Co po historii?

[nata_sza]

Co mozna robic po tych studiach , jesli nie chce sie byc nauczycielem?

[facecja]

- zostać na uczelni w charakterze pracownika naukowego (ale to też sie wiąże z
pewnego rodzaju "nauczycielstwem")
- pracować w archiwum
- pracować jako dokumentalista przy konserwatorze zabytków
- współpracować z wydawnictwami historycznymi
- pracować w rozmaitych instytucjach samorządowych, administracji rządowej, np.
urzędzie gminy, w niektórych wydziałach, nawet tych niekoniecznie związanych
ściśle z historią
- siedzieć w polityce
- przy odrobinie fartu zatrudnić się na stanowisku kierowniczym w jakimś
przedsiębiorstwie (nie zawsze jest sprecyzowane,że wymaga się magistrów
ekonomii czy zarządzania, starczy wyższe humanistyczne)
- grać w zespole punk-rockowym - vide Grabaż z Pidżamy Porno ;)

[witekjs]

Myślę, że jeszcze jedną ciekawą możliwością byłoby ukończenie, dodatkowo
studiów dziennikarskich/ chyba można to łączyć/.
Taka kombinacja dawałaby Ci wiele ciekawych, nowych możliwości.

Pozdrawiam. Witek

[biljana]

studiow dziennikarskich nie trzeba konczyc, zeby sie po historii zajac
pisaniem. Gorzej, gdyby dziennikarz chcial zajac sie historia;)

[eeela]

> studiow dziennikarskich nie trzeba konczyc, zeby sie po historii zajac
> pisaniem. Gorzej, gdyby dziennikarz chcial zajac sie historia;)

Mój znajomy redaktor ma w zespole prasowym 2 historyków i mówi, że nadają się do
pisania o wiele lepiej niż absolwenci dziennikarstwa, ponieważ bardziej
wnikliwie analizują opracowywany temat i nie piszą sztampowo ;-P

[facecja]

jak dla mnie , to dziennikarstwo z zasady powinno sie z czymś łączyć, bo z tego
co widzę studia te dają wiedzę ogólną, wszystkeigo po trochę, ale chyba za
płytką - i jeśli ktoś ukończy tylko dziennikarstwo, a do tego nie ma
żadnej "własnej" wiedzy - to nie wiem, o czym mógłby pisać ciekawe artykuły...

[witekjs]

Również wydaje mi się, że najlepiej łączyć ten zawód z czymś co się poznało
wczesniej.
Czasami bywało i tak, że w czasie różnych studiów studenci zaczynali pracę w
prasie, radiach i/lub teatrach studenckich.
Tak było np. z doskonałym dziennikarzem, ambasadorem Krzysztofem Mroziewiczem,
również wykładowcą na Wydziale Dziennikarstwa.
Mówiąc o łączeniu, myślałem również o możliwości podjęcia studiów
dziennikarskich, przed ukończeniem historii.

Pozdrawiam. Witek

[nata_sza]

Jasne, że najlepiej to połaczyć z czymś co się znało. Ale ja znam się na
zarzadzaniu i finansach........... jak to mogę połaczyć z historią?

Dzięki....

[nata_sza]

za pomysły. Chciałabym jedynie wyjasnic,że ja jestem absolwentką zarządzania i
marketingu + 2 razy podyplomówka. Mam 10 letnie doświadczenie zawodowe. Obecnie
jestem już na stanowisku prezesa zarządu. Specjalizuje sie z finansach. Ale
mnie to nie bawi. Stoję przed decyzją , jak ma wyglądac moje zycie zawodowe
przez następne 20-30 lat. Od zawsze interesuję się historią, mogłabym skończyć
te studia , ale co dalej? Nie wyobrażam sobie siebie , jako nauczycielki...
Taki mam dylemat.
Pozdrawiam,
Natasza

Nata_sza... albo prowokujesz...

[q_vw]

Witaj Nata_sza, no milutko, że tak ciepło o historii piszesz... ale czytając
Twój ostatni wpis zastanawiam się, czego oczekujesz ? Chcesz rzucić wszystko w
cholerę i studiować historię ? Nierealna utopia :))) Chcesz dodatkowo, robiąc
to, co robisz, studiować historię jako hobby ? OK, to realne i w miarę
praktyczne.

Moja rada jest taka, masz jakiś ulubiony okres w historii ? Jeśli tak, zajmij
się nim. Jeśli mieszkasz w pobliżu dobrej uczelni, idź na wydział historyczny i
porozmawiaj, powinnaś coś ciekawego znaleźć. Ale zawsze jednak podchodź do
historii jako hobby. Aha, fajnie, że masz dobrą pracę, zapewnie i kasę,
historia to drogie hobby, choćby same książki ;) Połącz przyjemne z pożytecznym.

