największy kobiecy frajer świata

[najwiekszyfrajerswiata]

Jestem największym frajerem świata - kobiecym frajerem.
Ten sam jeden jedyny facet od 7 lat. Pełna sielanka. Nagła choroba i
on ląduje w szpitalu. A ja dowiaduję się o 2-3 równoległych
romansach trwających od lat.
I jestem non stop z nim w szpitalu. I wyciągam go z choroby. A
wieczorami wyję z tęsknoty. Za nim, za przeszłością, która już nie
wróci. Bo on wróci i wszystko będzie dobrze. Ale ja już w środku
umarłam. Cholernie go kocham, ale nie wiem, czy będę potrafiła dalej
z nim żyć. Jestem największym frajerem świata.

Ale to już było... n/tx

[kitek_maly]

[najwiekszyfrajerswiata]

kitek_maly napisała:

dzięki, naprawdę mnie to podniosło na duchu, że nie jestem jedynym
frajerem. super.

[ebilinder]

Pierwsze co nas przybija w takiej sytuacji to czyste fakty - zostałyśmy oszukane.
Drugie to spostrzeżenie, że mimo wszystko miłość (ślepa i zupełnie już
nieracjonalna) wcale nie znika.
Jeżeli od niego odejdziesz, pewnie będziesz umierała z tęsknoty. Całą sobą.
Jeżeli nie odejdziesz, będziesz cierpiała jeszcze bardziej ale... jakaś cząstka
Ciebie (u niektórych to się nazywa pewnie sercem) będzie mimo wszystko szczęśliwa.
Nie jesteś frajerem...
Kochasz...
Po prostu i prawdziwie.
Pozdrawiam.

[najwiekszyfrajerswiata]

Jezu, rozkleiłam się jak dziecko. Chociaż dzieci jednak nie znają
takiej goryczy. Wiem, jak patetycznie to brzmi. Trudno.
Dziękuję. Naprawdę dzięki.
Tak. Kocham jak cholera. I jak cholera boli.
Tak bardzo chciałam inaczej żyć. Tak bardzo wierzyłam, że jestem i
będę szczęśliwa. Tak w pełni.
Bolą też stracone marzenia. Nie wierzę w to, że znów zaufam.
Komukolwiek. A tak chciałam bezgranicznie wierzyć. Chciałam tego
poczucia bezpieczeństwa.
Nie potrafię o tym nikomu powiedzieć. Wie tylko moja mama, bo była
wtedy ze mną. Bardzo ogólnie wie psycholog faceta, bo potrzebowała
to wiedzieć do diagnozy.
A ja nie mam komu o tym powiedzieć. Nikogo.

[ebilinder]

Twój mąż? Czy 'tylko' facet?

[najwiekszyfrajerswiata]

Mąż. Ale to chyba nie ma większego znaczenia.
Kiedy wszystko wyszło na jaw, pierwsza myśl była "odejść". Ale w
ogóle nie przyszło mi do głowy, że w tym przypadku "odejść" oznacza
rozwód.

[skarpetka_szara]

Ale kogo kochasz???

Ta maske ktora przed toba zakladal, i ten teatrzyk ktory dla ciebie
gral???

Czy moze kochasz tego drugiego, ktory smial sie z Twojej
niewinnosci, i chodzil na romanse? Ktory pewnie o Tobie tamtym
opowiadal, ktory idac do domu kombinowal jak by tu zrobic zebys
niczego nie podejrzewala bo mu si epodobala taka sielanka - z 3ma
kobietami???

Kochasz go bardziej od "tamtych"? Tesknisz bardziej niz one teraz,
gdy je nie odwiedza?

Powiedz: za ktorym tesknisz? tym falszywym czy tym prawdziwym?

[najwiekszyfrajerswiata]

I dlatego czuję się frajerem. Właśnie dlatego.

I boję się, że zostanę tym frajerem. Że z nim zostanę, bo przecież
go po tej chorobie nie zostawię. On nie ma nikogo. Żadnej rodziny.
One z nim nie będą - wszystkie mają mężów, dzieci, poukładane życie.
To były bardziej "układy" niż romanse - przynajmniej z tego, co
wiem. Mogę się mylić.

Tak, wyję też za tym, co mi się wydawało. Za tym, co widziałam,
kiedy nie wiedziałam.

[skarpetka_szara]

Mozesz powiedziec mi jak sie o tym wszystkim dowiedzialas?

Bo duzo tutaj jest forumowiczek ktore tak samo jak ty, mysla ze ich
zwiazki sa mocne, stabilne, a potem okazuje sie ze caly czas byly
oklamywane. Moze bedzie taka lekcjia dla nas wszystkich.

czy mialas jakas intuicjie ze cos jest nie tak wczesniej? Myslisz
ze byly jakies "znaki" ze zdradza ktore ignorowalas?

[najwiekszyfrajerswiata]

nie gniewaj się, to nie ma większego znaczenia, jak to wyszło.
Kiedyś też czytałam to forum i różne podpowiedzi, jak to wychodzi,
ale moim zdaniem w każdym przypadku jest inaczej.

[ebilinder]

Kiedy się kocha, kocha się człowieka takim jakim jest. Niestety. Pomimo
wszystkiego. I żadna krzywda nie jest w stanie zniszczyć tego uczucia. Czy to
naiwność? Nie wiem. Dla mnie to po prostu miłość. Najgorsze w tym wszystkim jest
chyba to, że tak naprawde w tej sytuacji nie ma dobrego wyboru. Nie ma
właściwego rozwiązania. A co on na to w ogóle? Przepraszał? Tłumaczył się? Jaka
była jego reakcja?

[najwiekszyfrajerswiata]

O reakcji trudno mówić, bo ma nadal uszkodzony mózg i nie może w
pełni mówić. Wszystko rozumie, więc psycholog twierdzi, że on wie,
że ja wiem, bo wie, że mam jego telefon (no dobra, wszystko było w
jego telefonie, a ja go musiłam użyć, żeby wykonywać jego pracę).
więc psycholog twierdzi, że on wie i że on to wszystko teraz
przewartościowuje. Nie wolno mi jeszcze z nim o tym rozmawiać ze
względu na jego stan psychiczny. Nie może mieć żadnych stresów, bo
inaczej może mu siąść mózg i cała psychika. Natomiast psycholog
twierdzi, że jeśli on zacznie o tym mówić, to mam nie zmieniać
tematu, tylko go posłuchać. Na razie nie było o tym w ogóle rozmowy.
Czekam w tym na niego. Była jedna trudna rozmowa, kiedy miał dość
szpitala i wyrywał się, żeby z niego wyjść. Wtedy się wściekł i
mówił, że mnie nie kocha. Kiedy atak minął, płakał i mówił, że mnie
kocha i chce dalej ze mną być. Takie skoki nastrojów będzie miał
jeszcze przez dłuższy czas, więc jeszcze przez dłuższy czas nie będę
mogła porozmawiać tak naprawdę i "do końca".

[bakejfii]

No coz dobra kara za grzechy.Bardzo sprawiedliwa.

