Facet też człowiek

[panismok]

... niby prawda, nie? Ale czytając różne wypowiedzi i słuchając wielu Pań w "realu" dochodzę do wniosku, że facet człowiekiem jest tylko do momentu uzyskania statusu partnera lub męża. Ma prawo chorować, mniej zarabiać, chodzić do mało ambitnej pracy, spać do 12tej, jeśli akurat potrzebuje, a w domu nie ma chorego dziecka, pożaru czy teściowej... Ma prawo spotykać się z kolegami, o zgrozo z koleżankami też. Ogólnie nie trujemy mu za bardzo.

Sytuacja się zmienia, gdy pan staje się "stałym towarzyszem" lub mężem. Nagle zaczynają jego partnerce przeszkadzać niskie zarobki, stary samochód, pogrywanie na kompie czy wyjście na piwo z kumplem. (Piszę oczywiście o normie, a nie o jakiejś patologii - po prostu facet dba o związek i partnerkę, ale swoje zainteresowania, upodobania i towarzystwo nadal ma).

Od kiedy zauważyłam to zjawisko "spadającej tolerancji", staram się obserwować siebie i nie czepiać się o drobnostki. Oczywiście to wykonalne tylko "w atmosferze wzajemnego zrozumienia" - bo jak np. muszę pogadać o czymś bardzo ważnym, to najpierw gadamy, a potem dopiero Smok idzie się np. bawić komputerem - i dla wszystkich jest oczywiste, że rozmowa ma priorytet. Gdyby facet w tej sytuacji przestępował z nóżki na nóżkę aby tylko do kompa, to niestety nie ten facet...

Po prostu czasem wydaje mi się, ze można nadmiernymi wymaganiami i narzekaniem "zepsuć" nawet bardzo dobry związek. I czasem kobiety próbują wymagać od swoich facetów rzeczy wręcz niemożliwych, niezgodnych z ich osobowością, charakterem. Łagodny i rodzinny facet ma nagle zostać rekinem biznesu, rekin biznesu ma wychodzić z pracy o 16tej, dusza towarzystwa ma zrezygnować z towarzystwa, a piłkarz amator ze sportu... Bywa i vice versa - np. pani od zawsze okrągła ma dla męża osiągnąć wymiary modelki - chociaż wydaje mi się, ze faceci częściej akceptują nas "z dobrodziejstwem inwentarza", niż my ich :-(

Trochę rozumiem, skąd u panów obawa przed trwałymi związkami - chyba nie zawsze chodzi tylko o strach przed zmywaniem garów czy syndrom "już żadnej laski nie zaliczę". To lęk przed próbami "urobienia" przez partnerkę, przed zmianą w kogoś, kim niekoniecznie facet chciałby zostać...

A Wy jakie macie doświadczenia i spostrzeżenia?

[siwy_dzban]

Moja partnerka sie na mnie obrazila przedwczoraj i nie odzywa sie z powodu tego
iz byly moje urodziny i wraz ze znajomymi wypilem sporo. Nie jestem agresywny po
wypiciu, nikomu nie ublizalem, poprostu sie troszke spilem. Ja bym o ten fant
nie robil afery :P
no ale coz.. tak bywa

[panismok]

Wiesz, wg mnie nie tyle picie, ale upijanie się bywa drażliwą kwestią (alkoholizm to niestety plaga, więc ludzie często mają złe doświadczenia).
Niektórzy ludzie, w tym kobiety, nie rozumieją, ze można mieć potrzebę upodlenia się i utraty świadomości. Ważne, żeby się w tej kwestii dogadać - my np. akceptujemy bycie na lekkim rauszu, ale nie upijanie się - oboje zdecydowanie nie lubimy się upijać i nie dążymy do tego.
Inna para może mieć inne preferencje i inaczej się dogadać - ważne, żeby obu stronom to pasowało. Np. partnerka akceptuje raz na rok czy pół roku pijaństwo, ale jest umowa, że ona ma tego nie oglądać i mąż wraca już późnym ranem, trzeźwy.
Tylko myślę, że powinno się przede wszystkim rozmawiać i dogadywać, najlepiej PRZED, żeby obrażania nie było.

