sposoby na lęk

[mamalgosia]

Może jakieś domowe?
Jestem po wymianie smsów z Pewną Forumowiczką, tak sobie próbujemy
walczyć z lękiem szkolnym - przypuszczam, że ona jednak walkę
prowadzi z lepszym skutkiem.
Tak: leczyć farmakologicznie nerwice lękowe, teapie i inne cuda -
czasochłonne, pieniądzochłonne i często daremne...
Ale takie codzienne lęki: przed podróżą (i wizjami rozbitego
samochodu), przed złymi skutkami chorób dzieci, przed dniem
jutrzejszym, przed jakimiś obowiązkami którym w naszych oczach nie
potrafimy podołać, przed władzą nad nami fatalnego szefa...
No jak sobie radzić?
Jeśli ufać - to jak się do tego ufania zabrać?
Nie myśleć?
Jak sobie radzicie na co dzień z takimi "zmartwieniami na zapas"?
Czekolada i spacer z dzieckiem? Posprzątanie klatki schodowej?
Proszę, poradźcie

[mama_kasia]

W zasadzie sobie nie radzę. No bo chyba to nie jest radzenie sobie,
skoro ciągle mnie lęki nachodzą. A może radzeniem sobie można
nazwać pójście w modlitwę w takich przypadkach. Lęk nie znika, ale
już nie jestem z nim sama.
...Będzie bardziej osobiście. ...Byłam (przypadkiem? w każdym
razie nie planowałam sobie tego na modlitwie z uzdrowieniami.
Trochę najeżona, bo ja wakacyjnie, a tu mówią, że ludzie z krzyżami
itd. Ale postanowiłam - skoro jestem w kościele, jest wystawiony
Najświętszy Sakrament, skoro jestem przekonana o obecności Jezusa,
to czemu nie podejść do tego inaczej. Zaczęłam rozmawiać z
Bogiem. ...Po jakimś czasie usłyszałam, że jest tu kobieta,
która ma fatalistyczne myśli. ...Nie musiałam to być (choć o tych
strachach akurat Bogu mówiłam). Może chodziło o kogoś innego.
A może nie. Nie ma to jednak dla mnie znaczenia. Najważniejsze
były dalsze słowa, ktore wzięłam do siebie: aby żyć tu i teraz
służyć łaskami, jakie mam od Boga.
To "tu i teraz" mnie trzyma Przywołuję te słowa, gdy
mnie "nachodzi".

[mamalgosia]

mama_kasia napisała:

> W zasadzie sobie nie radzę. No bo chyba to nie jest radzenie
sobie,
> skoro ciągle mnie lęki nachodzą.
Właśnie, Kasiu tego nie wiem. Jesli pomimo nich robimy co należy, to
jednak sobie radziy. Radzimy sobie z rzeczywistością, ale z lękiem
to może faktycznie nie? Np: dziś mam wielki lęk przed konferencją.
nikt mnie tam nie zje, nie zabije. Ale nałoży tyle obowiązków (w tym
połowę niepotrzebnych i idiotycznych), któe mnie zaleją i załamią.
No więc się boję. Działąnie pomimo lęku będzie: bo przecież pojadę
na tę konferencę (choć włóżku z laptopem mi dobrze). Ale drżenie w
środku ogromne

A może radzeniem sobie można
> nazwać pójście w modlitwę w takich przypadkach. Lęk nie znika, ale
> już nie jestem z nim sama.
Tak właśnie myślałam. Na pewno wielu osobom na tym forum pomaga
modlitwa.


> ...Będzie bardziej osobiście. ...Byłam (przypadkiem?
Oczywiście, że przypadkiem


> To "tu i teraz" mnie trzyma Przywołuję te słowa, gdy
> mnie "nachodzi".
To wiem od odawna. I próbuję od dawna. Czasem się udaje - jesli
dotyczy odleglejszych strachów (pewna znajoma odwlekała lęki mówić:
Jeszcze zdążę się bać, mam czas. To też trochę działało). Mniej
działa jesli to przed czym czujemy lęk jest bardzo bliskie w czasie
lub właśnie trwa

[minerwamcg]

Modlitwa. W dużej dawce. Do Miłosierdzia Bożego.

[dorotkak]

podpisuje sie pod tym co napisala minerwa, poza tym zaufanie - jesli tego nie
braknie, wierz mi, ze po pewnym czasie problemy "same" sie rozwiazuja.

[mamalgosia]

zapytałam o zaufanie. Jak zaufać? Czy nie jest tak, że jednemu
łatwiej ufać, a innemu trudniej? Co to znaczy ufać? Czy dziecko uczy
się zaufania rodzicom? Nie. Dane lub nie dane.

[minerwamcg]

Aha, no i jeszcze mam taki akt strzelisty, który powtarzam na wdechu
i wydechu jak mantrę Nauczyłam się tego od pewnego kapucyna

Zmiłuj się nade mną, Boże, zmiłuj się nade mną (na wdechu)
Bo w Tobie ufa dusza moja (wydech).

Takie "oddychanie Bogiem". Tyleż w tym modlitwy, co jak najbardziej
ziemskiego uspokajania oddechu - ale przecież Bóg sam jest
lekarzem.

