Akwarium

[dolores2222]

"Budzimy się codziennie w tym samym akwarium. Odgrywamy przypisane nam role w nadziei, że robimy wszystko dokładnie tak jak należy, że jesteśmy częścią czegoś większego. Przestrzegamy zasad, bo tylko one się liczą. Z czasem dostrzegamy, że akwarium robi się coraz mniejsze i ciaśniejsze. Że musimy wspołegzystować z innymi - nawet jeśli się tych innych brzydzimy. Kiedy wszystko zaczyna się układać, następuje cios. Zostajemy zjedzeni przez większego. I wypluci. Mieliście akwarium? Ja tak. Martwe rybki spuszczałem w sedesie. Wszystkie. Nawet te najbardziej ulubione. Innej drogi wyjścia z akwarium nie ma."
(z netu)

?

[baenzai]

Głębokie.

To ja też coś wrzucę.

[tapatik]

Akwarium - nasze otoczenie.
Jak jest sensowne, to możesz swoje akwarium powiększać.

[dolores2222]

Kurczenie się odbieram jako pewną niemoc wyrwania się ze schematu.
Taki dzień świstaka...
A im jesteśmy starsi, tym trudniej nam dokonywać rewolucji.
Ale też coraz trudniej egzystować w pewnych ramach, na które się nie godzimy.
I koło się zamyka.
Chomik ciągle w nim zasuwa...
A morze ciągle zmierza do nieba. I może dobrze, że nie wie o tym, że to tylko horyzont?

[po-ranna-kawa]

Siebie nie przeskoczysz. W dodatku czym człowiek starszy, tym trudniej się skacze
Rewolucje rzadko się zdarzają. Zresztą szybko rewolucyjny zapał przechodzi. Więc może lepiej robić sobie raz na jakiś czas takie małe namiastki rewolucji? Z kimś, kogo lubimy. Są bezpieczne, ale mogą byc ekscytujące.

[dolores2222]

Pewnie, że z kimś kogo się lubi, zawsze może być ekscytująco
Sęk w tym, że trzeba znaleźć osobę, którą się lubi. A to już insza inszość
Mnie się zdarzały takie małe rewolucje w życiu. Z perspektywy czasu jedne były udane, a inne nie. Ale zawsze miałam jakiś zapał, żeby coś wokół siebie zmienić na lepsze. Dzisiaj chyba najbardziej mi tego brakuje... tego zapału, chęci... Myślę sobie, że ona się bierze z nadziei, z przekonania, że nasze starania mają jakiś sens. Mnie to umyka. Czuję, że moje akwarium coraz bardziej się kurczy. Kurczą się osoby, z którymi mam ochotę zamienić parę zdań. Coraz bardziej wkurza mnie takie ogólne rozmemłanie ludzi, jakby oczekiwali manny z nieba, która im się słusznie należy. Organicznie nienawidzę zebrań, na których słucham o problemach z dupy. Jakby otaczali mnie idioci. Nie żebym siebie uważała za szczególnie inteligentną, ale jak tak nieraz słucham, to zadziwia mnie poziom ludzkiej ignorancji i braku zrozumienia dla drugiego człowieka. To moje akwarium mi odpowiada. Niestety pracuję z ludźmi i nie mam możliwości powrotu do pracy zdalnej. Żałuję niezmiernie. Mój introwertyzm się nasila z każdym dniem i godziną. Pewnie większość współpracowników uważa mnie za niezłe dziwadło...

[999karolina]

dolores2222 napisała:

> Pewnie, że z kimś kogo się lubi, zawsze może być ekscytująco
> Sęk w tym, że trzeba znaleźć osobę, którą się lubi. A to już insza inszość

No właśnie. Łatwo nie jest - żeby się i lubiło z wzajemnością, i z wzajemnością miało ochotę na wspólne ekscytacje, i żeby to naprawdę były ekscytacje a nie jakieś udawanie czy wymuszanie itp.
Ale niektórym ponoć los sprzyja (chociaż często nie zdają sobie sprawy, jak bardzo). Więc wszystko jest możliwe.

Dzisiaj chyba najbardziej mi tego brakuje... tego zapału, chęci...
> Myślę sobie, że ona się bierze z nadziei, z przekonania, że nasze starania mają
> jakiś sens.

