Pytanie do współuzależnionych...

[sita_atlantis]

Kiedy były takie chcwile, że już jedyne co czuliście to bezsilność... Co
robiliście, jak niedawaliście się rozpaczy? Co robiliście, żeby sobie pomóc?

[owszem]

Ja uciekłam w net, można jeszcze w alkohol i inne takie...ale przyznasz, że to
dość ryzykowna ulga? Trafnie to ujęłaś "...żeby sobie pomóc"... Bardzo długo
nie dopuszczałam do siebie myśli, że pomoc i mnie się należy, jeśli nie przede
wszystkim...Najrozsądniejszym krokiem wydaje się być korzystanie z terapii dla
współuzaleznionych. Łatwiej jest wtedy podejmować decyzje, jakiekolwiek. Wierz
mi, że stagnacja jest jeszcze gorsza niż rozpacz i cierpienie.
Pozdr

[ana-23]

Owszem, witam. :)-napisz cosik!

Cóż, też odpowiem na pytanie... Bezsilność jest czymś naturalnym we
współuzależnieniu. Jest codziennym uczuciem, z którym niełatwo można dać sobie
radę. Ale tak jak moja przedmówczyni, trzeba żyć dalej. Nikt nie może
rezygnować z własnego życia, szczególnie dlatego, że jest bardziej podatny
właśnie na uzależnienia. Nie rób nic wbrew sobie.... Wiele wiem na ten temat.
Do tej pory załamuję ręce... Do dziś mam uraz i żyję tym niemalże codziennie.
Ale nie chcę rezygnować z własnego życia...
Nie wolno!!!
Pozdrawiam Ana
:))) Uśmiech dla Owszem.

[sita_atlantis]

Dziekuję serdecznie za odpowiedzi... Ciekawi mnie jak sobie z tym radziłyście
na co dzień, tak po prostu, idąc przez życie...

[owszem]

Jak sobie radziłam każdego dnia pytasz....
"Radziłam" to zbyt szumnie powiedziane. Wydawało mi się, że sobie radzę, tak
będzie lepiej. Długi czas żyłam nadzieją, że wszystko będzie dobrze, co w
praktyce przełożyło się na czekanie, aż to "dobrze" zrobi się samo. Moje
ostatnie kilka lat to nadzieja przeplatana codziennymi sprawami, małymi
radościami, pozorną normalnością, ale też lękiem, zaniżonym poczuciem własnej
wartości, jak ja to nazywam...świadomością matni, siedzącym głęboko niepokojem,
brakiem planów, niemocą w kwestii rozwoju osobistego, wstydem, izolowaniem
się...Sporo tego, prawda?
W tych bardziej ciężkich momentach nie chciało mi się wstawać z łóżka,
wykonywać podstawowych czynności, chciało mi się tylko zabijać doła, w obojętny
mi sposób. W "lżejszych" momentach mojego życia funkcjonowałam na
zasadzie "jakoś to będzie", co w praktyce oznaczało udawanie, że nie jest tak
najgorzej...Cała historia skończyła się tragicznie, a ja mam pewność, że gdyby
nie moje "jakoś to będzie" uratowałabym przynajmniej część siebie no i trochę
czasu, który już minął,a którego nikt nigdy mi już nie odda.
Pozdrawiam :)

[owszem]

Ana witam witam :) Pracuję sporo, zatem w necie bywam w kratkę, odezwę się
wkrótce. To tyle prywaty ;)
Napisałaś "(...)trzeba żyć dalej. Nikt nie może rezygnować z własnego życia..."
Hmm...Myślę, że to własnie zahacza o istotę współuzależnienia. Nie wiem w
jakiej sytuacji jest autorka wątku, ale jestem przekonana o tym, że nie da się
żyć normalnie, po prostu ŻYĆ, mając w bliskim otoczeniu czynnego narkomana.
Można pracować, spotykać się ze znajomymi, chodzić na zakupy, do kina i robić
sto innych równie banalnych rzeczy. Wszystko jednak co robimy posiada znamię,
oddech, cień uzależnienia, co z kolei sprawia, że życie osoby
współuzaleznionej, mimo pozornej poprawności, jest beznajdziejnie blade.
Ty Ano, jesteś na szczęscie w innej sytuacji niż ta którą opisuję, więc
potraktuj moje przemyslenia ogólnie raczej ;)
W tym wątku jednak, jeśli mowa o czynnym narkomanie, nigdy nie poradzę, żeby
uczyć się żyć z taką sytuacją. Może generalizuję i demonizuję, ale "uczenie się
życia z narkomanem" jest dla mnie równoznaczne z brakiem działania. "Uczyłam
się" w ten sposób wiele lat i niestety czas ten uważam za stracony. Dopiero
teraz dostrzegam kolory, banalnie rzeknę - wiosnę, innych, siebie wreszcie...
Hmm...a wydawało mi się, że do tej pory wszystko widziałam jak należy...Jak się
okazało, niewiele widziałam... Oto cena, którą płaci bierna, współuzależniona
osoba.
Pozdrawiam :)

