Wątek biblijny

[wiesia140]

Tu możemy rozważać teksty biblijne, które sprawiają nam szczególną
trudność , albo są ciekawe , frapujące . Tu też jest miejsce na
dyskusję o roli Biblii w naszej kulturze.

[wiesia140]

Zapraszam do pisania , jak tylko skończą się rozważania Wielkopostne
przyszpilimy go do góry.

List św. Pawła do Efezjan 6:14

[sulla]

"Stańcie więc do walki przepasawszy biodra wasze prawdą i oblókłszy pancerz,
którym jest sprawiedliwość, a obuwszy nogi w gotowość głoszenia dobrej nowiny o
pokoju."


Tak mi się dziś wylosowało Słowo. Znamienne, ze to właśnie dziś.

Bywa, że pod presją świata zaczynamy wątpić w sens tego, co robimy. Zaczynamy
się może zastanawiać - po co to wszystko? Czy nie lepiej, nie łatwiej jest nie
przejmować się aż tak, nie "fanatyzować", nie przywiązywać aż tak dużej wagi?
Czy naprawdę trzeba chodzić do kościoła, modlić się, czytać Pismo? Pewnie, ze
nie trzeba! Ale jednak to robimy - bo to jest dobre. "Wszystko mi wolno, ale nie
wszystko jest pożyteczne". Jeśli zaś coś jest pożyteczne, to robi,my to dlatego,
ze chcemy, nie dlatego, że nam każą.
Trzeba zadać sobie pytanie - o co nam w życiu chodzi. Czy o to, by być "fajnym",
czy by być sprawiedliwym. By żyć "łatwo", czy żyć "prawdziwie". Czy zapewniać
sobie i innym "rozrywkę", czy głosić Dobrą Nowinę.
Jeśli więc wiemy, co dla nas w życiu ważne, nie bójmy się stanąć w obronie tego.

[wiesia140]

" Co znaczy żyć prawdziwie" , dla mnie to życie w zgodzie z sumieniem,
trudne i nie zawsze wychodzi , ale warto próbować.

[andrzej585858]

"Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa" - 1 Kor 1,12

Zdanie które w pewien sposób obrazuje podziały do których doszło w gminie
korynckiej wskutek jej podziału na tzw. partie albo ugrupowania religijne.
Dlaczego doszło do nich już w pierwszych latach chrześcijaństwa? Dochodzi do
nich już wtedy gdy żyja jeszcze naoczni świadkowie nauczania Chrystusa. Co było
powodem tych rozbiezności.
Stosunkowo łatwo wytłumaczyć genezę i naturę pierwszych trzech partii; do ich
powstania doszło albo wskutek źle zrozumianej roli szafarza sakramentu chrztu -
ochrzczeni przez Pawła wiązali się z jego osobą, nawróceni przez Apollosa
tworzyli oddzielne ugrupowanie, albo trwali wiernie przy ideologii, której
obrońcą - jak się zdaje - był Kefas, rezydujący, co prawda, w Jerozolimie, lecz
mający swoich zwolenników na całym ówczesnym świecie chrześcijańskim.
Jednak jak wyjaśnić i do kogo odnosi się sformułowani dotyczące jakby czwartej
partii - tych, co są Chrystusa?

Najbardziej racjonalnym rozwiązaniem wydaje się stwierdzenie że czwartej partii
czyli -umownie nazwijmy ich - chrystusowców - po prostu nie było.
Słowa 'A ja Chrystusa" miałyby być deklaracją Pawła tak właśnie reagującego na
oświadczenie tych co mówili: ja Pawła, ja Apollosa, a ja Kefasa. Otóż Paweł
oznajmia: "A ja jestem Chrystusa". Oświadczenie to jest równoznaczne z
pouczeniem, że tak powinni twierdzić wszyscy. Kościół - Chrystus nie może
dzielić się na partie i ugrupowania. Wszyscy należymy tylko i wyłącznie do
Chrystusa. Wszyscy winniśmy tworzyć to tylko ugrupowanie.
Tak więc na terenie gminy korynckiej istniały tylko trzy ugrupowania. Zamiast
nich powinna była - zgodnie z poleceniem Pawła - powstać jedna - i tylko jedna
wspólnota ludzi powiązanych nierozłącznie z Chrystusem.

