Łódź: Dialog po niemiecku

[Gość: krowodrza5]

[Gość: krowodrza5]

Nie za wczesnie????
Artykul trafil na portal przed 18, a koncert ma sie rozpoczac poznym wieczorem.
Chyba recenzent sie pospieszyl, jeszcze nie wiadomo, czy sie cos nie wydarzy w
czasie koncertu - ktory sie jeszcze nawet nie zaczal! Radzilabym troche
ostrosnosci...

[yarro]

Hihi :)

Kolega Karczewski lubi sie spieszyc z ocenami i recenzjami, ale zeby az tak :)?

Sarid - film dokumentalny - rozczarowanie

[kurt.s]

Film dokumentalny "Sarid" wyświetlany 4 września w kinie ŁDK - scenariusz i
rezyseria Zbigniewa Gajzlera rozczarował. Nie było zapowiadanej dyskusji po
filmie, kilkudziesięciu widzów rozeszło się w ciszy, zapewne zaskoczonych, że
tak nijaki film mozna zrobić o holocauście. W grupie filmów o zgładzie Żydów to
jeden z wielu filmów, który wnosi do tej wiedzy bardzo niewiele. Niektóre
zdjęcia umieszczone w filmie nie dotyczyły eksterminacji Żydów czy też nie
pochodziły z Pabianic. Niektóre to były zdjęcia ogólnie znane. Elementy
fabularyzowanej inscenizacji mogły stać się ważnym elementem dramaturgii, a
były za skąpe. Nie wiem jakimi funduszami dysponował reżyser, ale sądząc z
efektów musiały być niewielkie. Sceneria ze stacji Radegast - już była,
sceneria z Pabianic czasu wojny - też była, obecne "rudery nie
wymagały "charakteryzacji", Takich historii jak ta opowiedziana przez
Aleksandra Barta-Bicza jest tysiące. Tyle tylko, że aby powstał dobry film musi
go robić dobry reżyser. Po filmie nie było dyskusji. Reżyser nie zabrał głosu
po emisji filmu. Jak podała osoba zapowiadająca film, montaż czy też poprawki
trwały do ostatniej chwili. Cóż tam można było poprawiać? Może tylko kilka
początkowych minut filmu zapowiadało, że będzie warty pokazania na Festiwalu
Czterech Kultur. Ale z każdą następną minutą bladł. Szkoda, bo tragedia, której
doswiadczył narrator była wielka, choć jak napisałem jedna z miliona
doświadczona przez Żydów, ale też przez Polaków.

Sarid - film - klapa

[tadeusz54xxx]

Też byłem na tym filmie. Może nie powinno się komentować filmów dokumentalnych,
których scenariusz napisała II wojna swiatowa, ale ten scenariusz i rezyseria
to przykład jak nie należy robić filmów. Może gdyby film zrobili uczniowie
liceum, w ramach pracy zaliczeniowej - to od wymagającego nauczyciela
otrzymaliby dst. Przyłączam się do opinii napisanych powyżej. Dodam jeszcze, że
skoro dialog był czterech kultur, to spodziewałem się dialogu reżysera -
scenarzysty z publiką obecną na filmie. I prosze nie wymagać, abym sobie parę
słów zamienił po filmie w kuluarach. Reżyser unikał DIALOGU na Festiwalu
DIALOGU. Dlaczego autorzy filmu - sponsorował przecież film chyba Ryszard
Krauze nie zadbali o to aby przygotowac folder na temat filmu. Zdecydowanie
ubogo wypadły sceny "fabularyzowanych scen". Piszę ten list z żoną, której w
tym filmie podobały się fragmenty muzyczne (muzykę napisał Michał Lorenc). A
swoją drogą, skoro film dotyczył pabianickich Żydów, czy byli na sali
przedstawiciele tego miasta? Ale tego się nie dowiem, bo przecież nikt nie
zabrał głosu i nikt z organizatorów nie zaproponował dyskusji. Promocja tego
filmu, w tym 4 września w ŁDK - to przykład braku promocji. KLAPA.

[Gość: ay.]

No, zdecydowanie się zgadzam. Wybrałam ten film, a teraz wiem, że 100 razy
lepiej bym zrobiła idąc na 'Graj klezmerska kapelo'.
Film był niedopracowany a pod względem historycznym - niezadowalający.
Interesuję się historią, szczególnie II wojną światową, szłam w Marszu Żywych a
w filmie DOKUMENTALNYM podano mi medialną papkę.
Na początku jedna z organizatorek powiedziała, że 'czytając streszczenie filmu
miała wrażenie, że to historia jakich wiele'. Nie da się ukryć, ale niektórzy
tę historię opowiadają z emocją, prywatnymi odczuciami, a tu pan Aleksander bał
się popłakać. A takie wspomnienia powinny wywoływać emocje, prawda?
Zabrakło jakiegos wprowadzenia (jak np. w przypadku filmów Leni) zabrakło
przedstawicieli pabianickich Żydów, ale przede wszystkich zabrakło emocji.
Chciałam się czegoś dowiedzieć, nauczyć - wszak to film dokumentalny, a ja mam
poczucie straconego czasu. Ten film zamiast godziny mógł trwać spokojnie pół -
bez inscenizacji (np. schodzenie po schodach), a z jakims SENSOWNYM komentarzem
HISTORYCZNYM. Nie dziwię się że po projekcji nikt nie miał ochoty na zadawanie
pytań, ja jak najszybciej poszłam na swój przystanek 12.
O wiele większe emocje przeżyłam w Instytucie Tolerancji na Roosvelta, gdzie
mieści się wystawa 'Dzieci z Łódzkiego Getta'. (a właściwie jej część) Polecam
serdecznie.