[najwiekszyfrajerswiata]

Ok. Ale właśnie dlatego czuję się frajerką, że to on powinien zostać
za to ukarany, ale nie ja. Ja na to nie zasłużyłam. A boję się, że z
nim zostanę, mimo że mu nie zaufam i w ogóle będę nieszczęśliwa. A
go nie zostawię, bo nie ma nikogo. Czyli to ostatecznie ja zapłacę
najwięcej. Chyba i tak już zapłaciłam.

[bakejfii]

A kto ci kaze nim sie zajmowac.Ja kazalabym go zamknac w szpitalu z klamkami
tylko z jednej strony.,aby nie mial powrotu.

[enith]

Może to i niepoprawne tak myśleć, ale, jak mawiają, pan Bóg nierychliwy, ale sprawiedliwy. W tym wypadku powiedziałabym nawet, że jednak rychliwy. Szkoda faceta, że zaniemógł, ale może będzie miał teraz dużo czasu, by przemyśleć swoje sku...syńskie zachowanie wobec żony i zastanowić się nad swoim życiem. I ja, osobiście, lałabym ciepłym moczem na męża, który przyparwiał mi regularnie rogi z kilkoma paniami, niezależnie od tego czy mu uszkodziło mózg i odjęło mowę. On miał w dupie przysięgę małżeńską w kwestii wierności, to ja miałabym w kwestii "w zdrowiu i w chorobie". No, ale to ja, autorka wątku, jak widać, dalej pana kocha.

[najwiekszyfrajerswiata]

Wiem, że bez wsparcia nie wyjdzie z tego. On potrzebuje widzieć i
czuć, że ktoś z nim jest i komuś na nim zależy. Gdybym go teraz
zostawiła, pozostałby rośliną. Nie potrafię mu tego zrobić. Takie
moje odegranie się byłoby niewspółmierne do tego, co on mi zrobił
wcześniej. Nie wiem, co zrobię później, kiedy już z tego wyjdzie.
Nie wiem, czy z nim będę. Cholernie go kocham, ale nie wiem, co
dalej. Zaczęłam się rozglądać - za nową pracą, za wyjazdem do innego
miasta. Bo nie wiem, co będzie dalej. Ale o tym mogę postanowić,
kiedy już wróci. Teraz muszę z nim być. Kocham i wyję.

Dzięki za wszystkie Wasze głosy. Dzięki za wsparcie. Dzięki za słowa
gorzkie, ale racjonalne.

[enith]

Rozumiem. Chcesz pomóc mu wyjść z choroby. Ja zrobiłabym pewnie to samo, ale byłby to ostatni akt dobrej woli z mojej strony. Pewnie dlatego, że o ile jestem (tak sądzę) zdolna wybaczyć mężowi, że zakochał się w innej kobiecie i chce do niej odejść, to już regularne, trwające od lat spotkania na seks z kilkoma paniami są, moim zdaniem, niewybaczalne. Zwróć uwagę na jego wybór tych pań: mężatki i matki, które nie będą naciskać na rozwód, bo same mają wiele do stracenia. Po prostu czyste układy. Koszmar :(

[skarpetka_szara]

Z chwila kiedy mezczyzna sie zmieni ja uwierze w najswietrza matke
boska.

Facet tak, bedzie plakal i przepraszal i kochal zone znowu - tak
dlugo az poczuje sie lepiej. Gdy juz calkowicie dojdzie do siebie
przy czujnym oku zony - pojdzie znowu na panny.

Nie zartujcie sobie - 3 panny mial? wszystkie zonate? facet
musial tego intensywnie szukac i z tego czerpie adrenaline.

[julyana]

> Kiedy się kocha, kocha się człowieka takim jakim jest. Niestety. Pomimo
> wszystkiego. I żadna krzywda nie jest w stanie zniszczyć tego uczucia. Czy to
> naiwność? Nie wiem. Dla mnie to po prostu miłość.

A dla mnie masochizm lub jakieś upośledzenie, które każe traktować życie jak
telenowele, "miłość ci wszystko wybaczy", ach.

Autorko wątku - "przecież nie zostawię go po chorobie", "on jest sam", "kocham
go, ale w środku umarłam", "muszę(?) z nim być". Przeczytaj to co piszesz.
Chcesz żyć jak męczennica, Twoja sprawa, ale takie życie będzie bardzo
nieszczęśliwe. Możesz zostać z nim do czasu aż wydobrzeje, ale czytając Twoje
posty, mam wrażenie, że wtedy zostaniesz już na zawsze. Współczuję, zarówno
sytuacji, jak i słabości charakteru - chociaż cholera wie jak by zachował się
"twardziel" w takiej sytuacji.

[najwiekszyfrajerswiata]

Nie wiem, czy to słabość charakteru. ok, w pewnym sensie tak. Ale z
drugiej strony uwierz, że trzeba mieć mnóstwo siły, żeby po tym
wszystkim iść do szpitala i być, i działać, i się uśmiechać, i
rozmawiać. i nie mogę mu pokazać, że robię to na "odwal się". on
musi czuć, że mi zależy - tylko wtedy leczenie będzie przynosiło
efekty.
dlatego piszę, że "umarłam". bo się wypaliłam, a muszę jeszcze
ciągnąć.
Nie chcę żyć jak męczennica. Właśnie o to mi chodzi. Nie chcę tego,
bo wiem, że wtedy sama zmarnuję to wszystko, o czym marzyłam i co
moglam osiągnąć. Zostać z mężem, który zdradzał tylko dlatego, że
jest chory. Nie chcę tak. Nie chcę się poświęcić. Dlatego piszę, że
nie wiem, co dalej. A teraz po prostu bardzo mi ciężko i tęsknię do
przeszłości.

to się nazywa frajerka n/t

[justysialek]

[green_basik]

> on ląduje w szpitalu. A ja dowiaduję się o 2-3 równoległych
> romansach trwających od lat.

Gdzie je wyrywał?
Na www.sympatia.pl

[najwiekszyfrajerswiata]

nie, niestety nie sympatia.pl
to kobiety, które znam. kobiety z naszego otoczenia

[green_basik]

najwiekszyfrajerswiata napisała:

> nie, niestety nie sympatia.pl
> to kobiety, które znam. kobiety z naszego otoczenia

oj, to smutno, smutno.

[rrosemary]

Mogę sobie tylko wyobrazić jak bardzo jest to dla Ciebie bolesne doświadczenie.
Na samą myśl przeszywa mnie zimno.
Moja rada? Raczej słowo pocieszenia...jesteś świetną dziewczyną i dobrym
człowiekiem, a nie frajerką. Po prostu życie Cię doświadcza, taka próba ognia. Z
czasem ból zelżeje i być może stanie się twoją siłą.
Nie myśl o sobie jak o frajerce tylko jak o człowieku, który po prostu chciał
być i był szczęśliwy. Czy nadal będziesz szczęśliwa? Ja wierzę, że tak. Życzę Ci
tego z całego serca!

[nangaparbat3]

> Ok. Ale właśnie dlatego czuję się frajerką, że to on powinien zostać
> za to ukarany, ale nie ja. Ja na to nie zasłużyłam. A boję się, że z
> nim zostanę, mimo że mu nie zaufam i w ogóle będę nieszczęśliwa. A
> go nie zostawię, bo nie ma nikogo. Czyli to ostatecznie ja zapłacę
> najwięcej. Chyba i tak już zapłaciłam.