[k_j_z]

o zaufaniu chciałam napisać zanim przeczytałam wszystkie posty i
zobaczyłam, ze było ale co tam.
Powtórzę.
Zaufanie u mnie zawsze podstawa.
Jeśli coś idzie źle tzn nie tak, jak ja myślałam, że będzie dobrze
to zawsze przychodzi taka myśl, że przecież Ty Boże wiesz lepiej i
to, co wybrałeś nie bedzie złe, nawet jeśli teraz nie mogę czegoś
zobaczyć.
O lekach codziennych nie myślę.
Teraz przede mną czas próby.
Ignacy za miesiąc wyjeżdża do Wrocławia na studia.
To ponad 300 km.
Wizyty w domu raz w miesiącu albo rzadziej.
Sam w obcym mieście bez wsparcia.
Trudno bedzie.

[mamalgosia]

Czyli żadnych "ułatwiaczy"?
Czyli fundamentalne pytanie: jak wierzyć gdy się nie wierzy?
Jednym wiara dana innym nie?
Eh...

[minerwamcg]

Ależ Mamałgosiu, gdzie tam wiara, jakie zaufanie? To k_j_z i Dorotka
K. są takie mocne. Bo ja nie. U mnie w takich razach modlitwa to
jest wołanie "Panie, zmiłuj się!", tak, jak woła się "ratunku!". Do
zaufania to od tego jeszcze sto mil, na razie taka modlitwa to jest
po prostu wrzask przerażonego dziecka i nic więcej. Powrzeszczę
sobie i pomaga Szef pomaga z góry, a powrzeszczenie o pomoc - z
dołu
No i słusznie Arthur podpowiada, pomaga pluszenie. Przytulenie się
do ciepła drugiej połówki, tak, że wyraźnie czujesz
tę "drugopołówkowatość". Grzanie skóry o skórę i serca o serce, i
nigdy nie zawodzącą odpowiedź "Dobrze będzie, prawda?" "No
oczywiście, a jak by miało być?" I zawsze jest. Czasem bardzo
trudno. Ale dobrze.

[maika7]

> Ignacy za miesiąc wyjeżdża do Wrocławia na studia.
> To ponad 300 km.
> Wizyty w domu raz w miesiącu albo rzadziej.
> Sam w obcym mieście bez wsparcia.
> Trudno bedzie.

Sam jedzie? Nie będzie miał tam nikogo znajomego na początku?
Mój Starszy jedzie po raz drugi. Życze Ci serdecznie, zeby ten "czas próby"
wypadł pomyslnie. W tym roku żegnam Starszego ze spokojem, zaufaniem i ciepłymi
myslami, ze "sobie poradzi". A ja sobie miło potęsknię

[mamalgosia]

Zazdroszczę, że działa.

[nati1011]

jak znajdziecie jakiś super to dajcie znać ))

Tak seria to ja odważna już byłam. Najbardziej u progu dorosłości.
Wydawało się, ze na koniec świata mogę pójść i nic mnie nie złamie.
Tak naprawde zaczęłam się bać jak urodziłam dziecko. Bo już wtedy
nie chodziło tylko o mnie, Musiałam zapewnić bezpieczęństwo nie
tylko sobie, ale i maleństwu. Poza tym trzeba było zaczac dbać o
siebie - żeby miał kto to dziecko wychować. Nawet mój mąż zaczał
wtedy ostrożniej jeździć. Wcześniej zdarzało mu się na drodze
zaszaleć. Odkąd mamy dzieci - nawet jak jedzie sam - to pamieta, ze
ma do kogo wracać.

Pamiętam swoje strachy i lęki. Czasami takie pierwotne, zwierzęce,
gdy dosłownie wyłam do księżyca. Mało tego, te leki potrafiły tak
długo we mnie tkwić, że potem miesiącami bałam się np bólu. Bez
zaufania Bogu chyba się nie da. Mnie pomagały 2 zdania: niczego się
nie boję (raczej jako pragninie) bo Ty Boże jesteś ze mna. I: nie
przyjdzie na ciebie pokusa większa niż możesz znieść (to niedokłanie
ale o to chodzi). Na spokojnie pomagała mi literatura. I świetny
fragment o strachu z Listów starego diabła - że ludzi boja się
różnych rzeczy - zapominając, ze po pierwsze nie moga one przyjśc
wszystkie na raz - i zapominają, że sam strach też jest próbą i
pokusą.

Z perspektywy czasu wiem, ze strach można (trochę) oswoić. Ja wiem,
zę mnie paraliżuje, wiec staram sie o nim nie myśleć za dużo. Też
boję się choroby czy innych rzeczy, ale staram się o tym nie myśleć
na codzień. A jak już mnie dopadnie to szybciutko szukam sobie
zajęcia. )

[nati1011]

Nie udało mi się pozbyć leku do końca. Nadal mam silną nerwicę
wegetatywną. Tzn - mój organizm reaguje fizycznie na strach. Żeby
było "śmieszniej" ta reakcja jest często odłożona w czasie. Nie mam
problemu przed egzaminem, ale raczej na pewno pochoruję kilka dni
po - jak stres już puści.

Zdecydowanie mniej boję sie rzeczy abstrakcyjnych - wojny,
kataklizmu itp bardziej osobistych - choroby, straty, braku
pracy.... Ale z biegiem lat coraz lepiej sobie z tym lekiem radze.

