granice Sztuki....

[jochu]

...sa? Właśnie jakiś czas temu zastanawiałam się na tzw. granicą sztuki, czy gdyby zamach na WTC
był akcja jakiegoś performera, a nie Bin Ladena to zostałoby to inaczej oceniony? Aż tu nagle
zobaczyłam projekty tzw. Arkadiusa (dla niewtajemniczonych powiem ze dotyczyły one jego "kolekcji
katolickiej" - ucierniowany autoportret na koszulce, Matka Boska na sukni itp.) zrobiło mi się co
najmniej nieswojo.....to prowokacja, czy profanacja? "artysta" mówił iż tak to czuł, ..... A mnie się
zawsze wydawało iż człowiek to istota rozumna i potrafi zapanować nad własnymi "myślami i
czynami". Czy sztuka jest tylko przykrywką głupoty i ignorancji?

[ja_zadra]

Czy projektant ubran, czyli krawiec jest artysta? wydaje mi sie, ze nie bardzo... Arkadius nie jest wcale
pierwszym krawcem, ktory wykozystal motywy religijne w swoich projektach... byly juz pare lat temu ale
nikt o nich nie slyszal bo autorami byli utytuowani krawcy z Paryza, Londynu czy Mediolanu. Trzeba
bylo dopiero Polaka i kolorowego magazynu by "problem" zaistnial. Jak dla mnie slaba imitacja i
wsteczne pomysly i naprawde nie ma sie nad czym rozwodzic...
Pozdr.

[jochu]

Nie wiem czy wiesz, ale na ASP w Łodzi jest taki kierunek jak projektowanie ubrań, kształci ona tez
grafików(warsztatowych), wiec chyba nie ulega wątpliwości, że to zawód twórczy, wiec ze sztuką
ma wiele wspólnego, cóż obecnie nawet byle jaki piosenkarz jest artystą. Myślę ze jest się
nad czym rozwodzić(jeśli oczywiście interesujesz się sztuką, jeśli nie to faktycznie nie ma sensu).
ja_zadra napisał(a):

> Czy projektant ubran, czyli krawiec jest artysta? wydaje mi sie, ze nie bardzo.
> .. Arkadius nie jest wcale
> pierwszym krawcem, ktory wykozystal motywy religijne w swoich projektach... byl
> y juz pare lat temu ale
> nikt o nich nie slyszal bo autorami byli utytuowani krawcy z Paryza, Londynu cz
> y Mediolanu. Trzeba
> bylo dopiero Polaka i kolorowego magazynu by "problem" zaistnial. Jak dla mnie
> slaba imitacja i
> wsteczne pomysly i naprawde nie ma sie nad czym rozwodzic...
> Pozdr.

[ja_zadra]

Wydzialy projektowe zostaly przylaczone do Akademii chyba w 19 wieku, siegne do notatek i moge
uscislic, ale nie wazne daty, sami projektanci nazywaja sie przeciez dizajnerami, wytwazaja
przedmioty uzytkowe a sztuka no coz wchodze na bagienny teren definicji, ktore nigdy nie beda
ustalone...Dla mnie Arkadius nie jest zadnym artysta, jest krawcem z wyobraznia i sprytem do
podpatrywania i przetwarzania. Jego barokowo wykonczone projekty moga trafic do jakis kolekcji albo
muzeum ale jakos nie widze ich na ulicy z powodu i znowu wraca definicja-praktycznych. Tzw wysokie
krawiectwo wytwazajace jednostkowe, teatralne suknie i kreacje wydaje mi sie jakims
bezsensownym, nadmuchanym balonem pychy ich tworcow bujajacym sie na krotkim sznurku
niemozliwosci. Nie da sie w tym chodzic, sluzy tylko do ogladania i to sa argumenty majace
usytuowac takie krawiectwo jako sztuke. A ja w takich chwilach mam jedno pytanie- jaka jest
pierwotna i podstawowa funkcja ubioru? FUNKCJONALNOSC i moze jestem staroswiecka bo to
przeciez czysty modernizm ale ubranie ma i tak tak "gruba" warstwe znaczen kulturowuch, ze
udziwnianie jego formy idace w kierunku wlasnie znaczenia a nie funcji wydaje mi sie slepa uliczka.
Uff nie wiem czy to czytelne ale moze chcialam swoja wypowiedz jakos upodobnic do krawiectwa
Arkadiusa...:)