Dla wlasnego komfortu mozesz sobie wyobrazic, ze ta jego choroba to kara za
zdrady. Mozesz nawet w to uwierzyc.
Jeśli on wyzdrowieje i bedzie w pelni sprawny, to mozesz go spokojnie zostawic -
"on nie ma nikogo" to zaden argument w przypadku dorosłego czlowieka.
Jeśli nie wyzdrowieje, gorzej - ale na pocieszenie radzę obejrzec "Gorzkie gody"
Polanskiego.

Tak czy owak - lepiej byc zdradzoną ze zdrowym mózgiem niż zdradzajacym z chorym.

[najwiekszyfrajerswiata]

Wiem, że kiedy wyzdrowieje, to będzie inaczej. Wówczas nie będzie
argumentu "nikogo nie ma". Więc nie zostanę z nim tylko z tego
powodu. ale boję się, że zostanę, bo go kocham. i będę sama tego
chciała, a jednocześnie się sama unieszczęśliwię. bo nie będę już mu
w nic wierzyć i nigdy nie będę miała poczucia
bezpieczeństwa/pewności, że jestem tylko ja.

[stinefraexeter]

CIężka sprawa. Rozumiem, choćby w części, twoje rozterki. Gdyby mąż był w pełni
sprawny, to byłoby może (podkreślam "może") inaczej.

Natomiast nie wróżę ci udanej z nim przyszłości... Przykro mi, obawiam się, że
wyciągniesz go z choroby, pomożesz w rekonwalescencji, a on bedzie co najwyżej
czuł się tobie zobowiązany. Powiedział przecież wprost, że cię nie kocha. Jego
dotychczasowe czyny to tylko potwierdzają.

[najwiekszyfrajerswiata]

tak mi powiedział w trakcie awantury, gdy chciał rzucić w cholerę
całe leczenie, całą rehabilitację. pisałam już, że miał taki dołek i
psycholog twierdzi, że tak jeszcze będzie. po tym, jak mu przeszło,
jest zupełnie inaczej. bardzo na mnie czeka w szpitalu, cieszy się,
gdy jestem, powtarza, że wszystko razem.

[marzeka1]

"Kiedy się kocha, kocha się człowieka takim jakim jest. Niestety. Pomimo
> wszystkiego. I żadna krzywda nie jest w stanie zniszczyć tego uczucia. Czy to
> naiwność? Nie wiem. Dla mnie to po prostu miłość. "- ale głupie i w sumie
unieszczęśliwiające podejście, bo to nieprawda, że miłość wszystko wybaczy.
Zdrady, układów z paniami z otoczenia na bzykanko nie wybaczyłabym. Pewnie mam
inną konstrukcję psychiczną, ale pomogłabym w chorobie, a potem - pa, pa.
Możesz mi powiedzieć, dlaczego uważasz, że miłość w twoim wypadku musi oznaczać
cierpienie, nieszczęście???? Bo dla mnie miłość to poczucie sensu i spełnienia,
a nie bycia z bzykającym na boku facecikiem, "bo kocham". Cóż, ja po czymś takim
szybko odkochałabym się.

[ebilinder]

Widzę, że już kolejna osoba odniosła się do mojej wypowiedzi. No to ja z lekka skomentuję dwie kwestie.
>>>bo to nieprawda, że miłość wszystko wybaczy
-nikt nie mówi o wybaczaniu.
>>>Cóż, ja po czymś takim szybko odkochałabym się.
-Dla mnie ktoś kto się 'odkochuje' nigdy tak naprawdę nie kochał.

Pewnie wychodze na jedyną wariatkę, która rozumie jednak tą nieracjonalną miłość autorki wątku ale nic na to nie poradzę. Ktoś coś wspomniał o telenowelach - nigdy nie byłam zapatrzona w kwestię miłości z tasiemców. Nie przypuszczałam wcześniej, że miłość przez duże "M" jest możliwa dopóki jej nie doświadczyłam. A nikt nigdy nie mówił, że jest ona cukierkowa i że kończy się happy endem.

Jeżeli autorka znajdzie siłę, by jednak odejść od męża - będzie obiektem mojego podziwu, daje słowo.

[stinefraexeter]

Chcesz powiedzieć, że rzucił tak pod wpływem emocji i w głębi duszy tak nie
myśli? Ok, czepiaj się każdej deski ratunku. Z boku wygląda to jednak zupełnie
inaczej. Co trzeba ci zrobić, żebyś uwierzyła, że on naprawdę ciebie nie kocha?

[lonely.stoner]

trudno mi ocenic, ale jak ja bym sie dowiedziala ze mnie facet z zimna krwia
przez iles lat oszukiwal, zdradzal i mial po prostu w d... to bez wzgledu na
jego chorobe bym rownie z zimna krwia olala. Moze to okrutne co powiem, ale
jakbym byla w takiej sytuacji jak Ty to pewnie bym raczej pomyslala msciwie a
zdychaj sobie skr..synu w tym szpitalu i tyle. Dalabym znac kochankom- niech
odwiedzaja, jesli maja ochote. Bo moja noga by tam nie stanela.

ale rozumiem ze nie kazdy taki jak ja jest...

[lonely.stoner]

no i sluchaj, najwazniejsze - on Ci nigdy nie mial zamiaru o tym powiedziec,
oszukiwal by Cie dalej gdyby nie ta choroba. Mial za nic przysiege malzenska.
Teraz jedyne co on sobie mysli to moze sie boi Twojej reakcji, ale czy zaluje ze
sie dymal na prawo i lewo to raczej nie wierze. Pewnie jedynie zaluje ze sie w
koncu wydalo.

[bakejfii]

Dymal ,dymal az sie zadymal.

[stinefraexeter]

Pewnie, że nie zamierzał powiedzieć. Runął mu cały świat, podobnie jak temu panu
od pamiętnika z innego wątku. Teraz dziewczyny potrzebuje w chorobie, ale to
jest jedynie miłość własna.

[ravny]

Opowiem ci historię :
długoletnie małżenstwo, mężowi zdarzało się mieć romanse, żona o większości nie
wiedziała.
zostawił żonę z dziećmi, związał się z inną kobietą,
poważnie zachorował a równocześnie kochanka go rzuciła zabierając gotówkę z konta.
żona z dziećmi przyszła do szpitala, poprosili by wrócił do nich do wspólnego
domu, wzruszył się ogromnie i wrócił do nich.
w czasie rekonwalescencji gdy żona pomagała go obsługiwać i karmić on już
szperał w internecie szukając nowych kochanek udajac wolnego faceta.
gdy stanął na nogi wcielał spotkania w życie.
po 3 latach od wyjścia ze szpitala powiedział żonie że się wyprowadza i chce
rozwodu bo się zakochał.

najs

[pan_i_wladca_mx]

i to jest piekna historia o tym, ze nie wazne czy byliscie ze soba 10 lat czy
2,5, zdrada to zdrada, raz wybaczona bedzie uwazana za rozgrzeszona. kopa w dupe
takim kolesiom, nie pozwalac wracac do dobrej zonki.

