rezygnacja - czy aby słuszna i nie nazbyt szybka?

[kolokotech]

Zastanawiam się nad rzuceniem studiów doktoranckich. Zakończyłem pierwszy
semestr ( albo semestr się sam zakończył ) i niestety straciłem już serce do
tego co robię na uczelni ( nauki techniczne ). Wybierając się na studia miałem
pewne wyobrażenie o pracy w firmie prywatnej, z którą to nadal współpracuję.
Jestem osobą, która ma problemy z mówieniem - po prostu jąkam się mocno,
chociaż tego słowa nie cierpię. Opiekun widział, słyszał o mojej przypadłości,
ale był pod wrażeniem moich wcześniejszych poczynań.
Zdecydowałem się na doktorat, tylko dlatego, że widziałem w tym możliwość
przełamania własnych oporów co do kontaktów z ludźmi, rozpoczęcia życia od
nowa - bo co to za życie, jak nie ma się z kim go dzielić. Niestety poległem:(
Ale próbowałem coś zmienić w moim życiu. Z obecnej chwili widać to wszystko
było złudzeniem, że da się wspiąć w moim życiu choćby na poziom morza. Popadam
w apatię, płacze, sam do siebie mówię, dziękuje sobie po posiłku, ciągle
zapominam znaczenia jakiś słów- nawet lekarz spytał, czy nie potrzebuję pomocy
neurologa - oczywiście podziękowałem. Jednak najgorsze jest to, że po
telefonach do mamy, mogę odnieść wrażenie, że cieszy się że jeszcze odbieram.
A to już daje do myślenia o to co robię moim bliskim.
Zawsze byłem przekonany, że nikt nie potrafi mnie zdołować bardziej niż ja
sam, mimo wszystko przejmuję się wszystkim. Przejmuję sie tym jak ułożyć szyk
zdań w pisanym obecnie artykule, aby było logicznie i gramatycznie poprawnie,
tak jakby ktokolwiek zwrócił na to później uwagę. Takie jest moje życie, brak
przyjemności, ponieważ nie potrafię sobie ich stworzyć. Nie potrafię otworzyć
się na innych ludzi, poniewaz wymagało by to interakcji. Nie potrafię dawać,
brać. Czy taka osoba jak ja powinna być kiedykolwiek w posiadaniu tytułu
doktora? Śmiem wątpić.
Ogarnia mnie paranoja. Miało być tak pięknie, że w rezultacie będzie jeszcze
gorzej, ponieważ depresja się pogłębia. Ktoś powie, człowieku węź się w garść
i do przodu. Wiele razy próbowałem, ale zawsze i tak dostaję od życia kopniaka
- czyli sam od siebie. Jaki ze mnie za mężczyzna, jeżeli nie potrafi sobie
radzić w tak prostych życiowych sytuacjach i byle powód przestaje być błachym.
Czy tylko ja jestem takim wybrykiem natury wśród tej społeczności? Czy warto
się męczyć? i tracić irracjonalnie zdrowie.
Pewnie będę miał możliwość wrócenia do poprzedniej pracy, która obecnie wydaję
się ciekawsza, niż praca naukowa na uczelni.
Przepraszam, że szerzę taki nastrój, ale chciałem się gdzieś wyżalić i jakoś
przeżyć kolejne godziny...

[marchewka321]

Dwie kwestie:

1. czy chcesz zrezygnować, bo źle Ci z jąkaniem się i sądzisz, że masz problemy społeczne

2. czy dlatego, że
>Pewnie będę miał możliwość wrócenia do poprzedniej pracy, która obecnie
> wydaję się ciekawsza, niż praca naukowa na uczelni.

Te problemy, które opisujesz z jąkaniem się i samooceną to nie jest coś, co tylko Ci przeszkadza podczas studiów doktor. Może w innej pracy nie będą tak widoczne, ale sam problem pozostanie. I być może byłbyś szczęśliwszy gdybyś sobie z nim poradził: teraz lub po rezygnacji z dokt.

Jako siostra osoby, przeżywającej coś podobnego, nie potrafię wyrazić jak bardzo bym chciała, żeby się nie poddawał.

[taktyl]

Witaj,

tak w sumie tylko chcialam Cie jakos wesprzec - wydaje mi sie ze bardzo trudny
czas przechodzisz. Ktos juz Ci napisal na forum zebys sie zastanowil nad zrodlem
Twojego zniechecenia. Jesli to wszystko to problemy natury spolecznej (a prace
naukowa lubisz) to chyba warto jeszcze raz zastanowic sie nad ewentualna
rezygnacja. Z takimi nowymi, przelomowymi aktywnosciami (jak podjecie studiow
doktoranckich) jest troche tak, ze wydaje sie, ze wszystko sie zmieni. Ze cale
zycie bedzie wygladalo inaczej - a chyba nieczesto tak bywa. Tzn jak nie ma
zmiany w srodku to zmiana warunkow zewnetrznych nie zawsze jest wystarczajacm
bodzcem.

Z drugiej strony minal "dopiero" jeden semestr... moze warto poczekac jeszcze,
zobaczyc. Poki co skoncentrowac sie na nauce...

No nie wiem - mam nadzieje ze nie dobilam Cie jeszcze bardziej. W kazdym razie
przyjmij wyrazy wsparcia:)

Pozdrawiam

[dunnangall]

> Zdecydowałem się na doktorat, tylko dlatego, że widziałem w tym możliwość
> przełamania własnych oporów co do kontaktów z ludźmi, rozpoczęcia życia od
> nowa - bo co to za życie, jak nie ma się z kim go dzielić. Niestety poległem:(


Jak to poległeś? Co masz na myśli?
Nie udało ci się przełamać oporów względem innych ludzi?
Człowieku, ależ w nowym środowisku pół roku to zajmuje zżycie się i wejście w
grupę nawet w miarę uzdolnionym towarzysko osobom, a ty sam przyznajesz, że masz
z tym problemy. Moim zdaniem postawiłeś sam na sobie kreskę zdecydowanie za szybko.

