Aida bez ryzyka

[Gość: WROCŁAWIJANIN]

JAKBY BYŁY SKÓRY I GOŁA D NA SCENIE TO RECENZENT BYŁBY SZCZĘŚLIWY . DLACZEGO
NIE MOŻNA OGLĄDAĆ SPEKTAKLI RELIZOWANYCH "PO BOŻEMU" WEDŁUG INTENCJI TWÓRCÓW
MUZYKI, LIBRETTA - TO CHORE

[Gość: puerto]

Włsnie wróciłem z teatru. Nie przejmujcie się zblazowanym p. recenzentem.
Rozumiem, że jako osoba, która widziała już kilka realizacji Aidy, może się
czuć zawiedziony. Ja, jako że nie miałem nigdy wcześniej okazji, oglądałem
spektakl bez konieczności porównań. A oglądało (i słuchało!!) mi się bardzo
dobrze. Sceny zbiorowe (chór/y, balet) dodają wigoru, scenografia bogata, ale
nie kiczowata!!
Zarzut, że w akcie III niewiele się dzieje (w sensie dziania scenicznego) jest
co najmniej nie na miejscu (pisz Pan na Berdyczów, a konkretnie do Verdiego).
Podobnie zarzut, że w finale Amneris opłakuje ukochanego przy jego grobie. To
przecież pomysł Verdiego, a nie realizatorów:) I nawet ta scena dzięki
ciekaweemu pomysłowi inscenizacyjnemu i odpowiedniemu oświetleniu, broni się
krytyce.
Generalnie polecam. Jeden zarzut do rekwizytów, żołnierze egipscy, pojawiają
się w kilku scenach z tarczami wojsk rzymskich, ale to możemy chyba z
przymróżeniem oka spisać na karb pochodzenia p. reżysera/scenografa/mistrza
oświetlenia (w jedenj osobie - Roberto Manoli).

i jeszcze o prologu

[Gość: puerto]

Kurtyna w górę i widzimy pałac faraona. Szczegóły architektoniczne (schody,
gzymsy, bazy kolumn) są słabo widoczne, bo całość pokryta jest pustynnym
piaskiem. Ale piasek to specyficzny, który powoli zanika odsłaniając szczegóły
i coś jeszcze pod nim ukryte. Prosty, ale bardzo sprytny zabieg scenograficzny.
Więcej nie zdradzę...

[Gość: m]

m