[jochu]

>ja_zadra napisał(a):
>Wydzialy projektowe zostaly przylaczone do Akademii chyba w 19 wieku, siegne do notatek i moge
>uscislic, ale nie wazne daty,

faktycznie nie są ważne daty, ale zostały przyłaczone, czyli są pewnego rodzaju dziedziną sztuki

>sami projektanci nazywaja sie przeciez dizajnerami, wytwazaja
>przedmioty uzytkowe a sztuka no coz wchodze na bagienny teren definicji, ktore nigdy nie beda
>ustalone...

istnieje takie pojęcie jak sztuka użytkowa......

>Dla mnie Arkadius nie jest zadnym artysta, jest krawcem z wyobraznia i sprytem do
>podpatrywania i przetwarzania. Jego barokowo wykonczone projekty moga trafic do jakis kolekcji
albo
>muzeum

jeśli mogą trafic do muzeum.....to chyba zaprzeczasz sama sobie, co według Ciebie mieści
muzeum???

>ale jakos nie widze ich na ulicy z powodu i znowu wraca definicja-praktycznych. Tzw wysokie
>krawiectwo wytwazajace jednostkowe, teatralne suknie i kreacje wydaje mi sie jakims
>bezsensownym, nadmuchanym balonem pychy ich tworcow bujajacym sie na krotkim sznurku
>niemozliwosci. Nie da sie w tym chodzic, sluzy tylko do ogladania i to sa argumenty majace
>usytuowac takie krawiectwo jako sztuke. A ja w takich chwilach mam jedno pytanie- jaka jest
>pierwotna i podstawowa funkcja ubioru? FUNKCJONALNOSC i moze jestem staroswiecka bo to
>przeciez czysty modernizm ale ubranie ma i tak tak "gruba" warstwe znaczen kulturowuch, ze
>udziwnianie jego formy idace w kierunku wlasnie znaczenia a nie funcji wydaje mi sie slepa uliczka.
>Uff nie wiem czy to czytelne ale moze chcialam swoja wypowiedz jakos upodobnic do krawiectwa
>Arkadiusa...:)

jeśli interesujesz się "dziedziną sztuki" to zapewne wiesz, ze w rożnych jej etapach zmieniały się
definicje sztuki i jej funkcje, jak i definicje artysty. Moim zdaniem cos takiego jak moda ma wymiar
artystyczny, i nawet (co prawda z wielkim niesmakiem) zmuszona jestem uznać takiego Arkadiusa za
swego rodzaju artystę, choć faktycznie nie przepadam za jego "projektami" - mam wszak do tego
prawo. Mnie interesował bardziej problem "granic sztuki" czy pewnych rzeczy powinno się zabronić?
Zauważyłam ze jedyną obecnie i formą zaistnienia jest prowokacja, świadoma prowokacja, czy tak
być powinno? Czy ludzie już tak mają wypłukane mózgi, ze aby do mich dotrzeć trzeba uciekać się do
tak drastycznych środków? Coraz rzadziej mówimy o rzeczach pięknych, a coraz częściej o "szokująco
idiotycznych" i ja (to przyznaje) tez wciągnęłam się w ta machinę. A najbardziej mnie drażni, że Sztuka
właśnie przez takich ...... staje się niezrozumiała i spychana na margines a artyści wpychani do
jednego worka.

