas wszystko
jest wywrócone do góry nogami, państwo ma gdzieś -placówki
które powinny pomagać odwracają się !przecież są do tego
powołane!wychodzi na to ,że lepiej zabić !i po kłopocie!nic z
tego nie rozumiem, taką matkę przecież trzeba otoczyć opieką i
pomóc !

[Gość: Zouza]

Wiekszosc matek,ktore oddaj dziecido adopcji ma potem watpliwosci
czy dziecku nie dzieje sie krzywda. Ta kobiete te watpliwosci
beda dreczyc prawdopodobnie do konca jej dni. A nam nie wypada
oceniac, bo to co zrobila bylo bardzo trudna decyzja, nie tylko
dla niej ale takze dla jej bliskich. Co do naszych osrodkow i
procedur adopcyjnych to lepiej sie nie wypowiadac.

[Gość: maria]

Nie da się powiedzieć, że to prywatna sprawa rodziny p. Beaty,
bo na własne życzenie upubliczniona, ale czasem aż pcha się na
usta: ciemnota, zacofanie, kołtuństwo i hipokryzja. Przecież to
sprawa wiele bardziej złożona niż w tekście, skąd tyle u PP.
odwagi, by rugać to małżeństwo jak parę nieodpowiedzialnych
sztubaków? Suchy chleb, pomoc starszego rodzeństwa, poświęcenie?
Samowyrzeczenie słowem w imię katolickich wartości. A gdzie
miejsce na możliwości tego dziecka, tej rodziny, przyszłość?
Trochę więcej racjonalizmu, drodzy Polacy.

[zalotnica]

>>>"Weronika nadal czeka na nowych rodziców w pogotowiu rodzinnym."


Ciekawa jestem , gdzie sie podziali wszyscy Ci, co tak bardzo
byli za adopcja. Minelo juz kilka miesiecy, niemowle, przeciez
nie powinno byc trudnosci, a tu prosze... Pani Beata tez jest tym
faktem zdumiona. A moze sama sie tez zasugerowala opinia ludzi
z forum i tak lekko podjela dezyzje o urodzeniu...?

[Gość: Triss Merigold]

Właśnie, gdzie są fani adopcji, Ci którzy tak głośno protestują przeciwko
aborcjom.
Moim zdaniem ta kobiet postąpiła na tyle odpowiedzialnie na ile to było możliwe
po nieplanowanej i niechcianej ciąży. Starsze dzieci miałyby się zająć? A w
imię czego niby, mają własne życie i nie ma powodu żeby obciążać je za błąd
rodziców.

To szansa, nie nieszczescie!!!

[Gość: aga]

Blad rodzicow? Ze nimy co - ze sie kochali? To nie tak!
wspolczuje tej kobiecie!
Mysle ze ja bym nie oddala dziecko, ,nawet gdybym miala bardzo
ciezka sytuacje. Ale lepiej dla dziecka, ze nie usunela go. Ze
go nie zabila! Jego zycie moze byc rozne. Ale niekoniecznie
moze - jak ktos to wyzej sugerowal - ze bedzie sie tulac po
osrodkach, ale moze byc szczesliwa, moze byc dobrym czlowiekiem,
moze pomagac innych, moze od\na da szczescie w przyszlosci innym
swoim lub adoptowanym dzieciom? To zawsze jest SZANSA! I tak
trzeba na to patrzec. To my mamy kierowac naszym zyciem a nie
ono nami. Dlatego uwierzmy w to.

Moze ktos pomoze tej kobiecie i osrodkowi znalezc rodzicow dla
malej Weroniki?
NIE OCENIAJMY!!! POMOZMY!!!
Pozdrowienia dla wszystkich podejmujacych trudne decyzje!

[Gość: gaga]

Dla mnie zupełmnie nieważne są powody Twojej decyzji, a toże
poszłaś "pod wiatr".Współczuję bólu rozstania /nie myślę że
matkami stajemy się w chwili porodu -kilka miesięcy temu
urodziłam kolejne dziecko i cała ciaża była jednym wielkim
oczekiwaniem -mimo iż kolejna/.Podziwiam też Twojego męża za
niewywieranie nacisku i zgodę na Twoją decyzję.Myślę że gdyby
taka postawa była propagowana to nie byłoby tych okropności
ojakich ostatnimi czasy donosiła prasa.Żal jedynie braku
współpracy z ośrodkiem adopcyjnym.
Życzę Ci Beato wiary w swoą mądrość i zdrowia .

[lola211]

Podziwiam też Twojego męża za
> niewywieranie nacisku i zgodę na Twoją decyzję.

A mnie jawi sie inny obraz tego meza.
Jakby tą ciezka decyzje pozostawił jej i umył rece.
Moze dlatego, ze zwraca sie do niego per tatuśku, moze dlatego ze tesciowa-
jego mama nakrzyczała na niego.
Byc moze sie myle, ale tak to odczytałam.

[Gość: anka]

Beato,
dzięki, że powiedziałaś o tym publicznie. Chyba każda normalna kobieta rozważa
taką sytuację, w jakiej Ty sie znalazłaś. Ja też się nad takimi sprawamai
zastanawiam. Uważam, za całkowicie normalne, ludzkie i szlachetne to, co
zrobiłaś. Z całego serca rozumiem te uczucia, które opisujesz: chęć
znalezienia odpowiednich rodziców dla dziecka, chęć bycia z maleństwem, żeby
nie było samo i Twoje ogromne cierpienie spowodowane zderzeniem z brutalną
rzeczywistością: tyle zdziczenia i zakłamania!

Jestem trzydziestolatką, mam dziecko, ale wierz mi, w moim otoczeniu żadna
dziewczyna czy kobieta nie uważa skrobanki za coś normalnego. Może należę już
do innego pokolenia niż Ty. Skrobanka to nie jest już dla nas coś, nad czym
można przejść do porządku dziennego, ukryć to, gdy się już na to zdecydowało
albo wręcz przeciwnie, bez zażenowania przyznawać sie do tego w gronie
przyjaciół.

Jestem przekonana, że za kilka czy kilkanaście lat, również w naszym
społeczeństwie zaakceptujemy adopcję oraz nauczymy sie szanować uczucia matki
oddającej dziecko do adopcji. Ta matka ma prawo upewnić sie na własne oczy, że
jej dziecko jest w dobrych rękach i że nie dzieje mu się krzywda. Żeby
normalna matka biologiczna, która świadomie - jak Beata - oddaje dziecko do
adopcji mogła zaznać spokoju, musi spojrzeć nowym rodzicom swojego dziecka w
oczy i intuicyjnie odczuć, że u tych ludzi dziecku będzie dobrze. To jest
normalne i ludzkie. Jeśli Ci ludzie, którzy starają się o wzięcie dziecka do
adopcji, nie potrafią tego zrobić, to - moim zdaniem - coś z nimi nie tak. Na
podpisanie dokumentów adopcyjnych są gotowi, ale w oczy matce nie chcą
spojrzeć? To jest normalne? Wzięcie dziecka do adopcji to nie to samo, co
zakup samochodu z drugiej ręki. Wzięcie dziecka to ogromna odpowiedzialność,
ale też obietnica, którą powinni złożyć przede wszystkim takiej osobie jak
Beata, że będą się starali być jak najlepszymi rodzicami. I nie ma co wysuwać
tutaj argumentu typu: jak już urządzili pokoik dla dziecka w swoim domu i tak
długo czekali, to nie można pozwolić, żeby teraz bali sie, że taka osoba jak
Beata mogłaby sie rozmyślic. Bzdurne to i śmieszne w przypadku Beaty, bo ona
dokładnie wie, co robi i gdyby zobaczyła to swoje dziecko w tym pokoiku - a
przede wszystkim gdyby przekonała się, że ludzie którzy ten pokoik
przygotowali, to właściwe osoby na rodziców jej dziecka, nie zachowa sie jak
niestabilna emocjonalnie nastolatka, której chłopak dyktuje, co ma robić.

Gdybym znalazła sie w sytuacji jak Twoja, chciałabym jeszcze przed porodem
znaleźć odpowiednich ludzi, widzieć jak biorą maleństwo na ręce zaraz po
porodzie, jak go karmią i jak sie o nie troszczą. TO JEST NORMALNE. Tego chce
dla swojego dziecka każda prawdziwa matka. Jeśli tak się nie dzieje, to wpędza
się tę matkę w obłęd. Wiele osób prorokuje Ci tutaj, że do końca życia
będziesz targana niepewnością o losy swojego dziecka. To jest okrucieństwo
wobec każdej matki mówić jej coś takiego. TO NIE JEST LUDZKIE i NIE GODZI SIE
TAK POSTĘPOWAC wobec osoby, co do sytuacji której nie mamy bladego pojęcia.
Gdyby tak co niektórzy nasi rodacy mogli zobaczyć się z boku, ile w nich
głupoty jadu i nienawiści!

Trzymaj sie Beato, całym sercem jestem z Tobą i życzę Ci, aby Weronika
znalazła odpowiedzialnych i szlachetnych ludzi,którzy uszanują również Twoje
uczucia.

Pzdr.
Anka

[Gość: Jana]

tak sobie w duchu myślę , przecież Weroniczka nie tylko jest
córką , jest także siostrą . Ma dorosłe rodzeństwo... Może warto
byłoby taką decyzję omówić na forum rodzinnym ?!

DO ANKI!

[Gość: Matka]

BRAWO ANKA !!!

[Gość: magda.gdansk]

Gdybym znalazła sie w sytuacji jak Twoja, chciałabym jeszcze przed porodem
> znaleźć odpowiednich ludzi, widzieć jak biorą maleństwo na ręce zaraz po
> porodzie, jak go karmią i jak sie o nie troszczą. TO JEST NORMALNE. Tego
chce
> dla swojego dziecka każda prawdziwa matka. Jeśli tak się nie dzieje, to
wpędza
> się tę matkę w obłęd. Wiele osób prorokuje Ci tutaj, że do końca życia
> będziesz targana niepewnością o losy swojego dziecka. To jest okrucieństwo
> wobec każdej matki mówić jej coś takiego. TO NIE JEST LUDZKIE i NIE GODZI
SIE
> TAK POSTĘPOWAC wobec osoby, co do sytuacji której nie mamy bladego pojęcia.
> Gdyby tak co niektórzy nasi rodacy mogli zobaczyć się z boku, ile w nich
> głupoty jadu i nienawiści!

Nie deklamuj duzymi literami. Przewidywania co do tego, ze bedzie pania Beate
meczyc niepewnosc co do losu dziecka, to niekoniecznie musi byc glupota, jad i
nienawisc rodakow.
Moze to byc elementarna znajomosc zycia, z ktorej wynika, ze jak sie zrobi cos
nieodwracalnego, a urodzenie i oddanie do adopcji to jest cos nieodwracalnego,
to sie potem zyje z ta swiadomoscia i rozwaza sie skutki tego, co sie
zrobilo.

[beemka1]

I nie ma co wysuwać
> tutaj argumentu typu: jak już urządzili pokoik dla dziecka w swoim domu i
tak
> długo czekali, to nie można pozwolić, żeby teraz bali sie, że taka osoba jak
> Beata mogłaby sie rozmyślic. Bzdurne to i śmieszne w przypadku Beaty, bo ona
> dokładnie wie, co robi i gdyby zobaczyła to swoje dziecko w tym pokoiku - a
> przede wszystkim gdyby przekonała się, że ludzie którzy ten pokoik
> przygotowali, to właściwe osoby na rodziców jej dziecka, nie zachowa sie jak
> niestabilna emocjonalnie nastolatka, której chłopak dyktuje, co ma robić.


Rozumiem, ze pijesz do mnie. Niestety, to Twoje argumenty sa smieszne, bo niby
jak rodzice adopcyjni moga uwiarzyc Beacie na slowo, ze nie zachowa sie
jak 'niestabilna emocjonalnie nastolatka'? Wiesz, ile kobiet zmienia
decyzje??? I wcale nie zawsze sa to nastolatki, to rowniez matki, takie jak
Beata. Nawet sama Beata nie mogla na 100% przewidziec, jak zachowa sie po
urodzeniu corki. To tak, jak kobieta krzyczy, ze NIGDY nie podda sie aborcji
(zeby nie bylo, jestem stanowczo przeciwna), a tak naprawde ZADNA z nas nie
wie, czy nie usunelaby, gdyby np. ciaza zagrazala naszemu zyciu. Kazdy z nas
jest tylko slabym czlowiekiem, dlatego nie pisz, ze rodzice adopcyjni powinni
uwierzyc Beacie na slowo. To, co piszesz, jest 'bzdurne i smieszne'.

