Tajemnica procesu

[Gość: maszyna prosta]

Ostatecznym celem regulacji sądowniczych jest produkcja wyroku;
tyle, że celem wyroku nie jest ani kara ani pochwała, nie chodzi w
nim również o wymierzenie sprawiedliwości ani udowodnienie prawdy.
Wyrok jest celem samym w sobie, jest tajemnicą, tajemnicą procesu.


"Proces" Kafki miał już nieskończenie wiele interpretacji; jedne
podkreślały polityczne proroctwo dzieła (nowoczesna biurokracja jako
zło absolutne) inne wymiar teologiczny (sąd jako nieznany Bóg), czy
też znaczenie biograficzne (potępienie jako choroba, na którą
podobno Kafka cierpiał).

Dla mnie "Proces", jest głęboką analizą natury prawa. Kafka
przedstawia prawo wyłącznie jako proces sądowy. W przeciwieństwie do
powszechnego mniemania, prawo nie jest regułą czy też regulacją
tylko wyrokiem, sprowadza się więc do samej rozprawy sądowej. Skoro
jednak esencją prawa – każdego prawa - jest proces, jeśli całe prawo
(także moralność, która jest nim skażona) jest tylko prawem
trybunału, wówczas egzekucja i zbrodnia, niewinność i wina,
posłuszeństwo i nieposłuszeństwo, są nie do odróżnienia i tracą
znaczenie.

"Sąd niczego od ciebie nie chce. Wita cię, kiedy przychodzisz;
zwalnia cię, kiedy wychodzisz."

[Gość: wacek]

człowieku znajdź se prace lub kobitke bo jak czytam te twoje wypociny to
dochodzę do jednego wniosku.... pier.doli.isz bez sensu

[Gość: maszyna krzywa]

No, cóż Wacku? Dla ciebie to wypociny, dla innych (np.dla mnie) ciekawy tekst.
Widać nie potrafisz czytać ze zrozumieniem, szkoda!

[Gość: maszyna prosta]

Dzięki za rady o kobitce (bardzo dobra) i o pracy (bardzo zła).
Mam natomiast do ciebie prośbę. Skoro nie lubisz rozmawiać Kafce to
może coś o Nietzsche. Pomóż mi odpowiedzieć na nurtujące mnie
pytania. Będę bardzo wdzięczny.

Na przykład Nietzsche nie akceptował wielu odkryć Darwina, ale ze
względu na język pierwszej części Zaratustry oczywiste wydaje się,
że w znacznym stopniu opiera się na jego teorii. Zastanawiałeś się
kiedyś Wacku, czym jego teoria nadczłowieka różni się od
Darwinowskiej ewolucji i w czym jest do niej podobna? Co to znaczy,
kiedy mówi, że nadczłowiek będzie "sensem ziemi?" Często mówimy o
odkrywaniu sensu czegoś; dlaczego Nietzsche określa sens, jako coś,
co ma być stworzone? Jakie skutki ma na ludzi to, kiedy wierzą, że
prawda jest absolutna i musi być odkryta? A, jakie ma na nich to,
kiedy odkrywają, że prawda jest względna i musi być przez każdego z
osobna zdefiniowana? Z którym poglądem Ty się zgadzasz? Dlaczego?
Jak kontrastuje Nietzsche tych, którzy są "wierni ziemi" z
kaznodziejami "nadziei na inny świat"?
Mając na uwadze to, co powiedział o śmierci Boga, jak należy
rozumieć paragraf, który zaczyna się "Kiedyś grzech przeciwko Bogu
był najcięższym grzechem...?" Jaką więc zaleca zmianę wartości? Jaki
jest tradycyjny chrześcijański pogląd na temat ciała w zestawieniu z
duszą? (Podpowiedź: u świętego Pawła można znaleźć dużo podobnych
sformułowań. Patrz na przykład Rzymianie 8:1 - 13. Zauważ również,
że takie postawy są dzisiaj bardzo niemodne, chociaż w przeszłości
były silne i szeroko rozpowszechnione.) Jak Nietzsche reaguje na te
dzisiejsze postawy? "Godzina wielkiej pogardy" jest dla niego
sposobem opisania punktu, w którym zdajemy sobie sprawę, że nasze
wcześniejsze idee były mało ważne i podłe i zaczynamy kierować się
ku czemuś wyższemu. Jaki efekt ma jego ciągłe używanie zaimka
dzierżawczego 'twój': "twoje szczęście", "twój rozum" i "twoja
cnota"? Dlaczego krytykuje współczucie? W późniejszym okresie
Nietzsche dokonuje rozróżnienia pomiędzy współczuciem, które uważa
za słabe i destrukcyjne a "cnotą dawania daru"", która co prawda
jest współ-odczuwająca, ale jest dumna i silna.