[bakejfii]

TAKIE WLASNIE SA GLUPIE KOBIETKI.JEDNO WYJSCIE ROBIC PODOBNIE I OD RAZU FACET
ZOBOJETNIEJENAM A JESZCZE SAME WYPCHNIEMY GO Z DOMU ABY NAM NIE
PRZESZKADZAL.ZYCIE JEST KROTKIE A WIEC KOBIETY RUSZYC TYLKI.TROCHE
POTANCZYC,ZABAWIC SIE.TO WSZYSTKO STOI OTWOREM. MLODE JESTESCIE .BAWCIE SIE.

[julyana]

Boże, kobieto, przerażające rzeczy piszesz. Naprawdę chcesz to sobie zrobić, tak
się krzywdzić? Radzę Ci idź do psychologa, coś jest nie tak z twoim poczuciem
własnej wartości, skoro facet mający cie w d... i myślący tylko o sobie jest dla
Ciebie ważniejszy niż Ty sama.

[skarpetka_szara]

Sluchaj, bzykal baby z Twojego otoczenia??? I ty teraz bedziesz z
nimi sie spotykala??? Wow, pewnie te kochanki nawet nie wiedza ze
bylo ich kilka - tylko kazda czuje sie "wybrana". brrr....

Jak im bedziesz mogla w oczy spojrzec??? Jak sobie?
Sorry, ale Twoj maz to najwieksze dno.

A ty jak chcesz to badz Matka Teresa i meczennica, ale nikt za to
nie bedzie cie ani bardziej szanowal ani bardziej kochal.

czy ty sobie ta milosc wmawiasz bo sie zwyczajnie boisz byc sama,
boisz sie nowych wyzwan???

[mrs.solis]

Powinnas zostac meczennica roku. Gdyby to mnie spotkalo to
powiedzialabym mu,ze porozwoze jego rzeczy do mieszkan kochanek i
jak wyjdzie ze szpitala to moze na zmiane u nich pomieszkiwac. Moze
mozgownica ze strachu by mu sie zlasowala do konca. Szkoda byloby mi
czasu na spedzanie go w szpitalu przy kims kto byl tak
perfidny,wolalabym go przeznaczyc na szukanie nowego szczescia o
czym poinformowalabym oczywiscie meza. Jego rzeczy spakuj w walizke
i po kolei odwiedzaj panie i pytaj czy przyjma twojego meza.
Najlepiej w obecnosci ich mezow.

[1warszawka1]

"Jego rzeczy spakuj w walizke
i po kolei odwiedzaj panie i pytaj czy przyjma twojego meza.
Najlepiej w obecnosci ich mezow."
super rada-piszę poważnie-bez żadnej zlośliwości-własnie tak bym
postąpiła na pewno w pierwszym odruchu zlości, gniewu, rozżalenia, a
potem obawiam się że przyszłyby straszne wyrzuty sumienia, poczucie
winy i ta cholerna lojalność wobec osoby bliskiej/kochanej...i
obawiam się że wlasnie autorka wątku tego boi się najbardziej
wyrzutów sumienia mimo wszytsko...
nie zazdroszczę sytuacji ale życzę dużo sił

[butterflymk]

on wróci - świetnie, ale czy do Ciebie?
pozatym czy wszystko będize w porządku?

[panwilk]

moze udus go poduszka wtedy bedzie z toba az po grob :D

Frajerko

[nangaparbat3]

odbierz @, proszę :)

[najwiekszyfrajerswiata]

nanaga, odebrałam i odpisałam.
dziękuję :)

[green_basik]

Trafił swój na swego.

Mdli mnie od takich smutów.

[nangaparbat3]

green_basik napisała:

> Mdli mnie od takich smutów.

Sadzisz, ze przejdziesz przez zycie bez takich - lub porownywalnych?

[lisbeth25]

Tak jesteś frajerką i mądrością niestety nie grzeszysz. Na pocieszenie-
da się to zmienić.

[najwiekszyfrajerswiata]

po pierwsze, nie wiem, czy wróci do mnie. po drugie, nie o to mi
chodzi, żeby wracał do mnie i nie robię tego wszystkiego, żeby
wrócił do mnie. robię to, bo nie jestem w stanie sama przed sobą
skazać kogoś na niepełnosprawność do końca życia. to, że ktoś był
wobec mnie sukinsynem, nie znaczy, że mnie będzie lepiej, kiedy ja
wobec niego tak się zachowam.
chcę go z tego wyciągnąć. kosztuje mnie to wiele. sił, uczucia,
samozaparcia.
jest mi szkoda samej siebie. szkoda, bo zasługuję na coś zupełnie
innego. zawsze mi się wydawało, że sama kieruję swoim życiem, a tu
życie zrobiło coś bez pytania mnie o zdanie.
nie zamierzam spotykać tych kobiet i tego nie robię. nie interesują
mnie ani one, ani ich mężowie, ani ich dalsze życie. i nie zamierzam
rozmyślać, co one o tym myślały.
nie obawiam się życia od nowa czy życia bez męża. nie przeraża mnie
to. mam wsparcie rodziny, mam świetny zawód, mam osiągnięcia
zawodowe, dam sobie radę.
tylko wieczorem wyję za tym, co było i co mogło być. bardzo kochałam
i kocham nadal, tylko nie wiem, czy będę potrafiła żyć z nim dalej.
i liczę się z tym, że nie będę potrafiła.
nie uważam, że nie grzeszę mądrością. myślę, że wprost przeciwnie.
gdybym go teraz zostawiła, to wyrzuty sumienia nie dałyby mi żyć już
nigdy. więc robię to też dla siebie.
ale potrzebuję to z siebie wywalić i podzielić się tym, że wyję.

[sootball]

Rany, jak czytam niektóre komentarze do tego wątku, to mam ochotę ich autorki
puknąć w głowę osobiście. Kilogramowym młotkiem.
"Frajerko", moim zdaniem podjęłaś bardzo trudną, ale chyba jedyną słuszną w tej
sytuacji decyzję. Pozostać człowiekiem. Serdecznie Ci życzę, żebyś znalazła w
sobie wystarczająco dużo siły aby jej sprostać w całości, a kiedy się skończy
najgorszy dla niego okres, odejść. Rozumiem Twój ból i o ile to cokolwiek pomoże
:) wirtualnie ściskam.

[lisbeth25]

Puknij siebie.

[sootball]

nie, Ty chyba bardziej potrzebujesz. Symetrycznie, z drugiej strony.

[stinefraexeter]

OK, czyli robisz to dla siebie, by nie mieć wyrzutów sumienia. Coś w tym jest,
taktyka na uciśnioną ofiarę o złotym sercu nie jest wcale taka zła. Potrafię to
zrozumieć.

Moim zdaniem twój mąż na takie wsparcie nie zasługuje. Poza tym, czy naprawdę
jesteś niezastąpiona w terapii? Bez ciebie nigdy z tego nie wyjdzie, czy co?

[nangaparbat3]

stinefraexeter napisała:

> OK, czyli robisz to dla siebie, by nie mieć wyrzutów sumienia. Coś w tym jest,
> taktyka na uciśnioną ofiarę o złotym sercu nie jest wcale taka zła. Potrafię to
> zrozumieć.
>

W ogole nie rozumiesz.
Twoja interpretacja to albo produkt umyslu małolata, albo etycznego i
uczuciowego tępaka.