[siwy_dzban]

do alkoholizmu daleka droga. Pije od czasu do czasu raz na miesiac 2 piwka to
jest szczyt mojego pijanstwa, wyajtkowo byly moje urodziny i przyszli moi
znajomi, z ktorymi nie widzialem sie pare miesiecy. Nie bylem upodlony zeby
lezec na ziemi i kwiczec dalego bylo do tego poprostu resztki godnosci zachowalem :P

[panismok]

Ale na przyszłość warto by ustalić jakąś strategię - w końcu jeszcze niejedne
będziesz miał urodziny :-)
Kobiety mają przeróżne doświadczenia, widok np. ojca czy wujka alkoholika
potrafi pozostać w pamięci i spowodować "dmuchanie na zimne".
Ja po związku z alkoholikiem dochodziłam jakieś pół roku do normalnego
traktowania kwestii picia, nawet okazjonalnego. Mój obecny partner o tym
wiedział, wytłumaczyłam mu, że mam tymczasowy uraz, że będę nad tym pracować i
dojdę do normalnego poziomu tolerancji. On był wyrozumiały, ja się
uporządkowałam i jest ok. Ale trzeba rozmawiać :-)

Niejeden poeta już to opisał.

[naprawdetrzezwy]

Ale jeden zrobił to tak:

Na plaży dla niechcianych dziewcząt
Memu psu nadzwyczajnie się żyje
Może jakiś interes w tym węszą
Te panienki do końca niczyje
Może jakiś interes w tym węszą
Te panienki do końca niczyje

Tu nadzieja grzeje białe kości
Tu nadzieja na słońcu blednie
Wydreptują niespełnione miłości
Drogie buty modne beznadziejnie
Wydreptują niespełnione miłości
Drogie buty modne beznadziejnie

Za czerwoną kotarą powiek
Między słońcem a źrenicą oka
Spocone się snują po głowie
Marzenia w nylonowych pończochach
Spocone się snują po głowie
Marzenia w nylonowych pończochach

Żeby tak chociaż raz
Móc nadepnąć szczęściu na ogon
A potem na pełny gaz, ruski szampan, mercedes, przemowa
I z tym swoim pod rękę, pod rękę
Na plażę dla dziewczyn niechcianych
Żeby gały aż wyszły panienkom
To mój, ja go tymi rękami...

Na plaży dla niechcianych dziewcząt
Memu psu nadzwyczajnie się żyje
Może jakiś interes w tym węszą
Te panienki do końca niczyje…


(Spłodził to niejaki Wołek, imię Jan.)


Bo najważniesze, to nie zostać starą panną.
;>

[filaretka]

Całkowicie sie z Tobą, PaniSmok, zgadzam :) Napiszę długo, ale to
dlatego, że temat w moim wypadku trafiony w sedno.

Odbyłam kiedyś rozmowę z moim na ten temat, i spytałam go wprost -
jakie są moje wady, co robię nie tak, czy moze jest coś co męczy go
w naszym związku lub czy sa jakieś moje zachowania, które sprawiają
mu przykrość. (Tak, kobiety też mają wady - im tylko się wydaje, ze
mają je jedynie faceci :) )

Odpowiedział szczerze, że bardzo bolą go pretensje do jego osoby. Że

[filaretka]

Całkowicie sie z Tobą, PaniSmok, zgadzam :) Napiszę długo, ale to
dlatego, że temat w moim wypadku trafiony w sedno.

Odbyłam kiedyś rozmowę z moim na ten temat, i spytałam go wprost -
jakie są moje wady, co robię nie tak, czy moze jest coś co męczy go
w naszym związku lub czy sa jakieś moje zachowania, które sprawiają
mu przykrość. (Tak, kobiety też mają wady - im tylko się wydaje, ze
mają je jedynie faceci :) )

Odpowiedział szczerze, że bardzo bolą go pretensje do jego osoby. Że
on też jest człowiekiem, bytem samodzielnym - a nie mężczyzną
stworzonym dla mnie i wg moich oczekiwań. Że on nie jest z mojej
gliny ulepiony i oboje nie mamy prawa oczekiwać zachowań od drugiej
osoby, które nam sie wydają najlepsze. Ze lepiej się skupić na tym
co ja daję drugiej osobie, a nie na tym co od niej otrzymuję.

Przemyślałam to, przeanalizowałam. Doszłam do wniosku, ze miłość nie
może polegać na tym, że facet robi to co mi pasuje, to czego ja od
niego wymagam..

Testowo wrzuciłam na luz. Obiecałam sobie miesiąc - bez pretensji,
fochów, żalów, pytań a czemu to, a czemu nie tak - itd. Niech robi
co chce, niech się zachowuje jak chce - ja się nie czepiam, nie
komentuje, uznaje że to co robi zawsze jest ok.

