Książki zza Tatr

[apollo1966]

jam jest pierwszy!

[Gość: Havel]

Durna ta recenzja. jak przeczytać to, co wcześniej spłodził to widać, że trzyma
kurs. Gosciu pisze recenzje, ale książek mu się czytać dokładnie nie chce. Żółć
go toczy, to widać. Może lepiej, żeby się ograniczył do przedruków w "Forum".

[Gość: Seli]

Myślę, że niestety Pan Autor nie przeczytał wymienionych książek, a tylko je
przekartkował, takie przynajmniej odnoszę wrażenie po lekturze Jego tekstu.

Jakie pojęcie można mieć o słowackiej literaturze po przeczytaniu 6 książek,
doprawdy nie wiem. Ale widać Panu to wystarcza.

Co do Pavla Vilikovskiego, umknęło Pańskiej uwadze, że pojawiła się jeszcze
jedna jego książka w Polsce "Wiecznie zielony...".

Umieszczenie akcji książki "Ostatni koń Pompei" w Londynie albo czerpanie z
wzorców powieści detektywistycznej to u Vilikovskiego raczej nie snobizm, ale
wynika z własnego doświadczenia. Vilikovsky nie musi niczego udowadniać, jego
literatura broni się sama. Myślę, że można go porównać do Skvoreckiego, ktory -
podobnie jak Vilikovsky - byl tłumaczem literatury anglojezycznej i odcisnelo to
wyrazny slad na jego tworczosci. Czerpanie z wzorców powieści detektywistycznej
chociażby. Ale Skvoreckiemu nie zarzuca Pan pretensjonalności, może dlatego, że
zna Pan lepiej jego twórczość, a Vilikovskiego nie zdążył Pan poznać w natłoku
interesujących lektur. Ale już przywykłam do tego typu praktyk dziennikarskich,
nie po raz pierwszy i nie ostatni słyszę rzeczy, od których jeży mi się włos na
głowie. Tylko że tutaj pozostaje mi żałować, że napisał to właśnie Pan..

Operowanie schematami typu "sielska Słowacja" nie świadczy dobrze o tekście ani
też o kompetencjach Autora, jest to głupie i denerwujące uproszczenie.

Pozdrawiam

Sylwia

Sylwia Siedlecka

[Gość: milo]

Zgadzam się z Panią Sylwią w stu procentach. Jeśli Pan Kaczorowski operuje
takimi uproszczeniami: u Vilikovskiego głębi nie ma a u Kolenicza jest, to jest
to ewidentny sygnał, że wie niewiele ponad to, że Kolenicz to poeta a
Vilikovsky prozaik. Nie wiem, poza tym, na jakiej podstawie dokonał Pan
Kaczorowski 6 lektur, na podstawie których można wg niego wyrobić sobie opinię
na temat literatury słowackiej. Fakt, że w Polsce pojawia się ostatnio bardzo
mało przekładów literatury słowackiej, ale na pewno ich rejestr jest o wiele
szerszy, niż się Panu Kaczorowskiego wydaje (wystarczy wziąć pod uwagę
wydawnictwo mniejszości słowackiej w Polsce, wydane niedawno "Bajki dla
niegrzecznych dzieci..." D. Taragela, bajki E.J.Grocha "Łazik i Klara",
prezentacje literatury słowackiej w czasopismach, np. w Proglasie opowiadanie
Vilikovskiego).
Po przeczytaniu tej recenzji trudno się spodziewać, że literatura słowacka może
rozentuzjazmować kogokolwiek. Chaotyczne, pourywane, nie tworzące znaczenia
wypowiedzi na temat trzech książek.
Moim zdaniem pora, by o literaturze słowackiej wypowiadali się kompetentni
słowacyści-literaturoznawcy, którzy nie tylko są jej znawcami, ale darzą ją co
najmniej sympatią. Inaczej stosunek Polaków to twórczości literackiej naszych
podtatrzańskich sąsiadów jeszcze długo pozostanie obojętny.

[Gość: anika]

Poszukiwacze głębi nie znajdą niestety głębokiej refleksji o literaturze
słowackiej w recenzji autorstwa Pana Kaczorowskiego i poszukają jej - taką
pozostaje mieć nadzieję - gdzie indziej, choćby w samej literaturze.
Uproszczenia i "rafy łopatologii" tekstu mającego ambicję zachęcić polskich
czytelników do sięgnięcia po owe książki, ktorych to recenzentowi ominąć się
nie udało, nie przyczynią się niestety do zburzenia stereotypowego wyobrażenia
o dokonaniach literackich Słowaków. Ignorancja i niewiedza samego recenzenta,
który potrafi odesłać potencjalnego czytelnika do zaledwie kilku wybiórczych
przekładów literatury słowackiej na język polski niestety tylko utrwala kolejne
zafałszowania w recepcji literatury słowackiej w Polsce. Doceniam gest, ale
może nalezałoby oddać głos tym, którzy naprawdę coś na ten temat wiedzą.