Q, absolwent wydziału historycznego UAM, obecnie zajmujący się zarządzaniem :)

[nata_sza]

Witaj q_vw,
Czemu miałabym prowokować? Ja naprawdę poważnie zastanawiam się co dalej.
Szukam informacji,żeby podjąć właściwą decyzję. To na pewno nie byłoby tak,że
rzucam wszystko i studiuję sobię historię. Musiałabym studia połaczyć z pracą -
obecną. Ale nie chcę do końca zycia zajmować się tym co robię teraz. Wiem,że
dla 90 % ludzi moja obecna sytuacja zawodowa to szczyt marzeń - ale nie dla
mnie. Mnie to męczy.

A co mogłabym znaleźć na tym wydziale? Jakieś kursy albo konferencje? Czy
mógłbyś mi podpowiedzieć? Nie mam żadnych doświadczeń z wydziałem
historycznym , więc nie wiem co masz na myśli.

Pozdrawiam,

Natasza





> Witaj Nata_sza, no milutko, że tak ciepło o historii piszesz... ale czytając
> Twój ostatni wpis zastanawiam się, czego oczekujesz ? Chcesz rzucić wszystko
w
> cholerę i studiować historię ? Nierealna utopia :))) Chcesz dodatkowo, robiąc
> to, co robisz, studiować historię jako hobby ? OK, to realne i w miarę
> praktyczne.
>
> Moja rada jest taka, masz jakiś ulubiony okres w historii ? Jeśli tak, zajmij
> się nim. Jeśli mieszkasz w pobliżu dobrej uczelni, idź na wydział historyczny
i
>
> porozmawiaj, powinnaś coś ciekawego znaleźć. Ale zawsze jednak podchodź do
> historii jako hobby. Aha, fajnie, że masz dobrą pracę, zapewnie i kasę,
> historia to drogie hobby, choćby same książki ;) Połącz przyjemne z
pożytecznym
> .
>
> Q, absolwent wydziału historycznego UAM, obecnie zajmujący się zarządzaniem :)

[merriveen]

Hej Nataszo, tak sobie przeczytałam Twój wątek i pomyślałam, że napiszę coś. Ja
historii nie studiuję, ale inny kierunek na Wydziale Historycznym, ale nieważne.
To co chcę powiedzieć, że przecież nie ma problemu, żebyś zaczęła studia, jak
masz możliwości czasowe i finansowe. A rada tego studenta z UAM też dobra - na
wydziałach historycznych z racji tego, że sa ogromne (ja mówię z własnych
doświadczeń z UW) to i wiele się tam dzieje - ciągle jakieś wykłady,
konferencje. Na nie każdy może przyjść.
Bo jeśli to wielka pasja, ale nie taka szaleńcza, że sobie z jej powodu ucho
odetniesz to ja nie radzę Ci studiować historii :-). Znajomi studiują i naprawdę
tam jest ogromna ilość nauki. Można stracić zamiłowanie do pasji ;- ). Mój
kolega ciągle nad czymś siedzi :- ). Mi się marzyło i w sumie marzy zostać
mediewistką :> ale na historię za nic nie pójdę, więc sobie dla siebie książki
czytam. Jakbym miała zakuwać o czołgach to bym umarła.
Życzę Ci szczerze powodzenia w podjęciu decyzji. Pewnie będzie najlepsza jaką
możesz podjąć, mi się wydaje, że jednak jesteś już zdecydowana pójść. W końcu
masę osób twierdzi, że na marzenia nigdy nie jest za późno. A inni mówią, że
trzeba żyć jakby to nasz ostatni dzień życia był. To czemu nie spróbować?
Przepraszam jeśli składnia zła i brak sensu ale późno jest. ;- ).

[nata_sza]

To tam się zakuwa o czołgach?

[merriveen]

Może to wyolbrzymiłam, ale napisałam to zamiast "II wojna światowa" - bo nie
lubię się uczyć o tym okresie. :- ).

[eeela]

> To tam się zakuwa o czołgach?

Nie. W każdym razie nie na UW. Tam się w ogóle niewiele zakuwa, tylko czyta źródła.

[ursua]

> Można stracić zamiłowanie do pasji ;- ).

hej
ja studiowalem historie na UMK i w 100% potwierdzam to co powiedzialas
spotkalem tam takich ludzi, glownie wykladowcow choc studentow tez, ktorzy bardzo skutecznie zabili we mnie pasje do historii jako kierunku studiow. lepiej posiedziec sobie w domu czy w bibliotece i poczytac to co cie interesuje.