[Gość: Beata]

Gość portalu: anka napisał(a):

>
> Jestem przekonana, że za kilka czy kilkanaście lat, również w
naszym
> społeczeństwie zaakceptujemy adopcję oraz nauczymy sie
szanować uczucia matki
> oddającej dziecko do adopcji. Ta matka ma prawo upewnić sie na
własne oczy, że
> jej dziecko jest w dobrych rękach i że nie dzieje mu się
krzywda. Żeby
> normalna matka biologiczna, która świadomie - jak Beata -
oddaje dziecko do
> adopcji mogła zaznać spokoju, musi spojrzeć nowym rodzicom
swojego dziecka w
> oczy i intuicyjnie odczuć, że u tych ludzi dziecku będzie
dobrze. To jest
> normalne i ludzkie. Jeśli Ci ludzie, którzy starają się o
wzięcie dziecka do
> adopcji, nie potrafią tego zrobić, to - moim zdaniem - coś z
nimi nie tak. Na
> podpisanie dokumentów adopcyjnych są gotowi, ale w oczy matce
nie chcą
> spojrzeć? To jest normalne? Wzięcie dziecka do adopcji to nie
to samo, co
> zakup samochodu z drugiej ręki. Wzięcie dziecka to ogromna
odpowiedzialność,
> ale też obietnica, którą powinni złożyć przede wszystkim
takiej osobie jak
> Beata, że będą się starali być jak najlepszymi rodzicami. I
nie ma co wysuwać
> tutaj argumentu typu: jak już urządzili pokoik dla dziecka w
swoim domu i tak
> długo czekali, to nie można pozwolić, żeby teraz bali sie, że
taka osoba jak
> Beata mogłaby sie rozmyślic. Bzdurne to i śmieszne w przypadku
Beaty, bo ona
> dokładnie wie, co robi i gdyby zobaczyła to swoje dziecko w
tym pokoiku - a
> przede wszystkim gdyby przekonała się, że ludzie którzy ten
pokoik
> przygotowali, to właściwe osoby na rodziców jej dziecka, nie
zachowa sie jak
> niestabilna emocjonalnie nastolatka, której chłopak dyktuje,
co ma robić.
>
> Gdybym znalazła sie w sytuacji jak Twoja, chciałabym jeszcze
przed porodem
> znaleźć odpowiednich ludzi, widzieć jak biorą maleństwo na
ręce zaraz po
> porodzie, jak go karmią i jak sie o nie troszczą. TO JEST
NORMALNE. Tego chce
> dla swojego dziecka każda prawdziwa matka. Jeśli tak się nie
dzieje, to wpędza
> się tę matkę w obłęd. Wiele osób prorokuje Ci tutaj, że do
końca życia
> będziesz targana niepewnością o losy swojego dziecka. To jest
okrucieństwo
> wobec każdej matki mówić jej coś takiego. TO NIE JEST LUDZKIE
i NIE GODZI SIE
> TAK POSTĘPOWAC wobec osoby, co do sytuacji której nie mamy
bladego pojęcia.
> Gdyby tak co niektórzy nasi rodacy mogli zobaczyć się z boku,
ile w nich
> głupoty jadu i nienawiści!
>
> Trzymaj sie Beato, całym sercem jestem z Tobą i życzę Ci, aby
Weronika
> znalazła odpowiedzialnych i szlachetnych ludzi,którzy uszanują
również Twoje
> uczucia.
>
> Pzdr.
> Anka
>
>
>
>
Dziękuje Ci Aniu za Twoją opinię.
Wyraziłaś dokładnie to co ja myślę o adopcji.
Sama bym lepiej tego nie ujęła.

[Gość: Kasia]

Gość portalu: anka napisał(a):

> Ta matka ma prawo upewnić sie na własne oczy, że
> jej dziecko jest w dobrych rękach i że nie dzieje mu się
krzywda. >
Otóż nie ma takich praw bo sie ich świadomie zrzeka

[Gość: Lena29]

Beato , Ty wiesz . Jakbym poczuła się lekko winna , że nie zdecydowałam się na
Twoją propozycję . Rozmawiałyśmy kilkukrotnie . My jesteśmy na początku tej
ciężkiej drogi . Niestety proces adopcyjny wygląda łatwo i przyjemnie tylko w
telewizji . My nawet nie wiemy czy dostaniemy kwalifikacje . Wybacz nam , ale
gdyby było już po wszystkim rozważylibyśmy to ...
Pozdrawiam . Lena

gdzie ci chętni do adopcji..

[Gość: j.]

jakoś tak się składa że najwięcej do powiedzenia na temat zła aborcji, na temat
niechcianych dzieci i w ogóle na temat wychowywania dzieci mają osoby, które
dzieci nie mają, nie miały i nie zapowiada się żeby miały....
mam znajomych - 2 pary starają się o dziecko - własne, już ponad 10
lat...oczywiście głośno potepiają i "wyrodne " matki, i aborcję , a nawet
antykoncepcję, deklarują ogromną miłość do dzieci, ale jakoś im w tym
zakręceniu do głów nie przyszło żeby adoptować jakieś niechciane niemowlę,
dziecko.....a na inną znajomą wolontariuszkę w domu dziecka, kiedy opowiadała o
swojej pracy .. patrzyli jak na kosmitę ...
dziwny jest ten swiat..

[beemka1]

Wiesz, ja bym tak nie mogla oceniac postawy ludzi na podstawie 2 przypadkow.
Poza tym, wykazujesz sie kompletna niewiedza na temat nieplodnosci, jej
leczenia i adopcji. Nic dziwnego, ze nieplodne pary boja sie wspominac o swoim
problemie, skoro 'znajomi' w ten sposob reaguja. Skoro nie wiesz, czym jest
adopcja, jaka to odpowiedzialnosc, to po co sie wypowiadasz?

[Gość: J.]

skąd ta pewność na temat mojej wiedzy o niepłodności???
podałam przykład, nie uogólniałam,
nie napisałam, że wszyscy itd.
rozumiem skupienie na swoich problemach, walce, nadziejach, rozumiem problemy
psychologiczne z tego wynikające, ową szczególną nadwrażliwość ...
nie rozumiem natomiast owej wszechwiedzy wynikającej z teorii i krytyki "tych
matek co ,mogą a nie chcą",
w owych wymienionych 2 przykładach niestety nie widzę pochylania się nad losem
dzieci -
rozumiem ryzyko adopcji, a KAŻDE rodzicielstwo to odpowiedzialność beemko,

[beemka1]

"jakoś tak się składa że najwięcej do powiedzenia na temat zła aborcji, na
temat
niechcianych dzieci i w ogóle na temat wychowywania dzieci mają osoby, które
dzieci nie mają, nie miały i nie zapowiada się żeby miały...."

To moim zdaniem uogolnianie.
Nie podzielam socjalistycznego pogladu, ze wszyscy mamy takie same zoladki, ze
wszystkim nalezy sie to samo, ze Ci, co maja wiecej, powinnie oddac tym, co
maja mniej. Nie jestem instytucja charytatywna, od tego sa specjalne
organizacje. Nie jestem w stanie pomoc wszystkim, wybieram to, co mam sile
udzwignac. Nie wszystkie nieplodne pary stac, w sensie psychicznym, na
adopcje, dobrze wiec, ze sie na nia nie decyduja, bo najbardziej ucierpialyby
na tym dzieci. I to jest wlasnie rodzicielska odpowiedzialnosc.
I wcale nie jest tak, ze rodziny adopcyjne pogardzaja rodzinami biologicznymi.
Ja nie znam ani jednego takiego przypadku. Rodziny adopcyjne czuja wdziecznosc
i szacunek do matek, ktore mialy odwage urodzic i oddac. I moge podac wiecej
niz 2 przyklady.

[ainer1]

bo chca "MIEC" "SWOJE" DZIECKO...
dlatego tak sie zachowuja

[mary_ann]

Na wstępie od razu, dla jasności: jestem pełna szacunku dla p. Beaty za to, że
urodziła dziecko, zamiast je usunąć. Wszystkie wątpliwości, które wyrażę za
chwilę, są o dziesięć rzędow wielkości mniej istotne od powyższego.

Mam jednak kilka wątpliwości. Staram się krok po kroku, po ludzku, zrozumieć
bohaterkę reportażu. I nie potrafię. Coś mi nie gra.

To jak z tym guzem mózgu? Jest czy go nie ma? (chyba nie, skoro dziecko
urodziła bez przeszkód, wszak nie wspomina o dramatycznym wyborze: leczyć się
czy nie leczyć). Zresztą nawet mając potwierdzonego raka mózgu raczej
zastanawiałabym się, komu oddać dziecko PO mojej ewentualnej śmierci niż
profilaktycznie przed.

Choroba serca? Mowa, co prawda, o pierwszej grupie inwalidzkiej, ale dalej o
zadbanym domu i że pani B. piecze ciasta. Opieka nad dzieckiem w wariancie
absolutnego minimum nie wymaga zdrowia atlety. Dzieci wychowują osoby na
wozkach inwalidzkich. Do tego jest mąż. Ma chorą rękę (tyle się dowiadujemy),
ale czy to wyklucza go z opieki nad niemowlęciem (zwlaszcza gdy na horyzoncie
widmo oddania potomka)?? Znowu nie rozumiem.

No i jest wreszcie, a może przede wszystkim, rodzeństwo. Nie tylko małe, ale
i duże. Dorosłe. Pani Beata unosi się honorem i "nie chce go obciążać".
Obciążać? Fakt, opieka nad maluchem to czasem trudne zadanie, ale czy nie
można spojrzeć na nie inaczej, jako na pewien dar? Niepowtarzalną szansę
wychowawczą, okazje do treningu dojrzałości i charakteru? Każdy kto ma więcej
niż jedno dziecko wie, jak wiele każde z nich OTRZYMUJE, pozornie wiele
tracąc na rzecz pojawiającego się rodzeństwa.

Względy finansowe? Ok, sytuacja trudna, ale chyba nie dramatyczna. Maluch w
skali szescioosobowej rodziny nie powinien czynić dramatycznej różnicy. Do
tego są zasiłki. W wariancie minimum Weronika nie powinna wiele kosztowac
(rzeczy po rodzeństwie itp) przez najblizszych parę lat, a kto wie, co będzie
potem? Za kilka lat dwoje najstarszych się usamodzielni. Czy w tej sytuacji
rozpatrywalibyście oddanie dziecka do adopcji?

Summa smmarum sądzę, że argumenty przeciw zatrzymaniu Weroniki nie mają
charakteru racjonalnego,lecz psychologiczny. W sedno trafia chyba
dziennikarka, zadając quasi-retoryczne pytanie: "Pani Beato, Pani od początku
nie chciała tego dziecka, prawda?"

I nie mam tego Pani Beacie za złe. Myślę tylko, że jej problemowi na imię
głęboka depresja (w sensie scisłym, nie potocznym) lub pokrewnie. I szkoda, że
zanim na porządku dziennym stanęła kwestia adopcji, w jej domu nie pojawił się
wykwalifikowany psycholog, ktory pomógłby jej rozwiązać problemy głębsze, niż
wszystko to, co wymienia jako przeszkody.

Oczywiście osądzam wyłącznie na podstawie artykułu i moje hipotezy mogą w
ogole nie przystawać do rzeczywistości. Ale napisałam o moich wrażeniach.

[Gość: Olunieczka]

Ja tez popieram decyzje o urodzeniu dziecka. Jestem troche starsza od
najstarszych dzieci p. Beaty i teoretycznie mozliwe jest, ze moja Mama moglaby
teraz zajsc jeszcze w ciaze. Nie wyobrazam sobie, zeby z jakichs powodow
chciala je oddac do adopcji, ale gdyby byla to naprawde sprawa zycia i smierci,
nie wyobrazam sobie, zebym ja nie wychowala tego dziecka, tylko jakas obca
osoba. Przeciez to moje rodzenstwo!