[stinefraexeter]

Nie każdy ma w sobie aż tyle wyrozumiałości.
I nie każdy zgodzi się, że wybór autorki jest najlepszym z możliwych.
Jestem przekonana, że wiele osób na jej miejscu postąpiło by tak samo, wbrew
temu co tak buńczucznie niektórzy piszą w komentarzach. Nie oznacza to jednak,
że jest to najszlachetniejszy i jedyny słuszny wybór.
Za to z twoich słów wycieka bardzo dużo dobroci, nie powiem.

:)

[nangaparbat3]

Jakoś teraz mowisz po ludzku.
Widac warto bylo sie wsciec :)

[lonely.stoner]

ja pierdziele, matki teresy sie zebraly...
ja bym ewentualnie poszukala jakiejs innej formy terapi dla tego 'meza'. Nie
moglabym nawet patrzec ze spokojoem na kogos kto mnie tak wrednie oszukiwal a co
dopiero pomagac. Trzeba miec moim zdaniem strasznie zanizone poczucie wlasnej
wartosci i w ogole - wartosci moralnych, zeby sobie jeszcze wbijac w glowe
jakies wyrzuty sumienia.
Moim zdaniem masz prawo byc wsciekla, wkrw, mscic sie i na pewno go nie zalowac.
Ale zrobisz jak uwazasz. Pewnie jesli on w koncu zacznie z toba rozmawiac to i
tak nigdy nei doceni tego co zrobilas. Bo - cale zycie tak mial, dostawal za
darmo wszystko co najlepsze moglas dac a traktowal to jak jakies smieci.
To jakis toksyczny zwiazek. A przynajmniej na taki sie zapowiada. Ja bym raczej
na twoim miejscu pojechala na dlugie wakacje i zapomniala o tym wszystkim, a
przedewszystkim o nim.

[julyana]

> tylko wieczorem wyję za tym, co było i co mogło być. bardzo kochałam
> i kocham nadal

Ech, żal mi Ciebie. Naprawdę polecam psychologa.

> nie uważam, że nie grzeszę mądrością. myślę, że wprost przeciwnie.

I tu chyba nie masz racji. Chociaż nie wiem czy to głupota, czy kompleksy, czy
jakaś trauma. Z resztą, Twoje życie, tak jak napisałam - chcesz być męczennicą,
to sobie bądź. Jak dla mnie nie szanujesz samej siebie - to "o mój Boże, ja go
kocham" - sorry za szczerość, ale żałosne. Nie dość, ze mąż Cie skrzywdził, to
jeszcze sama się dobijasz. Boże, straszne jest to co siedzi w głowach niektórych
kobiet - facet zdradzał na lewo i prawo, teraz jest chory, a ona płacze, że go
kocha i nie zostawi. Całe poczucie winy zruca na siebie, bo on chory, biedny.
Powtarzam - do psychologa.

[lisbeth25]

Całkowicie zgadzam się z Julyaną.

[lonely.stoner]

hej, moze rzeczywiscie psycholog to dobre wyjscie?? ja bym to rozwazyla,
najwazniejsze to zajmij sie soba. Za duzo rzeczy spadlo Ci na raz na glowe -
maz, chory, okazuje sie ze wszystko co was laczylo to bzdura bo cie w kolko
zdradzal, masz wyrzuty sumienia bo nie chcesz go zostawic ale wiesz ze zostanie
z nim to frajesrstwo swiata...

za duzo tego wszydtkiego, musisz zadbac najpierw o siebie.

[najwiekszyfrajerswiata]

myślę o psychologu. właśnie po to, żeby się nie pogubić.

[stinefraexeter]

Również się zgadzam. Wątpię jednak, by wiele obecnych tu osób było w stanie
rzeczywiście odejść od męża w takiej sytuacji. To kwestia własnego sumienia, jak
i ewentualnego potępienia otoczenia. Niewiele ma to wspólnego z miłością, raczej
ze strachem przed podejmowaniem drastycznych bądź co bądź kroków w wyjątkowej
sytuacji. I nie oszukujmy się, dla niektórych kreacja szlachetnej męczennicy
skrzywdzonej przez los może być bardzo kusząca i wydawać się łatwym sposobem na
poradzenie sobie z sytuacją.
A że autorkę najpewniej czekają jeszcze gorsze jazdy niż teraz, straszna
frustracja, żal, którego nie będzie mogła wyrzucić z siebie, bo "przecież mąż
chory i trzeba czekać, aż sam będzie gotowy do rozmowy", to niemal pewnik,
obawiam się.

[julyana]

Słusznie piszesz.

[najwiekszyfrajerswiata]

daleko mi do męczennicy. nie jaram się tym, że mi ciężko.
ja nie twierdzę, że go nie zostawię.
ja tylko piszę, że nie zrobię tego teraz, bo nie mam sumienia skazać
kogoś na niepełnosprawność. mogę to zrobić dopiero, kiedy z tego
wyjdzie.
ktoś wyżej pytał - tak, w chorobach neurologicznych wsparcie rodziny
(a całą jego rodziną jestem ja) jest podstawą wyjścia z choroby.
nie mam poczucia winy - nie jest moją winą ani jego wcześniejsze
postępowanie, ani jego choroba.

[sootball]

Czy wiesz mniej więcej ile będziesz musiała zostać?

[najwiekszyfrajerswiata]

Nie wiem. Tutaj nic nie da się przewidzieć. Na pewno co najmniej
miesiąc, może dwa, może trzy. Z drugiej strony może być tak, że będę
mogła o tym porozmawiać, zanim wróci do domu, czyli przed
zakończeniem leczenia. Ale miesiąc to absolutne minimum.

[stinefraexeter]

Obyś znalazła w sobie wystarczająco dużo sił, szczerze ci tego życzę.
Nie potrafię sobie wyobrazić sytuacji, w której mam ochotę krzyczeć, tysiące
pytań ciśnie mi się na usta, należą mi się wyjaśnienia, a tu trzeba buzię
zamknąć w ciup, głaskać po ręce i znosić na dodatek humory rekonwalescenta.
Nie zapowiada się to dobrze, wykończysz się psychicznie, ale to twój wybór.

[julyana]

> Nie zapowiada się to dobrze, wykończysz się psychicznie,

Właśnie :(

[marzeka1]

Mam wrażenie, że boisz samej sobie dać prawo do szczęścia, bo jakoś mąż
wcześniej nie miał oporów, będąc z tobą, pukać znajome panie. Może teraz
zaproponuj paniom pomoc, wcześniej dzieliłaś się mężowskim organem, teraz może
podziel się mężowskimi problemami? Panie w ogóle wiedzą,że ty wiesz? Czy też
cierpisz w milczeniu?

[najwiekszyfrajerswiata]

oszczędzam sobie nerwów. nie mam zamiaru z nimi rozmawiać. nie mam
zamiaru się niczym z nimi dzielić, a już tym bardziej swoim
cierpieniem. to dopiero byłaby schiza.
wiesz, takie akcje fajnie się ogląda w kinie, ale w życiu to trochę
za bardzo boli.