I tak na marginesie - leki pomagają w ostrej fazie - na codzień
lepiej traktować je jako ostateczność.

[minerwamcg]

Nati powiada:

>Nie mam
> problemu przed egzaminem, ale raczej na pewno pochoruję kilka dni
> po - jak stres już puści.

A to dość częste. W zespole, którym kieruję, mam teraz bardzo
cierpiącą dziewczynę, która kilka tygodni temu... obroniła
magisterkę. Powinna być szczęśliwa, w końcu studiowała zaocznie
kosztem wielkich wyrzeczeń - i na pewno będzie, jak się już
pozbiera.

[mamalgosia]

A ja właśnie z egzaminami w ogóle nie miałąm problemów. Jakiś stres
był,a le zupełnie w normie. Nie boję się też np. hospitacji,
wizytacji, zajęć otwartych, wywiadówek... czyli takich spraw,
których mogłabym się bać bez wstydu.
Dziwne

[nordynka1]

modlitwa, jak jest już źle i siedzę w lęku za długo to spowiedź, no
i eucharystia
tak "na gorąco" - zajęcie się czymś, bieżącymi sprawami
Ale co to za lęki te moje w porównaniu o to co Ty przeszłaś
Mamałgosiu...
Myśle teoretycznie bo takiej próby nie przeszłam - ale wydaje mi się
że gdybym była w sytuacji bez wyjścia (śmiertelna choroba czy coś
podobnego)to oddałabym ją Bogu no bo skoro ja nie mam mocy nic
zmienić..

znam osobę która zyje w lęku permanentnie - lęk towarzyszy jej we
wszystkim - przejęła go od mamy i nie da się już tego zmienić;
zwykłe codzienne sprawy - pójście od pracy, tam konfrontacja z
innymi ludźmi, podjęcie wysiłku rozwiązywania bieżących problemów z
dnia i tych w nieco dlaszej perspektywie jak troska o dom rodzinę
dzieci itd napawa ją nieustającym lękiem. Ma wklęsłą klatkę
piersiową - wciśniętą lękiem. I czuje nieustanny ucisk na nią. Izyje
z tym choc cięzko bardzo. Pomaga izolacja od innych iświata. Ale tak
się nie da bo to nie leczy.
Kurcze, może trzeba pomodlić się nad nią o uwolnienie..tak teraz
myślę głośno..

[otryt]

nordynka1 napisała:

>lęk towarzyszy jej we wszystkim - przejęła go od mamy

Sposób reagowania lękiem bardzo często bywa dziedziczny. Przejmujemy
go z mlekiem matki. Towarzyszy nam od urodzenia, bo czulismy przez
skórę, jak bała się matka, ojciec. I taka reakcja uległa utrwaleniu.
Dlatego warto pracować nad tym, aby dalej nie przekazywać tego swoim
dzieciom. Jak to było u naszych rodziców?

[mama_kasia]

Właśnie, jak nad tym pracować? Mam wrażenie, że praca i tak nic
nie daje, że lęk przechodzi mimo tego, iż mam świadomość.
Dostrzegam to i to się dzieje na moich oczach.
Myślę, że mając świadomość takiego dziania się, można to
jedynie oswajać. Pomagać, aby dzieci wiedziały, skąd u nich
lęk, aby wiedziały, że mozna i warto sobie z nim radzić.
Ale niech się go nie wypierają - skoro i tak jest?

Czy myślicie, że lęk może znikąć i że właśnie do tego
należy dążyć?

Wypłyń na głębię...

[otryt]

mama_kasia napisała:

>Pomagać, aby dzieci wiedziały, skąd u nich
>lęk, aby wiedziały, że mozna i warto sobie z nim radzić.
>Ale niech się go nie wypierają - skoro i tak jest?

Sama sobie odpowiedziałaś. Myślę, ze rozpoznanie źródła lęku stanowi
połowę sukcesu. I uznanie, że on istnieje w nas. Wypieranie nigdy
niczemu dobremu nie służy. Niektórzy pokrywają lęk np. agresją albo
innymi dziwnymi zachowaniami. Myślę, że najbardziej skuteczną metodą
jest świadome wejście w sytuację, która budzi w nas lęk. Gdy boimy
się psa – kupić sobie psa. Gdy boimy się wystąpień publicznych –
starać się to robić, oczywiście uprzednio przygotowując się. Itd.,
itd.