[Gość: Sol]

jochu napisał(a):


> Zauważyłam ze jedyną obecnie i formą zaistnienia jest prowokacja, świadoma prow
> okacja, czy tak
> być powinno? Czy ludzie już tak mają wypłukane mózgi, ze aby do mich dotrzeć tr
> zeba uciekać się do
> tak drastycznych środków? Coraz rzadziej mówimy o rzeczach pięknych, a coraz cz
> ęściej o "szokująco
> idiotycznych" i ja (to przyznaje) tez wciągnęłam się w ta machinę. A najbardzie
> j mnie drażni, że Sztuka
> właśnie przez takich ...... staje się niezrozumiała i spychana na margines a ar
> tyści wpychani do
> jednego worka.

Pamietaj, ze prowokacja w sztuce to caly XX wiek. Wszysktkie -izmy to prowokacje
i performance. Moze nie ma juz nic nowego do powiedzenia? A moze masz racje, moze
ludzie sa coraz mniej otwarci i coraz bardziej brak im elastycznego myslenia?
Ciagla pogon, papka w mediach - zobacz jak niewielu osobom sie jeszcze chce
pogrążać sie w artystycznej otchlani... Sztuka (lub "sztuka") zatacza coraz
szersze kręgi, coraz więcej tworow rak ludzkich jestesmy sklonni do niej
zaliczac. inna sprawa, ze o sztuce nowoczesnej malo kto potrafi pisac. Czy
dlatego ze nie niesie ze soba zadnych znaczen czy dlatego ze jest tak zawila?
Czyzbysmy nie byli w stanie stworzyc nic nowego? Czy tylko potrafimy kompilowac i
robic "covery"? Czy liczenie Opałki jest Sztuka? Czy sciany wyklejone madrymi
myslami Jenny Holzer to Sztuka? I pamietaj, ze wciaz wsrod laikow synonimem
arcydzieła jest pełne zachwytu stwierdzenie "popatrzcie......jak żywe!".

[Gość: kubu]

a czy naprawde takie cos obraza Twoje uczucia?
jesli tak to gratuluje zaslepienia religijnego
sugerowane rozwiazanie: WOJNA RELIGIJNA
;-)))

pozdrawiam

[Gość: Sasza]

Sztuka nie zna granic. Tu nie ma zasad, które ograniczają artystę tak , jak
wykonawcę przy budowie np. domu, czy samochodu. I dlatego większość
ludzi "stara" się nie rozumiec sztuki współczesnej, czy nie znajdywać dla niej
subiektywnych wyjaśnień. Sztuka to Kossak, Matejko i zegary na tle skórzanych
kwiatów. Reszty nie rozumiemy więc nie tolerujemy.

[jochu]

>Sztuka nie zna granic. Tu nie ma zasad, które ograniczają artystę tak , jak
>wykonawcę przy budowie np. domu, czy samochodu. I dlatego większość
>ludzi "stara" się nie rozumiec sztuki współczesnej, czy nie znajdywać dla niej
>subiektywnych wyjaśnień. Sztuka to Kossak, Matejko i zegary na tle skórzanych
>kwiatów. Reszty nie rozumiemy więc nie tolerujemy.
Czyli Twoim zdaniem jeśli atak na WTC byłby happeningiem
to wszystko byłoby OK? Bo skoro sztuka nie zna granic,
to w myśl tej zasady wszystko jest dozwolone?

[jochu]

Gość portalu: kubu napisał(a):
> a czy naprawde takie cos obraza Twoje uczucia?

Nie jest miłe i to wszystko, ale z pewnością wielu innych obraża i potrafię ich zrozumieć

> jesli tak to gratuluje zaslepienia religijnego
> sugerowane rozwiazanie: WOJNA RELIGIJNA
> ;-)))
>
> pozdrawiam

Ale chyba niezbyt zrozumiałeś sens tego wątku,
nie chodzi o moje odczucia na poczynania Arkadiusa
tylko "granice sztuki"....
Czy są, czy być powinny?

