Game over

[deadly_silence]

Witam,
Czuję, że dłużej nie wytrzymam wegetacji na tym świecie. Czuję, że jestem anomalią, odchyłkiem, pomyłką. Nigdy nie czułem się tu dobrze, ale miałem nadzieję, że mogę to zmienić. Ale nadzieja się wyczerpała i teraz żyję tylko siłą rozpędu. Parę razy zostałem wykorzystany i porzucony, jak nie potrzebna rzecz. Nie mam osoby, której mógłbym zaufać i z nią porozmawiać. Wszędzie ten cholerny amerykański luz i keep smiling. W dzień staram się trzymać fason, ale po nocach skręcam się z bezsilności. Tak więc jak to nie jest mój świat, to usunę się z niego. Daję sobie jakieś 5 miesięcy na uporządkowanie spraw.

Odezwę się przed końcem i podziękuję za wszelkie wyrazy otuchy.
Pozdrawiam

[noajdde]

Super. Następnym razem jak będziesz jechać gimbusem zwyczajnie wgraj sobie inną grę.

[bima5]

Hej, może coś więcej napiszesz o tym co Cię gryzie? Jak możemy Ci pomóc?

[2pyza]

Nie rób glupstw, daj się poznać i sobie pomóc. Każdy czasem przezywa chwilę zalamania znajdź punkt zaczepienia jak chcesź pogadać napisz na priv )

Restart

[tapatik]

Jeśli dotychczasowe metody zawodzą, to czas zmienić metody.
Natomiast poddanie się, nie jest rozwiązaniem.
Poczytaj sobie o Lincolnie - amerykańskim prezydencie. Ile razy Jemu się nie udało, zanim wygrał wybory.
Skoro Jemu się udało, to Tobie też się uda.
Jak by co - pisz na priv.

[1mgnienie]

Czuję się identycznie...wepchałam się na ten świat i odtąd jestem zawsze i wszędzie nie na swoim miejscu, zawsze komuś przeszkadzam, choć wszyscy chętnie na mnie żerują, zawsze pod prąd, zawsze nie na swoim miejscu i nie w swoim czasie. Nie chce mi się żyć, ale żyje na przekór sobie i innym...póki co...jeszcze mam resztki sił, ale przerażeniem napawa mnie przyszłość, starość. Teraz mam 46 lat i czuję się strasznie zmęczona. Gdy spiętrzają się moje problemy i choroby myślę o śmierci, jak o wybawieniu, uldze, uwolnieniu, lub po prostu o ciszy, rozpłynięciu się . Ale jeszcze nie czas...Samotność moja jest totalna. Jest tak rzeczywista, wszechobecna i namacalna, że staje się powoli materialna i zaczyna być i żyć jak ożywiona istota. Jest jedyną naprawdę bliską mi istotą. To straszne, że jest ciągle ze mną i dobrze...przynajmniej, ktoś/coś ze mną jest.... Może nawet ją lubię...bo jak się nie ma co się lubi, to się lub co się ma...
Wiedz, że nie jesteś całkiem sam. Cierpiący w samotności łączymy się...i mimo wszystko, do cholery, żyjmy ! Mam nadzieję, że kiedy dziś w nocy będziesz się skręcał w rozpaczy, pomyślisz o mnie, tak ja o Tobie i będzie nam ciut lżej, ciut cieplej..śpij spokojnie, Ju

[deadly_silence]

Serce mówi, może zdarzy się cud i znajdziesz kogoś. Ale rozum na to nie licz na cuda, ucieczka w objęcia nicości to jedynie wyjście. Nadzieja na wyczerpaniu, ale jeszcze te parę miesięcy. Może coś dobrego się zdarzy. Może jest tam gdzieś ktoś, kto by cię zaakceptował takim jaki jesteś.
Jeżeli się nie uda, to ostatnią moja myślą będzie życzenie:
Żeby ZUS na starość potraktował te wszystkie kobiety, które mnie skrzywdziły, tak jak one mnie.
Pozdrawiam ciepło

[nom73]

deadly_silence napisał:

> Żeby ZUS na starość potraktował te wszystkie kobiety, które mnie skrzywdziły, t
> ak jak one mnie.

A jak Cię potraktowały?

[sygin_80]

piszesz jak samolub. Nie wiem czy wiesz ale żyje się przede wszystkim dla innych. Przy okazji dla siebie. Nie prawda że wszyscy są źli, po prostu takimi się otaczasz, może z wyboru świadomego a może nieświadomie. Ale to jest w Tobie. Zacznij się uśmiechać do ludzi, ale ze szczerością. Bo fałszywy uśmiech widać. Ludzie walczą o to by żyć a Ty takie brednie piszesz!!!!

[wyszeptany-o-zmroku]

Luzik,masz jeszcze dwa lifesy ale musisz upgrejdować wieżyczki,znaczy łuczników.