Możę szkoda że nam dzisiaj ,w trakcie tych sporów politycznych, nie ma kto
powiedzieć że tak naprawdę jest tylko jedna nadrzędna wartość nadrzędna - a jest
nią Polska.
To, że różnimy się i mamy często bardzo różne recepty na to, jaka powinna być,
nie powinno zasłaniać właśnie tego nadrzędnego faktu iż wszyscy powinniśmy
znaleźć w niej miejsce.
A że czasem mamy przemozną chęć powiedzieć drugiemu człowiekowi kilka cierpkich
słów? - na pewno nieraz i powiemy, ale po wszystkim jednak warto pomyśleć że
przecież na pewno on też chce dobrze.
Tak na kanwie tych słów Pawłowych nasunęły mi się takie refleksje

[wiesia140]

Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa
niebieskiego"(Mt 18,3).

[11.jula]

Jak dzieci. Czyli jacy? Może kochający szczerą, bezinteresowną
miłością, może ufający bez granic, nie stawiający pytań - dlaczego.
Dlaczego nie mogę robić co chcę, dlaczego mam ograniczenia. Dzieci
wiedzą, że rodzice stawiają im wymagania i pewne zakazy w trosce o
ich dobro, i choć dzieci się buntują, po latach to doceniają.
Jak dzieci, czyli jacy... ?

[wiesia140]

ufni jak dzieci , kochający czystą bezinteresowną miłością

[andrzej585858]

Jedno z najbardziej ważnych zdań zwartych w Ewangelii i jednocześnie jedno z
najczęściej cytowanych.
Znalazłem takie oto rozważanie biskupa Kazimierza Romaniuka poświęcone temu
wersowi. Myślę że słowa jednego z najlepszych biblistów pomogą nam wszystkim w
lepszym rozumieniu tego zdania.

"Skierowana do apostołów zachęta, by stali się jako dzieci dotyczy nas
wszystkich. Właściwie jest to nie tyle zachęta, co raczej przestroga i to bardzo
poważna. Od owego stania się lub nie stania "jako dzieci" zależy nasze wejście
lub nie wejście do królestwa niebieskiego. Ostrzeżenie Chrystusa jest całkiem
jednoznaczne: "Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jako dzieci, nie
wejdziecie do Królestwa Niebieskiego" - Mt 18,3. Sprawa jest zatem bardzo ważna.
Musimy sobie uświadomić dokładnie, do czego więc sprowadza się istota
dziecięctwa? Jak rozumiał to określenie Jezus i jak my winniśmy dziś pojmować
ostrzeżenie Jezusa?

W ascetycznych - choć nie tylko ascetycznych - wyjaśnieniach przestrogi zauważa
się dość często, że Jezus żądał od swych uczniów, żeby byli prości, niewinni,
czyści, szczerzy, pokorni - gdyż takie to właśnie przymioty składają się na
istotę dziecięctwa. Ale czy rzeczywiście każde dziecko jest święte, proste,
niewinne, pokorne i czyste? A Jezus zdaje się czynić aluzję do dzieci jako
takich, a nie do wybranych tylko, niezwykłych jednostek. To co zwykło się
przypisywać w tych komentarzach dzieciom w ogóle, w gruncie rzeczy odnosi się
chyba tylko do niektórych, do wybranych dzieci.