Gdy byłem dzieckiem topiłem się w jeziorze. Na szczęście odratowano
mnie. Jednak lęk przed wodą się pojawił i pozostał na długie lata.
Miałem nawet kłopoty z nauką pływania na uczelnianym basenie. 200
metrów na kartę pływacką przepłynąłem – to był szczyt moich
możliwości, gdy miałem 20 lat. Gdy miałem 30 lat moja żona nauczyła
mnie pływać poprawnie, tak że mogłem już pływać kilometrami. Ale
tylko pływając wzdłuż brzegu jeziora. Gdy wypływałem na głębię
pojawiało się zmęczenie, ruchy robiły się szybsze i bardziej
chaotyczne, zdarzyło się napić wody. Gdy to zauważyłem zdałem sobie
kiedyś sprawę z tego, że ten lęk przed wodą cały czas we mnie jest.
Jedynym sposobem było wypłynięcie na głęboką wodę. I to zrobiłem.
Jezioro mające 800 metrów szerokości. Pilnowałem tylko tego, aby
ruch był płynny i wolny, cały czas przypominając sobie jak mantrę,
że wzdłuż brzegu potrafię przepłynąć znacznie więcej. Po
przepłynięciu tam i z powrotem pozbyłem się tego lęku. Myślę, że
można poprowadzić analogię do lęków w innych dziedzinach.
Jednoczesna własna praca i zaufanie Bogu są chyba najlepszym
sposobem na przezwyciężenie lęków. Biblijne "Wypłyń na głębię" też
dotyczy tej sprawy. Historia Mojżesza to historia wyzwalania się z
lęku, jaki narodził się w malutkim dziecku rzuconym w koszyku na
groźne fale Nilu. Kolejne plagi egipskie i kolejne wizyty Mojżesza u
faraona to etapy wyzwalania się z lęku, to przełamywanie się i wiara
w to, ze Bóg pomoże, przyniesie odpowiednie słowa na język, gdy
będzie mówił do faraona. Pamiętamy jak bardzo nie chciał iść do
faraona za pierwszym razem i jak bardzo urósł jako mężny człowiek,
ojciec narodu, gdy szedł tam po raz dziesiąty. Czasem tych etapów
musi być aż 10. Pozdrawiam

[mama_kasia]

Kolejne plagi egipskie i kolejne wizyty Mojżesza u
> faraona to etapy wyzwalania się z lęku, to przełamywanie się i wiara
> w to, ze Bóg pomoże, przyniesie odpowiednie słowa na język, gdy
> będzie mówił do faraona. Pamiętamy jak bardzo nie chciał iść do
> faraona za pierwszym razem i jak bardzo urósł jako mężny człowiek,
> ojciec narodu, gdy szedł tam po raz dziesiąty. Czasem tych etapów
> musi być aż 10.

Aż się wzruszyłam... Ale tak jest, tak właśnie jest...
...Tylko czasami (przez małą chwilkę) ma się dosyć, ale Bóg
trafia do mojego rozumu w zaskakująco szybki sposób
Tu mi się też sprawdza to, co pisała Maika - szkoda czasu na lęk.

[otryt]

Bardzo długo nie mogłem zrozumieć dlaczego Bóg zatwardzał serce
faraona, że cofał on wcześniej daną obietnicę Mojżeszowi, że wypuści
z niewoli jego lud. Faraon uwredniał się, by Mojżesz mógł dojrzeć do
roli jaką mu Bóg wyznnaczył. Ta ciągła zabawa w ciuciubakę -
przyznam, że denerwowała mnie. Jednak coś w tych ciągłych
powtórzeniach musiało być. Nigdy nie wątpliłem w sens boskich
działań, choć ich nie rozumiałem.

Każdy z nas może posiadać koło siebie takiego wrednego, złośliwego
faraona.

Takich powtórzeń jest więcej w Biblii, np gdy Chrystus pyta Piotra,
czy go kocha? Tutaj z kolei Piotr w jakiś sposób dojrzewa do roli mu
wyznaczonej.

faraon

[mamalgosia]

Faraon był zły i nie chciał wypuścić Izraelitów, bo taki był z niego
łajdak i tyle. Bóg nie maczał w tym palców. jedynie na tej zasadzie,
że jest Przyczyną wszystkiego, stąd to wyrażenie, że Bóg zatwardził
serce faraona. Gdzie byłąby odpowiedzialność za grzech, gdyby to Bóg
nam zatwardzał serca?
Tak słyszałam i tak wierzę

[minerwamcg]

> Faraon był zły i nie chciał wypuścić Izraelitów, bo taki był z
niego
> łajdak i tyle.

W dodatku nie znał Józefa.

Bóg nie maczał w tym palców. jedynie na tej zasadzie,
> że jest Przyczyną wszystkiego, stąd to wyrażenie, że Bóg
zatwardził
> serce faraona. Gdzie byłąby odpowiedzialność za grzech, gdyby to
Bóg
> nam zatwardzał serca?

A tego nie wiemy. "Nasz Bóg jest w niebie, czyni wszystko, co
zechce". Może właśnie dla dobra Mojżesza Bóg dopuscił, że faraon
mógł się popisać całą wredotą? Pamiętaj, że dla Boga nie istnieje
następstwo czasów. Dla Niego złe skłonności faraona były potrzebne
do Jego planów, więc je wykorzystał - ale faraonowa wredota i
Mojżeszowe kołatanie istniały współcześnie.

[otryt]

Cytaty z Ks. Wyjścia

1 Pan odpowiedział Mojżeszowi: «Oto Ja uczynię cię jakby Bogiem
faraona1, a Aaron, brat twój, będzie twoim prorokiem. 2 Ty powiesz
mu wszystko, co ci rozkażę, a Aaron, brat twój, będzie przemawiał do
faraona, ażeby wypuścił Izraelitów ze swego kraju, 3 Ja zaś uczynię
nieustępliwym serce faraona i pomnożę moje znaki i moje cuda w kraju
egipskim. 4 Faraon nie usłucha was, toteż wyciągnę rękę moją nad
Egiptem i wywiodę z Egiptu moje zastępy, mój lud, synów Izraela z
pośrodka nich, wśród wielkich kar. 5 I poznają Egipcjanie, że Ja
jestem Pan, gdy wyciągnę rękę przeciw Egiptowi i wyprowadzę z
pośrodka nich Izraelitów».

