Asymilacja

[alex113]

Mamy na forum osoby przebywajace za granica bardzo rozne dlugosci czasu (od
kilku miesiecy lub ponad 20tu lat). Zadam wiec pytanie, skierowane glownie do
osob ktore wyjechaly z PL dosyc dawno temu, czy w obecnym kraju zamieszkania
czujecie sie "u siebie" i czy bywajac w Polsce czujecie sie czasem obco jak
przybysz z Marsa ???

Do Polski jezdze rzadko, ostatnio jak tam bylam to bylo bardzo fajnie ale
cieszylam sie jak przyszedl czas wracac do domu.
Dla mnie dom jest TU a nie TAM.

[dolores22]

Alex, odpowiadam na twoj watek, bowiem jest dla mnie znane to, o czym piszesz.
Mieszkam poza granicami kraju 13 lat. Wyjechalam majac 18 lat, takze okres
czasu istotny jesli chodzi o formowanie osobowosci doroslego czlowieka
spedzialam tutaj, a nie w Polsce. Sadze, iz byl to jeden z czynnikow, ktory
przyczynil sie do faktu, iz tutaj czuje sie w domu. Jesli mam mozliwosc, to do
Polski jade chetnie, interesuje mnie to, co sie w Polsce dzieje, ale rowniez
faktem jest, iz chetnie wracam do domu. Jesli moge zapytac, w jakim kraju
mieszkasz?

[daisy123]

O miejscu, gdzie mieszkam nigdy nie mòwie "u mnie" lub "u nas". "U nas" to sie
odnosi do Polski. Mieszkam 15 lat poza granicami Polski i kiedys jezdzilam tam
bardzo czeso. Zlapalam sie na tym, ze bedac w Polsce mysle o powrocie do domu
tutaj. W Polsce bylam ostatnio 5 lat temu i z moich ostanich wyjazdòw tam
pamietam, ze nawet nie umialam zrobic zakupòw. W sklepach jest tyle towaròw, ze
musze ogladac co jest co, bo po prostu nie znam wszystkich nazw produktòw.
Musze sie przyznac, ze ogladam dzienniki polskie, aby wiedziec tak mniej wiecej
co sie dzieje w Polsce. Moja còrka codziennie oglada dobranoc po polsku i
chociaz to pora kolacji, gdy wszyscy siedzimy przy stole to jednak pilnuje
bardzo, aby i ona miala swoja dzienna dawke Polski.

A to moje myslenie, ze nie jestem "u nas" moze i bierze sie stad, ze mieszkam w
miasteczku, gdzie jest wiele rodzin mieszkajacych tutaj od pokolen i to oni
maja bardziej prawo do mòwienia o tym, ze sa u siebie. Dom, w ktòrym mieszkam
nalezal do dziadkòw mojej drugiej polowy. Wychowywal sie w nim i jego ojciec, i
on , a teraz nasza còrka. I jakby nie bylo powiedzenie "u mnie" w domu to brzmi
mi tak dziwnie.

[alex113]

dolores22 napisała:

> Alex, Jesli moge zapytac, w jakim kraju mieszkasz?

USA ..... kraj w ktorym bycie u siebie to kwestia wlasnej decyzji i
nastawienia do zycia, bo kazdy z kads przyjechal. Zwlaszcza w moich rejonach
("Dziki Zachod") w ktorych jak jakas rodzina mieszka od 2-3 pokolen to juz sa
zasiedziali tak jak w Europie po kilku stuleciach.
Kiedys bardzo mie irytowalo jak mnie Amerykanie pytali: "z kad jestes, masz
akcent" wydawalo mi sie ze mi wytykaja ze jestem przybleda, jak sie
zastanowilam to zauwazylam ze ze miedzy soba tez sie o to pytaja bo kraj
rozlegly i ludzie sie czesto przemieszczaja. Teraz prowadze rozmowki typu: ja z
Polski a ty ?? A ja z Bostonu, oh a jak dlugo tu mieszkasz i juz rozmawiamy jak
rowny z rownym

[neeki]

ja mieszkam w Londynie 10 miesiecy. nie wiem czy moge powiedziec : u nas. tyle
ze w Polsce to tez juz nie jest u nas. tesknie za krajem, kupuje tu gazety
polskie,odwiedzam polskie sklepy. w autobusie rodakow pod dostatkiem wiec
czasami czlowiek czuje sie jak w kraju.
nie chce wracac na stale do Polski, wolalabym mieszkac troche tu troche tam.
moj facet nigdy sie do Polski nie sprowadzi, wiec wspolnej przyszlosci sobie
tam nie ulozymy.
ale asymilacja ? ja zawsze bede mowila z duma ze jestem Polka. Londyn temu
sprzyja bo tu kazdy jest skads. i to jest piekno ( a takze niestety
przeklenstwo ) tego miasta. narody maja tu swoje male enklawy, kazdy jest inny
i przez to jest ciekawie.
a Polska z Lepperami, coz w takich momentach wiem dlaczego wyjechalam.