[marzeka1]

Ty nie masz się z nimi dzielić cierpieniem, ale udawać,że nic nie wiesz??? Toż
to masochizm, chyba chciałabym widzieć miny, gdybym takiej w twarz powiedziała,
że wiem.

[mrs.solis]

A nie mozesz zwolac tych kochanek zeby pomogly? Co cztery
wspierajace kobiety to nie jedna,w koncu w malzenstwie mu nie
wystarczalas i potrzebowal az trzech dodatkowych.

[najwiekszyfrajerswiata]

ludzie, czemu się uparłyście, że to ja mam się bardziej katować
jeszcze tymi kobietami?!
żeby z nim teraz być każdego dnia muszę wywalać z pamięci to
wszystko, co wiem. mam sobie jeszcze utrudniać?

[julyana]

I tak solidnie się katujesz.

[julyana]

Widzisz, podstawą poradzenia sobie z sytuacją jest Twoje zdrowe podejście do
tego, bez żadnego "kocham go, co to będzie". Wtedy możesz poczekać aż maż
wyjdzie z choroby i wtedy porozmawiać na spokojnie i rozstać się po ludzku. Ale
sporym problemem są Twoje emocje, a jak wiadomo z emocjami nie jest tak, że
pstryk i jest tak jak chcemy. Rozumiem, że małżeństwo, związek, świat Ci runął
kiedy dowiedziałaś się prawdy, do tego choroba męża. Ale Twojego masochizmu nie
rozumiem i mam nadzieje, że to kwestia czasu, a za kilka miesięcy na wspomnienie
tego "kocham go" będziesz myślała "ale byłam głupia".

[sootball]

jeśli teraz nie będzie silna, ma w perspektywie upośledzonego na resztę życia
człowieka, któremu mogła pomóc, ale nie pomogła. To zdecydowanie umili jej każdy
kolejny dzień.

[julyana]

Ciekawe co bardziej umili - olewka czy poświęcanie się bez uwagi na swoje
potrzeby czy godność? I czemu skrajności, najlepszy jest złoty środek -
przeczekać chorobę i odejść.

[sootball]

To właśnie również uważam za optymalne rozwiązanie. Pomóc przejść przez
najgorsze. Potem odejść.

[lacido]

no cóż, skoro jesteś taka pełna miłości to pokochaj panie które on kocha i
wszyscy będziecie szczęśliwi

[sootball]

chyba potrzeba większego kalibru młotka...

[lacido]

to jeszcze każda po dwoje dzieci ;)

[tarantinka]

jakoś trudno mi sobie wyobrazić, że wsparciem dla niego bedziesz TY -
pełna żalu kobieta, której widok przypomina mu jakim jest draniem i
zerem, więcej empatii kobieto - zniknij mu z oczu i nie przywołuj
wyrzutów sumienia.

[najwiekszyfrajerswiata]

Nie, no pewnie, tak w ogóle to moja wina i to on teraz cierpi. I
jestem jego wyrzutem sumienia, biedaczek.
K....., to ja wyję, nie on. On nie ma wyrzutów sumienia, bo jeszcze
nie do końca używa mózgu. Wyję, ale nie pokazuję mu swojego żalu, bo
nie mogę.

[julyana]

Wina jest jego, ale Ty koniecznie chcesz się jeszcze bardziej pognębić.
Pochlipujesz po katach, mąż chory-biedny nic nie wie. Ok, powinniście rozstać
się na spokojnie, kiedy on wyzdrowieje i będzie świadomy (sama piszesz, że to
kwestia miesiąca, dwóch, trzech). Tylko co Ty teraz zamierzasz? Pielęgnować go i
opiekować się nim zaciskając zęby? Kobieto, nie jesteś mu nic winna, wystarczy,
że zachowasz się altruistycznie i wstrzymasz do końca choroby z rozstaniem. Ale
największy problem jest teraz w Tobie, "ja go kocham". Otrząśnij się, bo póki co
wykazujesz brak szacunku do samej siebie i naprawdę jesteś na dobrej drodze na
męczennice. Nigdy nie zrozumiem kobiet, które facet traktuje jak ścierkę, a ona
"ja go kocham".

[najwiekszyfrajerswiata]

juluano, ja wcześniej też nie rozumiałam. i uwierz mi, gdybym
dowiedziała się o tym wszystkim w innych okolicznościach, tj. nie
przy tej chorobie, to nie zastanawiałabym się ani sekundy. mój mąż o
tym wiedział, bo wiele razy o tym rozmawialiśmy. jedna z
psychologicznych teorii przyczyny jego choroby (bo tego na razie nie
ustalono) jest taka, że zaczął nie radzić sobie z tym ukrywaniem i
stres, że się wyda, był jednym z czynników, które ją spowodowały.

bo czasem trzeba uzywac serca, nie ...****

[madame_charmante]

co trudno czasem niektorym pojąć.

[julyana]

Rozumiem, że to "****" oznacza mózg?;)

Nie-frajerko!

[garraretka]

Gdybym mogła - chciałabym Ci uścisnąć dłoń w uznaniu dla tego, co robisz.

Jesteś Człowiekiem przez duże C. Należy Ci się szacunek i uznanie, że po tym
wszystkim, czego doświadczyłaś od męża ciągle potrafisz i chcesz mu pomóc.

Oczywiście gdy wyzdrowieje - należy mu się kop w d*pę, a Tobie mam nadzieję
wszystko się ułoży na nowo.

Pozdrawiam i życzę dużo siły i mądrych decyzji.

[tarantinka]

kobieto - to była parodia twoich wypowiedzi, zyczę ci żebyś nabrała
do tej koszmarnej sytuacji trochę dystansu i skupiła sie również na
sobie, pogadj z psychologiem chya widz co się z tobą dzieje ?

inne spojrzenie

[daria83.3]

podziwiam Cie-Twoje poswiecenie.Ale pamietaj-ze jesli zostaniesz z
nim jednak po wyzdrowieniu to on nie bedzie Cie szanowal!na zewnatrz
bedzie z Toba z politowania i wdziecznosci ze sie tak
poswiecilas,wiec to nie ma sensu.bedzie szukal inne panie po cichu a
Ciebie nie zostawi.to nie bedzie milosc.Najwyzej badz teraz z nim
ale poem odejdz na 100%.

ale chce jeszcze zauwazyc inna rzecz;
czy jest to pewne ze bedac teraz z nim poamagasz mu w tym wszystkim?
ja mialabym watpliwosci.bo to co powiedzial w gniewie-ze cie nie
kocha moglobyc prawda!to wcale nie musiala byc tylko zlosc.nawet
uszkodzony mozg ma przejawy wiec moze to bylo szczere.I teraz jesli
Cie nie kocha,jesli byl z wygody,dla rodziny,z braku problemow,czy
Ty mu teraz pomoesz?a moze jemu jest wlasnie gorzej?bo wie jednak ze
jest mu niezrecznie,ze pokpochal moze ktoras z tamtch kobiet i
wolalby zeby ktoras z tamtych byla przy nim teraz???nighdy nic nie
wiadomo!!!

....

[daria83.3]

zreszta same te romanse swiadcza o tym ze cie nie kocha!
dlatego wszystko tu jest chyba bez sensu jednak-i ta sama pomoc
watpliwa i co potem.