[akuku5]

A wiesz, co Cię konkretnie interesuje w historii? Jakaś epoka, zagadnienie -
np. wojny napoleońskie, albo dzieje koniunktur?
Radzę "poodwiedzać" różne zajęcia na uniwersytecie (może poza lektoratem
łaciny) - ćwiczenia, wykłady itp. Wtedy zorientujesz się jak to się je.
pozdrawiam

[sto100]

jak tak uważnie popatrzysz, to widać,
gołym okiem,niestety,czasem boleśnie albo męcząco,
czyli polityka,
aż roi się.
Jest tyle innych kierunków,może tak nie niszczą psychiki,
ale na serio to wiele.Wiedzy dużo, tylko mało praktycznej,
wszak gdyby narody wyciągały lekcje z historii.
To mmoże historię sztuki?Kolorowa

[nata_sza]

Eeeee, ja nie jestem w stanie nawet śledzić na bieżąco tego co się dzieje w
naszej polityce, a co dopiero "być w środku". Tam musza się rozgrywać jeszcze
gorsze świństwa niż w firmach.

[jjjjjj]

no właśnie, studiowanie historii może być znacznie cięższe i nudniejsze niż ci
się wydaje, chyba że masz na tym punkcie totalnego fioła. ja studiowałam
archeologię ale miałam znajomych na historii i oni ciągle coś zakuwali albo
mieli niekończące się kolokwia. Myślę że rzeczywiście dobrym rozwiązaniem jest
zostać wolnym słuchaczem i chodzić na te zajęcia, które cię najbardziej
zainteresują. Przynajmniej na początku, zobaczyć jak to wszystko wygląda,
spróbować się w to "wgryźć", ale oczywiście decyzja należy do ciebie

[karol-borowiecki]

Więzej bzdury w życiu nie słyszałem. Jest zadana konkretna ilość książek do
przeczytania a na konwersatoria [kursy] trzeba przeczytać jakieś 20-30 stron,
choc nie zawsze, by się odzywać, dyskutować. U mnie na roku jest 100 osób i
nikt nie gada o niewyobrażalnej ilości nauki. Takiego maksymalnego kucia jest
niewiele raptem z łaciny, choć ja to akurat umiałem i 30 min przed sprawdzianem
przy znajomości podstaw wystarcza, jest też przedmiot zwany warsztatem
historyka nudnawy, ale konieczny. A super pasjonatów to łącznie ze mną na roku
jest może 20-25, więc nie wydaje mi się jakobym przesadzał.

[witekjs]

Witaj Karolu.
Cieszę się, że się odezwałeś.
Studia to jednak nie nauka w liceum, gdzie uczy się od strony do strony, w
jednym podręczniku.
Są takie wydziały, gdzie do egzaminów zalicza się, praktycznie "kilogramy"
książek.
I nie ma na to innej rady, jak zmiana studiów.
Łacina, niełatwa jeśli ktoś musi poznawać ją dopiero na studiach.
Jednocześnie trudno sobie wyobrazić prawdziwego historyka, któryby jej w naszej
kulturze, choć trochę nie poznał.
Dodatkowo, tak naprawdę powinien znać rosyjski i niemiecki, nie wspominając o
bezwzględnym angielskim.
Jak widać, idealny historyk ma niemało do nauczenia...
Tyle tylko, że nie może zapominać, że jest na to dużo czasu.
Jak zacznie się z łaciną, to wszystkie następne języki stają się znacznie
łatwiejsze.
Szczęście, że teraz uczymy się ich nie tylko, aby naukowe księgi studiować.
Obecnie można wyjechać wszędzie i szlifować je w realnych, niekiedy bardzo (!!)
przyjemnych spotkaniach oraz rozmawach w internecie.
Również z "królewnami i królewiczami z bajki", których można spotkać, nareszcie
na całym świecie...

Pozdrawiam Was wszystkich, nasi historycy in spe :) :))

Witek }:-})=

[zilla]

Myślę, że nie należy palic za sobą wszystkich mostów. Kiedyś ktoś mi napisał w
pamiętniku "Nie należy okrętu przytwierdzać do jednej kotwicy ani życia opierać
na jednej nadziei". Wydaje mi się, że nie powinnaś zdecydowanie się odcinać, bo
potem możesz mieć problemy z pracą, a studiowanie historii może nie spełnić
Twoich oczekiwań. Powinnaś, tak jak to powiedziano, pochodzić przez jakiś czas
na zajęcia i zdecydować po jakimś czasie. Historia to wspaniałe hobby. Moja
nauczycielka matematyki powiedziała mi kiedyś, że nie rozumie historii, ale jak
przejdzie na emeryturę to będzie się nią zajmować, bo do z pewnością
interesujące. Podejdź do tego w ten sposób. Chyba że jest to Twoje marzenie od
zawsze. Wtedy należy je spełnić.

