MAMA WICIA

[kaleta76]

nie wiem od czego zacząc-mam zdrowe dziecko-Jagódka ma 10 msc, nic jej nie
dolega..., a ja bluznilam dlaczego jest taka a nie jak inne dzieci-byłam
głupia, nie wiedziałam jakie problemy maja inni , a moja Jagódka tylko budzi
sie czesto w nocy i przez pierwsze 8 msc wymagala noszenia na rekach,
kolysania-nadpobudliwa. chyle czoła przed wszystkimi mamami których dotknęła
strata dziecka, choroba.od kiedy odkryłam te strone nic nie jest tak jak
było, nie potrafie o niczym myslec , tylko o tym jak MOZNA ZYC BEZ POWIETRZA,
bez tego szczescia jakim jest malenka istotka. czytałam o Aniołku Wiciu,
czytałam wszystkie wypowiedzi Mamy Wicia - serce mi rozrywa, siedze i wyje ,
nie wiem jak mozna pomoc, tak bardzo bym chciała...

[mamawikusia]

odpisałam na priv:)

[iziak80]

Mam podobne odczucia. To forum pozwoliło mi docenić to co mam. Pamiętam jak
trzymałam kciuki za małego Bartusia (synek urszuli5), jak modliłam się o jego
zdrówko. Ja 12 stycznia urodziłam swojego Bartusia, Bartuś Uli wrócił do nieba
dzień później :(. Doznałam szoku po powrocie ze szpitala. Kolejnego szoku
doznałam, gdy odważyłam się zobaczyć zdjęcie Bartusia. Tak bardzo przypomina mi
mojego synka...
Staram się czytać forum na bieżąco, serce wyje z bólu gdy widzę śmierć Naszych
kruszynek, nie umiem powstrzymać łez. I wówczas dziękuję Bogu za Bartula, za to
że mi go dał i proszę aby NIGDY nie zabrał...
Pamiętam wszystkie Wasze dzieci, ale Bartuś od Uli głeboko tkwi w moim sercu.
Razem z innymi...
Kłaniam Wam się nisko, za to, że potraficie jeszcze żyć

[madzidzia11]

Jestem Mamą dwóch(odpukać)zdrowych dziewczynek(10,5 roku i 7 miesięcy).Trafiłam
na to forum jeszcze w ciąży za Yen 74.Sledziłam historię jej i innych dziewczyn
na sierpniowym oczekiwaniu.Urodziła miesiąc przede mną ale nie miała tyle
szczęścia co ja.Moja Mała,mmo tego,że urodziła się owinieta dwukrotnie pępowiną
wokół szyjki jest ze mną a małej Hani nie ma.Wielkie dzięki za to Bogu(jeśli
istnieje),za to,że czuwał tam u góry i mojemu lekarzowi,za czuwanie przy mnie.
Sama nie wiem po co wciąż czytam to forum(czasem też piszę ale rzadko).A czytam
codziennie.Wszystkie piszące tu osoby są mi przez to bardzo bliskie.Nie
powiem,że je podziwiam itd bo to banalne.Ja tu oswajam się ze śmiercią.Ale i
uczę się doceniać to co mam.Nie wiem,czy to dzięki temu forum nie denerwuję się
gdy mała płacze a starsza nabroi.Do wielu spraw nabrałam dystansu.Wierzę,że
każdemu z Was kochani zostanie wynagrodzone wasze cierpienie.Trzymam kciuki
żeby jak najszybciej.I jeżeli pozwolicie będę z Wami nadal.Pozdrawiam.
P.S.Przy okazji-jestem rehabilitantką i jeżeli mogłabym komuś pomóc to piszcie
śmiało-Toruń i okolice