[dolores22]

Kwestia asymilacji byla dla mnie nie tylko procesem w miare "naturalnym" (ktory
tak czy inaczej mialby miejsce), co i swiadomym wyborem, zeby nie zwariowac.
Przez pierwsze trzy lata po wyjezdzie z Polski, ogromnie za krajem i za
wszystkim, co mi sie z Polska kojarzylo, tesknilam. To bolalo, czulam sie
czasami taka samotna i malo zrozumiana przez otoczenie (tak sie zlozylo, iz na
pierwszych Polakow natknelam sie dopiero po uplywie jakis trzech lat). Serce i
dusza tesknily do Polski, a cialo mieszkalo gdzie indziej, no i ciezko bylo to
ze soba pogodzic.

[asia.sthm]

Mnie bylo pewnie latwiej, przywiozl mnie tu narzeczony po ponad dwoch latach
pracy w Libii.Zamieszkalismy w jego kawalerskim mieszkaniu.,zajelam sie
urzadzaniem gniazdka,slub, jego bardzo duza rodzina przyjela mnie jak swoja,
studium szwedzkiego,gdzie od razu natrafilam na Polakow ( podczs stanu
wojennego udzielano wszyskim Pl natychmiast azylu).Nie bylo tez trudno o prace.
Aaa, pan konsul polski dopomogl w asymilacji zabierajac mi paszport za
kare.Okazalo sie bowiem, ze popelnilam przestepstwo wykorzystania paszportu
sluzbowego, wydanego na Libie, do prywatnych celow i zostalam "wyrzucona" na
ulice bez waznego dokumentu tozsamosci.Byl rok 82, otrzymalam beznarodowosciowy
paszport od Szwedow, moglismy wyjezdzac na wakacje do
Grecji,WlkBrytanii,Hiszpanii,Szwajcarii i td ,ale nie do Polski.W miedzy czasie
urodzilam dwoje dzieci i nalezalo moich synow zwolnic z obywatelstwa polskiego.
Zmienily sie przepisy,zmienil sie konsul i ja jako karnie pozbawiona paszportu
przekazalam moje polskie obyw.swoim automatycznie szwedzkim dzieciom.Podwojne
obyw. bylo zabronione i trzeba bylo tego polskiego sie wyrzec.I znow nowy pan
konsul mial utrapienie ze mna. Po ojcowsku tlumaczyl krzywde wyrzadzana sobie i
synom, bardzo nas chcial za Polakow.Argumenty,ze ojciec Szwed, mieszkamy w
Szwecji , nie planujemy powrotu,a podwojne ob.zabronione nie docieraly. I po
raz drugi mnie wyrzucono podpisujac te zgode na zwolnienie z obywatelstwa, ale
grozac konsekwencjami..(????)
Dopiero po 6-ciu latach otrzymalam obywatelstwo Szw. i wtedy pojechalam do
Kraju pierwszy raz.
I niech sie obaj panowie konsule wypchaja trocinami, jesli jeszcze gdzies
istnieja. Polska to nadal moj Kraj.Jest w Europie i jak mi albo moim synom sie
spodoba to sobie wrocimy i bedziemy robic ,co nam sie zechce.
Ciekawe ,co teraz te buce robia, kogo strasza i ponizaja??Pewnie siedza,gdzie
grzecznie na tylku i potakuja.Hi hi)
Czy ktoras z was tez miala podobne klopoty?
Moj dom i rodzina jest tu.Szwecja to tez moj Kraj.Mozna miec dwa,stac troche w
rozkroku,jedna noga tu a druga noga tam.
Pozdrawiam

[alilat]

Nasi znajomi mieszkaja w West Virginia. Czasami jezdzimy tam, bo okolica piekna
i oni sympatyczni. Ona jest Zydowka polskiego pochodzenia. jako male dziecko
zostala uznana za wroga narodu i wraz z rodzina musiala wyjechac z kraju. Byl
rok 1968 . Odebrano im obywatelstwo polskie.Jej rodzice juz nie zyja.
Zawieruszyla sie jej metryka urodzenia, ona wie, ze urodzila sie w Polsce, ale
nawet nazwy miejscowosci nie pamieta. I do tego zaraz po przyjezdzie rodzice
zmienili nazwisko na brzmiace z "amerykanska" , wiec nie wie jak brzmialo jej
pierwsze nazwisko. Chca pojechac do Polski - turystycznie - ona jednak sie boi,
czy nie bedzie miala klopotow...tyle sie mowi o zatrzymywaniu Polakow
emigrantow na granicy, bo nie maja polskiego paszportu, a w tym z ich obecnego
kraju w miejsce urodzenia wpisano Poland.
dzwonili do nas pytajac, nie umialismy im nic konkretnego powiedziec.
Moze wy cos wiecie jak to jest teraz w Polsce z tymi paszportami?