Chętnie przeczytam, co masz na ten temat do powiedzenia. Jeśli nie
czytałeś "Oto rzecze Zaratustra" to przeczytaj i wtedy coś mi
napiszesz.

[Gość: wacek]

Generalnie nie porównywałbym teorii Darwina z bełkotem Nietzschego. Po pierwsze
Darwin w sposób naukowy, bazując na materiale "dowodowym" w miarę prosty i
zwięzły sposób stara się wyjaśnić różnorodność gatunków oraz ciągłe zmiany jakim
one podlegają. Założenia teorii zostały oparte na wnikliwych obserwacjach i
doświadczeniach przyrodnika. Mimo czasu jaki upłynął od jej ogłoszenia i
wielkiego "krzyku" środowisk zachowawczych i głupich pomysłów typu "boski plan"
itp., jako teoria naukowa ciągle trzyma się nieźle, rozwija się z znajduje
potwierdzenie w nowych obserwacjach. Rozważania Nietzschego nijak mają się do
teorii Darwina.
Mimo wszytko poczytam coś sensownego np "chirurgia ..", książkę opartą na
"silnych" dowodach doświadczalnych, mającą zastosowanie w praktyce, co więcej
zawierającą wiedzę która naprawdę potrafi dać zdrowie i ulgę, a nie rozważania i
dywagacje o nadczłowieku które na sprzyjającym gruncie wykiełkują tylko w nowy
czas bólu i cierpienia i nie niosą ze sobą żadnej przydatnej wiedzy praktycznej.
i na marginesie
praca nie boli

[Gość: Franek]

Chłopaki nie wiem co wąchacie, ale lepiej odłóżcie to.

[Gość: Dedal 1]

Lepiej niech nie odkładają niech się czują mądrzy, potrzebni (autoryteci), a - co najważniejsze - szczęśliwi. Amen.

[Gość: maszyna prosta]

Pewnie masz trochę racji w tym co piszesz. Chociaż, praca może i nie
boli, ale zabiera dużo czasu. I tak:

'Oznaką, że cena życia kontemplacyjnego spadła, jest to, że uczeni
ubiegają się teraz w zawody z ludźmi czynnymi o pewnego rodzaju
pośpieszną rozkosz, tak jakby wyżej cenili ten rodzaj rozkoszowania
się od tego, który właściwie im przystoi, i który rzeczywiście o
wiele więcej jest rozkoszą. Uczeni wstydzą się otium. A jednak są to
rzeczy szlachetne: odpoczynek i bezczynność. Jeżeli bezczynność
rzeczywiście jest początkiem wszystkich występków, to znajduje się
przynajmniej w najbliższym sąsiedztwie wszystkich cnót; człowiek
bezczynny zawsze jest jeszcze lepszy od czynnego. - Lecz wy nie
sądzicie chyba, że mówiąc o odpoczynku i bezczynności, mam na myśli
was, leniwcy?' (F. Nietzsche, Ludzkie, arcyludzkie, paragraf 284)

Jeśli zaś chodzi o praktyczność:

'Jak w znanej baśni o Parmenisku, który w trofońskiej pieczarze
stracił zdolność do śmiechu, ale odzyskał ją znowu na wyspie Delos,
spojrzawszy na bezkształtny kloc, który mu przedstawiono jako
wyobrażenie bogini Latony - tak samo jest ze mną. Kiedy byłem młody,
zapomniałem się śmiać w trofońskiej pieczarze; ale kiedy podrosłem,
otworzyłem oczy i mogłem obserwować życie; zacząłem się śmiać i od
tego czasu śmiać się nie przestałem. Ujrzałem, że najważniejsze w
życiu to zarabiać na chleb i zostać radcą prawnym; że najwyższą
rozkoszą miłości jest ożenić się bogato; że błogosławieństwem
przyjaźni jest wzajemna pomoc w trudnościach pieniężnych; że jest
mądrością podzielać zdanie innych; że jest natchnieniem mieć mowę
przy stole; że jest odwagą narazić się na grzywnę 10 talarów; że
jest serdecznością powiedzieć po obiedzie "na zdrowie";
że jest bojaźnią bożą raz na rok przystąpić do komunii. Ujrzałem to
wszystko i zacząłem się śmiać.' (Kierkegaard, Albo, albo;
Diapsalmata)