[najwiekszyfrajerswiata]

umówiłam się z psychologiem na spotkanie. mam straszną huśtawkę
nastrojów i nie mogę spać. wiedziałam, że to mnie będzie dużo
kosztować, ale co innego wiedzieć, co innego poczuć.

do tego rozwala mnie jednak myśl, że nie rozumiem, co mąż widział w
tych kobietach. wszystkie były/są starsze od mojego męża. do tego są
nieatrakcyjne - w stylu prostytutki z lat 80. nawet wspólnie się z
nich śmialiśmy w domu - z tego, jak wyglądają, jak się ubierają, jak
zachowują.
więc dlaczego? przecież chętnych kobiet jest mnóstwo. dlaczego
właśnie stare i brzydkie?

[b1020]

bo on tak lubi. to jego sprawa jakie ma upodobania, czy lżej by ci było gdyby
to były 18latki?
nie powinnas się skupiac na tym "dlaczego on..."
tylko skupić się na sobie -> czy chcesz być w przyszłości z tym kimś(tym
człowiekiem zobaczonym w nowym świetle) kim okazał się Twój mąż. Żyłas sobie w
spokojnym ale zafałszowanym świecie, zastanów się jak TY chcesz żyć nadal
posiadając tą nową wiedzę.
Skup się na sobie.

[najwiekszyfrajerswiata]

wiem, że masz rację. wiem, że muszę skupić się na sobie.
tylko z drugiej strony, jeśli - czysto teoretycznie - jest opcja,
żeby jednak po wyjściu przez niego z choroby zostać razem, to muszę
zrozumieć, o co chodziło.
z trzeciej strony - skoro miał te romanse/układy, to znaczy, że
czegoś mu brakowało w domu, czyli u mnie. i nie wiem, czego. jestem
od niego młodsza o prawie 10 lat, wszyscy mu zazdrościli żony.
jestem naprawdę ładna, szczupła, mam dobrą pracę i sukcesy zawodowe.
ale zawsze jego stawiałam na 1. miejscu. on był najmądrzejszy, jego
rad słuchałam. on sam nie lubił swojej pracy, nie miał poczucia
satysfakcji z pracy, nie miał poczucia sukcesu, bo sam o tym mówił.
był (nie wiem, czy dalej bedzie) pesymistą, nie chciał zaczynać nic
nowego, nie lubił wyzwań. nie potrafił wywalać złych emocji. czy
mógł wywalać te emocje w ostrym seksie z takimi kobietami? czy
niepotrzebnie próbuję to zrozumieć w ten sposób?

[yannika]

> z trzeciej strony - skoro miał te romanse/układy, to znaczy, że
> czegoś mu brakowało w domu, czyli u mnie.

STOP! Zatrzymaj się i włącz myślenie!
To ON spieprzył sprawę, nie Ty! Dorosły człowiek, jak mu czegoś brakuje, to
rozmawia z partnerem a nie szuka sobie dup po kątach. Nie obwiniaj się o coś, co
skopała druga strona. Nie jesteś duchem świętym i nie masz obowiązku czytać w
myślach, wymiatać mu pyłków spod butów i spełniać zachcianki. Jesteś
samodzielnym człowiekiem!!! a nie domowym samobieżnym robotem wielofunkcyjnym.
I serio - jak wyzdrowieje to daj mu kopa w dupę i to takiego konkretnego, żeby
nawet nie pomyślał o próbie ubłagania do powrotu.

[b1020]

Nie zakładasz sprawy prozaicznej-> ze niektórzy zwyczajnie lubią zdradzać, mieć
kilka kobiet do dyspozycji, szukac przygód poza małżeństwem itd. I nieważne czy
w domu ma Ciebie czy inną kobietę która stara się byc dla niego idealna -> on i
tak by zdradzał bo tak sobie lubi. A fajna żona w domu-> jak najbardziej,
potrzebna jest na stałe i fajnie że jest. Co nie znaczy że z innych kobiet
zrezygnuje.
Sama stawiając go na piedestale "tego lepszego i mądrzejszego" niepotrzebnie
siebie postawiłaś niżej niż niego. Bo ból teraz będzie większy, gdy Twój "bóg"
okazał się zwykłym łajzą więc kim w tym porównaniu wychodzisz ty, jeśli byłas
niżej niz on?

Doceń się wreszcie i nie oceniaj siebie przez jego negatywne czyny.

Ty nie odpowiadasz za jego czyny i masz na nie niewielki wpływ. Uświadom to sobie.
Myśl, jakie sama masz oczekiwania od życia i czy ten pan zdradzacz w Twojej
przyszłości się mieści, razem z jego zdradami i jego przyzwyczajeniem do
traktowania ich jak rzeczy normalnej.

[stinefraexeter]

Zrozumienie "dlaczego" jest kluczowe i nie ma co się oszukiwać, dopóki nie
poznasz odpowiedzi, będziesz w całkowitej rozterce. Dlatego rozumiem twoje
pytania. Każdy by pytał.

Natomiast uświadom sobie, że nie powinnaś szukać winy w sobie. Po opisie tych
kobiet wydaje mi się, że mąż po prostu leczył przy nich kompleksy. Podświadomie
mógł traktować je jak prostytutki (choćby ich wygląd i styl) - czyli osoby, z
którymi można zrobić niemalże wszystko bez zobowiązań. Taki niestresujący i
niezobowiązujący seks, który na dodatek podnosi mu męskie ego.

Cały czas powtarzam: podziwiam cię kobieto. Ja bym chyba oszalała w tym szpitalu
i znienawidziła go do końća życia.

[najwiekszyfrajerswiata]

> Natomiast uświadom sobie, że nie powinnaś szukać winy w sobie. Po
opisie tych
> kobiet wydaje mi się, że mąż po prostu leczył przy nich kompleksy.
Podświadomie
> mógł traktować je jak prostytutki (choćby ich wygląd i styl) -
czyli osoby, z
> którymi można zrobić niemalże wszystko bez zobowiązań. Taki
niestresujący i
> niezobowiązujący seks, który na dodatek podnosi mu męskie ego.

Prawdę mówiąc, to są też moje podejrzenia. W domu mąż był cudowny.
Traktowałam go jak "drugą połówkę jabłka" itd. Ale było kilka
momentów, kiedy pokazał drugą twarz, potwornie okrutną, złą. Ale to
były momenty. Psycholog stwierdził teraz, że mąż nie wywalał emocji.
A po tym wszystkim myślę, że on je wywalał własnie z nimi, właśnie w
ten sposób.
Boże, jak to wszystko wygląda teraz inaczej ... To całe moje życie z
nim ...


> Cały czas powtarzam: podziwiam cię kobieto. Ja bym chyba oszalała
w tym szpital
> u
> i znienawidziła go do końća życia.