Inna sprawa, że z twojej wypowiedzi przebija, iż to przełamywanie oporów jest
dla ciebie bolesne, ciężkie i niemożebne do zniesienia. Zastanów się więc - czy
ty naprawdę chcesz tego przełamania? Jeśli ma ci byc z tym gorzej? Porachuj
sobie w sumieniu, czego chcesz bardziej i jakim kosztem możesz to pozyskać.

jeszcze inna sprawa: studia doktoranckie nie są od przełamywania lęków
społecznych, tylko od uprawiania nauki. Badań, znaczy się. Jasne, umiejętności
społeczne (towarzyskie) się tu przydają, jak i wszędzie indziej, ale wcale nie
jest to zawód, którego nie da się wykonywać będąc tych umiejętności pozbawionym.
Jakbyś chciał wejść w prawdziwą terapię szokową jesli chodzi o przełamywanie
się, powinieneś zacząć pracować w obsłudze klienta ;-)

Przejmuję sie tym jak ułożyć szyk
> zdań w pisanym obecnie artykule, aby było logicznie i gramatycznie poprawnie,
> tak jakby ktokolwiek zwrócił na to później uwagę.

Ja też się przejmuję. Więcej ci powiem, jak czytam czy edytuję czyjeś teksty,
też bardzo zwracam na to uwagę - więc nie rozumiem, skąd twoje w tym punkcie
wątpliwości.

Ogólnie rzecz ujmując wydaje mi się, że żal ci, iż studia doktoranckie nie dały
ci jakiegoś magicznego kopa, i że w sumie tylko tego kopa od nich oczekiwałeś,
niespecjalnie myśląc o tym, po co one tak naprawdę są, jak się wpiszą w twój
życiorys zawodowy i co tak naprawdę masz zamiar z nimi zrobić, jak już tego
upragnionego kopa otrzymasz. Kop tymczasem się nie pojawił, ty czujesz się
rozczarowany i nie wiesz, co dalej.

Nikt ci nie udzieli idealnej rady w tym względzie. Mnie się jednak wydaje, że w
tym 'co dalej' powinieneś uwzględnić przede wszystkim swoje potrzeby, z czym ci
wygodnie, co ci sprawia satysfakcję i z czym ci się przyjemnie pracuje. Nie
oczekuj od życia magicznych kopów, tylko postaraj się w nim jak najwygodniej
umościć (nie mówię, że bez ambicji i wyzwań, tylko żeby były takie, które
podejmuje się z radością), bo to właśnie daje człowiekowi komfort do pracowania
nad samym sobą.


--
Forum niecenzuralne

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=87574

[bogema]

Stary, a czy Ty przypadkiem nie masz depresji? Gdybyś był moim
bratem, zagoniłabym Cie do lekarza. Może pomyśl o tym.

rada może być tylko jedna

[flamengista]

idź do dobrego psychologa. natychmiast.

[martaqw]

wg mnie Twój problem nie ma nic wspólnego z doktoratem. Wyobraziłes
sobie, że rozpczęcie jego cos zmieni, ze przede wszystkim Ty się
zmienisz. Ale to nie niestety tak nie jest - wiem to po sobie -jak
byłam sama to myślałam, że związek coś zmieni, potem ze nowe
mieszkanie, praca, dziecko. Ale jak nie dojdziesz do ładu sam ze
sobą to nic się tak naprawde nie zmieni.
Ja bym poszła gdzieś po porade do fachowca szczerze mówiąc mi
dopiero to pomogło i pokazało schematy jakie rządziły moim mysleniem
i skąd brały się moje obawy. I pomimo że mam dalej problemy np.
promotor nie czyta mojej pracy, mam strasznie dużo obowiązków bo dom
+.dziecko + ptoężny kryzys z mężem - to mi jest łatwiej bo to Ja
się zmieniłam,
ale się rozpisałam. Nie poddawaj się i daj sobie szanse

dokładnie tak

[flamengista]

Należy przy tym wyraźnie powiedzieć: wizyta u psychologa to nic nadzwyczajnego.
Nie jest to też objaw choroby psychicznej, bo psycholog to nie psychiatra.

To tak prewencyjnie, by założyciel wątku się nie obawiał takiej wizyty.

Jak dobrze,

[krysiulka]

że mamy tu tylu świetnych ludzi, którzy są skłonni podzielić się swoimi
doświadczeniami.
Kolokotech, przejdź się do dobrego psychologa na jedną wizytę, nie ma się czego
wstydzić ani bać, a oni od tego są, by pomagać w takich trudnych sytuacjach.
Trzymam kciuki i pozdrawiam!

[gabi_10]

ja też myślę, że powinieneś pójśc do psychologa-bo problemem nie
jest doktorat....Bo to czy się jąkasz czy nie i czy masz problemy
społeczne, nie powinno tu miec żadnego znaczenia....A jesli doktorat
miał być próba udowodnienia sobie: jestem kimś, to juz jest cos nie
tak... Bo o wielkości czlowieka nie decydują dokonania naukowe i dr
przed nazwiskiem..... Idź do lekarza, który pozwoli ci uwierzyć w
siebie-w przeciwnym razie te same problemy, które skłaniają cię do
myślenia o rzuceniu studiów będą powracac ilekroć zaczniesz jakiś
nowy etap w swoim zyciu....