Zeby nie bylo - popieram adopcje i sama na razie planuje zaadoptowac dziecko za
pare lat, kiedy bede gotowa na dzieci.

[Gość: Lena]

To piękne Olunieczka , że pragniesz adoptować , tylko to nie takie hop .
Najpierw musi być ospowiedni staż małżeński , później zaświadczenie o
niepłodności , odpowiedznie środki do utrzymania rodziny kursy , rozmowy z
psychologiem i dużo innych spraw . Jak sięprzez to wszystko przejdzie to można
się cieszyć oczekiwaniem na dziecko . I jeszcze jedno dziecka nie wybiera się
spośród wielu , tak jak to pokazują w TV , dostajesz telefon że jest dziecko
dla Ciebie i musisz stanąć przed wyborem . Tak to włąśnie wygląda .
Więc nie oczekuj że dostaniesz gromkie brawa za to ze ty chcesz adoptować .
Adopcja to nie pikuś .

[Gość: zosia]

To nie mozna byc plodnym, zeby adoptowac dziecko?? Ja zawsze sobie myslalam, ze
nie bede rodzic dziecka bo jest juz tyle dzieci, ktore nie maja domu i mozna im
stworzyc dom.
No to nie bede miala dzieci w takim razie.

Zosia.

[Gość: rosomak]

Czytasz w moich myslach mary_ann. właśnie takie pytania chciałam
zadać tej rodzinie. Mnie one zirytowały, Tobie pozwoliły
spojrzeć na nich z ludzką troską. Brawo.

[lola211]

> To jak z tym guzem mózgu? Jest czy go nie ma? (chyba nie, skoro dziecko
> urodziła bez przeszkód, wszak nie wspomina o dramatycznym wyborze: leczyć
się
> czy nie leczyć).
Guzy sa rózne, moze leczenie polega na obserwacji i czekaniu, a niekoniecznie
próbach usuniecia, poza tym rodziła przez cesarke, nie naturalnie, wiec jakas
przyczyna tego była.

Zresztą nawet mając potwierdzonego raka mózgu raczej
> zastanawiałabym się, komu oddać dziecko PO mojej ewentualnej śmierci niż
> profilaktycznie przed.
Trzeba by spytac lekarza, bo moze guz niekoniecznie oznacza raka.I smierc.

[mary_ann]

lola211 napisała:

> Guzy sa rózne, moze leczenie polega na obserwacji i czekaniu, a
niekoniecznie
> próbach usuniecia, poza tym rodziła przez cesarke, nie naturalnie, wiec
jakas
> przyczyna tego była.

Lola, ja to wszystko rozumiem i nie podważalam realnosci istnienia jakiegoś
problemu. Ale czy w razie konieczności takiego "czekania" i "obserwacji"
profilaktycznie oddałabyś dziecko?


> Trzeba by spytac lekarza, bo moze guz niekoniecznie oznacza raka.I smierc.


Dlatego napisałam "ewentualnej śmierci".

Pozdrowienia
mary_ann

[lola211]

> Lola, ja to wszystko rozumiem i nie podważalam realnosci istnienia jakiegoś
> problemu. Ale czy w razie konieczności takiego "czekania" i "obserwacji"
> profilaktycznie oddałabyś dziecko?
>
Mysle ze nie byłabym w stanie.
Staram sie ja zrozumiec, bo przeciez gdyby była taka wyrodna to nie
wychowywała by tych wczesniejszych, moze ona jest wypalona i nie ma kto jej
pomóc?Bo nie rozumiem np. córki tej Beaty, to juz dorosła dziewczyna, dlaczego
ona nie protestowała?Wspólnymi siłami dałyby rade, ale moze Beata tak naprawde
została z problemem sama?

[mary_ann]

lola211 napisała:

> Mysle ze nie byłabym w stanie.
> Staram sie ja zrozumiec, bo przeciez gdyby była taka wyrodna to nie
> wychowywała by tych wczesniejszych, moze ona jest wypalona i nie ma kto jej
> pomóc?

No i dlatego ja pomyślałam o śmiertlenym zmeczeniu i atrofii uczuć na tle
jakiejs CHOROBY (depresja?)


Bo nie rozumiem np. córki tej Beaty, to juz dorosła dziewczyna, dlaczego
> ona nie protestowała?Wspólnymi siłami dałyby rade, ale moze Beata tak
naprawde
> została z problemem sama?

Zatem albo cala rodzina cierpi na zanik uczuc wyższych (chyba mało
prawdopodobne), albo oferty pomocy jednak były, tylko pani Beata o nich
milczy, bo w ten sposób racjonalizuje sama przed sobą i nami swoją decyzję.

[mary_ann]

lola211 napisała:

> Guzy sa rózne, moze leczenie polega na obserwacji i czekaniu, a
niekoniecznie
> próbach usuniecia, poza tym rodziła przez cesarke, nie naturalnie, wiec
jakas
> przyczyna tego była.

Lola, ja to wszystko rozumiem i nie podważalam realnosci istnienia jakiegoś
problemu. Ale czy w razie konieczności takiego "czekania" i "obserwacji"
profilaktycznie oddałabyś dziecko?


> Trzeba by spytac lekarza, bo moze guz niekoniecznie oznacza raka.I smierc.


Dlatego napisałam "ewentualnej śmierci".

Pozdrowienia
mary_ann

[Gość: ŻabaJaga]

Artykuł poruszający.
Zajrzałam dizś na strony "Bociana" i tam też idzie dyskusja nad
tym materiałem. Padają argumenty, że jest coś "nie tak" z
Weroniką, skoro jeszcze czeka na adopcję, że co "nie tak" z
Ośrodkiem Adopcyjnym, do którego trafiła etc. Może autorka
artykułu w mogłaby się jakoś ustosunkować do tych
wątpliwości "bocianowiczów"?
A we mnie pojawiło się pytanie: skoro tak trudno znaleźć dom dla
małego dziecka, to może rzeczywiście aborcja jest lepszym
rozwiązaniem?
To oczywiście prowokacja z mojej strony, ale tak jakoś smutno mi
się zrobiło.
Do "Bociana" zajrzałam poraz pierwszy, Podobało mi się i może
tam jeszcze wrócę jako gość. Trzymam kciuki, aby udało się im
coś zrobić w kwestii zmiany nastawień do tematu adopcji,
bezpłodności etc. w Polsce.
A propos - jestem matką 2 nastoletnich dzieci. Wiecej chyba też
nie umiałabym udźwigąć.

[zalotnica]

Gość portalu: agata napisał(a):

> Nie potepiam p. Beaty. Podziwiam ja za odwage. I pozdrowienia mezowi...

Odwaga...? hmmm....Moze przeczytaj jeszcze raz uwaznie caly
artykul i zwroc uwage na niektore Beaty wypowiedzi.
a oto kilka ciekawych cytatow :


"- Maz jest dobrym czlowiekiem. On chcial miec duza rodzine.
Ja nie mialam tu jakichs szczególnych wyobrazen, tak sie potoczylo.
- Mam kolezanke kosmetyczke i taka umowe z nia: ja jej pieke ciasta
na imieniny, ona mnie przyjmuje w gabinecie.
- Jak skonczylam 18 lat, wyszlam za maz - z milosci, nie spodziewalam
sie dziecka. Mature zdawalam z obraczka na palcu. Maz, o kilka lat
ode mnie starszy, przychodzil po mnie pod szkole. Córka urodzila sie
tuz po tym, jak skonczylam ogólniak, rok pózniej - syn.
- Mam klopoty z sercem, w chwili gdy dowiedzialam sie o ciazy, bylam
w trakcie diagnozowania drugiej choroby. Okazalo sie, ze to guz mózgu.
- Moze bede zdrowa, moze bede sparalizowana. Jestem ciagle zmeczona.
Nie czuje sie na silach byc mama noworodka. Lekarz namawial mnie
na aborcje, moglam ja zrobic legalnie.
-Maz powiedzial, ze to moje zdrowie, to ja jestem chora, to ja musze
wybrac.
-Gdybym miala kogokolwiek, kto móglby mi pomóc... Gdyby byl ktos,
kto móglby zabrac dziecko na spacer... Ale my jestesmy zdani sami
na siebie.
-Niektórzy mówili, ze przeciez mam dorosle dzieci, one by zajely
sie Weronika. Ale jak ja bym mogla urodzic dziecko i kazac
dzieciom sie nim zajmowac?
-Czulam zal. Do ludzi, ze nikt nie chcial ode mnie jej wziac od razu."

Od siebie dodam , ze Beata jest mloda, ma tylko 38-39 lat. Jest przeciez
jeszcze w wieku, ze moze sie na tej piatce nie skonczyc, czy i wtedy
bedzie ona dla Ciebie "bohaterka"...? Dziwne tylko, ze o mezu malo kto
wspomnial, czyzby mezczyzni nie byli zdolni do wychowywania dzieci...?

[lola211]

Pisałam wczesniej, ze wg mnie ten jej maz jest jakis taki bezwolny, ona nie ma
w nim oparcia, dzwiga to sama.
Co to za facet bez własnego zdania? Rzeczywiscie,"tatusiek".

[ainer1]

Witam serdecznie!
Nie wnikajac w przyczyny zajscia w NIECHCIANA ciaze (po 4 dzieci mozna posunac
sie do radykalniejszych metod antykoncepcji)
oraz niemoc ogolna po porodzie
(tatusiek, zamiast meza, obojetna tesciowa zamiast wspierajacej rodziny, dorosle
dzieci ktorych nie mozna obciazac itp oraz nadal dosc mloda kobieta, ktora nie
wymaga specjalistycznej opieki ale jak sama mowi jest zmeczona i wg mnie w
depresji) to nawet z powyzszych postow mozna sie przestraszyc podejmowania
takiej, skadinad bardzo stresujacej decyzji - o oddaniu dziecka do adopcji.

Negatywne nastawienie do adopcji (narazenie na krytyke, wytykanie palcami i
wtacanie sie) - powoduje ze paradoksalnie prosciej jest zabic niz urodzic.

Bohaterka artykulu - bala sie powiedziec w szpitalu o planach zanim z niego nie
wychodzila. Bala sie szykan. Nie komentujac czy to egoistyczne itp dodam, ze
oceniajace podejscie spoleczenstwa do adopcji wplywa wlasnie na podejmowanie
decyzji: zabic nie zabic?
A brak tu bylo rozwazania: zatrzymac - oddac dziecko, niestety nie... tylko
wlasnie zabic - nie zabic?

Abstrachujac od bohaterki artykulu spojrzmy na nastawienie spoleczenstwa do
adopcji i aborcji.

pozdrawiam,
Renik

[Gość: Joanka]

Po przeczytaniu postów wiem, że wiele z was nie ma pojęcia o adopcji, o
leczeniu niepłodności( a nie bezpłodności).Ja też, jak beemka, jestem z
bociana. Nie możemy mieć dzieci i w lipcu zgłosiliśmy się do OAO. Jesteśmy po
kwalifikacji i czekamy w "kolejce". Po przeczytaniu artykułu nie mogłam długo
znaleźć sobie miejsca. Bo przecież to żaden problem- przekazywać informacje
PRZEZ OŚRODEK matce o tym, jak się rozwija dziecko.Dziecko, które adoptujemy
będzie nasze, będzie wiedziało, że jest adoptowane,chcę znać informacje o jego
rodzinie, ale to ja będę jego matką, ja będę decydować o jego przyszłości. A wy
piszecie, zeby pokazać p. Beacie pokój dziecka. Nie! Ona nie będzie wiedziała,
gdzie jest Weronika ( wie, gdy dziecko jest w rodzinie zastępczej)Ja chcę
mieć "normalną" rodzinę, nie bać się, że któregoś dnia otworzę drzwi, a tam
będzie stała p. Beata - bo się np stęskniła. Adopcja nie tak "działa". Jeśli
moje dziecko będzie chciało odnaleźć matkę, to mu pomożemy, ale ona nie będzie
nas odwiedzać.Poczytajcie dyskusję na bocianie ludzi "w temacie". Pozdrawiam
wszystkich, ktorzy stoją przed trudnymi decyzjami

[Gość: tak]

A wy
> piszecie, zeby pokazać p. Beacie pokój dziecka. Nie! Ona nie będzie
wiedziała,
> gdzie jest Weronika ( wie, gdy dziecko jest w rodzinie zastępczej)Ja chcę
> mieć "normalną" rodzinę, nie bać się, że któregoś dnia otworzę drzwi, a tam
> będzie stała p. Beata - bo się np stęskniła.

w pelni popieram co napisalas.
zrzekla sie praw do dziecka i koniec. teraz kto inny ma byc mu ojcem i matka.
kto inny sie o nie bedzie martwil jak zlapie grype, rozbije kolano, jak
dostanie jedynke w szkole itd..
byla matka nie daje dziecka "na przechowanie" -kontrola , ze akurat do tej
rodziny ktora ladniejszy pokoik dziecku da, czy aby nowa matka je wychowuje tak
jakby biologiczna sobie zyczyla a jak nie to bedzie robic uwagi ? bez sensu .

