marian770
08.04.10, 19:33
Kwas kaprylowy (Acidum caprylicum) jest kwasem tłuszczowym
nasyconym, 8-węglowym (kwas oktanowy = octanoic acid); CH3(CH2)6-
COOH; gęstość 0,910 g/ml; temperatura wrzenia 237 stopni C; w
temperaturze poniżej 16 stopni C krzepnie; temperatura topnienia ok.
16,5 stopni C; w temperaturze pokojowej jest oleistą cieczą i
specyficzny zapachu. Występuje w tłuszczach roślinnych (kokosowy,
palmowy) oraz zwierzęcych (z łaciny capro – koza, np. w tłuszczu
zapasowym (łój) kóz i owiec, w tłuszczu mlekowym królików, kóz,
kozic). Nadaje specyficzny zapach serom, podobnie jak inne pokrewne
kwasy nasycone:
Kwas kapronowy C6; CH3(CH2)4-COOH
Kwas kaprynowy C10; CH3(CH2)8-COOH
W niektórych suplementach i lekach występuje mieszanina tych 3
kwasów.
Aldehyd kaprylowy CH3(CH2)6-CHO, czyli aldehyd n-oktylowy, oktanal
występuje w wielu olejkach eterycznych i ma duże znaczenie w
otrzymywaniu aromatów syntetycznych (cytrusowych). W czystej postaci
aldehyd kaprylowy jest cieczą o temp. wrzenia 167-170 stopni C.
Kwas kaprylowy ma zastosowanie w przemyśle spożywczym jako środek
smakowo-zapachowy do serów, pudingów, lodów, niektórych miękkich
cukierków, przekąsek mięsnych, ponadto w piekarnictwie. W wyrobach
piekarskich zawartość kwasu kaprylowego nie przekracza 0,013%; w
serach do 0,04%, w tłuszczach aromatyzowanych i smakowych 0,005%.
Jak wykazały badania Kabara i in. w 1972 r. kwas kaprylowy w
stężeniu do 7,8 umol/l nie wykazuje właściwości
przeciwdrobnoustrojowych. Wg Beuchat’a (1980 r.) Najmniejsze
stężenie kwasu kaprylowego MIC przy którym działał hamująco na
przecinkowca Vibrio parahaemolyticus było na poziomie 100 ug/ml. W
stężeniu 0,3% hamował rozwój pałeczki okrężnicy Escherichia coli.
Nakamura i Zangar, 1968 stwierdzili, że kwas kaprylowy działa
silniej hamująco na Shigella (pałeczka czerwonki) niż kwas
propionowy i octowy. Wg nowszych badań kwas kaprylowy działa silniej
fungistatycznie i bakteriostatycznie niż kwas propionowy i octowy.
Zażywanie kwasu kaprylowego może zapobiegać chorobom bakteryjnym
przewodu pokarmowego.
Emulsje i kremy z kwasem kaprylowym nadają się również do
zapobiegania grzybicom i infekcjom bakteryjnym skóry oraz błon
śluzowych. istnieją leki z kwasem kaprylowym dopochwowe służące do
leczenia i zapobiegania grzybicom (Candida) i infekcjom E. coli. Ze
swojej strony polecam preparaty recepturowe dermatologiczne i
ginekologiczne zawierające 5-15% kwasu kaprylowego.
Kwas kaprylowy wykazuje synergizm z miedzią, cyną, cynkiem, srebrem
oraz kwasem undecylenowym i undecylowym w zwalczaniu grzybic i
bakterii, szczególnie tych opornych na antybiotyki. Kwas kaprylowy
może być doskonałym uzupełnieniem do preparatów antybiotykowych i
sulfonamidowych.
Badania na University of Connecticut z 2005 roku (Nair M.K, Joy J.,
Vasudevan P., Hinckley L., Hoagland T.A., Venkitanarayanan K.S.)
wykazały przydatność monokaprylanów i kwasu kaprylowego w
profilaktyce i leczeniu zapalenia wymion u zwierząt gospodarskich.
Wrażliwość na kwas kaprylowy prezentowały bakterie: Streptococcus
agalactiae, Streptococcus dysgalactiae, Streptococcus uberis,
Staphylococcus aureus, mniej wrażliwa była Escherichia coli.
Kwas kaprylowy znalazł zastosowanie również w produkcji zwierzęcej.
Preparaty kaprylowe dodawane są do pasz w celu ograniczenia rozwoju
bakterii i grzybów patogennych w przewodzie pokarmowym. Preparaty
kaprylowe dla zwierząt są w postaci płynnej lub sypkiej, rzadziej
granulowane i dodatkowo otoczkowane. Kwas kapronowy może być w
postaci wolnej lub jako estry z glicerolem (gliceryd). Dodawany jest
do pasz w dawce 0,1-0,6%. W dawce powyżej 1% zmienia zapach i smak
paszy, przez co zwierzęta niechętnie ją spożywają.
Preparaty kaprylowe dla ludzi stosowane doustnie zawierają kwas
kaprylowy w stanie wolnym (wówczas preparat ma intensywny zapach)
lub w postaci mono- i (lub) dikaprylanów. W postaci glicerydu nie
wydzielają zapachu, są trawione przez lipazy w obecności żółci, a
następnie resorbowane. Krótko wówczas oddziałują mikroflorę w
świetle jelita. W przypadku leczenia kandydozy, infekcji
bakteryjnych bardziej racjonalne wydaje się podawanie wolnego kwasu
kaprylowego, najlepiej w postaci kapsułek dojelitowych Przy
zażywaniu kwasu kaprylowego mogą wystąpić: odbijanie i
uczucie “grzania w brzuchu”. Łój i pot, a także kał zmieniają zapach.
W leczeniu chorób skóry i błon śluzowych działa tylko wolny kwas
kaprylowy (glicerydy nie mają właściwości antybakteryjnych),
najlepiej pod postacią lotio, maści, kremu. Dopochwowo możliwe jest
stosowanie żelu, emulsji lub globulek zawierających kwas kaprylowy.
Dawki kwasu kaprylowego dla ludzi: 300-500 mg 1 raz dziennie. W
suplementach jest łączony z solami wapnia, cynku, potasu, magnezu
lub tlenkami tych pierwiastków. Działa wówczas dodatkowo
przeciwbiegunkowo i przeciwzapalnie, szczególnie w połączeniu z
wapniem i cynkiem.
Kwas kaprylowy pobudza regenerację nabłonka jelita grubego i
poprawia funkcje absorpcyjne jelit. Przyspiesza gojenie owrzodzeń
jelita cienkiego i grubego. Zapobiega zmianom zapalnym w ścianie
jelit. Ma zastosowanie w leczeniu zespołu jelita drażliwego,
wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, kandydozy jelit,
kryptokokkozy i kolibakteriozy.
Istnieją również preparaty zawierające jednocześnie kwas kaprylowy i
beta-glukan, które stymulują układ odpornościowy przewodu
pokarmowego GALT, MALT i jednocześnie pomagają w zwalczeniu grzybów
chorobotwórczych (Candida).
Kwas kaprylowy działa na komórki bakteryjne dzięki właściwościom
lipofilnym. Jak wykazują niektóre badania niskie pH nieznacznie
polepszało właściwości antybakteryjne kwasu kaprylowego (Woolford,
1975 r.).
ze strony
rozanski.li/?p=1303