I to był cudowny miesiąc :) Przedłużyłam go na parę ładnych lat - a
mój facet właściwie zachowuje się dokładnie tak, jak ja bym tego
oczekiwała, pomimo tego, ze nie muszę nic mówić. Mówię, że ja
przedłużyłam - bo to ja potajemnie musiałam się zmienić, a potem
uświadomiłam sobie, że on nie musi - bo nawet nie zauważyłam ani nie
doceniałam, że nigdy przez 9 lat nie powiedział mi nic niemiłego,
nie miał o nic pretencji, nie komentował moich zachowań - chyba ze
była to kontra na moje pretensje.
Dla niego byłam ideałem - więc dlaczego miałabym nie uważać jego za
mój ideał?

Od paru lat - pokłóciliśmy się może z 4 razy - w tym m.in. o takie
pierdoły jak kolor mebla do przedpokoju oraz o jakąs kwestię prawną
związaną z jakimś ubezpieczeniem. Oczywiście na awantura na parę
minut i zgoda, bo uznaliśmy już wcześniej dwie święte zasady. 1.
zero kłótni 2. zero milczenia, cichych dni, niedomówień.

Zaznaczę, że mówię tu o sprawach codziennych. Kwestie kochania
drugiej osoby, czułości, szacunku, uczciwości i podstawowych zasad
jakie rządzą przyjaźnią i miłoscią - to sprawy które od początku
były idealne i nie było z nimi problemów. Problemy są w codzienności.

Od kiedy ja się nie czepiam - mam w domu skarb. Ten skarb wie,
- że jak raz na jakiś czas się nagrzmoci z kumplami, to mogę się co
najwyżej uśmiać, że ma słabą głowę.
- że doceniam jego cieżką pracę i nie czepiam się jak zostaje w niej
dłużej.
- że jeśli akurat nie pozmywa - to ja uznaję, że widocznie miał
powód i sama to robię.
- że nie lubię gadać o autach - ale TVN Turbo mozemy do 2 godzin
oglądać jak mu zależy
- że rozumiem czym jest dla niego football i potrafię zaakceptować
również jego pasje
- że może nie chcieć jechać akurat do teściowej
- że może spać nawet i do 14 jak ma ochotę
- że może powiedzieć - biorę wolne bo mi się nie chce jechać do
roboty a ja nie mam pretensji itd itd

Pierwsza myśl - zacznie to wykorzystywać, robić te rzeczy
których "mąż nie może" i zrobi sobie ze mnie uległą pomoc domową.

A efekt? Z własnej inicjatywy i z uśmiechem sprząta, gotuje, pierze,
prasuje i robi więcej domowych obowiązków niż ja. Uznaje, ze kobieta
jest za delikatnym stworzeniem do wykonywania pewnych czynności - i
robi je sam. Pyta - czy nie chciałabym iśc sobie do kosmetyczki albo
do fryzjera (!?) albo nagle mówi - choć, kupimy ci jakiś ładny
ciuszek.
Sam i pierwszy wyszedł z inicjatywą chęci posiadania dziecka i wie
już na temat ciąży więcej niż ja.
Sam w wiekszości zorganizował i przygotowywał nasz ślub - łącznie z
wybieraniem kokardek na zaproszenia i kwiatów.
Sam - uznał mnie za osobę ważniejszą niż kumple i zawsze stawia mnie
na pierwszym miescu.
Robi niespodzianki, organizuje nam czas, przedstawia mnie wszystkim -
czy to szef czy kolega, traktuje jednym słowem jak księżniczkę.
Zarazem - jestem zarówno kochanką jak i jego przyjacielem - do
zwierzeń, pomocy, marudzenia na to i na tamto i do tego by mi mówił,
że mam go przytulić.

Kiedy się to zaczeło - jak przestałam mieć pretensje. Trwa - parę
ładnych lat :) I nie zmienię swojego zachowania, za nic w świecie bo
i nie mam powodu.

[mareczekk77]

Filaretka - gdzie można spotkać taką mądrą kobietę jak Ty? a może masz siostrę
bliźniaczkę? :)

[skarpetka_szara]

Jaka inspirujaca wypowiedz. Dzieki.

[pajda-chleba]

Pieknie to ujelas.dokladnie opisalas i moja przemiane.Tylko jedno mi nie
pasuje.Przyszly(wkrotce)maz,nie oglada sportu.I za to tez go bardziej kocham.

[kitek_maly]

Z tego co kojarzę, to już nie pierwszy raz zakładasz wątek po to, żeby nam
przekazać jak wspaniałą jesteś partnerką. :)

[panismok]

Owszem, staram się być.