***

12 Ale Pan uczynił upartym serce faraona, tak iż nie usłuchał ich,
jak zapowiedział Pan Mojżeszowi.

***

1 I rzekł Pan do Mojżesza: «Idź do faraona, ponieważ uczyniłem
twardym serce jego i jego sług, abym mógł czynić znaki swoje wśród
nich, 2 i abyś opowiadał dzieciom twoim i wnukom, co zdziałałem w
Egipcie. A znaki moje czyniłem między nimi, aby wiedzieli, że Ja
jestem Pan».

***

20 Ale Pan uczynił upartym serce faraona, i nie wypuścił [on]
Izraelitów.

****


27 Pan uczynił upartym serce faraona i nie chciał ich wypuścić. 28 I
rzekł faraon: «Odejdź ode mnie! Strzeż się i nie zjawiaj się już
przede mną! Skoro się tylko zjawisz przede mną, umrzesz». 29 I rzekł
Mojżesz do faraona: «Będzie, jak powiedziałeś. Nie zjawię się więcej
przed tobą».

****

9 Pan rzekł do Mojżesza: «Nie usłucha was faraon, aby stały się
liczniejsze cuda w ziemi egipskiej». 10 Mojżesz i Aaron wykonali
wszystkie cuda przed faraonem. Lecz Pan uczynił upartym serce
faraona, tak iż wzbraniał się wypuścić Izraelitów ze swego kraju.

(Ks Wyj 7-11)

mamalgosia napisała:

>Faraon był zły i nie chciał wypuścić Izraelitów, bo taki był z
>niego łajdak i tyle.

To prawda. Był wielkim grzesznikiem. Bóg zapowiada na początku, że
uczyni serce faraona upartym. (Mojżesz dowiaduje się w ten sposób,
że walka będzie długa i trudna) Jednak nie czyni tego od razu przy
pierwszych plagach. Na początku sam z siebie faraon jest uparty a
jego serce twarde. Potem jednak coś się zmienia, faraon zaczyna
mówić o swoim grzechu, skłonny jest posłuchać Mojżesza i wypuścić
jego lud, gdy plagi mu doskwierają. Gdy jednak plagi ustają serce
znów się robi twarde. Od jakiegoś momentu 5 razy pojawia się, że to
Bóg uczynił serce faraona twardym. Cały ten obraz z punktu widzenia
faraona pokazuje wg mnie dynamikę grzechu. I nadal pozostaje jakaś
tajemnica.

Niesamowita jest boska pedagogika. To samo zdarzenie Mojżesza leczy
z lęku, faraona z grzechu.

[mamalgosia]

mama_kasia napisała:

> Właśnie, jak nad tym pracować? Mam wrażenie, że praca i tak nic
> nie daje, że lęk przechodzi mimo tego, iż mam świadomość.
Ja też widzę, że pracowanie nad tym nic nie daje. Daje jedynie to,
że sprawniej się działa POMIMO lęku i może umiejętniej się go
maskuje?



> Czy myślicie, że lęk może znikąć i że właśnie do tego
> należy dążyć?
Tak, tak właśnie myślę

otrycie

[mamalgosia]

Już dawno odkryłąm, że moja postawa lękowa może mieć podstawy w
wychowaniu przez bardzo lękliwą Babcię, no i geny też po niej jakieś
mam.
I BARDZO nie chcę tego przekazać dzieciom! Nawet chyba kiedyś
zakłądałam taki wątek.

[mamalgosia]

nordynka1 napisała:

> modlitwa, jak jest już źle i siedzę w lęku za długo to spowiedź,
no
> i eucharystia
Nordynko, też tego próbuję. Ale Bóg nie daje mi odczuć ulgi


> tak "na gorąco" - zajęcie się czymś, bieżącymi sprawami
> Ale co to za lęki te moje w porównaniu o to co Ty przeszłaś
> Mamałgosiu...
Nie, Nordynko! Nie mówię o tym. To było uzasadnione, zresztą minęło.
Takiego strachu się nie wstydzę.
Chodzi mi o takie małe lęki - tzn duże lęki przed obiektywnie małymi
sprawami, przed niezaistniałymi jeszcze faktami. Takich, o których
może lepiej nawet nie mówić, bo są śmieszne



>
> znam osobę która zyje w lęku permanentnie - lęk towarzyszy jej we
> wszystkim - przejęła go od mamy i nie da się już tego zmienić;
No włąśnei - dokłądnie o tym mówię. Ciekawa rzecz: moja Przyjaciółka
ma podobnie. Z objawami wegetatywnymi. No i co z tą osobą, o której
piszesz? Jak sobie próbuje z tym radzić?


> Kurcze, może trzeba pomodlić się nad nią o uwolnienie..tak teraz
> myślę głośno..
Chyba jednak bardziej o uzdrowienie. Tak ja myślę
>
>
>

[nordynka1]

No i co z tą osobą, o której
> piszesz? Jak sobie próbuje z tym radzić?

nie radzi sobie z tym lękiem, żyje z tym choć to trochę zycie
utrudnia, o, niczego nie próbuje
to taka osoba która przyjmuje pokornie to na co nie ma wpływu, choć
męczy się, mówi "trudno, nic nie poradzę" i żyje dalej, ma tym
trudniej, że to jest mężczyzna do którego się przecież wymaga
zdecydowania, odwagi, przedsiębiorczości itd itp...