[syswia]

Wydaje mi sie, ze nic jej nie powinno nieprzyjemnego grozic przy przekroczeniu
granicy polskiej na amerykanskim paszporcie. A dlaczego mi sie tak wydaje? Bo
obywatelswo polskie dziedziczy sie po przynajmniej jednym rodzicu Polaku.
Miejsce urodzenia nie ma tu nic do rzeczy. Moje np. dzieci urodzone w Kanadzie z
matki Polki i ojca Kanadyjczyka automatycznie otrzymuja podwojne obywatelstwo bo:
urodzily sie w Kanadzie (Kanada honoruje prawo ziemi)
urodzily sie z matki Polki (Polska honoruje prawo krwi).
Skoro rodzice Twojej znajomej zmienili nazwisko po przyjezdzie do USA, to ona
nie moze figurowac z zadnych "rejestrach polskosci".
Nie jestem prawnikiem, ale troche sie interesowalam losem moich przyszlych
dzieci Poza tym duzo sie slyszy o Polakach w Kanadzie, ktorzy maja problemy z
wjazdem do Polski, bo maja juz tylko paszport kanadyjski - po uzyskaniu
obywatelstwa kanadyjskiego przez wiele lat nie byli w Polsce. Jeszcze bardziej
zagmatwane sa losy dzieci takich ludzi, ktore bedac Kanadyjczykami, nieraz w
ogole nie mowia nawet po polsku i przez przypadek dowiaduja sie, ze na
kanadyjskim paszporcie nie moga wjechac do Polski. Bo w swietle prawa polskiego
sa obywatelami Polski. Ale jej sytuacja jest inna - ona ma inne nazwisko - moze
sie w ogole nie przyznac, ze jej rodzice byli obywatelami Polski...
S.

[alilat]

tutaj chodzi najbardziej o wpis w paszporcie, ze urodzona w Polsce, co ma na to
powiedziec?

[yagnieszka]

Gdy mysle "u nas" - to mysle mojej rodzinie. Tej najblizszej - ja, moja druga
polowa, moj syn, moja pasierbica i tej wiekszej - calej rodzinie, ktora mnie tu
przyjela bez zadnych zastrzezen. Moi "tesciowie" (nie mam slubu) maja w sumie 6
dzieci, te dzieci maja swoje polowki i swoje dzieci, sa juz i wnuki - jak tak
siadziemy przy stole to jest glosno, nie da sie ukryc ;o) No i my - te drugie,
czasem trzecie polowy - jestesmy z roznych stron Kanady, Stanow, roznych stron
swiata. Ta moja quebecka rodzina sprawila, ze asymilacja byla prawie
bezbolesna. Zwlaszcza, ze laczyla sie z moja nieustajaca wdziecznoscia za
milosc i czulosc jakimi obdarzony zostal moj syn. Byc moze nie ma w tym nic
dziwnego, ze taka rodzina przyjmuje z otwartymi ramionami mlodociana matke z
malym chlopczykiem. Dla mnie to jednak zawsze byl i bedzie swoisty "cud", ze
tak nas z miejsca pokochano choc dosc dlugo ciezko nam sie bylo porozumiec w
tym samym jezyku ;o)
No wiec jakze bylo sie nie zasymilowac

[alilat]

pieknie to napisalas Aguś!

[krolewna.sniezka]

ciekawy temat, czesto sie zastanawialam nad polityka stanow zjednoczonych, czy
jest ona kierowana na asymilacje immigrantow czy tez na ich integracje. Mysle
ze w moim stanie jest to bardziej nastawione na asmymilacje, wycofali programy
ze szkol ktore pozwalaja uczyc dzieci immigrantow w ich ojczystym jezyku. No a
co to ma do mnie? Otoz bylo glosowanie nad tym programem i o zgrozo, ja
glosowalam nad pelna asymilacja jezykowa w szkolach. Polska jest dla mnie
krajem z ktorego pochodze, ale USA to jest moj kraj z wyboru. Nie jezdze do
Polski bo nie mam juz do kogo, raz bylam i czulam sie jak glupek, bo byla
wymiana pieniedzy, ludzie przeliczali pieniadze w milionach czy tysiacach ja
przez tydzien pobytu nie moglam sie zorientowac o co chodzi. Poszlam do sklepu
i poprosilam: czy moge miec lody truskawkowe? a babka ze smiechem: oczywiscie
ze pani moze..hehe, czyli moja gramatyka do kitu tez jest.

W te niedziele bylismy na sniadaniu w restauracji w LV. Maz kupil sobie USA
Today, na pierwszej stronie byly zdjecia marines ktorzy polegli w walkach w
Iraku, cala strona mlodych chopcow, podobnych do dzieci moich sasiadow,
znajomych, czy przyjaciol. Nawet nie wiem kiedy lzy zaczely mi padac do
talerza, rozszlochalam sie jak male dziecko przy stole. Tak, TU a nie TAM jest
moj dom i wszystko co jest mi bliskie.