Chyba taka jest prawidłowość, że im człowiek starszy tym trudniej wykonać jakieś ostre obroty. Plecak różnych doświadczeń, zależności, ograniczeń, obaw, przyzwyczajeń czy zwykłej wygody ciąży coraz bardziej i ogranicza ruchy. Więc może nie ma sensu oczekwiać wielkich zmian. Łudzić się. Może lepiej cieszyć się drobiazgami, celebrować fajne chwile, nie mieć zbyt dużych wymagań wobec siebie i innych. Ale też się specjalnie się innymi nie przejmować. Są jacy są. Świata nie zmienisz.

[tomekzgor]

Nie przepadam za takimi filozoficznym teoretyzowaniem ale muszę tym razem przyznać, że coś w tym jest, że czym człowiek starszy tym mniejsza chęć do wykonywania gwaltownych ruchów oraz tym trudniej znaleźć kogoś, z kim ma się wspólne oprogramowanie i człowiek nie ma obaw (a wręcz ma chęć) żeby przekazać wszystkie kody dostępu do zakamarków swojego dysku. Raczej jest tak że poznajesz kogoś - nawet się układa, gdzieś chodzicie, jeździcie, rozmawiacie, śpicie z sobą. Ale jest w tym jakaś gra pozorów, udawanie.
Więc jeśli się komuś trafia partnerka/partner tak naprawdę to pozazdrościć. Coraz bardziej wątpię, czy w pewnym wieku jest to w ogóle możliwe.

[dolores2222]

Tomku, jak zwykle dajesz mi do myślenia
Uświadomiłam sobie, że jedynym związkiem, w którym nie było tej gry pozorów, było moje małżeństwo. Oczywiście dopóki nie zaczęło się totalnie sypać...
Każda kolejna relacja "po" była w jakimś sensie spaczona właśnie tą grą pozorów. Wiem już, dlaczego się tak zachowywałam. Terapia pokazała mi, że byłam w tych relacjach "za bardzo", jakbym bała się, że wcześniej czy później on odkryje, jaka jestem naprawdę i odejdzie. Więc starałam się, dawałam z siebie więcej niż fabryka pozwalała, a potem tym bardziej przeżywałam rozstanie. Taka kwadratura koła. Nie wiem, na ile oni byli sobą, a na ile udawali. Ale myślę, że moje zachowanie w kolejnych związkach miało duży wpływ na ich niepowodzenie.
I podzielam twoją wątpliwość, czy w pewnym wieku i z pewnymi bagażami człowiek może się jeszcze tak zupełnie otworzyć, zaufać..

[999karolina]

dolores2222 napisała:

> Tomku, jak zwykle dajesz mi do myślenia
> Uświadomiłam sobie, że jedynym związkiem, w którym nie było tej gry pozorów, by
> ło moje małżeństwo. Oczywiście dopóki nie zaczęło się totalnie sypać...
> Każda kolejna relacja "po" była w jakimś sensie spaczona właśnie tą grą pozorów
> . Wiem już, dlaczego się tak zachowywałam. Terapia pokazała mi, że byłam w tych
> relacjach "za bardzo", jakbym bała się, że wcześniej czy później on odkryje, j
> aka jestem naprawdę i odejdzie. Więc starałam się, dawałam z siebie więcej niż
> fabryka pozwalała, a potem tym bardziej przeżywałam rozstanie. Taka kwadratura
> koła. Nie wiem, na ile oni byli sobą, a na ile udawali. Ale myślę, że moje zach
> owanie w kolejnych związkach miało duży wpływ na ich niepowodzenie.
> I podzielam twoją wątpliwość, czy w pewnym wieku i z pewnymi bagażami człowiek
> może się jeszcze tak zupełnie otworzyć, zaufać..

Ja kiedyś spieprzylam taką relację. I do dziś tego żałuję. Coś mi odbiło. Nawet domyślam się co - jakaś jednak niedojrzalość do takiej relacji, stereotyp, że może lepiej odgrywać czasem teatrzyk udawania i pozorów, przemilczania, bo może tak będzie lepiej. Mcno naciągnięta guma tym razem nie przyciągnęla nas ku sobie. Była zbyt mocno naciągnięta, pękła i potoczyliśmy się w przeciwnych kierunkach. Potem niby się pozbieraliśmy, ale już oboje wiedzieliśmy, że nie da się tego zlepić na poprzednich zasadach. Fajnie, że czasem się spotykamy i wspominamy dobre czasy.

[dolores2222]

Ale lekcję wyniosłaś
Wnioski wyciągnęłaś. To najważniejsze.