Tak, modlitwa potrzebna

izolacja

[mamalgosia]

Rzeczywiście czasem pomaga. Chyba na zasadzie takiej, że jak się ma
klaustrofobię to lepiej unikać windy

[maika7]

> Może jakieś domowe?

1. racjonalizacja.
cos, co sie wyraża zdaniem, ktore już kiedyś cytowalam "co ma być to bedzie a
jak już będzie to trzeba będzie się z tym zmierzyć".
Więc dpopóki tego "czegoś" nie ma, to nie ma.

2. skąpstwo
skąpstwo czasowe - szkoda mi czasu na lekanie sie, w tym czasie moge pogadac z
kims, przytulić kogoś, przeczytac coś itd....

3. to, co pisze Minerwa - drugopołówkowatość i poczucie, ze jak mi sil
zabraknie, to drugapołowka ich pozyczy.

[ekan13]

Kurcze blade wyjdzie na to, że ja jakaś nawiedzona jestem, ale znów jedyne co mi przychodzi na myśl to...Biblia))

Zawsze znajduję tam odpowiedź na swoje lęki. Fakt, że jest dla mnie księgą żywą, zczytaną, popisną, pod ręką.
Tam odnajduje szystkie swoje lęki i lekarstwa na nie.
Tam znajduję siebię pełną lęku i małej wiary, która chce iść po falach, by zaraz krzyczeć "Panie, ratuj mnie!" i słyszę "Odwagi, to Ja, nie bój się!".
Tam znajduję siebie wołającą "Jesusie, zmiłuj się nade mną!" kiedy jestem niewidoma bardziej niz dwaj niewidomi razem wzięci, którzy szli za Nim i słyszę "Wierzysz, że moge to uczynić?

I gdy tak szukam i znajduję to wiem, że jedyne co mogę zrobić z tymi wszystkimi lękami, to przekuć w trzy słowa "Jezu ufam Tobie".

Nie wiem czy jest do dane, czy nabyte. Nie było tak zawsze, a raczej od momentu gdy jak mantrę zaczęłam powtarzać nie moja, lecz Twoja wolą się stanie, tak jak On, gdy się po ludzku bał..

[otryt]

ekan13 napisała:

>wyjdzie na to, że ja jakaś nawiedzona jestem, ale znów jedyne co m
>i przychodzi na myśl to...Biblia))

Dobry trop podajesz W Biblii słowa "nie lękajcie się" są na
każdym kroku. Ktoś to ponoć zliczył i jest tego chyba 365. Jan Paweł
II otwierając swój pontyfikat też mówił nam "nie lękajcie się". I
powtarzał to po wielokroć. Bóg nie chce, abyśmy się lękali.
Pozdrawiam

[mamalgosia]

Ja zliczyłąm i nie jest 365

[mamalgosia]

No ale jak "Jezu, ufam Tobie", skoro nie ufam?
To po pierwsze.
A po drugie: są niewierzący niemający lęków i są głęboko wierzący z
lękami.

[mamalgosia]

o, tak jak lubię: w punktach, rzeczowo
1 - najczęściej próbuję stosować, bo nie mam innego wyjścia. Ale
objawy fizyczne pozostają 9skurcz żołądka, drżenie rąk, biegunka...)
3 - tak jest!!

2 - nigdy tego nie stosowałam. Spróbuję!!

[nati1011]

dla mnie najgorsza była ostatnia ciaża. Coś potwornego.Wiele razy
wydawało mi sie, że juz nie wytrzymam, ze nie dam rady. Ale zawsze,
jak powiedziałm, ze już dość, ze wiecej nie zniosę, nastęowała ulga
i dolegliwosci znikały lub ustępowały. Dawało mi to siłe by
przetrwać kolejne ataki, bo miałam pewność, ze wystarczy
poprosić ....

[mader1]

Nie mam czasu pisać, więc tylko krótko
1. racjonalizacja lęków.Im więcej doświadczeń, że nieszczęścia
często przychodzą z niespodziewanej strony, tym więcej
prawdopodobieństwa, że nie ma co się bać.
2. modlitwa i moja i kogoś za mnie.W sytuacji, gdy bardzo sobie nie
radzę po prostu poproszenie Boga o chwilę ulgi i ufność, że On to
jakoś wymyśli, jeżeli już nie mogę. Zauważenie tej chwili ulgi w
czasie głupiutkiej, wesołej rozmowy z sąsiadką czy rozmowy z
przyjacielem, która jest kojąca, czy oglądania filmu czy przytulenia
do męża czy dziecka
3.msza św. lub choćby chwila adoracji.
4.jakiś wysiłek fizyczny - wykonanie jakichś czynności, najlepiej
męcząch i mechanicznych.
5. zajęcie się problemem kogoś innego, pomoc komuś, kto potrzebuje.
Zauważenie, że inni też mają problemy, lęki i " jakoś to jest"
6. Muzyka. Nawet jak nie jestem przekonana - puszczenie czegoś
wesołego i zatańczenie ku uciesze dzieciaków lub podglądających
sąsiadów.
7. Czasem nic nie pomaga, ale wtedy staram się zachować choć
kawałeczek rozumu - to mija z czasem.