[lola211]

Dlatego zapewne biologiczne matki nie zrzekaja sie tych praw, bo wiedza ze
traca dzieci bezpowrotnie i ze nie beda wiedziały jak tocza sie losy dziecka.

[Gość: Joanka]

Ale tylko zrzekając się praw dają dziecku szansę na normalną, kochającą się
rodzinę. Czy lepiej jest skazać dziecko na pobyt w domu dziecka do
pełnoletności? Na pewno nie.

[lola211]

> Ale tylko zrzekając się praw dają dziecku szansę na normalną, kochającą się
> rodzinę. Czy lepiej jest skazać dziecko na pobyt w domu dziecka do
> pełnoletności? Na pewno nie.

Boja sie podjecia nieodwracalnej decyzji.
Pewnie licza ze sytuacja sie zmieni, unormuje, ze bedzie mozna te dzieci wziac
z powrotem.Oczywiscie słuzy to im, nie dzieciom.Bo czas spedzony w osrodku na
trwale zawazy na ich dalszym zyciu.

[Gość: nie zrozumiem]

jak normalna rodzina, ojciec matka rodzenstwo, bez patologii, w moze trudnej
ale bynjmniej nie beznadziejnej sytuacji materialnej moga "oddac" dziecko.

dodam ze jestem jednym z siedmiorga dzieci moich rodzicow.
bylo ciezko materialnie, ale potrafili nas wychowac, tez zdarzaly sie choroby i
wypadki, kiedy to my musielismy sie opiekowac nimi, starsze rodzenstwo
zajmowalo sie mlodszym, itd.
teraz czesc jest juz po studiach reszta sie uczy..

nie zrozumialabym chyba nigdy ze matka oddala mnie "bo jej sie w budzecie nie
zmiescilam" ...

Jak to jest w USA

[Gość: lilianna]

Opisuję przypadek znany mi osobiscie: mlode malzenstwo jest w ciazy, nie decyduje sie na wychowanie pierwszego dziecka z
powodu trudnosci materialnych. Dlugo przed urodzinami zglaszaja sie do agencji, ktora dostacza im kartoteke potencjalnych
rodzicow.
Ta konkretna para wybrala jako rodzicow pare gejow, prawnikow. Plci dziecka nie znano. Przy porodzie obecny jest ojciec
biologiczny, oraz obydwaj "ojcowie" adopcyjni. Personel szpitala jest zachwycony i gratuluje matce, ze ma taka solidnš meska
obstawę. Ona pompuje zapas mleka na dwa miesišce. Nowa rodzina zabiera malego chlopca ze szpitala, ale pozostaje w kontakcie z
biologiczna matka, ktora zawsze moze dowiedziec sie, jak miewa sie synek, a w przyszlosci bedzie sie z nim widywac.
W dawnych spoleczenstwach oddanie dziecka pod opieke dalszej rodziny czy innych czlonkow wspolnoty nie bylo niczym
wstydliwym i strasznym. Nie wiadomo dlaczego wporwadzenie adopcji połšczono w pewnym momencie z oszukiwaniem dziecka i
ukrywaniem jego pochodzenia; okazuje się, że ciekawosć ludzi co do własnych korzeni nigdy nie wygasa; sama znam osobe, która
w 50 roku życia dokopała się dokumentów dotyczacych swojej biologicznej rodziny. Dlatego tutaj w USA zmienia się teraz ten
system;
rodzice adopcyjni wychowujš małe dziecko w pełnej swiadomosci sytuacji, unika sie wielu rozdartego serca biologicznej matki i
szoku
dziecka.
Cztałam biografię Agaty Christie, ona została oddana na wychowanie ciotce, bo ojciec zbankrutowal i matka byla w ciezkiej sytuacji.
Kiedy pisarka byla nastolatka wrocila do domu matki, ale "glowna" mama byla dla niej ta ciotka. To tez nie bylo nic dziewnego i
zdroznego w tych czasach.
Przerazil mnie ten tekst, zwlaszcza postawa ludzi czekajacych na adopcje, ktorzy chca wykreslic matke biologiczna z zycia dziecka.
Wydaje się, że ktos, kogo życie doswiadczyło i sam nie może mieć dzieci powinien być wdzięczny kobiecie takiej jak Beata, ktora
decyduje się urodzić, troszczy się o przyszłosć dziecka i ogólnie wykazuje odpowiedzialnosć za nie. To co, oni woleliby
wychowywać syna czy córkę alkoholików albo narkomanów, których nic nie obchodzi? I dziecko zostaje naprawdę z kompleksem
odrzucenia przez matkę, choćby poznało prawdę w 18 roku życia.
Widziałam małego Juliana, którego wychowujš ci dwaj prawnicy. Jest zdrowym, wesołym chłopcem, jego matka nie jest duchem, który
będzie go przesladować całe życie, lecz żywš osobš, do której może się zwrócić, jesli chce, czy nawet poskarżyc, jesli działaby mu
się krzywda. Jak inaczej wyglšdać będzie całe jego życie, o ile będzie bogatsze niż życie dziecka, które matce musialo zostać
"wydarte", a slad po niej zamazany.
Bardzo serdeczne pozdrowienia dla pani Beaty.

[lola211]

Mam nadzieje ze u nas jeszcze długo nie bedzie mnozliwosci adoptowania dzieci
przez gejów.Kompletny idiotyzm.
Pytanie techniczne, ile czasu zabiera jej pompowanie mleka na 2 miesiace?!

[Gość: lilianna]

No więc tak - do momentu kiedy poznałam Juliana i jego opiekunów też byłam przeciwniczkš adopcji przez gejów. Po prostu sama
idea
odrzucała mnie. Zmieiłam jednak zdanie kiedy zobaczyłam, jak to wyglšda w praktyce. Ci ludzie majš naprawdę wiele do dania
dziecku,
nie tylko w sensie materialnym, po prostu majš instynkt opiekuńczy, którego brakuje wielu biologicznym tatusiom, którzy faktycznie nie
biorš udziału w wychowaniu dzieci. Nie dziwi mnie też specjalnie, że matka Juliana zdecydowała się na wybranie tych dwóch
panów
- po pierwsze nigdy nie będzie miała rywalki, zawsze będzie jego jedynš mamš, chociaż z daleka. Po drugie każda rodzina adopcyjna
musi przejsć bardzo ostry wywiad srodowiskowy, po prostu matka dowiaduje się wszystkiego o tych ludziach i na tej podstawie
podejmuje decyzję. Więc ci panowie mieli po prostu najlepsze opinie.
Wię� biologiczna jest niesamowicie silna i żadne papierki i polityka panstwa tego nie zmieniš. Rodzice biologiczni zawsze sš rodzicami,
nawet jesli pan byl tylko dawcš spermy. Wszystkie inne osoby, dowolnej płci, zawsze będš opiekunami, w najlepszym znaczeniu
tego słowa, które powiinno ważyć tak samo jak słowo "rodzic". Mój mšż był adoptowany przez swojego ojczyma i kocha go
serdecznie i nosi jego nazwisko, ale też szukał swojego biologicznego ojca jak tylko uzyskał pełnoletniosć.
Chce jeszcze dodac ze do pan takich jak Beata ustawiaja sie tu najdluzsze kolejki do adopcji.

[lola211]

Jest wystarczajaco duzo rodzin hetero chetnych wychowywac dziecko,mających tez
duzo do zaoferowania, wiec nie ma potrzeby szukac zwiazków homo, bo nie wierze
zeby to było dobre dla dziecka, mimo całego ich zaangazowania.To jest po
prostu nienaturalne i tyle.
Ale przekonuje mnie jeden argument- brak rywalki matki, tylko co to za
argument?
Wierze ze mieli dobra opinie, bo prawnicy , bogaci, wiec jakze by inaczej.

[Gość: lilianna]

Lepiej przyjrzec się temu o co naprawdę chodzi jesli mówimy "naturalne" - dla jednego opiekować się dzieckiem i zmieniać pieluszki
jest naturalne, dla drugiego nie. Ja sama jestem matką i prawdę mówiąc było dla mnie wzruszające obserwować jak ci dwaj panowie
matkują małemu Julianowi. Mysle, że odruchowy sprzeciw wobec adopcji przez pary homoseksualne wiąże się z podejrzeniem, że tu
może chodzić o wykorzystywanie w przyszłosci tych dzieci. Tyle, że w tym kraju służby ochrony dziecka są tak potężne, że zabiorą
dziecko nawet rodzinie biologicznej jesli jest podejrzenie wykorzystywania seksualnego. Jesli chodzi o brak pierwiastka żeńskiego w
rodzinie, to przecież są jeszcze ciotki, babcie, kuzynki, więc takie dziecko nie będzie wychowane w wyłączenie męskim srodowisku;
jest poza tym matka biologiczna z którą utrzymuje się kontakt. Dziecko nie jest wychowywane na geja, ale na pewno nie będzie mieć
problemu z tolerancją.

[lola211]

Naturalne dla mnie jest to ze do powstania dziecka potrzeba kobiety i
mezczyzny, nie 2 mezczyzn ani 2 kobiet.
Tak to wymysliła natura.
Rodzice to osobnicy 2 odmiennych płci.Geje moga zmieniac rzecz jasna
pieluszki, ale dziecko wychowywane w takiej rodzinie ma zaburzony obraz
rodziny.Ze zwiazku homo nie mozna po prostu miec dzieci i tyle. Nie chodzi tu
o pierwiastek meski czy zenski, bo dzieci czesto wychowuja sie w rodzinach
niepełnych.Rodzice to matka i ojciec.

[winniepooh]

> Naturalne dla mnie jest to ze do powstania dziecka potrzeba kobiety i
> mezczyzny, nie 2 mezczyzn ani 2 kobiet.
> Tak to wymysliła natura.
> Rodzice to osobnicy 2 odmiennych płci.Geje moga zmieniac rzecz jasna
> pieluszki, ale dziecko wychowywane w takiej rodzinie ma zaburzony obraz
> rodziny.Ze zwiazku homo nie mozna po prostu miec dzieci i tyle. Nie chodzi tu
> o pierwiastek meski czy zenski, bo dzieci czesto wychowuja sie w rodzinach
> niepełnych.Rodzice to matka i ojciec.

tutaj nikt nikogo nie przekona, bo jak sobie ktoś coś wbił to głowy i przybił
pieczatkę "naturalne" to nie do ruszenia takie przekonanie

badrdziej istotne w poście Lilianny jest cała procedura adopcyjna - dziecko
przydzielone konkretnym osobom jeszcze przed urodzeniem, biologiczna matka
miała na to wpływ, nie robi się tajemnicy z tego kto był biologicznym rodzicem,
ale kto by tam zwracał uwagę na takie detale, najważniejsze to napluć na gejów
ze zgniłej ameryki

[lola211]

> ale kto by tam zwracał uwagę na takie detale, najważniejsze to napluć na
gejów
> ze zgniłej ameryki

Moze pokazesz fragment w którym naplułam na gejów?