[miriam57]

Mogę dodać, że po historii mój kolega prowadzi firmę budowlano-remontową, inny
prowadzi archiwum w telewizji, a ktoś inny pracuje w firmie ubezpieczeniowej.
Jak więc widzisz możliwości, poza nauczaniem jest wiele. Dziwią mnie
wypowiedzi, że studia historyczne zabijają miłośc do samej histroii (chyba, że
sie studjuje w Wyższej Szkple Pedagogicznej) Na UW, które kończyłam lata temu
mieliśmy mało zajęć, za to dużo czasu na własną edukację. Trzeba było robić
tylko trzy rzeczy - czytać, czytać, czytać. Te studia są wszechstronnie
humanistyczne, daja podstawy wiedzy z filozofii, historii sztuki, archeologii,
historii literatury. I nie radzę iść do szkoły. Nikt nie ma tyle dodatkowej
roboty, ile nauczyciele historii, a jeszcze jak wejdzie obligatoryjny
program "Nauki o patriotyźmie"......

[delaralde]

hihi..
a co ma zrobić ktoś, kto jest na specjalności nauczycielskiej?
nie straszna mi szkoła - przynajmniej na razie;)

i druga sprawa - było by miło gdybym też miała na studiach FILOZOFIĘ -
niestety, w programie dla niej miejsca zabrakło. (albo zapomnieli...)
w szkole też FILOZOFII nie miałam (oprócz tego co na polskim)
a jedyny wykład z FILOZOFII na jakim w życiu byłam to lekcja historii w liceum
w którym miałam praktyki (przy temacie ze Starożytnej Grecji)

czuję, że moja edukacja historyczna jest, nie do końca z mojej winy ,
NIEPEŁNA... :(

[miriam57]

Nie wiem, gdzie delaralde studiujesz, ale ja, jak już napisałam, kończyłam
studia na UW i to w okresie, gdy wszyscy w Polsce na studiach mieli filozofię
marksistowską, myśmy uczyli się historii filozofii od starozytności po
współczesność. I prawdą jest, że studia nie przygotowują do konkretnego zawodu,
ale dają podstawy ogromnej wiedzy humanistycznej. Współczuję, że zacząłeś uczyć
w gimnazjum, To rzeczywiście traumatyczne przeżycie, ale z drugiej strony, jaka
to frajda uczyć młodych....Ja uczę w liceum i nie wiem, co gorsze - gimnazjum,
czy klasy matematyczne, które programowo "olewają" humanistykę

Droga Miriam!

[facecja]

błagam o kilka słów otuchy, bo ja tez wybrałam specjalizację nauczycielską, ale
ostatnio zaczęłam wątpić w moje powołanie i to chyba ostatni dzwonek, by
specjalizację zmienić... choc i tak bym nie miała odwagi... od dziecka marzę o
o nauczycielstwie, powiedz, że nie jest tak źle, jak się powszechnie mówi,
proszę!

[miriam57]

Facecjo,
jeśli marzysz od dziecka o nauczycielstwie, to realizuj marzenia. Pamiętaj
jednak, że do pracy w szkole trzeba mieć: odporność psychiczną na mierę
granitu, skórę hipopotama, nieprzemakalność na pretensje rodziców uczniów.
Najlepiej trafić do szkoły średniej, daje najwięcej satysfakcji. Gimnazjum poza
dużymi miastami. Nauczanie to wielka frajda. Daje dużo radości i nie pozwala
się mentalnie zestarzeć. Pracując już dwadzieścia parę lat, z pięćdziesiątką na
karku, czuję się dużo młodsza od znajmoych, pracujących w biurach i firmach.
Jeśli masz powołanie , to je realizuj "obyś cudze dzieci uczył jest często
błogosławieństwem, a nie przekleństwem. I życzę Ci spełnienia w tym roku swoich
marzeń. Trzymaj się

[pocominowymail]

miriam57 napisała:

> Facecjo,
> jeśli marzysz od dziecka o nauczycielstwie, to realizuj marzenia. Pamiętaj
> jednak, że do pracy w szkole trzeba mieć: odporność psychiczną na mierę
> granitu, skórę hipopotama, nieprzemakalność na pretensje rodziców uczniów.
> Najlepiej trafić do szkoły średniej, daje najwięcej satysfakcji. Gimnazjum poza
> dużymi miastami.

ja nauczalem w gimnazjum w srednim miescie i nie mialem odpornosci, wiec
zrezygnowalem. ale Tobie zycze sukcesow.
w liceum to jest frajda, gdyz licealna mlodziez stara sie byc bardziej "ludzka".
mialem praktyki w liceum i bylem zadowolony - sluchali co mowie (albo sprawiali
wrazenie), brali udzial w lekcji, zadawali pytania - wydawali sie
zainteresowani, zartowali w granicach przyzwoitosci. jestem zadowolony z tego
co bylo w liceum, ale gimnazjum... brrr az ciarki po plecach: jak do sciany,
brak zainteresowania, apatia, i niewazne jak chcialem lekcje przeprowadzic -
zero odzewu. widzialem kilka osob, ktore moze chcialy, ale byly przytlumione
przez tych gorszych, a przyzwyczajeni do rownania w dol, nie mieli motywacji.
w szkole podstawowej tez nie bylo zle, ale to dlatego ze trafilem do dobrej
szkoly. mimo to jedno dziecko zalamalo mnie kiedy na kartkowce napisalo: T.
Kosciuszko byl sredniowiecznym rycerzem walczacym pod Termopilami. nic dodac nic
ujac.

pozdrawiam i zycze sukcesow w szkolnictwie :-)))

[miriam57]

takie sterty bzdur to nożesz przeczytać i w liceum. W jednej klasie
humanistycznej uczniowie mieli połączyć polskich działaczy politycznych z
przełomu XIX i XX w. z nazwą partii, w której działali. Kilka osób połączyło
Różę Luksemburg z edndecją, a Dmowskiego z PPS-em. Kiedyś uczeń na pytanie Co
to jest hellenizacja odpowiedział - nowy dobry napó w Warszawie (właśnie na
rynek weszły napoje firmy Hellena). Lepiaj też nie zadawać pytań z ogólnej
wiedzy humanistycznej, bo będzie klęska. Czym się różnił hoplita od wojownika
perskiego - mieli odpowiedzieć na podstawie ilustracji - hoplita wg. paru osób
miał opancerzoną głowę. Ja to trktuję w kategorii humoru, a nie klęski. A
najtrudniejsze pytanie, jakie zadają mi uczniowie, to "po co uczymy się
historii?" Szczególnie często pada to pytanie w klasach matematyczno-
informatycznych. Dla nich świat się zaczyna i kończy na komputerach. A na
koniec - wzdłuż jakiej rzeki poprowadzono linię Curzona? Odpowiedzi od Dunaju
do Dniepru, najrzadziej pada nazwa Bug.

[pocominowymail]

pewnie zdarza sie, ale ja chyba mialem szczescie i nie trafilem. i tez takie
odpowiedzi staram sie traktowac z humorem, ale nie zawsze sie udaje. w szkole
podstawowej nie potraktowalem tego jako kleski, ale jako impuls do zmiany
sposobu nauczania.

[pocominowymail]

Po historii rzeczywiscie mozna pracowac na wielu roznych stanowiskach - od
nauczyciela (co Ciebie nie interesuje) az do dyrektora firmy. Wszystko to za
sprawa wszechstronnego wyksztalcenia (historia, logika, filozofia, itp) oraz
wielu praktycznych umiejetnosci, ktore mozna wyniesc z zajec "Warsztat
Historyka" (na UAM to sie nazywa Wprowadzenie do Historii) oraz z zajec
"Zrodloznawstwo". Oba daja studentom umiejetnosci czytania i krytyki tekstu -
nie tylko historycznego, co przydaje sie w disiejszych czasach i natloku
informacji. Historia jest tez bardzo otwartym kierunkiem i mozna poszerzyc sobie
horyzonty.
Ja polecam rowniez metodologie historii oraz filozofie historii (wszystko co nie
wiaze sie z czytaniem "o czolgach"), ktore doceniam w pelni dopiero teraz -
poltora roku po studiach (wczesniej uwazalem to za strate czasu (sic!))

Ja konczylem specjalnosc pedagogiczna, ale juz nie chce byc wiecej nauczycielem
- mialem spotkanie z uczniami w gimnaznjum. Nie mam cierpliwosci...
Historie polecam nie ze wzgledu na konkretny zawod, ale ze wzgledu na bardzo
szeroka wiedze, ktora mozna zdobyc historie studiujac.