Wbrew pozorom, Biblia - ani Stary, a ni Nowy Testament, a w tym ostatnim ani
Jezus ani Paweł - nie idealizują dzieci. Wśród przypowieści Jezusa znajduje się
opowiadania o rozkapryszonych dzieciach, którym przygrywano skocznie, lecz one
nie chciały tańczyć i nie ogarniał ich smutek, kiedy im żałośnie zawodzono (Mt
11, 16-19). Św. Paweł, wyraźnie podirytowany, pisze do Koryntian: "A ja nie
mogłem, bracia, przemawiać do was jak do ludzi duchowych, lecz jak do
cielesnych, jak do niemowląt w Chrystusie. Mleka wam dałem, a nie pokarm stały,
boście byli niemocni; zresztą i nadal nie jesteście mocni" (1 Kor 3,1n). Kolejny
wiersz jest jeszcze bardziej wymowny: "Ciągle jeszcze jesteście cieleśni. Jeżeli
bowiem jest między wami zawiść i niezgoda..." (w. 3). Wynika z tego, że
dziecięctwo - dokładniej niemowlęctwo - jest synonimem cielesności,
niedojrzałości i różnych kłopotów, które się z tym wiążą.

Do wygłoszenia przestrogi o niebezpieczeństwie rozminięcia się z Królestwem
Niebieskim został Jezus sprowokowany pytaniem uczniów o to "Kto właściwie jest
największy w Królestwie Niebieskim"? (Mt 18,2). Sytuacja jest dość jednoznaczna:
apostołowie marzą o wielkości; co więcej, każdy z nich chciałby być największym.
Stąd owo pytanie, wyrażające chęć dowiedzenia się, co należy zrobić, jakich użyć
sposobów, żeby osiągnąć ową pozycję największego. W odpowiedzi na powyższe
pytanie Jezus przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł: "Jeśli się nie
odmienicie i staniecie jako dzieci..." Dziecko miałoby więc być zaprzeczeniem
postawy uczniów, dobijających się o wyższość w Królestwie Niebieskim. Dziecko -
to istota poprzestająca na małym, bez dążeń, bez chęci wybijania się ponad
innych. Z kontekstu następującego wynika nawet, że dziecko - to istota
poniżająca się dobrowolnie. "Kto się więc uniży jak dziecko, ten jest największy
w Królestwie Niebieskim". Tak więc wydawać by się mogło, że dziecko - to istota,
której nawet nie przyjdzie do głowy, by marzyć o wielkości, o wywyższeniu się
ponad innych, o zajmowaniu pozycji znaczniejszej w swoim otoczeniu.

Otóż doświadczenie życia codziennego wskazuje na coś zgoła przeciwnego.
Zjawisko tzw. przypochlebiania się, żeby nie powiedzieć wręcz lizusostwa,
prowadzi do odmiennych wniosków. Dziecko jest zazdrosne o miłość rodziców,
pragnie być lepsze, bardziej wyróżniane, bardziej dostrzegane. Dziecko ma swoje
ambicje. Tak jest dzisiaj i chyba nie ma powodów do przypuszczeń, że było
całkiem inaczej w czasach Jezusa.

Zwraca się jednak uwagę - i chyba słusznie - że w przestrodze Jezusa nie chodzi
o zabiegi dziecka, lecz o wysiłki dorosłych, by stali się podobnymi do dzieci.
Mają tak postępować i tak się uniżać, aby doszli do stanu, w jakim znajdują się
dzieci, przy czym nie tyle może chodzi o odtworzenie subiektywnego sposobu
odczuwania dzieci, ile raczej o pozycję, jaką im wyznaczono w ówczesnym świecie
żydowskim. Samo z siebie niejedno dziecko żyje najróżniejszymi pragnieniami,
ambicjami i bardzo chce coś znaczyć. Wszelkie tzw. popisywania się dzieci, ich
zachowywanie się obliczone na to, że są podziwiane, dostrzegane, cenione -
wszystko to zdaje się zaprzeczać przypuszczeniu, jakoby dziecko z natury było
pozbawione ambicji, chęci znaczenia, akcentowania swojej obecności, określonego
stanowiska. Rzecz w tym, ze owe pragnienia nie są respektowane przez starszych.

A może chodziło o to, żeby apostołowie zapragnęli po prostu trwać przy boku
Pana, garnąć się do Niego jak dzieci? Nieważne są - zdaje się mówić Jezus -
wasze miejsca w przyszłości. Zabiegajcie o to, by być blisko Pana; reszta należy
do Niego. Dziecko myśli chyba podobnie.