Na nature nie ma sie co obrazac, to są fakty, za chiny ludowe nie uda sie
obecnie parze homo spłodzic dziecka.Wiec nie mogą po prostu byc rodzicami,
opiekunami co najwyzej.

[Gość: lilianna]

Własnie o to mi chodziło - rodzice adopcyjni, bez wzgledu na to, jakiej płci, będš zawsze opiekunami, a matka biologiczna zawsze
będzie matkš i dziecko powinno miec prawo poznania, kim ona jest. To jest relacja niesamowicie pierwotna, mimo tysięcy lat kultury i
sloganów typu "wszystkie dzieci sš nasze".

[Gość: KR$]

'najważniejsze to napluć na gejów ze zgniłej ameryki'.
I bardzo słusznie - wg. najnowszych amerykanskich badan (przeprowadzila je ta
sama osoba ktora w latach 70tych ustalila iz bycie homo uwarunkowane jest
genetycznie - na ktore to badania powolywali sie homo przez dziesiatki lat)
mozna sie z tego wyleczyc - co wiecej - przeprowadzono terapie na grupie
kontrolnej - z okolo 90 % skutecznoscia.

Wiec pedaly - nie pedalowac tylko na leczenie!!! A lapy precz od wychowywania
dzieci.

[Gość: lilianna]

lola211 napisała:

..Ze zwiazku homo nie mozna po prostu miec dzieci i tyle.

W takim razie małżeństwa bezpłodne też nie powinny mieć prawa adopcji, skoro Natura zdecydowała, że ich komórki nie moga się
połšczyć. Moim zdaniem lepiej jest mieć dwóch ojców lub dwie matki niż tylko jedno z rodziców.
Problem dotyczy poza tym tylko gejów mężczyzn, bo pary damskie rodzš korzystajšc z banków spermy nie pytajšc się nikogo o
zdanie. W przypadku, który opisałam podoba mi się, że dwaj panowie poszli na adopcję, to znaczy zajęli się dzieckiem, które już było
w drodze, chociaż mogli "umówić się" z jakšs paniš i miec potomka biologicznego przynajmniej jednego z nich.

>

[lola211]

> W takim razie małżeństwa bezpłodne też nie powinny mieć prawa adopcji, skoro
Na
> tura zdecydowała, że ich komórki nie moga się
> połšczyć.
Dzieci miec nie moga, ale nadal jest to kobieta i mezczyzna.Taka róznica.Mama
i tata adopcyjni, a nie tata tata i mama mama.


Moim zdaniem lepiej jest mieć dwóch ojców lub dwie matki niż tylko je
> dno z rodziców.

Według mnie nie.I wspólczuje tym dzieciom z całego serca, ze takie cos je
spotyka- para homo udajaca rodziców.
W przypadku, który opisałam podoba mi się, że dwaj panowie poszli na ad
> opcję, to znaczy zajęli się dzieckiem, które już było
> w drodze, chociaż mogli "umówić się" z jakšs paniš i miec potomka
biologicznego
> przynajmniej jednego z nich.

[Gość: lilianna]

> .I wspólczuje tym dzieciom z całego serca, ze takie cos je
> spotyka- para homo udajaca rodziców.

Współczuc by im można, gdyby przyjechały do Polski i wytykano je palcami. Poza tym jak juz powiedzialam, ci ludzie nie oszukują
dziecka co do jego pochodzenia, więc on wie, że żaden z opiekunów nie jest jego ojcem. Czy będzie kiedys żałował, że nie miał
"prawdziwej mamy" 24 godziny na dobę? To znaczy czego konkretnie będzie mu brakować - biustu? Zapachu perfum, szminki i kiecek
w szafie? Ma babcie, mama zabierać go będzie do kina i na lody jak będzie starszy. Nie widzę problemu.

[lola211]

Tak naprawde to bedzie brakowac mu matki, którą powinno miec, gdyby choc
troche sie postarała zeby dziecku zapewnic egzystencje u swego boku a nie
szukac dobrze ustawionych opiekunów.
Rodzenie dziecka i pozbywanie sie go jak balastu to patologia.Podrzucanie
homoseksualistom jeszcze wieksza.

[Gość: lilianna]

Nie zmienie Twojego podejscia, pomysl jednak że wartosciujšc w ten sposób uznajesz, że mšż gwałciciel alkoholik jest lepszy niż
homoseksualista prawnik, bo uprawia seks w sposób "naturalny". Ja uważam, że jesli to nie robi nikomu krzywdy, ludzie moga
zaspokajać swoje potrzeby seksualne jak im się podoba.
Przyznaje, ze mam problem z tš matkš oddajšcš zwłaszcza pierwsze dziecko do adopcji, wolę jednak tego nie osšdzać, bo nie wiem
dokładnie, co jš do tego skłoniło. Oprócz spraw materialnych także swiadomosć, że nie dorosła jeszcze do toego, żeby wzišc
odpowiedzialnosć za drugiego człowieka, w tym sensie okazała dojrzałosć w samoocenie. Lepiej zrobić tak jak ona, niż
wychowywać bez miłosci, z pretensjš do dziecka.

[lola211]

> Nie zmienie Twojego podejscia, pomysl jednak że wartosciujšc w ten sposób
uznaj
> esz, że mšż gwałciciel alkoholik jest lepszy niż
> homoseksualista prawnik, bo uprawia seks w sposób "naturalny".

Nie wierze ze nie mozna dobrac pary heteroseksualnej spełniającej te same
kryteria + model normalnej rodziny.

Panstwo niestety ma ograniczone mozliwosci wpływu na to w jakiej rodzinie
wychowywane bedzie dziecko, wiec nie ma jak zapobiec rodzicielstwu w wykonaniu
alkoholika- degenerata.

Ja uważam, że je
> sli to nie robi nikomu krzywdy, ludzie moga
> zaspokajać swoje potrzeby seksualne jak im się podoba.

Ale ja nie zaglądam im do łozka.To sprawa tych dwojga.Ale dziecko to odrebny
człowiek, który ma od małego spaczony obraz rodziny.

> Przyznaje, ze mam problem z tš matkš oddajšcš zwłaszcza pierwsze dziecko do
ado
> pcji, wolę jednak tego nie osšdzać, bo nie wiem
> dokładnie, co jš do tego skłoniło. Oprócz spraw materialnych także
swiadomosć,
> że nie dorosła jeszcze do toego, żeby wzišc
> odpowiedzialnosć za drugiego człowieka, w tym sensie okazała dojrzałosć w
samoo
> cenie. Lepiej zrobić tak jak ona, niż
> wychowywać bez miłosci, z pretensjš do dziecka.
Pretensje powinna miec tylko do siebie.Poza tym jak juz napisałam, na pewno
nie brak par heteroseksualnych które by to dziecko adoptowały, moze finanse
zawazyły.Co byłoby karygodne.

[Gość: lilianna]

To znaczy polityka panstwa w sprawie adopcji powinna byc Twoim zdaniem taka: najpierw rodziny heteroseksualne, potem samotne
kobiety i mezczyzni, ale najpierw trzeba sprawdzic, ze na pewno sa heteroseksualni, a homoseksualistom, na przyklad lesbijkom,
dzieci odbierac i oddawac tam, gdzie beda kobieta i mezczyzna.
Dopiero czas pokaze, czy dzieci wychowane w zwiazkach homoseksualnych maja jakis problem psychiczny, gorsza sytuacje niz z
rodzin "normalnych" czy samotnych matek. Pewnie beda jakies badania na ten temat, moze juz sa? Do tego czasu ja wole sie
powstrzymac z osadem. Jak powiedzialam na poczatku, widzialam bardzo szczesliwego dwulatka w rodzinie gejow i to zmienilo moja
opinie, ktora na poczatku byla taka jak Twoja. Dziecko jest szczesliwe, matka szczesliwa, ze dziecku jest dobrze, dwoch tatusiow
szczesliwych. Wszyscy sa zadowoleni, wiec czego sie tu czepiac.

[lola211]

> To znaczy polityka panstwa w sprawie adopcji powinna byc Twoim zdaniem taka:
na
> jpierw rodziny heteroseksualne, potem samotne
> kobiety i mezczyzni, ale najpierw trzeba sprawdzic, ze na pewno sa
heteroseksua
> lni,

Tak, tak to powinno byc.Zaczac od wariantu najlepszego, a gdy jest niemozliwy
do realizacji wybrac mniejsze zło(pobyt w osrodku czy adopcja homo).


a homoseksualistom, na przyklad lesbijkom,
> dzieci odbierac i oddawac tam, gdzie beda kobieta i mezczyzna.

Piszemy cały czas o adopcji porzuconych dzieci a nie dzieciach własnych tych
osób.

> Dopiero czas pokaze, czy dzieci wychowane w zwiazkach homoseksualnych maja
jaki
> s problem psychiczny, gorsza sytuacje niz z
> rodzin "normalnych" czy samotnych matek.

A te dzieci to króliki doswiadczalne? Chciałabys aby znane ci dziecko było
takim królikiem?


Pewnie beda jakies badania na ten tema
> t, moze juz sa? Do tego czasu ja wole sie
> powstrzymac z osadem. Jak powiedzialam na poczatku, widzialam bardzo
szczesliwe
> go dwulatka w rodzinie gejow i to zmienilo moja
> opinie, ktora na poczatku byla taka jak Twoja.

Dwulatka? Przeciez on jeszcze w ogóle nie rozumie o co chodzi, to jak ma byc
nieszczesliwy?Jak ma jesc, nie jest mu zimno i ma zabawki, ktos go przytuli to
na pewno bedzie szczesliwy.
Dziecko jest szczesliwe, matka s
> zczesliwa, ze dziecku jest dobrze, dwoch tatusiow
> szczesliwych. Wszyscy sa zadowoleni, wiec czego sie tu czepiac.
Dziecko jest skazane na ten układ, nie ma wyjscia, matka szczesliwa? Gratuluje
jej dobrego samopoczucia.Ona jest szczesliwa ze pozbyła sie problemu i tyle.

[Gość: Aga]

Co by bylo gdyby bylo?Mozna sie dlugo nad tym zastanawiac.Zadna
normalna matka nie odda swego dziecka bez powaznego
problemu.Nigdy nie mowcie nigdy,bo w zyciu ludzkim roznie
bywa.Jesli ktos pokocha dziecko nie swoje,da mu odpowiednie
wychowanie to nalezy mu sie szacunek."Kto jest sam bez winy
niech pierwszy rzuci w nich kamieniem''

[lola211]

Zadna
> normalna matka nie odda swego dziecka bez powaznego
> problemu.

Pytanie tylko, co znaczy normalna matka i jaki powód jest na tyle powazny?

[Gość: Matka trzech budry]

Lilliana, Twoja dyskusja z Lola nie na sensu. Ta kobieta
wyrosla i zyje w najbardziej nie tolerancyjnym kraju. Ja
zgadzam sie ze wszystkimi Twoimi opiniami. Amerykanie
dopracowali sie rozumnego systemu, po dlugich latach praktyki.
Oni zawsze maja dobro dziecka na mysli. W Polsce jest natomiast
duze zaklamanie, prawa sa dyktowane przez instytucje, ktore
potem nic nie robia, aby pomoc zwyklym smiertelnikom.
Caly ten balagan z Weronika powstal, bo instytucje i przepisy
sa bezduszne.
Co do adopcji przez pary gajow, dlugo jeszcze w Polsce nie
bedzie to mozliwe. A chlopczyk bedzie mial wspaniale zycie,
madrych i wyksztalconych opiekunow - ale tylko w tolerancyjnym
spoleczenstwie.

Pieprzysz glupoty

[Gość: KR$]

Gość portalu: Matka trzech budry napisał(a):

> Lilliana, Twoja dyskusja z Lola nie na sensu. Ta kobieta
> wyrosla i zyje w najbardziej nie tolerancyjnym kraju.

---> Pieprzysz glupoty bo nie wiesz o czym mowisz - w Polsce tolerancja
istniala zanim ta twoja zakichana ameryka uzyskala panstwowosc. Nalezy jednak
odroznic tolerancje od afirmacji - Polacy pomimo propagandy plynacej z USA i
niektorych panstw UE nie zycza sobie promowania homoseksualizmu - jest, nigdy w
Polsce nie byl karany, pozwalamy homo zyc i funkcjonowac w spoleczenstwie tak
dlugo jak dlugo nie domagaja sie afirmacji - jestesmy tolerancyjni.