Owszem wiem, że napisanie czegokolwiek dobrego o swoim związku i nie daj Boże o
sobie uchodzi w tym kraju za straszliwe chwalipięctwo i że za to stawiają do
kąta :-)
No to postawiłaś.:-)

A intencje mam inne, niż przez Ciebie domniemane.
Zakładanie wątku na temat udanych związków wydaje mi się miłą odmianą na tym
forum, ot, co.

[mareczekk77]

Taaak, lubienie swojej osoby, a nawet (o zgrozo!) swojego partnera to jest dla
Kitka perwersja :)

[kitek_maly]

> Owszem wiem, że napisanie czegokolwiek dobrego o swoim związku i nie daj Boże o
> sobie uchodzi w tym kraju za straszliwe chwalipięctwo i że za to stawiają do
> kąta :-)

Nie, nie, nie. :)
Po prostu kojarzę już jeden wątek założony przez Ciebie, którego wydźwięk był
taki: kobieta powinna być taka, taka i siaka, i moje drogie panie ja taka
jestem, bijcie brawo. ;)

> A intencje mam inne, niż przez Ciebie domniemane.

To jeśli Twojemu wątkowi przyświecał cel dydaktyczny, to zwracam honor. ;)
Jednakże tak naprawdę tego co piszesz nie zrozumie żadna dziewczyna, która
traktuje facetów jak przybyszów z innej planety. A takich dziewczyn jest na
pęczki. Zamiast zastanowić się nad sobą i na tym jak rozmawiać, żeby
porozumienie uzyskać, większość pań woli strzelać fochy i próbować zmienić faceta.

[skarpetka_szara]

kitek_maly napisała:

> Nie, nie, nie. :)
> Po prostu kojarzę już jeden wątek założony przez Ciebie, którego
wydźwięk był
> taki: kobieta powinna być taka, taka i siaka, i moje drogie panie
ja taka
> jestem, bijcie brawo. ;)

Tylko jeden? Powinna napisac przynajmniej z tysiac razy. Z tego co
widze jak kobiety opisuja swoich mezow/chlopakow i ich relacjie, to
powinny uslyszej jak najczesciej takie wlasnie wpisy. Moze doszloby
do nich ze malrzenstwo to moze byc cos cudownego, ale ze trzeba
popracowac nad soba - i zaczac od siebie najpierw.

Jezeli przynajmniej jedna kobieta wezmie takie watki do siebie to
juz jest sukcess - to znaczy ze byc moze ta jedna kobieta bedzie
miala lepsze malrzenstwo a przez to wychowa potomkow ktorzy naucza
sie przez nich dobrych relacji malrzenskich - wybiora dobrych
partnerow ITD....

Zbyt wiele jest tu negatywnych watkow, i od czasu do czasu
przeczytac cos pozytywnego jest czyms bardzo odswiezajacym. A ty
Kitek>maly nie zazdrosc.

[kitek_maly]

No widać, że nie zrozumiałaś mojej wypowiedzi. Trudno. :)))
Polecam lekturę słownika ortograficznego.

[pajda-chleba]

Ale po co zmieniac?Ktoras z nas chcialaby byc zmieniana przez
partnera/maza/chlopaka?Ja go nie chce zmieaniac.Ja chce umiec zaakceptowac jego
wady.tak i ja chce,zeby on akceptowal moje.

[nocebo]

> chociaż wydaje mi się, ze faceci częściej akcept
> ują nas "z dobrodziejstwem inwentarza", niż my ich :-(

Tak, to prawda.

Faceci zazwyczaj mają bardziej "urealnione" oczekiwania wobec kobiet
(nawet jeśli mówią co innego).

Natomiast kobiety często mają "odrealnione" wymagania wobec mężczyzn
(nawet jeśli mówią że oczekują tylko "normalności").

[stinefraexeter]

Panismok, piszesz banały, o których każdy wie.

Nie wiem skąd twoje zdziwienie i chęć uświadamiania nieszczęsnych zagubionych
kobitek. Ty masz fajnego normalnego faceta, któremu ufasz i który ufa tobie.
Gratulacje i powodzenia.

Ale nie każdy związek jest tak fantastyczny jak twój. Nie każdy facet ma takie
samo podejście jak smok. To ty nigdy nie widziałaś faceta, który by takiego
zachowania kobiety nie wykorzystywał? To poczytaj sobie wątek jestem73 chociażby.