Jest to z pewnością jeden z pozytywniejszych rysów dziecięctwa, ale chyba nie
wyczerpuje całej istoty tego stanu. Spójka łącząca czasowniki "odmienić się" i
"stać się" - to tzw. kai epexegeticum, czyli kai wyjaśniające. W tej sytuacji
wyrażenie "stać się jako dziecko" wyjaśnia, na czym ma polegać istota owej
odmiany. Przekształcona w formalny nakaz przestroga ta brzmiałaby wręcz:
odmieńcie się, to znaczy stańcie się jako dzieci.

Komentując tekst Mt 18,3 - lub jego odpowiednik u Marka - wielu egzegetów
zauważa słusznie, że dziecko to istota bezradna, szukająca instynktownie pomocy
i opieki u starszych. Słuszność tego spostrzeżenia jest uzasadniona ostatnim
zdaniem przestrogi Jezusa: "I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię Moje,
Mnie przyjmuje" - (Mt 18,5). Nie można nie przyjąć, nie można się odwrócić od
dziecka szukającego pomocy u starszych. Jeśli nie zasługuje ono nawet na takie
potraktowanie z racji panujących powszechnie przekonań, to należy je tak
potraktować ze względu na Jezusa, który zresztą utożsamia się z dzieckiem. Czy
nie jest to przypadkiem klucz do zrozumienia tajemnicy Wcielenie? Czy Słowo
Przedwieczne nie dlatego stało się bezradnym dziecięciem, żeby tym łaskawiej
było przyjęte przez ludzi?

Jeżeli godne jest nagany nieprzyjęcie, odrzucenie dziecka szukającego pomocy i
wsparcia u starszych, to już na miano formalnej zbrodni zasługuje, w imię tej
samej bezradności dziecka, dawanie mu okazji do grzechu. Jest przecież nie
przygotowane jeszcze do walki ze złem, jest absolutnie bezbronne. Prawie z
pewnością stanie mu się krzywda, a wszystko to z powodu starszych, od których
wyszła okazja do grzechu. Nic dziwnego, że ostrzeżenie Chrystusa jest tak bardzo
surowe: "Lecz kto by sie stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy
wierzą we Mnie, temu byłoby lepiej kamień młyński zawiesić u szyi i utopić go w
głębi morza" (Mt 18,6).

Przy wyjaśnianiu tekstów biblijnych mówiących o dziecięctwie i dzieciach rzadko
kiedy zwraca się uwagę na to, co stanowi istotę usilnych pragnień każdego
dziecka; na jego marzenie o dojrzałości, o tym, by stać się jak najrychlej
dorosłym. Każde dziecko pragnie "być duże", i usiłując przyśpieszyć nadejście
tej chwili w czym i gdzie może - zarówno w dobrem jak i złem - naśladuje
starszych. Wynika to miedzy innymi z faktu odsuwania dzieci od wielu spraw
dostępnych dla ludzi dorosłych, przy czym motywacja jest ciągle taka sama: jak
będziesz duży, jak dorośniesz, jak będziesz samodzielny, jak się przygotujesz do
życia. Nic tedy dziwnego, że dziecko chce być z każdym dniem większe, że pragnie
jak najprędzej dobrnąć do stanu upragnionej dojrzałości.

[andrzej585858]

Czy w wypowiedziach Jezusa można dopatrzyć się takich rysów w pojmowaniu
dziecięctwa? Trzeba przyznać, że trudno byłoby znaleźć jakiś konkretny tekst w
którejś z czterech Ewangelii. Natomiast nie ulega wątpliwości, że na tej idei
głównie buduje św. Paweł swoją teologię dziecięctwa Bożego. Temat owego
dziecięctwa pełni zresztą tylko określoną funkcję przy prezentacji innego,
bardziej ważnego tematu antropologii Pawła. Chodzi o tzw. dynamizm życia
nadprzyrodzonego. Obowiązkiem każdego chrześcijanina jest troska o ustawiczne
wzrastanie w doskonałości. Wyznawcy Chrystusa, prawdziwe dzieci Boże, muszą się
czuć z każdym dniem większymi, bardziej dorosłymi. Być dzieckiem - znaczy to
więc pragnąć usilnie duchowego wzrostu, przybywać wewnętrznie dnia każdego,
rozrastać się w Panu.