Ja
> zgadzam sie ze wszystkimi Twoimi opiniami. Amerykanie
> dopracowali sie rozumnego systemu, po dlugich latach praktyki.
> Oni zawsze maja dobro dziecka na mysli.


-----> Smiem watpic - czy zamykanie ojca w wiezieniu za wykapanie swojej corki
i zastraszanie tym samym matki ktora poczatkowo protestowala przeciwko takiej
akcji traktujac ja jako zupelnie nieuzasadniona mozna rowniez zaliczyc do
dzialan dla dobra dziecka? To rowniez patologia tyle, ze idaca w innym kierunku.


W Polsce jest natomiast
> duze zaklamanie,

----> o moja droga - a w USA to nie ma zaklamania? Purytanski kraj z mysla o
ktorym wytwarza sie wiekszosc swiatowej produkcji porno?


prawa sa dyktowane przez instytucje, ktore
> potem nic nie robia, aby pomoc zwyklym smiertelnikom.
> Caly ten balagan z Weronika powstal, bo instytucje i przepisy
> sa bezduszne.


----> caly balagan powstal dlatego, ze Polsa jest krajem w ktorym wszystko sie
zmienilo i przez wiele lat wiekszosc spraw bedzie daleka od idealu - tylko cmok
tego nie pojmie.


> Co do adopcji przez pary gajow, dlugo jeszcze w Polsce nie
> bedzie to mozliwe.

------> i bardzo dobrze - mam nadzieje ze nigdy do tego nie dopuscimy. Nie ma
co produkowac dewiantow.


A chlopczyk bedzie mial wspaniale zycie,
> madrych i wyksztalconych opiekunow - ale tylko w tolerancyjnym
> spoleczenstwie.

----> czyli nie bedzie mial wspanialego zycia bo spoleczenstwo USA jest bardzo
dalekie od tolerancji - jak tylko pojdzie do szkoly to dzieciaki juz mu dadza
popalic - i to niezaleznie czy złodzieje tatusiowie (prawnicy) wysla go do
drogiej szkoly prywatnej czy publicznej. Bedzie zawsze synem dwoch ciot.

[Gość: Aga]

strasznie łatwo przychodzi nam oceniać bliźnich, a nie zawsze
jesteśmy tak krytyczni w stozunku do siebie samych. Sądzę, że
pani Beata podjęła najlepszą decyzję na jaką potrafiła się
zdobyc i dokładnie rozważyła za i przeciw.
moja koleżanka ma dwoje dzieci z adopcji i naprawdę są to dzieci
szczęśliwe. jestem pewna, że małą Weronika nie będzie cierpieć -
polskie prawo adopcyjne jest bardzo restrykcyjne i dzieci nie
trafiają do byle kog. aż trudno sobie wyobrazić jakie trzeba
spełnić kryteria aby zostać przybranymi rodzicami. szkoda tylko,
że nie znalazł się nikt (wśród setek oczekujących na dziecko do
adopcji!) kto zechciałby zabrać maleństwo zaraz po urodzeniu

[beemka1]

szkoda tylko,
> że nie znalazł się nikt (wśród setek oczekujących na dziecko do
> adopcji!) kto zechciałby zabrać maleństwo zaraz po urodzeniu


Aga, to co piszesz, to jakies nieporozumienie? CZy tobie sie wydaje, ze takie
dziecko sie rodzi, ktos przychodzi i je zabiera? Albo wybrzydza: nie, wloski
sa za jasne, oczy wolalbym niebieskie, za malo sie rusze, nie usmiecha sie.
Prosze, dowiedz sie czegos o adopcji w Polsce, zanim cos napiszesz. Przykro
czytac takie rzeczy, bo piszesz nieprawde! Jesli chodzi o adopcje ze
wskazaniem, to przeczytaj poprzednie posty, w ktorym wyjasniam, ile problemow
niesie za soba tako forma adopcji.

[Gość: Lucy]

mogą zaspokajac potrzeby seksualne jak im sie podoba - czyli
zoofil, pedofil i nekrofil tez według Liliany maja prawo do
adpocji, bo nie robia nikomu krzywdy zaspokajając potrzeby
seksualne. Brawo!!!

[Gość: i]

Przykre to jest z jak wielka nietolerancja mamy wciaz do
czynienia w Polsce. Nie chce generalizowac, ale wydaje mi sie,
ze to tylko wierzcholek gory lodowej: niechec do
homoseksualizmu. Za tym idzie niechec do innych nacji, ludzi o
innych pogladach. Zasciankowosc i zamkniecie w swoim malym
swiatku, to jedyne na co stac Polskie kobiety? Ta pogarda
dla "innych" wynika chyba z kompleksow, bo z czegos innego.
Podoba mi sie postawa autorki "jak to jest w USA", z
nieslabnaca wiara probuje pani przekonac druga pania. Ja nie
mialabym cierpliwosci. Pozdrawiam!

[lola211]

No naprawde, czy wam wszystkim odbiło?
Nie mozna miec swojego zdania? Czy ja mam cos do homoseksualistów, czy ich
dyskryminuje, ponizam, obrazam, pogardzam? Zaden znany mi homoseksualista nie
moze mi tego zarzucic.
Mnie kompletnie nie interesuje jak oni zyja, tylko nie zgadzam sie by
adoptowali porzucone dzieci bo taki zwiazek nie jest z załozenia zdolny do
posiadania i wychowywania dzieci.Tak uwazam i mam do tego prawo.I od razu
jestem uznana za zascianek , nietolerancyjnego osobnika.Jezeli w Stanach
spoleczenstwu to pasuje, to prosze bardzo, oni zbiora plony swoich decyzji.
Nie mozna nic na nich powiedziec bo zaraz zadziobia.Sorry, ale nasuwa mi sie
porównanie z Zydami- kazda najmniejsza krytyka jest odbierana jako
antysemityzm.Co za histeria, doprawdy.

[Gość: KR$]

Tak im wszystkim odbija - tolerancja to dla nich za malo oni obecnie pod
plaszczykiem tolerancji poszukuja afirmacji dla swoich zachowan - dlatego kazda
krytyka i niezgoda na pewne zachowania jest odbierana jako zasciankowy atak.

Jak to w USA...

[Gość: KR$]

Patologia, patologię goni. Dziecko zamiast taty i mamy ma dwoch tatusiów i
mamusię która chce tego dziecka ale jednak nie tak do końca, a nad dobro
dziecka przedkłada swoje dobre samopoczucie... Do czego zmierza to państwo?

[beemka1]

"Przerazil mnie ten tekst, zwlaszcza postawa ludzi czekajacych na adopcje,
ktorzy chca wykreslic matke biologiczna z zycia
dziecka"

Przerazil mnie Twoj post. To we wspanialym USA, w tym wyzwolonym kraju, gdzie
geje adoptuja niemowlaki i karmia je mlekiem odcignietym na zapas przez
bilogiczna matke, rodzice adopcyjni utrzymuja w niewiedzy dziecko, ze jest
adoptowane? Bo chyba nie mialas na mysli Polski? Bo w moim kraju rodzice moga
powiedziec dziecku o jego pochodzeniu. Uff, ciesze sie, ze zyje tutaj, a nie
w tym zgnilym USA.

[Gość: lilianna]

Praktyka ukrywania faktu adopcji istnieje zarówno w USA, jak i w Polsce, ale tutaj się od tego odchodzi.
Jest wiele rzeczy, które mi się nie podobają, nawet bardzo, w Ameryce, ale jedna rzecz wspaniała to jest podejscie do dzieci i
młodych mateki, zwłaszcza jesli chodzi o służbę zdrowia. Urodzenie mojej córki tutaj to był najpięknieszy dzień w moim życiu dzięki
lekarzom, pielęgniarkom, położnym, wspaniałej atmosferze jaką stworzyli, a był to szpital państwowy i nic za to nie płaciłam. Czytam
natomiast to, co dzieje się w Polsce, i nawet to co opowiada p. Beata w tym artykule i ciarki mnie przechodzą. Jak mozna nie
szanować kobiety, która urodziła dziecko, choć mogła je usunąć, w tym kraju gdzie "życie poczęte" jest rzekomo taką swiętoscią.

[Gość: mama]

No Lilianno - widzę, że już dawno w Polsce nie byłaś, bo tutaj w zapyziałym
Ciemnogrodzie - a nie we wspaniałej Ameryce - też odchodzi sie od ukrywania
faktu adopcji. I to już dość dawno. Mało tego kandydaci na rodziców
adopcyjnych, którzy chcą ukryć fakt adopcji raczej mają małe szanse.
No cóż w Ameryce już nikt nie bedzie się śmiał z dowcipu: moi rodzice to fajne
chłopaki :(

Ale wracając do tematu: podsumowanie nasuwa się samo: A TO POLSKA WŁAŚNIE!!!

Wiecie wszystkim tak pięknie mówiącym o miłości macierzyńskiej, tak celnie
rzucającym w Beatę i inne matki oddające dzieci do adopcji życzę jednego - choć
wiem, że to okrutne: abyście się zetknęli w swoim życiu z ciezkimi wyborami,
sytuacjami bez wyjścia, a moze nawet z niepłodnością, żebyscie przygotowując
się do adopcji poszli do koscioła pomodlić się aby ktoś nie abrotował, bo to
mogłoby być moje dziecko!!! Żeybście słysząc jak kolejna matka trzymała zwłoki
noworodków w beczce pomyśleli, ze to między innymi dzieki Wam bała się
powiedzieć o swojej ciąży a nie stać ją było na aborcje, albo tabletki.
Punkt widzenia zawsze zależy od punktu siedzenia - i widać, że dopóki się na
własnej skórze nie przekoancie czym to pachnie nie bedziecie mieli szacunku dla
innych.
Poza tym wracajac do córeczki Beaty - wierzcie mi, to, że Mała jest jeszcze w
pogotowiu Opiekuńczym to tylko i wyłącznie wina Ośrodka. Na pewno w okolicy
jedt co najmniej kilkanaście rodzin, które czekają na takie maleństwo z
utęsknieniem. Bedzie otoczona miłością i rodzinnym ciepłem.
A tym, kórzy myslę, że biedna sierotka będzie sie tułała po domach dziecka -
gratuluję znajomosci tematu!! Dziesiatki rodzin czeka na adopcję niemowlaka.

[lola211]

Żeybście słysząc jak kolejna matka trzymała zwłoki
> noworodków w beczce pomyśleli, ze to między innymi dzieki Wam bała się
> powiedzieć o swojej ciąży a nie stać ją było na aborcje, albo tabletki.

Tobie sie cos pomyliło.
Taki człowiek, który morduje swoje dzieci ma je gdzies, traktuje jak kawałek
miesa, bez uczuc jakichkolwiek, chocby taka matka która oddaje dziecko do
adopcji była wynoszona pod niebiosa, tej dzieciobójczyni do głowy by nie
przyszło oddac je komukolwiek,tak jak nie przyszło jej podrzucic je anonimowo
do szpitala.Za duzo zachodu.Zero mózgu po prostu i nie jest to wina
społeczenstwa które nie jest w stanie zrozumiec porzucania dzieci przez własne
matki.To wina patologicznej osobowosci. Nie chciała potepienia jako wyrodna
matka, ale etykieta dzieciobójczyni juz jej nie przeszkadzała?

[Gość: KR$]

Zgadzam sie w 100% - podobnie argumentowałem podczas kłotni ze swoim ojcem,
który narzekał że co to za czasy w których baby topia swoje dzieci w beczce.

