Podziwiam tę matkę

[monia145]

Pracuję w dziecięcym szpitalu w Warszawie. Codziennie widzę chore dzieci,
także te nieuleczalnie, ich rodziców, zwłaszcza mamy. Są wspaniałe i godne
uznania. Chcę opowiedzieć Wam o jednej z nich , kobiecie wyjątkowej. Ma na
imię Halina i pewnie byłaby zawstydzona, że o niej piszę, ale nie chcę, aby
pozostała anonimowa, zwłaszcza, że jej dziecko każdego dnia słabnie i nikt
nie wie ile czasu mu jeszcze pozostało. To prosta kobieta, chyba po szkloe
zawodowej,ze wsi, ale mądrości życiowej wiele bardziej wykształconych osób
mogłoby się od niej nauczyć. Jest wspaniałą mamą, która stara się, aby jej
dziecko, pomimo bólu zaznało szczęścia właściwego dla 5- letniego dziecka.
Razem się bawią, układają puzzle, graj, czyta mu książki do późna w nocy
kiedy mały nie może spać. Czasami myślę, że oboje są tak ze sobą związani, że
to ona czerpie siły od Mateusza, i boję się, czy jego odejście, nie będzie
dla niej odcięciem od źródła życia? Jestem pedagogiem ale to ja wiele się o
taj kobiety uczę i ciągle zastanawiam się, jaką ja byłabym mamą chorego
dziecka? Przytulam wtedy mojego 6-letniego synka i cieszę się każdą chwilą z
nim spędzoną.
Pozdrawiam Cię Halinko, ale wiem, że chyba nigdy tego nie przeczytasz, bo nie
masz w domu komputera, a do miasta jest tak daleko.

[bunio1]

Witam jestem tatą po stracie dziecka.Myśle ,że wszystkie mamy są takie
wspaniałe,te które są proste ,czy po szkołach.Moja żona była wspaniałą mamą
naszego dziecka ,które chore na 5 lat życia 4 lata chorowało ,niestety nie
powiodło się nam ,aby nasz kochany jedyny synek wyzdrowiał ,to choroba
zwyciężyła.Robert miał 5 lat 2 miesiące i 5 dni.Był mądrym dzieckiem z którym
można było roamawiać o wszystkim nawet o jego przyszłości ,o tym ,że może
odejść .Takie pytanie on zadał.Po maluszku pozostał tylko ból ,łzy i
tęsknota.Niestety wszyscy pytają mnie dlaczego nie spełniliśmy prośby maluszka
o mażeniu jego ,aby po śmierci jego w naszym domku był maluszek ,który zastąpi
nam jego.To była jego prośba ,która nigdy nie zostanie spełniona.Moja żona była
wspaniała uczyła maluch czytać pisać ,rysować ,śpiewać i wogóle była wspaniała
mamą,tylko zostaliśmy sami w pustym domu.Takie życie jest bardzo cięzkie,mnie z
dnia na dzień zaczyna brakować sił.Pozdrawiam wspaniałe mamy tata Bunia -
Roberta.
Adam tata Bunia-Roberta-aniołka.

[zorka7]

Moniu, mam łzy w oczach. Uniwersytet życia...

[monia145]

Bardzo Państwu współczuję tej wielkiej straty, niestety wiele pomóc nie mogę,
nie przeżyłam śmierci dziecka, jedynie widzę ją z boku podczas pracy. Myślę, że
pytania o drugie dziecko nie są zbyt delikatne, przecież nikt i nic nie
zastąpią Państwu Roberta, rozumiem ludzi, którzy po śmierci dziecka nigdy już
nie zostają rodzicami. Ale znam i takich, którzy po okresie żałoby, która
czasami trwa bardzo , bardzo długo, włączają się do pracy w fundacjach,
pomagają innym rodzicom umierających dzieci lub sami adoptują dzieci. To bardzo
indywidualna sprawa, wymaga cierpliwości, czasu, wypracowania w sobie
pozytywnego stosunku do świata. Niech Pan będzie blisko żony, często ją
przytula. Zyczę Panu również, żeby żona była wsparciem dla Pana, Bo wiem, że
ojcowie cierpią również, chociaż rzadko o tym mówią, a świat jakby też o tym
zapominał.Pozdrawiam serdecznie.
Monika