[jorgus]

Spotkałem w życiu wielu artystów, niektórzy z nich byli naprawdę wybitni.
Podpatrywałem ich,uczyłem się niejako patrzeć na świat, a więc i na sztukę,
zwłaszcza teatru, ich oczami. Zauważyłem, że wielu z nich używało zwykłego,
prostego słowa "ładne" kiedy obcowali z jakimś poruszającym wyobraźnię, dziełem
sztuki. I myślę, że to może być wyróżnik i granica dzieła sztuki. Kiedy widzę
atak na WTC przychodzi mi do głowy inne słowo- "Przerażające"

[Gość: ładne,]

jorgus napisał(a):

> Spotkałem w życiu wielu artystów, niektórzy z nich byli naprawdę wybitni.
> Podpatrywałem ich,uczyłem się niejako patrzeć na świat, a więc i na sztukę,
> zwłaszcza teatru, ich oczami. Zauważyłem, że wielu z nich używało zwykłego,
> prostego słowa "" kiedy obcowali z jakimś poruszającym wyobraźnię, dziełem
>
> sztuki. I myślę, że to może być wyróżnik i granica dzieła sztuki. Kiedy widzę
>
> atak na WTC przychodzi mi do głowy inne słowo- "Przerażające"

[Gość: kubu]

nie powinno byc granic w sztuce
ale tez artysta powinien miec jakas wewnetrzna autocenzure
moze zadam za duzo, ale artysci maja pretensje do bycia tzw elita

ja rozumiem ze nie mozna zadac, aby wszyscy robili to samo, bo to by bylo
banalne rzemieslnictwo
artysta powinien szukac nowych rozwiazan
ale wlasnie z uwzglednienem pewnych barier
nie chodzi mi o jakies tematy tabu
tych nie powinno byc

ale marylin manson zabijajacy kurczaka na scenie nie jest dla mnie artysta
kozyra krecaca film w lazni artystka dla mnie jest

eeeeeeeeee
chyba sie zakrecilem w moim wywodzie
jak przemysle to wroce

[Gość: zdzisio]

Granice sztuki. No oczywiście, że są. Bo jak się podchodzi do takiej Sztuki to
trzeba uważac by tych granic nie przekroczyć, bo mozna dostac w gębę.

[Gość: Maciek]

Uważam, że nie istnieje żaden artyesta na świecie, który mógłby w ramach
jakiegoś artystycznego przedsięwzięcia wymordować tyle osób <WTC>. Jeszcze nikt
do tego się nie posunął i myślę, że się nie posunie. Oznaczałoby to kres naszej
kultury. Jeśli chodzi zaś o "powstrzymywanie swoich myśli", to przecież nie
żyjemy w "1984" <na razie ;)> i każdy ma prawo do swobodnego wyrażania swoich
poglądów - taka jest cena demokracji. Nie sądzę, jednak aby sztuka była
pretekstem do obelg, po prostu <czasami dość radykalnie> pragnie nam uzmysłowić
pewne sprawy i zmusić do refleksji, a to jak to odbierzemy <czy nas to oburzy>
zależy wyłącznie od naszego poziomu intelektualnego.

[taxi]

Przecież to prawdziwa sztuka zaplanować i zrealizować taki atak na WTC.

[taxi]

A zakładanie istnienia granic w sztuce to tak, jakbyśmy zakładali że będziemy
uprawiać skok w dal, jednak pod warunkiem że nie skoczymy dalej niż 4m...

[ydorius]

Artysta ma takie same granice, jak każdy człowiek. Dopóki nie wchodzi w zatarg
z prawem - wolno mu. Nie wiem, czy znalazłby się prawnik, który broniłby
Milosevicia twierdząc, że był to tylko "happening".
Świętej pamięci Beksiński Tomasz nosił koszulkę z Adolfem Hitlerem i
popisem: "Adolf Hitler European Tour 1939-1944". Moim zdaniem to jest coś,
wymyśleć taką koszulkę (choć jestem zdecydowanym przeciwnikiem fanatyzmu w
każdej postaci). Ale cóż - wolno mu było. Oczywiście, na upartego można
udowodnić każdemu artyście przekroczenie norm prawnych, lecz nie bardziej niż
komukolwiek z nas.

Co z tego wynika? Tylko tyle, że sztukę można uprawiać tak, by nie przekraczać
kodeksów karnych. A co nie jest zakazane - jest dozwolone.

pozdrawiam,
.y.