[beemka1]

Lilianno,
Jesli opierasz swoje wiadomosci na podstawie sensacyjnej GW badz tez kometarzy
rozgoryczonych pacjentek, to nic dziwnego, ze masz tak blade pojecia o opiece
ciezarnych w Polsce. Widzisz, Amerykanie usmiechy maja przylepione do twarzy,
na pytanie, jak sie czuja, zawsze odpowiedza, ze swietnie, nawet jesli przed
chwila dentysta wyrwal im zab. Natomiast my, Polacy, to narod malkontentow,
ktorzy lubuja sie w opowiadaniu, jak to jest im zle, ze nie maja pieniedzy, ze
szkoly sa beznadziejne, ze rzad nie taki, za sluzba zdrowia do dupy.
Po drugie, czy wiesz, ze w Twoje wspanialej ameryce, jesli przed koncem
pierwszego trymetru kobieta zacznie plamic lub krwawic, to ratuje sie tylko
zycie i zdrowie matki, dziecku natomiast daje sie umrzec? A to wszystko
dlatego, ze USA chce miec zdrowych obywateli. Taki to wspanialy kraj.
Szkoda, ze swoje poglady opierasz na tak beznadziejnych zrodlach jak jakis
artykulik z zakichanej GW. Niestety, prawda jest, ze nasz narod lubuje sie w
mrozacych krew w zylach opowiesciach o cialach 5 noworodkow znalezionych
beczce czy o babci zamordowanej siekiera przez wnuczka. tacy jestesmy
sensacyjni. Jesli tak bardzo interesuje Cie porownywanie adopcji w USA i
Polsce, to zajrzyj najpierw do wiarygodnych zrodel, a nie opieraj sie na
jednym pseudoartykuliku w pseudogezecie pseudowyborczej.

To typowe dla tych hipokrytów...

[Gość: KR$]

Ty sobie rodziłaś za darmo dziecioka z fanfarami (co mogłaś z 90% pewnoscia
zrobic w domu) podczas gdy dwie przecznice dalej bezdomni zdychaja na ulicy...
Ale w USA dzieci traktowane sa jak nadludzie...

Bezbrzeżne wygodnictwo matki - zresztą cała rodzina

[Gość: mikis]

jest dla mnie jakaś wynaturzona. Z artykułu wynika, że rodzina
ma całkiem niezły status finansowy (komórka, internet,
kosmetyczka itp.) a więc problem tkwi gdzie indziej - problem
tkwi w kompletnym braku odpowiedzialności. Pewnie, lepiej
siedzieć przed telewizorkiem przy herbatce, niż zajmowac się
niemowlakiem. Mamusia ma więcej czasu dla siebie, Weroniczka
przeżywa tragedię w pogotowiu opiekuńczym, ale co tam,
najważniejsze że problem z głowy...
Przecież ta pani ma dwoje dorosłych dzieci - wychowywałaby więc
tylko trójkę, mając jednocześnie trzy osoby do pomocy!
Swoją drogą co za bezdusznym zwierzęciem musi być i ona i jej
najstraszy syn. Kto z was, gdyby matka poinformowała go "masz
siostrzyczkę ale nie chcemmy jej i oddajemy ją do zakładu"
stwierdziłby "to wasza sprawa mam to gdzieś"??? No kto z was,
którzy tak bronicie tej kobiety?
Czytając, jaką ma sytuację życiową nie znajduję dla niej
usprawiedliwienia - mam nadzieję że Weroniczka trafi w życiu na
lepszych ludzi - bo jej biologicznej rodziny "ludźmi" nazwać nie
można...

[mary_ann]

Gość portalu: mikis napisał(a):

> jest dla mnie jakaś wynaturzona. Z artykułu wynika, że rodzina
> ma całkiem niezły status finansowy (komórka, internet,
> kosmetyczka itp.) a więc problem tkwi gdzie indziej - problem
> tkwi w kompletnym braku odpowiedzialności. Pewnie, lepiej
> siedzieć przed telewizorkiem przy herbatce, niż zajmowac się
> niemowlakiem. Mamusia ma więcej czasu dla siebie, Weroniczka
> przeżywa tragedię w pogotowiu opiekuńczym, ale co tam,
> najważniejsze że problem z głowy...
> Przecież ta pani ma dwoje dorosłych dzieci - wychowywałaby więc
> tylko trójkę, mając jednocześnie trzy osoby do pomocy!
> Swoją drogą co za bezdusznym zwierzęciem musi być i ona i jej
> najstraszy syn. Kto z was, gdyby matka poinformowała go "masz
> siostrzyczkę ale nie chcemmy jej i oddajemy ją do zakładu"
> stwierdziłby "to wasza sprawa mam to gdzieś"??? No kto z was,
> którzy tak bronicie tej kobiety?
> Czytając, jaką ma sytuację życiową nie znajduję dla niej
> usprawiedliwienia - mam nadzieję że Weroniczka trafi w życiu na
> lepszych ludzi - bo jej biologicznej rodziny "ludźmi" nazwać nie
> można...

Ja widzę to podobnie (jak zresztą napisałam w poscie), wydaje mi się jednak,
że - powtórzę - przyczyną jest chyba depresja (prawdziwa, nie w znaczeniu
potocznym). Bo zdecydowanie cos z uczuciami wyzszymi pani B. jest nie w
porządku.

[Gość: Aga]

Wczesniejszy wywod mary_ann dobrze podsumowal artykul. Ja zwrocilam uwage
jeszcze na jedno: uwaga o tesciowej, ktora pomaga szwagierce, a tam przeciez
jest tylko jedno dziecko, a dwie pensje.

W ten sposob rysuje mi sie portret pani Beaty jako osoby, ktora "dzwiga wszystko
na swoich barkach", ma zal do otoczenia, ze jej nie pomaga, ale jednoczesnie
chyba nie chce i nie umie poprosic i przyjac jakiejkolwiek pomocy. To ona zawsze
podejmowala decyzje, maz , starsze dzieci sa przyzwyczajone do tego, ze nie
ciaza na nich obowiazki ani odpowiedzialnosc. To "jestesmy sami ze wszystkim"
oznacza, ze "ja jestem sama ze wszystkim", ale chyba tak naprawde Beata nie
uwaza pozostalych czlonkow swojej rodziny za godnych, by powierzyc im cokolwiek,
chocby pieczenie ciasta.
A teraz jest chora, rozzalona, nie daje rady zrobic wszystkiego tak doskonale
jak zazwyczaj. Wiec decyzja o oddaniu piatego dziecka do adopcji jest chyba
proba protestu, zwrocenia uwagi, lub moze "ukarania" reszty rodziny, za to ze
nie moze na nich liczyc. Tylko ze z tej decyzji juz teraz trudno sie Beacie
wycofac, za daleko zabrnela.

Oczywiscie, adopcje chciala pewnie przeprowadzic "idealnie", jak w Ameryce, jak
na filmie. Byloby pieknie i bohatersko, ale nie jest... Krytykuja, nie chca
zrozumiec, pocieszyc, osrodki slamazarne, a kandydaci na rodzicow adopcyjnych to
niestety zwykli ludzie, ktorym chodzi moze jednak nie tylko o to, aby "dziecku
stworzyc dom", ale tez, moze glownie, o to, aby sobie stworzyc rodzine, i miec
"swoje" dziecko.

[ester5]

przeczytałam Wasze opinie i jestem zaskoczona . dlaczego nikt nie zwraca uwagi
na OJCA!Gdzie on jest? Nie ma głosu, czy nie chce go mieć? Przecięz p. Beata
nie sama postarała sie o to dziecko!Fałszywie zabrzniala dla mnie deklaracja o
tym iż "wszystkie decyzje podejmują razem".Nie mogę w to uwierzyć!!!To jest
jakaś paranoja w której obrzuca się błotem kobiete a o facecie ani słowem!
Przecież dzieci mają nie tylko matkę ale i ojca!Wolałabym przeczytać wywiad z
tym panem i zobaczyć co on ma na ten temat do powiedzenia ale obawiam się że
niewiele.Brak słów...

[niedzwiedziczka]

Szanuję decyzję tej kobiety. Sama jestem matką i nie
oddałabym swojego dziecka, uważam jednak, że nie można od
innych wymagać heroizmu. Niektórzy nie są tak silni, żeby
bohatersko podjąć się ciężaru, który przerasta ich siły.
W tej sytuacji można tylko przypomniec przypowieść o
królu Salomonie i matce, która gotowa była oddać dziecko
uzurpatorce, byleby tylko dziecko żyło.
Jeśli chodzi o ośrodek adopcyjny - to oburza mnie fakt,
że jego pracownicy mieli czas przez całą ciążę znaleźć
rodzinę, która zaraz po załatwieniu formalności ze
zrzeczeniem się rodzicielstwa mogłaby zabrać dziecko z
ośrodka.
I nie dziwię się matce, że chciałaby chociaż raz w roku
usłyszeć, że małej nie dzieje się krzywda. Nie
przypuszczam, żeby dla kochającej matki adopcyjnej
wielkim problemem było skreślenie raz do roku paru słów i
przekazanie ich poprzez ośrodek bologicznej matce.
Przecież dziecko, kiedy dorośnie na pewno będzie
chciałoby ją poznać i na pewno nie przestałoby przez to
kochać matki, która by je wychowywała.
Jeszcze raz powtórzę, że szanuję panią Beatę za trudną
decyzję urodzenia i oddania dziecka do adopcji.

[Gość: malgosik]

rowniez z bociana. mama rocznej adoptowanej dziewczynki. adopcja
pelna, nierozwiazywalna i ANONIMOWA (mama biologiczna naszej
corki nie zna nas, my znamy jej imie i nazwisko. nasza corka ma
prawo poznac swoich rodzicow i zamierzamy jej w tym pomoc, gdy
zechce.
po przedstawieniu sie nie moge sie powstrzymac, zeby nie napisac
krotko kilku informacji:
1. adopcja w polsce to nie jest "wziecie kociaka ze schroniska"
na zasadzie "ide, wybieram i pakuja mi w torbe". to dlugi i
zmudny proces.
2. najczesciej ludzie adoptuja w taki sposob jak my ANONIMOWO.
dlaczego? podejrzewam, ze dla dobra dziecka i rodzicow (calej
czworki). czy wszyscy, ktorzy proponowaliscie na tyn forum pani
beacie ( za calym szacunkiem do niej i jej rodziny), zeby
ogladala pokoj dziecka, zanim je odda, zastanowiliscie sie, czy
stac by was bylo na cos takiego???ja po prostu nie bylabym w
stanie tego zrobic. ale to pestka, dziecko jest na razie male,
MOZE nie zrozumie dlaczego kreca sie wokol niego dwie mamy, z
ktorych jedna, ktora je nosila przez 9 miesiecy w brzuszku i
ktora poznaje po glosie - je karmi i druga, ktora tez je
przytula i caluje. potem zostaje u drugiej, a gdzie tamta?
co bedzie za kilka lat? czy jest choc jedna osoba, ktora potrafi
zagwarantowac, ze pani beata ( z calym szacunkiem) za kilka lat
nie stanie w drzwiach naszego domu i nie powie, ze przyszla
osobiscie sprawdzic, jak rosnie JEJ przeciez pociecha? jak
zareaguje dziecko - zglupieje calkowicie. to wszystko strasznie
pogmatwane.
3. nie jest prawda, ze rodzice wybieraja sobie kolor wloskow i
oczek. MOZNA postawic w osrodku takie wymagania, ale jest to
przyjmowane nieprzychylnie. my nie sprecyzowalismy ani plci ani
wygladu. mamy wspaniala coreczke.
4. nieprawda jest, ze dziecko musi przebywac w szpitalu/
pogotowiu opiekunczym/domu dziecka 10 TYGODNI. te 4 tyg. o
ktorych pisala pani beata ( z calym szacunkiem) potrzebne na
uprawomocnenie sie orzeczenia sadu nasza corka spedzila w domu
otoczona miloscia rodzicow i dziadkow.
5. jak nas poinformowano w naszym osrodku, ok 30 procent mam
zdecydowanych na oddanie dziecka do adopcji, rezygnuje przd
uplywem 6 tyg.
reasumujac - naprawde nie kazdego stac na adopcje ze wskazaniem,
to ciezka i odpowiedzialna decyzja. pani beata ( z acalym
szacunkiem) powinna uzyskac pomoc w znalezieniu rodzicow
gotowych na taka forme rodzicielstwa " jestem mama, ale POD
KONTROLA".
cos mi sie wydaje, ze pani beata ( z calym szacunkiem) nie chce
sie po prostu rozstac ze swoja coreczka.
pozdrawiam.

