pozdrowienia dla singli

[Gość: cama]

Nigdy nie bylam typem dlugodystansowca, spotykalam sie z wielkoma facetami,
ale teraz czuje, ze dojrzalam do dluzszego zwiazku. Moge zaryzykowac mowic,
ze w zyciu powodzi mi sie nie najgorzej, ale jedno pragnienie przyslania mi
caly moj swiat, potrzeba bliskiego mezczyzny...samotnosc jest straszna...jak
z nia sobie radzic i przezyc trudny czas....pozdrawiam wszystkich singli:)

[joasia1]

Singl to nie czlowiek samotny tylko zyjacy sam
a to duza roznica
Jak nie umiesz zyc sama to nie jestes zdolna do zycia w zwiazku
bo jak juz jakiegos zlapiesz to uczepisz sie go jak przyslowiowy "rzep psiego
ogona" i bedziesz mu trula zycie zazdroscia o wszystko i nic
i jedyne co bedzie wtedy Twoj swiat przeslanialo to strach przed utrata partnera

Jedynie osoby ktore wiedza ze singel jest OK ale w partnerstwie lepiej
maja szanse na dobry i dlugi zwiazek.

[Gość: jorgen]

Joasia ma rację. Od 11 lat jestem sam, nie samotny.

Jak widzę 15 - 20 letnie małżeństwa znajomych, często duszące się, zdradzające
sie nawzajem, to wydaje mi się, że mój stan cywilny jest o wiele lepszy. Zawsze
mówią, że są dobrym małżeństwem dopóty, dopóki w cztery oczy i po pijanemu (i
kobiety i mężczyźni) mówią że mi zazdroszczą.
(Mam dzieci z pierwszego małżeństwa, proszę bez uwag o braku obowiązków).

Małżeństwo może powinno dać poczucie bezpieczeństwa ale to nie jest warunek
konieczny.

Trzymaj się!

[Gość: :)]

Dziekuje za odpowiedz. Zgadzam sie z Wami, ze czlowiek ktory nie potrafi zyc
sam, nie stworzy dobrego, zdrowego zwiazku. Rowniez "bycie samym" i "samotnym"
to dwie rozne rzeczy, wielu ludzi czuje sie samotnymi w tlumie.
Mysle, ze zycie z drugim czlowiekiem nie jest latwe, jest to podjecie wyzwania,
ryzyka.Osobno kazdy ma inny pomysl na zycie, a para musi z nich zrobic jeden.
Bedac samemu nie dostrzegamy dokladnie swoich wad, wydajemy sie sobie prawie
idealni. Wedlug mnie, czlowiek najpierw powinien nauczyc sie zyc sam, by potem
moc zyc z kims, jednoczesnie nie tracac ani kawalka siebie.
Wiem, ze single maja czasami chwile "slabosci" i potrzebuja drugiej osoby. Do
tej pory radzilam sobie niezle i bylo mi naprawde dobrze, w koncu sa
przyjaciele, bliscy i glowa z pomyslami;)
Chodzi mi o to jak przetrwac taki trudny okres, gdy swietnie radzisz sobie sam,
a potrzebujesz czegos wiecej...;)
pozdrawiam:)

[fiu-fiu]

znajdz sobie pasje
i przyjaciela na wieczor jak bedziesz miala ochote
po pewnym czasie trudno jest z kims mieszkac i
godzic sie na bezustanne kompromisy
bycie singlem nie jest zle
na poczatku trudno zasnac samemu a potem
jak juz ma sie przytulanke to jest zbyt ciasno

[Gość: jorgen]

Masz rację z tymi przytulankami!!!

Żeby się nie dusić, po rozwodzie kupiłem największe łóżko jakie mogłem znaleźć,
czyli 2m x 1,6m. Spanie we dwójkę stało się przyjemne, mogłem oddychać. A sex
bez ograniczeń przestrzennych!

[Gość: radek]

mam większe (225 x 180)

[charade]

Byłam przez długi, długi czas singielkiem i bardzo dobrze mi z tym było !
Świetnie się bawiłam, imprezowałam, nie odczuwałam żadnej potrzeby stałego
związku, miałam za to różne krótkie "relationships". Jasna sprawa, że czasem
pojawiało się uczucie samotności, ale niezbyt często, bo zawsze miałam fajnych
znajomych i rodziców, na których można się było oprzeć. Potem ptzestałam być
singlem, ale to była kwestia spotkania właściwej osoby, wcale tego nie
oczekiwałam, ani do tego nie dążyłam.

Znam natomiast inną "singielkę", ale pożal się boże... Co ta dziewczyna
wyprawiała ! Miała obsesję na punkcie złapania jakiegoś faceta, rzucała się ze
związku w związek, po dwóch tygodniach znajomości oplatała faceta jak ten
bluszcz, a ten oczywiście zmykał gdzie pieprz rośnie. A przed ludźmi grała
nowoczesną wyzwoloną kobietę, która się świetnie może obejść bez mężczyzny.