O co mi chodzi: to co ty piszesz jest słuszne i ze wszech miar chwalebne. Ale
zachowujesz się trochę jak panienka z okienka, która dziwi się, że świat wygląda
tak a nie inaczej. Tobie się udało, ale nie każdy napotkał na swojej drodze
swojego smoka.

[pajda-chleba]

no ok ale czy w regulaminie tego forum jest zawart akapit dotyczacy tematyki
wpisywanych watkow?oczywiscie dekadentyzm pelna geba.Wszystko przejdzie,byleby
tylko mialo zwiazek z brakiem milosci,porzuceniem,brakiem akceptacji,poczatkiem
konca i wszechogarniajacym poczuciem biedy z nedza.

[smily4kama1]

Panismok,

coś mi właśnie Pani przypomniała:

"Kiedy mężczyzna się żeni ma nadzieję, że kobieta się nie zmieni. Kiedy kobieta
wychodzi za mąż ma nadzieję, ze facet się zmieni".

Gdzieś kiedyś cosik takiego mi się zasłyszało i powiem, że chyba coś w tym jest.

Dobrze wiemy, że w okresie zauroczenia, zakochania człowiek fruwa 30 cm na
Ziemią i wiele rzeczy robi z większą ochotą niż dotychczas. Nawet robienie
prania jest takie jakieś inne. Nie posunę się do tego, żeby powiedzieć, że nie
dostrzegamy czyichś wad, ale myślę, że uważamy je za błache i mało ważne w
porównaniu z ogromem naszego płonącego uczucia, które przecież pokona wszystkie
przeszkody.

A później właśnie te błachostki potrafią urosnąć do niewyobrażalnych rozmiarów i
zatruwać nam życie.

Nie jestem idealną żoną i nie zawsze potrafię się powstrzymać od fukania na męża
za porozrzucane skarpetki. Nie wyobrażam sobie siebie wiecznie wyrozumiałej dla
niego, bo zdarza mi się mieć podły dzień w pracy i wchodząc do domu od progu
muszę sobie pod nosem narzekać. A to że spada to na niego jest jakby trochę
zrozumiałe, bo to on jest najbliższą mi osobą. Jest mi go czasami żal, ale nie
karcę siebie specjalnie za tę odrobinę egoizmu.

Mój mąż zna mnie jednak na tyle dobrze i wie, że tak naprawdę nie chodzi o te
skarpetki, ale coś mi tam na serduchu zalega. I zamiast wkurzać się na mnie,
przytula mnie na przywitanie i siadamy przy kawie, żeby pogadać. A te skarpetki
jak leżały, tak leżą. I kiedy już wyżalę się na tego podłego szefa, świnię
jedną, te Bogu winne skarpetki nawet mnie już tak nie trącają swoimi zaleganiem
na mojej wykładzinie.

Ale żeby nikt nie myślał sobie, że tu taka księżniczka z bohaterem się związała,
to dodam, że mój mąż też bywa foszasty i wtedy to ja staję do roli
psychoterapeuty i staram się wyciągnąć przyczynę jego zażaleń. Nie jest to
zawsze takie proste i czasami zaciskam zęby, zeby mu nie powiedzieć "wkurzasz
mnie niemiłosiernie, idź walnij sobie kielona, to Ci przejdzie", ale szczypię
się w ucho i jakoś działa.

Bardzo fajną metodą jest również ustalanie między sobą co i jak. On mówi, że
chce grać na komputerze. Mówię okej, ale najpierw musisz mi pomóc w tym i w tym.
I tak budujemy kompromisy. On chce iść na meczyk z kolegami, mówię okej, ale w
poniedziałek zabierzesz mnie na wystawę. Ja chcę iść do kina, on mówi: okej, ale
Ty robisz dziś kolację.

Oczywiście nie zawsze robimy "coś za coś". Czasami oboje chcemy robić to samo,
albo nie robić nic, ale warto po prostu przegadać temat, zanim obrazić się, że
on teraz chce grzebać przy motorze, a nie przytulać nas przy romantycznej komedii.

Mądruję się tu i mądruję, ale do wszystkiego trzeba sobie drogę utrzeć. Zanim
tak świetnie się zaczęliśmy dogadywać, kilka talerzy rozbiłam ze złości i
pocięłam skarpetek na strzępy. Mój mąż za to, obił sobie dłoń, bo tak go
wkurzałam, że uderzał za mocno ręką w stół, żeby nie uderzyć mnie w tą non stop
paplającą gębę.

Dziś się z tego śmiejemy, ale bywało strasznie męcząco. Warto chyba spróbować
znaleźć sposób na włąsną kategorię związku.

Dzięki za wątek!