[emiola71]

Jeżeli się lękam o coś co mnie czeka, czyli ma niedługo nadejść i to
np. jutro lub za kilka dni i nie mogę odgonić od siebie różnych
myśli, jak to będzie, wówczas czytam taki wiersz :

Dzisiaj jest dzień, aby być szczęśliwym!
Właśnie dziś, nie jest Ci dany żaden inny dzień,
tylko dzisiejszy.
Dany po to, aby żyć, być zadowolonym i radosnym.
Wczoraj już przeminęło.
Jutro: dopiero nadejdzie.
Dzisiejszy dzień jest jedyny, niepowtarzalny.
Masz go w swoich rękach.
Uczyń ten dzień swoim najlepszym dniem.
Jeśli go dziś tak nie przeżyjesz,
będzie stracony.
Nie zasępiaj swojej twarzy
niepokojami i kłopotami jutra.
Nie obciążaj swego serca
wczorajszą iedą.
Żyj świadomie tym dniem,
dniem dzisiejszym!

Jeśli dziś nie potrafisz być szczęśliwy,
nie spodziewaj się, że jutro zdarzy się cud!
Żeby rzeczywiście żyć, musisz żyć już teraz.
To właśnie dziś bądź szczęśliwy!

[mader1]

dziękuję, przyda się

a czy każdy lęk...

[mader1]

trzeba zwalczyć , pokonać ?
Może on jest czasem zupełnie racjonalną, ostrzegawczą reakcją
organizmu ?
Może lęk przed brutalem czasem jest tak silny, że nakazuje się
oddalić ? a inaczej miłość by przeważyła ?
I jeszcze inny przykład ....
Kiedyś miałam w pracy kolegę, który zorientował się po jakimś
czasie, że bardzo boi się jeździć samochodem. A trudno było w tym
miejscu pracować, nie posługując się autem. Przez jakiś czas
walczył. Okazało się, że " wypłynięcie na głębię", racjonalizaja nie
za bardzo pomaga. Codzienna walka sporo go kosztowała, choć potrafił
oczywiście ten lęk na tyle opanować, by jeździć. Po jakimś czasie
stwierdził, że wysiłek jes niewspółmierny do efektów. w dodatku nie
ma siły potem już na wysiłki w innych momentach - a ma dzieci, żonę
i fajniej byłoby mieć siły też na inne trudniejsze chwile... Zmienił
pracę - na szczęście mógł. Zarabia w niej mniej.
Uważacie, że powinien walczyć ?

[mamalgosia]

mader1 napisała:

> trzeba zwalczyć , pokonać ?
Moim zdaniem tak. Nie wiem, cyz zwalczyć (bo ja np nie umiem
zwalczyć), ale nei dać się mu zdominować. Tzn nie może lęk dyktować
takiego a nie innego zachowania. Nie mówię, że zawsze udaje mi się
zwalczyć lęk (bynajmniej!!), ale uważam, że to człowiek powinien
panowac nad lękiem a nie odwrotnie


> Może on jest czasem zupełnie racjonalną, ostrzegawczą reakcją
> organizmu ?
Racjonalną jest strach. Taka zresztą chyba jest encyklopedyczna
różnica definicyjna.


> Może lęk przed brutalem czasem jest tak silny, że nakazuje się
> oddalić ? a inaczej miłość by przeważyła ?
A co to jest miłość? Może ani lęk ani miłość nie powinny dyktować
takiego a nie innego zachowania?

> oczywiście ten lęk na tyle opanować, by jeździć. Po jakimś czasie
> stwierdził, że wysiłek jes niewspółmierny do efektów.
O! To to!!! Właśnei to Co z tego, że zwalczę, jeśli koszt
poniesiony mnie dobije? Tak, mader, to chyba sedno
mieć siły też na inne trudniejsze chwile...

Zmienił
> pracę - na szczęście mógł. Zarabia w niej mniej.
> Uważacie, że powinien walczyć ?
No dobre pytanie.

cd

[mamalgosia]

wysłąłam zanim skończyłam.
Jak najbardziej dobrze, że kolega zmienił pracę - bo życie sobie
trzeba ułatwiać, a nie utrudniać. Ale podjął tę decyzję rozumowo. To
nie było tak, że bał się prowadzić samochód, wysiadł na środku
ronda, porzucił samochód, porzucił pracę i został bez środków do
życia.
Nie chodzi o to, by zawsze działać wbrew lękowi. Ale by to nie on
decydował, co zrobimy.

To oczywiście teoretycznie

[franula]

ja przyziemnie - nie wiem co zrobic ze strachem przed porodem...

[isma]

Uznac, ze nie masz wyjscia. Nie da sie prolongowac ciazy )).

Slubny do dzis ze mnie rechocze, jak sobie przypomni moj tekst nad ranem w
Przemienienie Panskie, po mniej wiecej osmiu godzinach niezbyt konsekwentnego (i
niezbyt dolegliwego) wybierania sie M. na swiat, brzmiacy mniej wiecej: "Eeeee,
no co jest, idziemy stad. Ja albo chce dziecko zaraz, albo rezygnuje!"