[tapatik]

Myślę, że większość z nas kiedyś coś spieprzyła.
Pytanie, czy rzeczywiście wyciągnęliśmy lekcję, jak sugeruje Dolores.

[dolores2222]

Ja swoją pracę domową odrobiłam
A poważnie, to niby wiem, co robiłam nie tak. Ale...
No właśnie, pytanie, na ile ta wiedza przełożyłaby się na praktykę, gdyby mi się jeszcze jaki związek przytrafił.

[tapatik]

Dasz ściągnąć?

[dolores2222]

Zależy co dostanę w zamian

[laskabezpaska]

Myślałam,że to typowy wątek o akwarium i jego mieszkańcach czyli rybkach a tu sama filozofia życia .
Na temat filozofii i jej aspektach dziś się nie wypowiem.
Ale jakby co , to mogę być glonojadem w tym akwarium
Miłego dnia

[dolores2222]

Miłego, Lasko

[baenzai]

Sęk w tym, że w pewnym wieku (powiedzmy 25+) brak partnera równa się to zazwyczaj samotnym weekendom, wakacjom i sylwestrom. To już nie te czasy, że w 10 minut umawiasz się z ziomkami na piwko czy meczyk na orliku.

Do tego kwestia seksu. Przeciętny mężczyzna potrzebuje regularnego współżycia do osiągnięcia satysfakcji z życia.

Są również inne aspekty - potrzeba bliskości emocjonalnej czy chociażby posiadania dziecka (to drugie mnie raczej nie dotyczy, ale u wielu ludzi instynkt rodzicielski jest bardzo silny). Do tego aspekt finansowy - dwóm przeciętnie zarabiającym osobom łatwiej się żyje razem niż samotnie (stąd np. wielu singli nadal mieszka z rodzicami albo w mieszkaniach z obcymi ludźmi, podczas gdy pary wspólnie wynajmują całe mieszkanie albo biorą wspólny kredyt na własne M).

Oczywiście wiadomo, że lepiej być samotnym niż w toksycznym związku, w którym nie ma ani bliskości ani seksu, a często nawet wspólnego spędzania wolnego czasu. Generalnie jednak długotrwała samotność nie jest stanem normalnym i pożądanym.

[kevinjohnmalcolm]

Do tego samotni żyją krócej, mają gorszy stan zdrowia, problemy ze snem, itd.

[heniek.8]

gwen75 napisał:

> Człowiek potrzebuje pełnego zrozumienia innych ludzi (w tym i siebie)
> . Wtedy przychodzi pełna satysfakcja z życia

widzę że kolega naczytał się buddyjskich tekstów i teraz wydaje mu się że wystarczy udać się na odosobnienie, pomieszkać 4 lata w jaskini, pić rosę, jeść grzybki i medytować

być może przybliża to zrozumienie siebie ale to by było pójście na łatwiznę

a może nie iść na skróty, tylko wziąć prawdziwą lekcję życia i ożenić się z jakąś szantrapą

[dolores2222]

Heniutku, Gwenowi by starczył tydzień ze mną
Bez ślubu

[heniek.8]

dolores2222 napisała:

> Heniutku, Gwenowi by starczył tydzień ze mną
> Bez ślubu

no nie wiem, podobno kto się czubi ten się lubi
może by mu się spodobało i zacząłby snuć innego rodzaju filozofię?

te bzdury o połówkach pomarańczy itd.

[dolores2222]

Gwen jest na moje wdzięki o(d)porny niestety

[heniek.8]

dolores2222 napisała:

> Gwen jest na moje wdzięki o(d)porny niestety

pewnie tylko udaje takiego zimnego twardziela (reguła niedostępności )

zobaczy Dolorka, jeszcze będziemy tańczyć na Dolorki weselu

[kevinjohnmalcolm]

gwen75 napisał:

> Mnie zastanawia dlaczego przyjmujecie założenie, że brak kogoś do pary = samotność

Bo takie osoby uwzględniono w badaniu. Nie badano samotności jako takiej, tylko brak pary. Generalnie rozmawiamy cały czas o posiadaniu partnera/partnerki, a nie samotności towarzyskiej.



> Dla mnie to jest błędne myślenie. Jest mnóstwo ludzi, którzy są sami
> i właśnie z nimi (na przykład) można spędzać czas

A dlaczego akurat mam spędzać czas z samotnymi, a nie tymi którzy do mnie pasują niezależnie od ich stanu matrymonialnego?