Po co jest sztuka?

[Gość: jorgus]

Norwid stwierdził, że "piękno na to jest, żeby zachwycało do pracy, praca, by
się zmartwychwstało" Powiązywał w ten sposób twórczość artystyczną z pracą,
twórczość jest według niego rodzajem pracy, którą wykonują ludzie w jakimś
celu. Celem tym jest miłość. "Kształtem miłości piękno jest..." A jaki jest cel
umieszczenia na koszulce Hitlera, poza zademonstrowaniem swojej tzw. wolności
, poza próbą drwienia, wręcz szydzenia ze spraw i ludzi.
( tu dygresja: słowo wolność w języku rosyjskim znaczy rozwolnienie, sraczka.
Nic dziwnego więc, że np. Piłsudski w swoich wystąpieniach unikał go jak
ognia. Nie przechodziło mu wręcz przez usta. Zamiast tego używał słowa swoboda,
które znaczy to samo we wszystkich językach słowiańskich. Moim zdaniem
niektórzy współcześni artyści słowa wolność w znaczeniu, które tak drażniło
Piłsudskiego)
Gdzie tu miejsce na miłosć. Jeżeli wogóle to chyba tylko do samego siebie I
taka bywa sztuka współczesna - wsobna, onanistyczna wręcz. Stopień skupienia
artystów na własnym ego, które pojawiło się w historii sztuki, a nie jest
jego nieodzowną cechą (do czasów średniowiecznych sztuka jest niemal w całości
anonimowa) jest wręcz komiczny. Potrafią zachwycać się nawet własnymi
ekskrementami.
Definicja Norwida jest może staroświecka, ale ostro sprawia sprawę i być może
jest dobrą odpowiedzią na pytanie o granice sztuki.
Pozdrawiam i namawiam do zdrowego rozsądku w ocenianiu sztuki. Nie bójcie się
oceniać, nie sądźcie, że nie macie prawa, że nie znacie się. Każdy odbiorca
sztuki zna się i każdy ma prawo. Pozdrawiam.

[ydorius]

Gość portalu: jorgus napisał(a):

> Norwid stwierdził, że "piękno na to jest, żeby zachwycało do pracy, praca, by
>
> się zmartwychwstało" Powiązywał w ten sposób twórczość artystyczną z pracą,
> twórczość jest według niego rodzajem pracy, którą wykonują ludzie w jakimś
> celu. Celem tym jest miłość. "Kształtem miłości piękno jest..."

Trudno się dziwić definicji Norwida. Chronologicznie przynależny Romantyzmowi,
mentalnie Młodej Polsce daje takie definicje, które mieszczą się w schematach
obu tych epok. Mówienie o "absolutach" w czasach wiary w niepoznane jest łatwe.
Idee wychodzą na powierzchnię, wystarczy tylko je dojrzeć i zapisać na kartach.
To jednak tylko jedna strona medalu. Czasy, które wierzyły w rozum (kosztem
czucia sercem) pozostawiły po sobie twarde, rzeczowe definicje piękna - oddające
jak najlepiej potrafiły rzeczywistość-która-jest. Baudelaire wyróżnił brzydotę
jako osobną od piękna wartość artystyczną. Sztuka w rozumieniu pozytywistów była
odzwierciedleniem rzeczywistości, która nigdy nie była piękna.

A jaki jest cel
>
> umieszczenia na koszulce Hitlera, poza zademonstrowaniem swojej tzw. wolności
> , poza próbą drwienia, wręcz szydzenia ze spraw i ludzi.

Jest to złamanie schematów, wyjście poza świat, który jest "dozwolony" i
przyjrzenie mu się z perspektywy. Dopóki nie ktoś wyrwie się poza schemat, w
zasadzie nie wiadomo, gdzie ów schemat jest. Cały "postęp" w sztuce (o ile
oczywiście ów postęp istnieje) związany był z łamaniem reguł, a nie z ich
stosowaniem. Również Norwid wykroczył poza swoją epokę: dlatego w Romantyzmie
niedoceniony "znalazł się" dopiero w Młodej Polsce...