Przy takim rozumieniu natury dziecięctwa nie ma też żadnych trudności w
pojmowaniu zachęty Jezusa, byśmy stali się jako dzieci. Nie musimy być naiwni,
niedojrzali jak dzieci; nie musimy pozbywać się naszych ambicji i planów na
przyszłość; nie musimy dobrowolnie zmierzać do tego, by nas za nic miano, by się
z nami nie liczono. Mamy być coraz więksi w oczach Boga, mamy marzyć o naszej
dojrzałości moralnej; i nie tylko zresztą marzyć ale stawać się rzeczywiście
doskonalszymi. Oto istota dziecięctwa Bożego, które św. Paweł tak
scharakteryzował: "Nie przestajemy za was modlić się i prosić ... abyście już
postępowali w sposób godny Pana, w pełni Mu się podobając, wydając owoc
wszelkich dobrych czynów i rosnąc przez głębsze poznanie Boga" (Kol 1,9n).

[andrzej585858]

Często w dyskusjach używamy argumentu - w Piśmie tak napisano, więc tak trzeba
to interpretować, kto inny zaś mówi - nieprawda -to moja interpretacja jest
słuszna, następna osoba też będzie sie upierać przy swojej interpretacji. Gdzie
jest więc prawda i kto ma słuszność?

Szukając odpowiedzi na powyższe pytania znalazłem w "Wyznaniach" sw. Augustyna
taki fragment:

"Kiedy więc słyszę, jak ludzie mówią: "Mojżesz miał to na myśli" albo: "Nie,
Mojżesz miał na myśli tamto", sądzę że tak trzeba w duchu pobożności
odpowiedzieć: "Czemu nie miałby na myśli i tego i tamtego, skoro obie opinie są
prawdziwe?" A jeśliby ktoś dostrzegł w jego słowach jeszcze trzecie albo i
czwarte znaczenie, albo jakąkolwiek liczbę znaczeń, czemuż nie mielibyśmy
przyjąć, że wszystkie te znaczenia dostrzegał Mojżesz, przez którego Bóg jedyny
dostosował Pismo Święte do umysłów wielu ludzi, aby wszyscy w nim widzieli
prawdy, lecz nie wszyscy te same prawdy w poszczególnych miejscach? Co do mnie,
oświadczam z całą szczerością i stanowczością, że gdyby mnie powołano do
napisania tekstu wyposażonego w najwyższą powagę, wolałbym tak go ująć, żeby w
moich słowach rozbrzmiewały echem wszystkie prawdy jakie by ktokolwiek w
omawianym zagadnieniu mógł dostrzec, niż bym miał tak wyraźnie narzucać jakąś
jedną prawdę, ze to wykluczyłoby wszelkie inne interpretacje, choćby nie
zawierały żadnego fałszu, od którego trzeba by się odciąć. Nie będę, o Boże mój,
wątpił lekkomyślnie, że na taki dar zasłużył sobie Mojżesz u Ciebie. Kiedy
zapisywał owe słowa, uświadamiał sobie i przemyśliwał wszystkie prawdy, jakie w
nich my zdołaliśmy odnaleźć, a także te, których odnaleźć jeszcze nie zdołaliśmy
ani teraz odkryć nie umiemy, a które jednak są w tych słowach zawarte." -
Wyznania XII, 31.

Myślę że warto te słowa biskupa Hippony zapamiętać, zwłaszcza gdy będzie nas
kusić aby uważać swoją interpretację za jedynie słuszną. A w ogóle to czytajmy
Augustyna!!