[Gość: stachu34]

Kiedyś dyskutowaliśmy na ten temat w wątku "współuzależnienie i krzywda..." to
pierwszy wpis rozpoczynający.Pozwoliłem go sobie przytoczyć.Może warto
poczytać...
--------------------------------------------------------------------------------
Po wielu latach alkoholik zaprzestaje picia. Jest to wielki krok ku
normalności, ale czy tak w rzeczywistości jest? Wątpię w to bardzo...
Zaprzestanie picia, o ile jest procesem trzeźwienia, a nie okresem
krótkotrwałej abstynencji, jest podstawą do wszelkich zmian w zachodzących w
samym uzależnionym, a także w jego otoczeniu, wśród najbliższych.
Wiadomo, że alkohol czyni wielkie szkody nie tylko osobie nadużywającej, ale
również bliskim, którzy wchodzą we współuzależnienie. W tym okresie
alkoholikowi potrzebna jest pomoc i wsparcie, którego czasem bardzo trudno
udzielić Brak zaufania w możliwość zaprzestania picia i poczucie krzywdy
jest tak duże, że uniemożliwia wręcz normalizację stosunków. Trwające latami
nadużywanie alkoholu przez jednego z członków rodziny, jest powodem
cierpienia, poczucia bezsilności i burzenia porządku określającego ważne
aspekty życia. Może to być zachwianie zasad moralnych i wartości
społecznych, która powodują, że osoba będąca w otoczeniu, lub w związku z
alkoholikiem, bezsilnie cierpiąc ma równocześnie poczucie
niesprawiedliwości. To połączenie cierpienia, bezsilności i
niesprawiedliwości jest najczęstszym zjawiskiem występującym w poczuciu
krzywdy osobistej.
Każde przeżywane dotkliwie poczucie krzywdy zaczyna destruktywnie wpływać na
życie osoby współuzależnionej. Nawet po wielu latach, gdy zaczynają się
pojawiać przyjemne doświadczenia związane z zaprzestanie picia przez
alkoholika, w pamięci pozostają ślady poczucia doznanej krzywdy. Jak trwała
blizna staje się to bolesną częścią współuzaleznienia.

[ana-23]

To prawda. Wszystko gdzieś zapisuje się w głowie. I trudno o tym zapomnieć.
Od kilku miesięcy żyję z biernym narkomanem, ale wcale nie jest łatwo. Ale żyję
i staram się, żeby nie zatracić wszystkiego, co już powstało. Boję się i wcale
nie czuję się bezpiecznie. Bo z heroiny mało kto wychodzi...
Ana

[Gość: angelo]

zdecydowanie zainteresuj się dniem dzisiejszym

[alina66]

Jestem współuzależniona, byłam długie lata żoną alkoholika.
Dopóki nie zaczęłam leczyć swojego współuzależnienia radziłam sobie wszystkimi
możliwymi aczkolwiek nieskutecznymi sposobami. Kontrolowałam, wyłam, wylewałam,
groziłam, no wiesz, cały asortyment. Czyli nie radziłam sobie wcale.
Może nietypowa byłam, ale w momencie kiedy zdałam sobie sprawę, że naprawdę,
ale to naprawdę jestem bezsilna wobec jego picia, i że lada chwila mogę stracić
syna , po prostu go wywaliłam z domu. Trwale i skutecznie.
Myślę, że można sobie radzić tylko lecząc SIEBIE.
Nie wiem, o jakim uzaleznieniu piszesz, ale to chyba wszystko jedno. Mechanizm
jest wydaje mi sie taki sam- obojętnie co byś robiła, on bedzie pił, czy brał,
jeśłi będzie chciał.
A z praktycznych rzeczy- o których tutaj mało się pisze- podział majątku,
zniesienie wspólności małżeńskiej - ochrona swoich interesów... Sorry, ale
zycie jest brutalne. Włóczę się już kilka lat po sądach za mojego eksa....