> ( tu dygresja: słowo wolność w języku rosyjskim znaczy rozwolnienie, sraczka.
> Nic dziwnego więc, że np. Piłsudski w swoich wystąpieniach unikał go jak
> ognia. Nie przechodziło mu wręcz przez usta. Zamiast tego używał słowa swoboda,
>
> które znaczy to samo we wszystkich językach słowiańskich. Moim zdaniem
> niektórzy współcześni artyści słowa wolność w znaczeniu, które tak drażniło
> Piłsudskiego)

Dygresja niepotrzebna.
To, ze są artyści, którzy rzeczywiście dostają sraczki, by tylko zaszokować, nie
powinno rzutować na całą współczesną sztukę. Winiłbym raczej dziennikarzy,
którzy każde, nomen omen, gówno, muszą omówić i przybliżyć potencjalnej
publiczności. Bez tego mielibyśmy artystów, na których wystawy się chodzi, gdyż
wierzy się w to, że mają coś do przekazania - a nie na te wystawy, na których
ktoś pusto-szokuje.
Wolność wypowiedzi jest podstawą wolnego społeczeństwa. Każdy artysta (załóżmy :-
)) jest człowiekiem, więc przysługują mu takie prawa jak wszystkim innym. Jeżeli
artysta robi coś, co znajduje poklask publiczności, to nawet jeżeli jest to
puste, nie powinno mu się tego zakazywać. O ile nie narusza norm prawnych.
Przykładem niech będzie muzyka - jest mnóstwo pseudoartystów, którzy tworzą
muzyczne wydmuszki; w ich muzyce nic nie ma. Czy mamy tego zakazać? A po co? A
jak performer robi kupę na scenie, a później coś z nią robi (nie wnikajmy w
szczegóły) i znajduje na to widzów - czemu nie? Ja wiem, ze mnie to raczej nie
zainteresuje (choćby wyrzeźbił później z tego gówna nawet wierną kopię Statui
Wolności) - i nie pójdę dać mu swoich pieniędzy. Proste.

> Gdzie tu miejsce na miłosć. Jeżeli wogóle to chyba tylko do samego siebie I
> taka bywa sztuka współczesna - wsobna, onanistyczna wręcz. Stopień skupienia
> artystów na własnym ego, które pojawiło się w historii sztuki, a nie jest
> jego nieodzowną cechą (do czasów średniowiecznych sztuka jest niemal w całości
> anonimowa) jest wręcz komiczny.

A to jest równiez znak czasu. O czym możesz powiedzieć, że na pewno istnieje,
poza tobą samym? Już Berkeley to stwierdził bardzo dawno temu, zaś liberalizm to
ugruntował. Jesteś Ty (który być może chcesz coś przekazać) i cała reszta
(która, być może, dzięki prawom wolnego rynku, zechce to coś kupić). Egoizm nie
jest niczym złym, o ile nie posuwa się go do zaburzania życia innym. Witkacy też
był egocentrykiem. Dopóki nikomu nie przeszkadzało, że chodził w piżamie po
Zakopanym - wolno mu było.

Potrafią zachwycać się nawet własnymi
> ekskrementami.
> Definicja Norwida jest może staroświecka, ale ostro sprawia sprawę i być może
> jest dobrą odpowiedzią na pytanie o granice sztuki.
> Pozdrawiam i namawiam do zdrowego rozsądku w ocenianiu sztuki. Nie bójcie się
> oceniać, nie sądźcie, że nie macie prawa, że nie znacie się. Każdy odbiorca
> sztuki zna się i każdy ma prawo.