[wiesia140]

Jezus oświadczył im: uroczyście zapewniam wasyn nie może nic od siebie ,
jeśli nie widzi działającego Ojca.Wszystko bowiem, ci On uczyni, czyni również
Syn Ojciec kocha Syna u ukazuje Mu wszystko, co sam czyni:ukaże Mu nawet większe
dzieła od tych, aby wzbudzić wasz podziw, Ponieważ tak jak Ojciec wskrzesza
umarłych i daje życie, tak też i Syn obdarza życiem tych, których chce. Ojciec
bowiem , nie osądza nikogo, lecz całą władzę sądzenia przekazał Synowi, aby
wszyscy oddawali taką część synowi, jaką oddają Ojcu. Kto nie czci Syna ,
ten nie czci także Ojca, który Go posłał. Uroczyście zapewniam was: kto
posłuszny jest mojej nauce i kto wierzy w Tego , który Mnie posłał, ma
życie wieczne i nie będzie sądzony, lecz przeszedł , ze śmierci do życia.
uroczyście zapewniam was: Nadchodzi godzina- a właściwie już jest- kiedy
zmarli usłyszą wołanie Syna Bożego, Ci , którzy Go usłyszą, będą żyli.
Podobnie jak Ojciec ma życie w sobie samym, tak też sprawił ,że Syn ma
je w sobie.
Przekazał mu również władzę sądzenia, gdyż jest On Synem Człowieczym,
Przestańcie się dziwić. nadchodzi godzina, kiedy wszyscy , którzy spoczywają
w grobach usłyszą Jego wołanie i wyjdą z nich. Ci, którzy czynili dobro ,
zmartwychwstaną do życia, ci natomiast, którzy czynili zło, zmartwychwstaną
na sąd. Ja nie mogę sam nic uczynić od siebie. tak osądzam jak
słyszę od Ojca i mój sad jest sprawiedliwy, gdyż kieruję się wolą Tego,
który mnie posłał

Jan 5,19-30
i

[wiesia140]

ten fragment chodził za mną od wczoraj więc go tu zamieszczam , bo to
bardzo ważna rzecz, sam Chrystus opisuje swoje Bóstwo i swoją wieź z
Bogiem Ojcem i warunki ,które mamy spełnić , aby być zbawionym
" Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni jesteście , a ja was
pokrzepię" www.jezuufamtobie.pl/

[wiesia140]

"Jezus powiedział do swoich uczniów: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a
znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuję; kto
szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą...

[wiesia140]

Łk 14, 25-33

... "Kto nie nosi swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem. ... Tak więc nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem."

"...Dałem Ci mojego Syna, abyś w Nim zobaczyła moją miłość względem Ciebie. Każda chwila przybliża nas ku sobie, z każdym dniem jesteś bliżej wieczności, lecz czy chcesz zamieszkać w moim Królestwie, które dla Ciebie przygotowałem? (strona www.adonai.pl)

[wiesia140]

Łk 16, 1-13

"...żaden sługa nie może dwom panom służyć. Gdyż albo jednego będzie
nienawidził, a drugiego miłował; albo z tamtym będzie trzymał, a tym wzgardzi.
Nie możecie służyć Bogu i mamonie."

[wiesia140]

Przypomniał mi się wiersz Kasprowicza pt :" Salome"
Wklejam tu jego treść:

O przyjdź!
O boski przyjdź proroku!
Salome ciebie woła z płomieniami w oku!
Na tę słoneczną miłości polanę,
pomiędzy żądz rozkwitłe czarodziejskie zioła
Salonie cię woła!
O przyjdź!...
Salome, kłęby włosów rozwiawszy miedziane,
niby wieków pożaru krwawiące się łuny,
w złocistej harfy uderzyła struny
I śpiewa...
O przyjdź!...
O przyjdź, proroku blady!
Ogień żywy obleje twe liliowe skronie,
ogień żywy na licu-ć przygasłym zapłonie
od mych gorących warg!
Salome, białolistny kwiat Herodyjady,
zerwany ręką Grzechu z świadomości drzewa,
w pożarne wieków łuny rzuca pieśń swą krwawą,
swą nieskończoną pieśń —
I woła cię, proroku! Przyjdź! W królewskiej komnacie
kazałam służebnicom rozesłać kobierce,
utkane z miękkiej wełny owiec z Galaadu;
majestat ciężkich kotar otula me łoże,
moje łabędzie puchy!...
Ach! jak się trwożę!
Jak lęka się ma dusza, aby promyk złoty
nie przedarł się zuchwale do mojej tęsknoty!
By jakiś listek mirtowy,
gdy wiatr z kryjówek gaju ciche szumy płoszy,