[kevinjohnmalcolm]

gwen75 napisał:

> reagować spokojnie i robić swoje

To jest najważniejsza zasada w życiu.

[baenzai]

gwen75 napisał:

> Mnie zastanawia dlaczego przyjmujecie założenie, że brak kogoś do pary = samotn
> ość
> Dla mnie to jest błędne myślenie. Jest mnóstwo ludzi, którzy są sami i właśnie
> z nimi (na przykład) można spędzać czas

W moim otoczeniu większość osób ma partnera i często również bombelki. Samotne kobiety w moim wieku znam, ale one nie są zainteresowane bliższą znajomością na zasadzie kolega-koleżanka (już nie wspominając o jakimś seksie bez zobowiązań ). Samotnych mężczyzn aktualnie nie znam. Jakiś czas temu znałem, ale nie była to żadna męska przyjaźń jak na filmach.

Zresztą nawet jak ktoś miał zgraną paczkę przyjaciół to po pewnym czasie okazywało się, że większość jest sparowana i ten samotny zaczynał się czuć jak piąte koło u wozu.

[po-ranna-kawa]

baenzai napisał:

Samotne kobiety w moim wieku znam, ale one nie są zainteresowane bliższą znajomością na
> zasadzie kolega-koleżanka (już nie wspominając o jakimś seksie bez zobowiązań
> ). Samotnych mężczyzn aktualnie nie znam. Jakiś czas temu znałem, ale nie był
> a to żadna męska przyjaźń jak na filmach.
>

Zmówili się wszyscy?
Patrząc na Twoje żarty, to ja się nie dziwię. Też wolalabym się trzymać z daleka.

[baenzai]

po-ranna-kawa napisała:

> Zmówili się wszyscy?

Nie zmówili, tak się po prostu ułożyło. Po studiach są ograniczone możliwości poznawania nowych znajomych.

> Patrząc na Twoje żarty, to ja się nie dziwię. Też wolalabym się trzymać z dalek
> a.

Ciekawa teoria, ale raczej nieprawdziwa. Karol Strasburger jest królem sucharów a niedawno poznał młodą babkę i został ojcem w wieku 70 lat.

[tomekzgor]

baenzai napisał:

> Nie zmówili, tak się po prostu ułożyło. Po studiach są ograniczone możliwości p
> oznawania nowych znajomych.

Czy ja wiem? Jak tak na szybko zrobiłem analizę, z kim w ciągu ostatnich lat spędzam najwięcej czasu, gdzieś wyjeżdżam itp. to okazuje się że są to osoby poznane po studiach. Z grupą ze studiów spotykamy się cyklicznie na piwie).
>

[po-ranna-kawa]

baenzai napisał:


> Ciekawa teoria, ale raczej nieprawdziwa. Karol Strasburger jest królem sucha
> rów a niedawno poznał młodą babkę i został ojcem w wieku 70 lat.

KS to miły, ciepły, towarzyski człowiek. Wymyślił sobie (z producentem) te suchary jako nietypową formę promocji nudnego programu. Ale chyba widzisz różnicę między może głupim, ale niewinnym sucharem a publicznym powoływaniem się na kogoś, podawaniem jego adresu w takich sprawach.
Myślę, że nie uznałbyś za dobry dowcip, gdyby ktoś w twoim imieniu składał publicznie jakieś oferty, na które w ogóle nie masz ochoty.
Sorry, ale zaprezentowałeś wyjątkowe buractwo

[kevinjohnmalcolm]

baenzai napisał:

> nawet jak ktoś miał zgraną paczkę przyjaciół to po pewnym czasie okazywało się,
> że większość jest sparowana i ten samotny zaczynał się czuć jak piąte koło u wozu.


Albo po prostu wszystkim po kolei rodziły się dzieci i te pary znikały z życia towarzyskiego.

[baenzai]

kevinjohnmalcolm napisał:

> Albo po prostu wszystkim po kolei rodziły się dzieci i te pary znikały z życia
> towarzyskiego.

Ten motyw przewijał się nawet w sitcomach. Np. How I Met Your Mother.

[dolores2222]

Ale za to z jakim wdziękiem........

[mooose99]

Układ zamknięty. Miasto, państwo, planeta, wolne elektrony, kowidianie i truthersi, zmiany, a karma i tak rulez...ale jak poszerzamy percepcję i świadomość, można wyjść z akwarium,matrixa : albo chociaż wynurzyć łeb z tego motłochu, masy sheeple. Warto zamiast biadolić o nieuchronności.

sXe