[Gość: brubru1]

rosnie we mnie gniew i nienawisc wtydy wyobrazam sobie ze go (ojca) zabijam ale
to nie pomaga wtedy siegam po alkohol i czuje sie jeszce podlej i wtedy walcze
zeby sie obronic przed samobojstwem i atk w kolko

[Gość: teresa]

a ja sobie wogóle nie radzę, najchetniej zamknelabym sie w ciemnym pokoju i juz
nigdy z niego nie wyszla, tylko dzieci potrafia wykrzesac ze mnie jeszcze jakas
energie, jeszcze dla nich chce mi sie zyc.na zewnatrz oczywiscie jest ok., bo
tak ma byc.Nienawidze siebie za to co robie, ze nie potrafie podjac jakis
krokow, zeby od niego odejsc.

[hepik1]

" W codziennym zyciu niewiele wydarza sie spraw, ktore
sa warte zmartwienia, oburzenia lub litowania sie nad soba.
Jezeli zawsze jestem gotowa przyjac zaczepke i pozwolic sie
zranic, bardzo tanio sprzedaje swoje zadowolenie. Musze
pamietac, aby być dobra dla samej siebie! "

Zajrzyj w te miejsca:

www.tecza.akcjasos.pl/
www.tecza.akcjasos.pl/

[Gość: ja7]

dla mnie strasznie trudne jest 'odwiazanie'. bo jestem / bylam do niego
przywiazana.

kilka miesiecy temu zaczelam zyc dla siebie, na sile szukac sobie zajecia, mimo
ze topornie mi idzie - zbieram sie tygodniami zeby zalatwic cos banalnego jak
np zapisanie sie na silownie...
zycie dla siebie jest trudne zwlaszcza w przypadku niskiej samooceny ("po
takich przejsciach nie znajde sobie juz nikogo", "to symptomatyczne ze nie mial
konkurencji - nie jestem warta nikogo innego" itd) i towarzyskiej pustki wokol
siebie. musze na nowo nawiazywac stare znajomosci, ktore zaniedbalam, bo w
praktyce nigdzie nie chodzilismy bo wszedzie czychal alkohol

jestem juz zmeczona ciaglym strachem ze go spotkam i zrobi jakis 'dym'. stale
neka mnie telefonami ktore odbieram i odkladam obok sluchawke majac nadzieje ze
wykoncze go finansowo i sie oduczy dzwonic...

najgorsze jednak jest to, ze mam swiadomosc, ze przy mnie nie pil tak
strasznie. teraz od 3 miesiecy w zasadzie nie trzezwieje.
raz mial jakis przestoj, sprezentowal mi caly pakiet przepraszajaco - blagalny
wyzebral ostatnia szanse po dwutygodniowym suchym okresie probnym i ....
wieczorem spotkalam go jak byl juz po czwartym (bo "nie przypuszczal ze bedzie
inspekcja")

to strasznie trudne zobaczyc czlowieka ktorego sie jakos kocha w prawdziwym
swietle a jeszcze trudniejsze jest pogodzenie sie z faktami i odpuszczenie
sobie, 'odwiazanie sie'

[Gość: stachu34]

„najgorsze jednak jest to, ze mam swiadomosc, ze przy mnie nie pil tak
strasznie. teraz od 3 miesiecy w zasadzie nie trzezwieje.”
Ojj, naiwna, naiwna...On po prostu przez pewien czas był na „bezdechu” .
Wreszcie nadchodził ten moment i musiał zaczerpnąć „świeżego powietrza”.
Zrealizował swoje zobowiązanie do niepicia wobec Ciebie na tyle na ile było go
na to stać. Zaś kiedy został sam, nie było już obiektu, którego musiałby
oszukiwać, puściły wszelkie hamulce. Stał się sobą. Taka postawa jest
charakterystyczna dla czynnego alkoholika.
„Manewry” tego typu są bardzo szkodliwe dla obu stron. Wymuszanie przysiąg,
zobowiązań i innych zapewnień do odstąpienia od picia, upewniają alkoholika że
stać go na trzeźwość. Budują psychiczną zaporę przed podjęciem leczenia. Dla
trzeźwego zaś partnera są podwaliną nadziei zmiany, pogłębiając tym samym
współuzależnienie.