To nawiązanie do historii o śmierci Jana Chrzciciela, Salome była
pasierbicą Heroda Antypasa , tańcząc przed nim , spodobała , mu się do tego
stopnia, że przyrzekł jej spełnić wszystko o co poprosi. ta ulegając namowom
matki , poprosiła o głowę Jana Chrzciciela. Matka nie znosił go , gdyż
wytykał Herodowi i jej grzeszny związek i wzywał ich do nawrócenia. Czy
ktoś pokusi się o dokładniejszą interpretację?

[andrzej585858]

Codziennie dotykają nas różnego rodzaju problemy, jakże często nawet najbliżsi
udzielają nam złych rad, i jakże często chcemy wtedy odpowiedzieć nieraz w
bardzo gwałtowny sposób.
W pismach św. Grzegorza Wielkiego papieża znalazłem taki oto komentarz do
pewnego fragmentu księgi Hioba:

H 2,10 - "W tym wszystkim Hiob nie zgrzeszył swymi wargami"

Na dwa sposoby grzeszymy wargami: albo gdy mówimy rzeczy niesprawiedliwe, albo
gdy milczymy o rzeczach sprawiedliwych. Gdyby milczenie nie było czasami winą,
prorok nie mówiłby: "Biada mi, ponieważ milczałem - Iz 6,5. Zatem błogosławiony
Hiob we wszystkim, co uczynił, w żadnym calu nie zgrzeszył przeciwko Temu, który
go karcił, ani nie przemilczał słusznej odpowiedzi wobec tej, która mu radziła.
Nie zawinił więc ani mową, ani milczeniem, bo składał dzięki karcącemu Ojcu i
udzielił nauk mądrości źle doradzającej żonie. Wiedział, co winien ofiarować
Bogu, a co bliźniemu. Stwórcy mianowicie cierpliwość, a żonie - mądrość. Dlatego
odpierając zarzuty pouczył żonę, a składając dziękczynienie pochwalił Stwórcę.
Któż zaś z nas, gdyby doznał jednej tylko rany z całego jego potężnego
cierpienia, nie zostałby od razu w głębi swego wnętrza powalony i złamany? Oto
zaś Hiob, zewnętrznie powalony z powodu ran na ciele, wewnątrz, w warowni swego
ducha, trwa z podniesionym czołem.
(...) Lecz pradawny nieprzyjaciel gotuje swe zasadzki tym gorliwiej, im wiekszą
ponosi klęskę. Skoro umilkła skarcona żona, wnet zachęcił do dzialania innych,
którzy mieli się posunąć do obraźliwego strofowania. Jak bowiem wcześniej starał
się uderzać poprzez częste doniesienia o stratach majątkowych, tak teraz
usiłował wedrzeć się do tego mocnego serca poprzez częste ranienie go zniewagami
słownymi".

Jakże aktualny wydal mi się powyższy komentarz. Nie można milczeć zarówno wtedy
gdy dzieje się zło. Nie wolno milczeć także wtedy gdy to co jest sprawiedliwe
jest atakowane w sposób bezwzględny, czy to świadomie, czy też jakże często
nieświadomie, nawet przez osoby nam najbliższe.

[wychowanie-w-wierze]

Ponieważ dyskusja zeszła na tematy biblijne , moderator przenosi
tutaj posty dotyczące Biblii

[wychowanie-w-wierze]