Oczywiście, nie boję się zupełnie. Widzisz, sam w ostatnich zdaniach dajesz
prymat jednostkom. Każdy ma swoją wolę sądzenia, więc dlaczego każdy nie miałby
swojej woli oceniania. Wyboru: "to lubię, a tamtego nie". Przecież de gustibus
not dispotandum est, prawda? Coś co dla Ciebie nie jest sztuką, dla innych może
nią być. Dlaczego właśnie Ty miałbyś wyznaczyć jej granice, albo Norwid, albo
Fryderyk Barbarossa czy też Tertulian? Każdy ma swoją wizję tego, jak powinien
byc urządzony świat i niech każdy zmienia go na własną rękę. Sięganie po
definicje "uniwersalne" zawsze kończy się represjami. Tego nas uczy historia.

Pozdrawiam.

ja również pozdrawiam,
.y.

[Gość: jorgus]

Ucieszyła mnie tak obszerna i natychmiastowa odpowiedź. Dziękuję. W zasadzie
nie ma między nami większej róznicy zdań( tak to oceniam) jeżeli chodzi o
wolność w sztuce. Chciałbym tylko zauważyć, że w ostatnim czasie w Polsce nikt
nikomu nie zabraniał tworzyć tego co chce, w sposób, który chce.I ja też nie
mam najmniejszego zamiaru to robić. Te incydenty z szabelką w wykonaniu
Kmicica, czy Papież pod meteorem o niczym nie swiadczą. Przecież one nie
bulwersowały ze względów estetycznych, warsztatowych, ale politycznych,
religijnych, czy obyczajowych. A propos wolnosci. Przecież równie ważna jak
wolność artysty jest wolnosc widza, bo niby dlaczego ta pierwsza miałaby być
ważniejsza. (Przypomina mi się taka anegdota teatralna. Po spektaklu do aktora
grającego główną rolę podchodzi widz i wali go w twarz. Dlaczego? - pyta
aktor. To przecież pan mnie tak trzymał przez całe przedstawienie za mordę!)
I widz korzysta z tej wolności nie chodząc do galerii czy na "ambitne"
polskie produkcje filmowe, nie kupując tzw. dzieł sztuki, czy poprzez swoich
pzredstawicieli we władzach cofając dotacje na niektóre produkcje.Jestem
związany z teatrem i tu, trochę inaczej niż w plastyce, czy literaturze dzieło
sztuki musi być dobrze osadzone we współczesności. Albo się sprawdzi tu i
teraz, albo nigdy. My, ludzie teatru, jesteśmy szczególnie wyczuleni na
odbiorcę, wiemy też doskonale, że kontakt z odbiorcą może wzbogacić naszą
pracę, że dowiadujemy się czegoś więcej o sobie, o tekście, który gramy.
Plastycy , kompozytorzy, których nie grywają, mają tendencję do obrażania się
na widza, czy słuchacza, zaczynają teoretyzować i myśleć o sobie Bóg wie co. A
tymczasem sprawa jest prosta. Jeżeli ktoś pisze dla potomności niech sie nie
dziwi, że współcześni odsuwają się od jego sztuki.
Jeżeli chodzi o Norwida, to oczywiście jest on dzieckiem swojego czasu, a
jego zapoznanie swiadczy o tym, że wykroczył poza swoją epokę. Ale umieszczanie
go w Młodej Polsce, to chyba przesada. Zwracam również uwagę, że był on
rówieśnikiem Boudelaira. Tak jaki i Dostojewskiego, czy Turgieniewa. Jeżeli
chodzi o styl jego poezji bliżej mu chyba do poezji klasycznej niż
młodopolskich manieryzmów. Był odkryty przez Przesmyckiego i wzbudził zachwyt,
ale tylko , czy aż, tyle.Pozdrawiam.

[Gość: ydorius]

W zasadzie (a rzadko mi się to zdarza), nie mam o czym napisać. We wszsystkim
się zgadzam. Może jedynie za wyjątkiem Norwida i Baudelaire’a. Pierwszy, choć
wykraczał poza Romantyzm, był niewątpliwie romantykiem, drugi, choć rówieśnik
Norwida był (przynajmniej dla mnie, nie jestem krytykiem literatury)
pozytywistą. Stąd też przeciwstawienie tych dwóch twórców.

pozdrawiam (oby więcej osób równie klarownie jak Pan przedstawiało swoje
poglądy)
.y.