Ja mam dziś dołek, jest mi faktycznie trudniej.
Ale z kolei wczoraj się cieszyłam, bo załatwiłam mu dalszy etap
leczenia.
To taka trochę schiza - w pewnym sensie go kocham i cieszę się, że
jest lepiej. W pewnym sensie robię to też dla siebie, żebym w końcu
mogła to wszystko mu wywalić. Patrzę na niego czasem i nawet nie
wiem, co czuję.
Idę do psychologa, bo mi trudno. Nie chcę zniszczyć samej siebie.
Nie mam też z kim o tym porozmawiać - oprócz mamy.
Teraz dopiero widzę, jak bardzo mu się podporządkowałam. Chciał,
żebyśmy byli tylko we dwoje, bez żadnych znajomych, bez rodziny,
taki związek do środka. I tak zrobiłam. I teraz zostałam sama, bez
przyjaciół, bez znajomych, a już tym bardziej kogokolwiek, z kim
mogłabym o tym porozmawiać. Z tego powodu to forum - bo tu się
potrafię przyznać i są ludzie, którzy ze mną o tym porozmawiają.
Nawet jesli opieprzą czy wyśmieją, to jednak są.
Teraz się tak zastanawiam - co ja z sobą zrobiłam, co ja zrobiłam ze
swoim życiem. Tylko z drugiej strony to zastanawianie się nie pomaga
mi w szpitalu.
Dziękuję Wam wszystkim.

[najwiekszyfrajerswiata]

nie, sorry, zostawmy na boku moje żale, że przez niego teraz jestem
sama itd.
sama się podkręciłam teraz. nie chcę, żeby to dodatkowo wpłynęło na
jego ocenę. bo w kontekście jego układów na boku to nie ma większego
znaczenia. tutaj sama jestem sobie winna, że dałam sobie tak zrobić.
i tu się przyznaję, że byłam głupia. ale byłam przekonana, że to
właśnie to, na całe życie.

[julyana]

Ech, pas - widzę, że przypadek jest beznadziejny.

[najwiekszyfrajerswiata]

ok, może jestem przypadkiem beznadziejnym. miotam się potwornie. nie
śpię, bo ciągle myślę i jest mi coraz trudniej sobie z tym poradzić.
nie mogę przestać myśleć o tych kobietach, o tym, jakim był
s...synem. jak zawsze gorliwie mnie zapewniał, że nic się nie
dzieje, że to tylko moje przewrażliwienie, bo przecież cały czas
poza pracą jesteśmy razem. a robił to wszystko w czasie pracy - bo
tutaj miał pełną swobodę.
tylko teraz naprawdę chcę zrozumieć, dlaczego tak się stało.
dlaczego właśnie takie kobiety.

[lima]

najwiekszyfrajerswiata napisała:

> tylko teraz naprawdę chcę zrozumieć, dlaczego tak się stało.
> dlaczego właśnie takie kobiety.


A dlaczego jedna osoba lubi schabowe z kapustą, inna chińszczyznę, kolejna jest
wegetarianką, kolejna placki ziemniaczane soli a jej koleżanka słodzi?
Nie wszyscy są "tak normalni" jak Ty i twoje ramki w których się obracasz,
uwazają za pasujace do nich samych.
Tu też wiele osób zastanawia się, dlaczego Ty po tak perfidnym i długotrwałym
kłamstwie mąza ciagle rozważasz zostanie z nim. Jaką trezba być kobietą by
chciec być z takim zdrajcą. Czy coś zmieni fakt że się coebie zrozumie? Czy
moje rozumienie współuzaleznienia od męża zmieni Twoje zachowanie? nie. Jesteś
jaka jesteś bo taka chcesz być. Jak Ci będzie bardzo z sobą źle to sama to
zmienisz. Tak, jak ty nie zmienisz swojego męża jesli jemu jest dobrze z tymi
zdradami, ale jak Ci będzie wystarczająco z nim żle to odejdziesz. Bo Ty i on
to dwie oddzielne osoby - jak dotąd mało się znające...

[lima]

Jeszcze myślę - daj sobie czas, (z psychologiem), wypłacz się, bo te złe
uczucia musza się przez Ciebie przelać. Jeśli nie potrafisz wybaczyć(czemu nie
ma się co dziwić) to nie ma sensu trwanie przy męzu bo siebie i jego zatrujesz
narastającym zalem i frustracją.
Jesteś dxielna, że mimo wszystko opiekujesz się nim w chorobie. Ale myśl też o
sobie o tym jak dalej wyobrażasz sobie życie. Tego starego związku i tak juz nie
ma i nie ma do niego powrotu(do ciebie-nieświadomej zdrad), od Ciebie teraz
zależy jak sobie ułozysz nowe życie.

[najwiekszyfrajerswiata]

lima napisała:

> Jeszcze myślę - daj sobie czas, (z psychologiem), wypłacz się, bo
te złe
> uczucia musza się przez Ciebie przelać. Jeśli nie potrafisz
wybaczyć(czemu nie
> ma się co dziwić) to nie ma sensu trwanie przy męzu bo siebie i
jego zatrujesz
> narastającym zalem i frustracją.
> Jesteś dxielna, że mimo wszystko opiekujesz się nim w chorobie.
Ale myśl też o
> sobie o tym jak dalej wyobrażasz sobie życie. Tego starego związku
i tak juz ni
> e
> ma i nie ma do niego powrotu(do ciebie-nieświadomej zdrad), od
Ciebie teraz
> zależy jak sobie ułozysz nowe życie.

lima, dzięki. wiem, że w tym wszystkim muszę zająć się sobą.
wiem, że nie ma powrotu do dawnego życia i to mnie straszliwie boli.
czasem siedzę z nim w szpitalu, głaszczę go po głowie i
myślę "wszystko spieprzyłeś, wszystko". nie chcę sama siebie
wykończyć frustracją. obawiam się też, że mu nigdy nie zaufam. a
skoro tak, to dalsze bycie razem nie ma sensu.
z drugiej strony jest taka opcja, że dla niego ta choroba i wyjście
z niej to będzie przewartościowanie całego życia. tak twierdzi
psycholog. tylko że ja i tak pewnie do końca życia nie będę miała
pewności, czy on to naprawdę przewartościował, czy naprawdę się
zmienił, czy jest ze mną, bo mu tak wygodnie. wiem, że mnie kochał -
pomimo tych zdrad, bo to czułam. wiem też, że było mu wygodnie, bo
prowadziłam za niego jego firmę - bo on nie miał tutaj cierpliwości,
bo go to nie bawiło, ale przynosiło dochód na utrzymanie. no więc
robiliśmy to niby razem - z wielkim moim udziałem. i to ja go cały
czas próbowałam mobilizować. teraz nie mam już do tego serca. robie,
co muszę, ale tylko po to, żeby miał do czego wrócić. traktuję to
jako część opieki nad nim w chorobie.
ja zaczęłam się rozglądać za pracą i mieszkaniem w Warszawie. z
drugiej strony i tak jakiś czas temu zaczęłam o tym myśleć, bo w
moim mieście w moim zawodzie osiągnęłam wszystko. więc od strony
zawodowej wyjazd do Warszawy byłby najlepszym rozwiązaniem.
i wyobrażam sobie to życie bez niego. już teraz zauwazyłam, że robię
dużo rzeczy po swojemu, tj. inaczej niż do tej pory z nim. to są
pierdoły, ale jednak dla mnie to takie podświadome znaki, że się
wyzwalam. wyzwalam chociażby po to, by samodzielnie podjąć decyzje,
co dalej. żeby nie robić tego "pod jego wpływem".
ale strasznie mi żal tamtego życia. strasznie