A ja uważam, że najważniejszy jest człowiek, a nie prawda. Bo
prawdy, całej prawdy, nie mamy możliwości poznać. Zaczynając od
spraw przyziemnych (jak chociażby jakikolwiek konflikt w rodzinie),
a na sprawach najważniejszych kończąc (nie wiemy, jaka tak naprawdę
jest wola Boga). Pamiętajmy, że jedną z podstawowych "wykładni" w
chrześcijaństwie jest Pismo św. i tu musimy mieć świadomość, że
żadna z ksiąg nie zachowała się w takiej formie, jak została
zapisana przez autora natchnionego przez Ducha św.
Więc trudno do prawdy - takiej nieskażonej - dotrzeć. Dlatego dla
mnie najważniejsza jest miłość i próba zrozumienia drugiej strony.
Próba zrozumienia jego racji i założenie, że kieruje się dobrymi
intencjami. Wystarczy rozejrzeć się dookoła siebie i zobaczyć, że
ludzie są dobrze, że jest więcej dobra na świecie, że więcej dobra
od ludzi doświadczamy, niż zła.

[wychowanie-w-wierze]

Sugerujesz ,że Pan Bóg dopuścił do tego , aby Jego słowo zostało zmienione?

[wychowanie-w-wierze]

Biblia była pisana pod natchnieniem Ducha św, miej ty zaufanie do
tego Boga.

[wychowanie-w-wierze]

Wiesiu, pisałam pracę magisterską m.in. z Biblii (konkretnie z
księgi Hioba). Takie są literackie fakty. To nie były czasy płyt CD
i ksero. Księgi były przepisywane ręcznie, niestety na przestrzeni
lat były wprowadzane zmiany, również merytoryczne. Część zmian była
wynikiem zwykłych ludzkich błędów podczas przepisywania, niektóre
zmiany były wprowadzane celowo, aby dostosować Biblię do potrzeb
aktualnej "polityki" (stąd wynikają m.in. różnice merytoryczne w St.
Testamencie).
Nie jestem teologiem, pracę pisałam z literaturoznawstwa, więc nie
wnikałam zbyt w aspekt duchowy.
Pytasz, czy Bóg na to pozwolił? Przecież człowiek ma wolną wolę. Nie
wiem, czy te zmiany dokonały się zgodnie z Bożą wolą, nie wiem.

[kim5]

Wiesiu, ja piszę o tzw. prawdzie historycznej, nie twierdzę, że te
zmiany nie były natchnione.
Tego nie wiem.
Myślę, że nikt tego nie wie, bo w sprawach wiary nie opieramy się
tylko na wiedzy, ale również na zaufaniu czy domniemaniu.

[wiesia140]

rozumiem o co ci chodzi

[wiesia140]

* Chwalę Cię, Panie, całym sercem, opowiadam wszystkie cudowne Twe dzieła.
Cieszyć się będę i radować Tobą, psalm będę śpiewać na cześć Twego
imienia, o Najwyższy.
Bo wrogowie moi się cofają, padają, giną sprzed Twego oblicza.
Boś Ty przeprowadził mój sąd i wyrok, zasiadając na tronie – Sędzio
sprawiedliwy.
Zgromiłeś pogan, zgubiłeś występnych, imię ich na wieczne czasy wymazałeś.
Upadli wrogowie – w wieczyste ruiny, miasta poburzyłeś – przepadła o nich
pamięć.
o Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo,
narrabo omnia mirabilia tua.
Laetabor et exsultabo in te,
psallam nomini tuo, Altissime.
Cum convertuntur inimici mei retrorsum,
infirmantur et pereunt a facie tua.
Quoniam fecisti iudicium meum et causam meam,
sedisti super thronum, qui iudicas iustitiam.
Increpasti gentes, perdidisti impium;
nomen eorum delesti in aeternum et in saeculum saeculi.
Inimici defecerunt, solitudines sempiternae factae sunt;
et civitates destruxisti: periit memoria eorum cum ipsis.
o Źródło: Ps 9:2–7

[wiesia140]

www.polskina5.pl/data/Motywy/b/Pieta.jpg

[wiesia140]

Adam i Ewa w raju www.polskina5.pl/data/Motywy/e/cranach_lucas_adam_i_ewa_w_raju.jpg

[wiesia140]

uczta Baltazara www.polskina5.pl/data/Motywy/b/Uczta_Baltazara.jpg

[wiesia140]

biblia.wiara.pl/doc/719286.Walczyl-z-Bogiem