[Gość: Beata]

Moja imienniczka jest niezwykle dzielną mamą. Wyobraźcie sobie
do jakiego stopnia zmęczenia i wyczerpania trzeba dojść, żeby
zdecydować się na oddanie własnej nowonarodzonej córeczki! Co ta
kobieta i jej mąż musieli przeżywać kiedy decydowali się na ten
krok? Jak dają sobie radę teraz? Co będzie za parę lat? Wydaje
mi się, że to kochający i niesłychanie odpowiedzialni ludzie.
Nie mogli dać swojej piątej córeczce tyle uwagi ile potrzebuje
maleńkie dziecko, więc postarali się o kogoś, kto jej stworzy
dom. Jestem przekonana, że pani Beata bardzo, bardzo kocha swoją
Weronikę. Po prostu nie wszystko w życiu jest czarne lub białe,
czasami kochajaca mama musi rozstać się ze swoim dzieckiem dla
dobra jego i starszych dzieci. I na pewno przeżywa wtedy dramat.
Ja urodziłam mojego synka równo 2 miesiące przed panią Beatą. To
moje pierwsze dziecko, jestem zdrowa i nie muszę martwić się o
pieniądze. Mogę zajmować się Jaśkiem 24 godziny na dobę i na
prawdę nigdy w życiu nie byłam taka szczęśliwa, chociaż zdarzają
się nam trudne momenty. Moje doświadczenie życiowe jest
nieporównywalnie uboższe od tego jakie ma pani Beata. Życzę jej
żeby znalazła wewnętrzny spokój, żeby uporała się z poczuciem
winy które pewnie przygniata ją do ziemi. Ona przecież musi być
silna dla pozostałej czwórki dzieciaków...

[Gość: mama]

Ja jestem matką adopcyjna. Masze dziecko jest z nami juz od
kilku lat. Niewiele wiem o jego rodzicach ale nie chciałabym by
matką biologiczna naszego synka była Beata. Przeczytałam inne
opinie i dziwię się, ze dyskutuje się tu o aborcji czy
homoseksualiźmie. To jest sprawa uboczna. Czytałam wywiad z
Beatą wraz z mezem i muszę powiedzieć, ze jej nie rozumiem. Czy
nie chciała córki z powodu dziury w budżecie, czy dlatego że ma
niemowlaków dosć, czy nie chce jej się zmieniać pieluszek, a
starsze dzieci nie pomagaja jej? Czy jest az tak chora, ze
martwi się o te dzieci które juz sa w domu i boi się co z nimi
bedzie jak umrze? Czy ojciec to taka niedojda życiowa, ze nie
miał nic do powiedzenia. A te starsze córki? Jak mogły zgodzić
się na pozbycie się kłopotu? Bo Weronika będzie miała na pewno
inaczej w rodzinie adopcyjnej. Nie lepiej czy gorzej. Inaczej!
Rodzice tacy jak my musza zaakceptowac sztuczna sytuację,
dziecko które jest im na poczatku obce, inaczej wyglada i
inaczej zachowuje się niz inne dzieci w ich rodzinie. Rodzice
adopcyjni mają jak najlepsze chęci i sa pełni entuzjazmu ale są
z dzieckiem sami i nie wiedza jak je wychowywać bo nigdy nie
mieli swoich dzieci a adopcja jest jeszcze trudna do
zaakceptowania nawet przez członków ich rodzin. Są sami. Musza
sobie radzić z problemami dnia codziennego, których nie znali,
sami. Dopiero z czasem i dziecko i rodzice przyzwyczajaja się do
tej sztucznej sytuacji i wtedy patrząc wstecz nie pamiętają jak
żyli przed pojawieniem się dziecka. My przeszliśmy przez
procedurę adopcyjna, co nie było łatwe, ale nie jest to tak
trudne jeżeli się bardzo chce. A my chcieliśmy. Ośrodek sądy i
inne instytucje nie utrudniały nam, a jezeli tak to aby nas
umocnić w naszym postanowieniu. Wszędzie spotykaliśmy się z
życzliwoscia obcych ludzi. Ośrodek owszem, miał na celu DOBRO
DZIECKA, ale nie tylko, nasze dobro tez. Uprzedzano nas o
trudnościach, dawano nam prawo wyboru i możliwosć wycofania się
z całego postępowania. Cały proces przygotowawczy był okropny
ale my tego chcieliśmy i teraz jest nas troje. Gdybym mogła
cofnać czas i rozpoczać proces adopcyjny jeszcze raz, nie
wachałabym się ani chwili. Nasz mały jest wspaniały i kochany,
zmienił nasze całe zycie, system wartości, relacje rodzinne i
przyjaźnie. Wciągnął nas w wir swoich potrzeb, radości i
śmiechów. Nie żałujemy zmian. I nie martwimy się o przyszłość.
Będzie co ma być a on gdy dorośnie zrobi co zechce. Czy
zostanie, czy odejdzie, czy będzie wracał? Nie wiemy. Chcemy
tylko wychować go na człowieka. Nasz syn wie ze ma dwie mamy,
choć jeszcze tego nie rozumie. I jego pytania nie pozostają bez
odpowiedzi, choć ta odpowiedź musi być jeszcze inna, poniewaz
jeszcze jest zbyt mały. Nie zamierzamy ukrywać przed nim, ze
został adoptowany ale nie powiem mu, że jest dzieckiem
adoptowanym, jest naszym upragnionym i wyczekiwanym dzieckiem,
kochanym i wybranym przez nas. I proszę sobie nie wyobrazac, ze
rzeczywiście mozna było wybrać dziecko. Pewnego dnia ośrodek
zadzwonił i powiedział, że jest państwa dziecko. I tak juz
zostało. DZieci się nie wybiera, nie określa się koloru oczu i
ilości loczków, nie przebiera się w dziewczynkach i
chłopczykach. To nie targ. Tu się nie kupuje i nie płaci. I
jeżeli Beata miała nadzieję, ze jak w Ameryce przyszli rodzice
adopcyjni będa ją poić witaminkami i płacić jej bieżace i
przyszłe rachunki, to teraz wie, ze za dzieci nie powinno się
płacić. Moze dlatego jest taka rozgoryczona. Moze lepiej, ze
Weronika poczeka na dobrych ludzi w ośrodku, moze dobrze ze
większość rodziców adopcyjnych nie chce kontaktu z rodzicami
biologicznymi. Co mozna powiedzieć Weronice, gdy będzie pytać
kim jest ta pani. Bo rodzice biologiczni którzy tracą dziecko z
powodu pijanstwa czy narkotyków, niedołęźniści zyciowej, choroby
umysłowej czy okrucieństwa, czy nawet więzienia, to coś co mozna
zaakceptować. Lecz odrzucenie nie tylko przez matkę biologiczną,
ale i przez ojca i rodzeństwo z czystego wygodnictwa, to skaza,
z którą trzeba borykać się przez całe życie. Życzę szczęścia tej
dziewczynce, która Weroniką na pewno nie będzie, i życzę
wytrwałości jej nowym rodzicom, a Beacie nic życzyć nie
trzeba.Jej nie trzeba współczucia, chociaż go oczekuje. Ma to co
chciała. I będzie musiała z tym żyć i ona i jej rodzina
.

[zalotnica]

Gość portalu: mama napisał(a):
> ...Czytałam wywiad z
> Beatą wraz z mezem i muszę powiedzieć, ze jej nie rozumiem. Czy
> nie chciała córki z powodu dziury w budżecie, czy dlatego że ma
> niemowlaków dosć, czy nie chce jej się zmieniać pieluszek, a
> starsze dzieci nie pomagaja jej? Czy jest az tak chora, ze
> martwi się o te dzieci które juz sa w domu i boi się co z nimi
> bedzie jak umrze? Czy ojciec to taka niedojda życiowa, ze nie
> miał nic do powiedzenia. A te starsze córki? Jak mogły zgodzić
> się na pozbycie się kłopotu?
>...Co mozna powiedzieć Weronice, gdy będzie pytać
> kim jest ta pani. Bo rodzice biologiczni którzy tracą dziecko z
> powodu pijanstwa czy narkotyków, niedołęźniści zyciowej, choroby
> umysłowej czy okrucieństwa, czy nawet więzienia, to coś co mozna
> zaakceptować. Lecz odrzucenie nie tylko przez matkę biologiczną,
> ale i przez ojca i rodzeństwo z czystego wygodnictwa, to skaza,
> z którą trzeba borykać się przez całe życie. Życzę szczęścia tej
> dziewczynce, która Weroniką na pewno nie będzie, i życzę
> wytrwałości jej nowym rodzicom, a Beacie nic życzyć nie
> trzeba.Jej nie trzeba współczucia, chociaż go oczekuje. Ma to co
> chciała. I będzie musiała z tym żyć i ona i jej rodzina.

Swietny text, szkoda tylko , ze tak malo osob potrafilo
dostrzec bezmyslnosc i proznosc Beaty. Malo tego, stala sie
w ich oczach niemalze "bohaterka" oddajaca dziecko. Trudno
az uwierzyc aby nasze spoleczenstwo bylo az tak zacofane...

Zalotnica
tez mama..."krasnoludkow"

[lola211]

Zacofane? Chyba postepowe, bo jak sie okazuje zacofaniem jest potepianie matek
pozbywajacych sie dziecka.

[winniepooh]

> Swietny text, szkoda tylko , ze tak malo osob potrafilo
> dostrzec bezmyslnosc i proznosc Beaty. Malo tego, stala sie
> w ich oczach niemalze "bohaterka" oddajaca dziecko. Trudno
> az uwierzyc aby nasze spoleczenstwo bylo az tak zacofane...

antykoncepcja to zło - wykorzystywanie kobiety przez faceta (vide wątek o
prezerwatywach)
aborcja to oczywiście morderstwo (vide różne inne wątki)
adopcja jest przejawem bezmyślności, próżności i zacofania (vide powyższy cytat)

tylko pogratulować poglądów

[zalotnica]

medal za "spostrzegawczosc"...

[Gość: jedna z miliona ma]

Pani wujek mial racje ,w pani sytuacji nigdy bym nie oddala
dziecka ,jest pani wyrodna matka ,zreszta z pani wywiadu tez to
wynika .Doskonale zdaje pani sprawe z tego,ze to jest
szukaniem rozgrzeszenia,nie wiem czy ktos rozgrzeszy .Pani
dzieci napewno nie i nie dziwie sie,zawsze pomysla ze to ktores
z nich mogloby by byc.Cale zycie bedzie pani myslala ile lat ma
Weronika,jak wyglada.Zycze pani aby jeszcze raz przemyslala to
i zabrala mala do jej prawdziwego domu jej prawdziwej
mamy ,ktora ja kocha .Bóg zawsze jest tam gdzie go potrzebuja a
pani dzieci napewno pomoga sa juz dorosle i beda z pani dumne i
nigdy nie wzgardza pania.

[kiitek]

Ciekawa jestem gdzie teraz ci wszyscy 'obroncy zycia'.Czemu oni nie adoptują
takich porzuconych czy oddawanych dzieci ...?Wnioskuję,że ich szczytne hasła to
tylko puste slowa.

[lola211]

Wiesz cokolwiek o procedurach adopcyjnych? Chetnych jest z pewnoscia pod
dostatkiem, tylko ze osrodek widzi jakies przeszkody.

[Gość: mama]

Jestem i bedę obrońcą życia i jak na razie adoptowałam dwójkę dzieci. Mam
nadzieję, że ty tego nigdy nie zrobisz.
Znam wielu obrońców życia, jak nas anzwałaś, którzy również adoptowali. A Ty co
robisz ze sowim zyciem??
Bo jak widzę ani nie bronisz życia ani go nie szanujesz.

[kiitek]

Gość portalu: mama napisał(a):

A Ty co
>
> robisz ze sowim zyciem??
> Bo jak widzę ani nie bronisz życia ani go nie szanujesz.

A znasz mnie?Wyraziłam tylko swoją opinie na ten temat.Skąd wiesz czy bronię
życia czy nie?A szczególnie czy je szanuję??