Witajcie kochani

[adelka_z_epi]

Adelka
Jestem chora od 11 lat,a mam 24.Nie umiem sobie poradzic z chorobą,rodzina
też nie pomaga.tak myślę że jakby moje dziecko było chore to chciałabym się
jak najwięcej dowiedzieć,moi rodzice nie chcą wiedzieć.Jestem z tym sama.
Nawet nie spytają się o lekarstwa,jak sie po nich czuję,jak brałam kiedyś
Depakinę (wiecie co to za g...)i cały czas spałam to mama nazwała mnie leniem.
Ale trudno,radzę sobie jakoś.Muszę się usamodzielnić jak najszybciej i
wyprowadzićsie z domu.

[jorat]

CZesc Adelka!!
No qrcze troche Ci współczuję z tego powodu ze nikt się Tobą w domu nie
interesuje:/ . Zawsze jest lepiej mieć oparcie w Kimś, zwłaszcza jak sie ma
epi.... . To pomaga!!
Mysle ze chociaz masz jakieś grono znajomych którzy sie chociaż troche
martwią o Ciebie!!
Najgorsze to jest się załamaywać, to bardzo przeszkadza i odbiera nadzieję na
lepsze zycie!! A Takie istnnieje przeciez!!!
Z CAłego Serca Ci zyczę TAkiego duuuzo lepszego zycia:D:D:D
I duzo wiecej optymizmu, przecież zawsze może być gorzej!!
Pzdrawiam 3maj sie cieplutko!PApapapapapapapapapa

<Jorat>

[gg41]

WITAJ ADELKO CHORUJE TAK SAMO JAK TY NA EPI ZAŻYWAM TEŻ DEPAKINE CHRONO 500
RANO I WIECZOREM
Z CAŁEGO TOBIE SERCA WSPÓŁCZUJE ŻEBYŚ NIE MIAŁA OPARCIA W NIKIM ZE SWOICH
BLISKICH TO JEST STRASZNE I OKROPNE MASZ RACJĘ ŻE SIĘ CHCESZ WYPROWADZIĆ TYLKO
JAK NIEDAJ BOŻE BĘDZIESZ MIAŁA ATAK EPI W DOMU TO KTO CI POMOŻE GDY BĘDZIESZ
MIESZKAŁA SAMA ALE MIMO TO ŻYCZĘ SIŁY NA PRZETRWANIE I ZDROWIA I NIE ZAŁAMUJ
SIĘ. POWODZENIA ŻYCZY AREK Z WARSZAWY.

[robert3335]

przyłączam się do życzeń i współczucia, głowa do góry, rozumiem, że boli jeśli
w kimś bliskim nie znajduje się oparcia, ale napewno przyjdzie taki dzień, że
poznasz kogoś kto będzie dla Ciebie ogromną podporą, dobrem i miłością w życiu

pozdrawiam gorąco

[adelka_z_epi]

Dziękuję Wam wszystkim za te słowa,naprawdę cieszę się że znalazłam to forum i
że przyjeliście mnie do swojej 'rodziny'.
Nie mam wsparcie u rodziny,a moje znajome,koleżanki nie wiedzą o mojej
chorobie.I tak to się niestety kręci.Doszło jeszcze jedno,wydaje mi się że
żaden facet nie będzie chciał ze mną być jak się dowie na co jestem
chora.Przecież każdy chce mieć zdrową żonę,która urodzi mu 'zdrowe DZIECI,A JA
NIE CHCĘ SIĘ CAŁE ŻYCIE ZAMARTWIAĆ czy przekazałam swojemu dzieciątku epi,to by
mnie zabiło.

[mirella67]

No epi to taka choroba co specjalnie nie przeszkadza, ale pod warunkiem, że sie
ma wsparcie rodziny, przyjaciół, chłopaka czy męża. Wtedy jest naprawdę super i
można góry przenosić. Każdy z nas przeżył chyba takie chwile odrzucenia i
zwątpienia i zawsze potem przychodzi moment, że znajduje się taka osoba, która
doda Ci sił i wiatru w żagle. Wiem, że taką na pewno znajdziesz. Poza tym nie
jesteś malutką dziewczynką, żeby też ciągle to tak rozpamiętywać. Możesz się
usamodzielnić i stworzyć sobie swój świat. Myśle, że z rodzina też warto na
spokojnie o tym pogadać, czego byś od nich oczekiwała. Ja z doświadczenia wiem,
że najlepszym lekarstwem dla mnie było nie współczucie czy litość, ale
normalność, czyli normalne traktowanie mnie przez rodzinę, czy przyjaciół. Nie
czuję się wtedy inna. Ale może każdy potrzebuje w tej chorobie innej formy
akceptacji, ale oczywiście ona musi się jakoś objawiać.

[julia999]

Cześć Adelko!
Ja mam rownież 24 latka, a choruję od 13 lat, od prawie 3 lat jestem mężatką, a
teraz stramy sie wraz z mężem o dzidziusia. Uwierz mi znajdzie się ktoś, ten
jedyny, którego Ty pokochasz i On Ciebie, najważniejsze żeby wiedział od
początku, żeby nie było żadnych rozczarowań. Przed ślubem jeszcze miał okazję
po trzyletniej przerwie zobaczyć napad, przeżyliśmy to strasznie razem, no
właśnie "razem", najważniejsze, że jest przy mnie do dziś i trzyma mnie za rękę
w tych chwilach i Ty też na pewno znajdziesz kogoś takiego, uwierz, nadejdzie
taka pora, aha i ta depakina to nie do końca takie g....
pozdrawiam i życzę dużo zdrówka

[adelka_z_epi]

Dziękuję Julio za te słowa, i gratuluję wspaniałego męża,zastanawiam się tylko
nad jednym - skoro nawet ja nie potrafię poradzić sobie z moja chorobą to jak
mozę zrozumieć to ktoś inny poza tym,nie chciałabym sobą nikogo obciążać.

[julia999]

Niestety poradzić sobie z chorobą też nie potrafię, nie jesteś sama i fakt, ze
wydaje mi się, iż jestem obciążeniem dla mojego męża też mnie czasami dobija i
wyje wtedy, a On biedak musi mnie uspokajać (najczęściej są to chwile po
napadzie), aczkolwiek ważniejsze i piękniejsze są te dni bez i tych dni się nie
zapomina, a takie incydenty nie ważą reszty życia, jeżeli będzie to ktoś
odpowiedzialny nigdy nie będziesz dla niego obciążeniem, a reszta się nie
liczy:)
pozdrawiam i życzę dużo zdrówka i wiecej wiary w siebie!