Poniewaz wybieranie sie, jak nadmienilam, bylo niezbyt dolegliwe, to spokojnie
moglam sie zebrac i wyjsc, i nikt by tego nie zauwazyl )). Ale mimo wszystko
chyba jednak zrezygnowac tak z kretesem by sie nie dalo )).

[mamalgosia]

Franulo, to całkiem normalne. Choć ja sie bałam nienormalnie
Przed pierwszym porodem bałąm się nieznanego, a przed drugim -
znanego
I nic się z tym nie dał zrobić. Strach ustąpił gdy zaczęła sie akcja
porodowa, wtedy już tylko było dzianie się (niekonieznie miłe).
I nie wiem, cyz jest wiele kobiet, które porodu się nie boją.
Może próbuj sobie sprawiać małę przyjemności - szczególnie te, które
po porodzie będą przez jakiś czas neimożliwe

[a_weasley]

mader1 napisała:

> Uważacie, że powinien walczyć ?

Uważam, że dobrze zrobił.
Życie cały czas w stresie może być przyczyną wielu groźnych chorób. Ten stres
czynił go gorszym pracownikiem, mężem, ojcem, gorszym człowiekiem ogólnie rzecz
biorąc. W dodatku prowadząc z duszą na ramieniu stwarzał zagrożenie
bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Każdy powinien robić to, do czego ma predyspozycje. Twój kolega nie miał
predyspozycji do prowadzenia samochodu. Zdarza się.

klaustrofobia

[nati1011]

to jak wam tak swietnie idzie to poradźcie jescze coś na latanie.

Mam lekką klaustrofobię. NIe znoszę zamkniętych ciasnych
pomieszczeń. Windą jeżdżę z koniecznosci - ale poza niepokojem, nie
mam od razu duszności czyczegoś takeigo. ale jak się raz zacięłam to
dostałam histerii. NIe wyobrażam sobie np przeciskania się przez
wąskie ciasne korytarze. Duszno robi mi się już w zamkowych wieżach -
te krete. ciasne schody i maciupkie okienka. Nie lubię kolejek
górskich (za wysoko) i małych łódek (na duzych statkach jest ok) -
Bezpiecznie czuję się, jak wiem, ze mam wyjście ewakuacyjne -
przytłaczały mnie tunele górskie póki nie odkryłam, ze mają wyjścia
awaryjne ))

Od dziecka mam problemy z oddychaniem. I wystarczy jeden cieżki
wdech i robi mi się duszno - a potem to juz leci ...

Tak najpewniej to czuję się stąpając po ziemi. A maz zaprosił mnie
do Wiednia - na upartego można by jechać samochodem, ale od nas to
jakieś 1500 km.

W sumie nie tyle boję się tego samolotu, co zamkniętej puszki, z
której nie można wyjść. Mam se kupić spadochron?! )

Może macie jakieś pomysły?

[mamalgosia]

nati1011 napisała:

> to jak wam tak swietnie idzie to poradźcie jescze coś na latanie.
Ale, ale: komu świetnie idzie???

O fobiach czytałam niedawno, ale nic konstruktywnego. Przykro mi,
żadnej rady nie mam

[nati1011]

mamalgosia napisała:
> Ale, ale: komu świetnie idzie???
>


no radzenie świetnie idzie ))

To nam chyba wogóle najlepiej wychodzi

[ekan13]

>
> O fobiach czytałam niedawno, ale nic konstruktywnego. Przykro mi,
> żadnej rady nie mam
>
>
Hmm i nawet w Biblii nie znajdziesz
Ja mam fobię wężową, a w tym temacie Biblia jest mojej fobii wyjatkowo nie przychylna))

[nati1011]

no i prawdopodobieństwo spotkania węża duzo mniejsze niż zaciecia
się w windzie ))

[nati1011]

Ja po prostu nie lubię ciasnych, dusznych pomieszczeń (nawet jeżeli
to wielka, ale zatłoczona katedra) bo po prostu jest mi wtedy trudno
oddychać.

[mmb]

No jak to Biblia nieprzychylna:
Mk 16, 17-18
" 17 Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: w imię moje złe duchy
będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; 18 węże brać będą do rąk, i jeśliby
co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą, i ci
odzyskają zdrowie. "

Filipian 4, 13 "Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia."

[mader1]

Pociąg. Serio. Trudniej zatrzymać i otworzyć samolot niż windę -weź
to pod uwagę. Albo mocne środki uspokajające.

[trolka72]

Powtarzam sobie "Nie bój się, wypłyń na głębię, jest przy tobie
Chrystus" na zmianę z "Wyluzuj czapkę i nie daj się zjeść".
Jestem z natury i wychowania mężna, jak coś mnie spotyka, to mówię
sobie- jak masz anbrać wprawy z radzeniem sobie z trudnymi
sytuacjami jak nie w trudnych sytuacjach? jestem wdzieczna za to
dziedzictwo, ale mam świadomość,ze nie wiem, jak bym się zachowała w
chwilach prawdziwej próby.

[mmb]

Ja mam lęk przestrzeni, w górach czuję duży dyskomfort psychiczny

Gdy idę i się boję nucę sobie słowa hymnu:
"Uwielbiajcie Pana ludzkich serc bijące dzwony,
padnij na kolana przed nim ludu utrudzony,
On osuszy Twoje łzy, On ratunkiem będzie Ci.."
Bardzo mi to pomaga.

[mader1]

bardzo go lubię