[22pp]

witam cie moniko, chcialam napisac ze kazda normalna matka jest strasznie
zwiazana ze swoim dzieckiem a tym bardziej jezeli ono jest chore. Wiesz mialam
chorego synka, zyl 10 miesiecy, mysle ze zrobilam dla niego wszystko co moglam
i co bylo w mojej mocy. Misiace w szpitalach, daleko od domu, najgorzej chyba
przezylismy centrum zdrowia dziecka w warszawie, nie bylo gdzie spac, czasami
zeby nie zostawal sam to nawet nic nie jadlam,trzy tygodnie spalam na
lezaku,bylam na kazde jego zawolanie i tez bylismy do siebie bardzo
przywiazani, wiktorek po mimo swojego wieku bardzo duzo rozumial i byl madrym
chlopczykiem, niestety walka dobiegla tragicznego konca wiktorek zmarl po
dlugiej meczarni. Kazda matka zrobi wszystko dla swojego malenstwa i widzialam
bardzo duzo takich matek, tak ze opisana przez ciebie kobieta nie jest
wyjatkowa, po prostu robi to co jej serce mowi z milosci do dziecka i nie
wyksztalcenie ani miejsce zamieszkania o tym swiadcza. mamawiktorka.

[monia145]

Widzisz ,ja mam trochę inne doświadczenia. Tam gdzie pracuję częste jest
zostawianie chorego dziecka, kilkugodzinne odwiedziny a później cisza. Przecież
to państwowy szpital i mają obowiązek zająć się cierpiącym dzieckiem. Są i
takie sytuacje, matki wcale nie są takie kryształowe i dlatego napisałam o
kobiecie, która na tym tle wyróżnia się bardzo pozytywnie i dla mnie jest
wyjątkowa, ale Ty z racji tego, że miałaś chore dziecko widziałaś pewnie więcej
ode mnie. Ja patrzę na to z boku, ty to przeżyłaś. Współczuję Ci bardzo. Ja i
mój Wiktor jesteśmy z Tobą.
Monika

[rybka789]

Tez bylam na oddziale gdzie mamy zostawiały nawet kilkudniowe chore dzieci...
Prawda jest ze każda matka wrobi wszytsko dla swojego dziecko...

[mycha96]

niestety, ja jestem ta matką, która nie zawsze była ze swoim dzieckiem. Gdy moj
synek byl chory zaraz po urodzeniu leżal po operacji w szpitalu ja nie zawsze
byłam z nim. Mam do siebie ogromny żal, że zostawiłam go samego w szpitalu choć
miał kilka dni. Nigdy sobie tego nie wybacze i juz nigdy go nie zostawie
samego. Nie wiem dlaczego nie byłam wtedy z nim. Dlaczego ..., W domu
robilam "wielkie przygotowania" a powinnam być wtedy z nim. Była głupia i gdy
tylko pomyśle o tym , mam ogromne wyrzuty sumienia. Obwiniam się i innych
(choć wiem , że nie powinnam obwiniać innych za moje zachowanie) dlaczego nikt
mi nie zwrócił uwagi, że nie powinnam zostawiać maojego synka samego.
Odwiedzałam go gdy leżal na intensywnej, i później gtdy był już na oddziale.
Dopiero po tygodniu pobytu na zwykłym oddziale przyjechała,m do niego i byłam z
nim . Ja berdzo kocham i kochałam go gdy był , jeszcze w brzuszku, ale nie
byłam z nim cały czas i to dlatego chyba, że byłam głupia,
niedojrzała, ....Przepraszam CIę Synku.

[monia145]

To, że źle czujesz się z tym co zrobiłaś świadczy o tym, że jesteś na tyle
dojrzała, że potrafisz przyznać się, przed sobą do błędu. Myślę, że choroba
dziecka to tak traumatyczna sytuacja, że wiele osób nie jest w stanie sobie z
nią poradzić. Szkoda, że nie było obok ciebie nikogo, kto by dał Ci wsparcie.
Nie oceniam Cię, sama nie wiem, jak bym postąpiła. Kochaj syna i dbaj o niego.
Pozdrawiam!!!!!!!!!!!!!!!

[risto2004]

Powiedz Halinie jak bardzo ją szanujesz, myślę,że takie słowa choć w jej
sytuacji wydają się nie mieć większego znaczenia później,w trudnych chwilach
ją wzmocnią.