do Przyjaciela

[Gość: mejer]

... po raz kolejny pielgrzymuję, a w podążaniu znajduję wytchnienie... słowa
sa podobno źródłem nieporozumień, ale jako źródło nie moga tchnąć jedynie
jadem i złem.. patrzyłam na ostatniego tej jesieni motyla i posłałam cełą
radość, ciepło i dobro na jego skrzydłach do Ciebie.... Przyjacielu.. odezwij
sie

Opowieść dla przyjaciela ...

[senne_marzenie]

Na oceanie, przyjacielu, wieje wiatr i pada deszcz. Najsilniejszy wiatr wieje
na dziobie statku, odrzuca włosy do tyłu i szarpie luźne fałdy ubrania. Bure
fale rozcięte ostrym dziobem, pozostają z tyłu rozpienione, złe. Przychodzę tu
codziennie nie zważając na chłód, na deszcz, staję pod najwyższym masztem -
patrzę. Znudzeni emigranci zapełniają okrętowe bary, wychylają szklanki
kolorowych trunków, grają w karty. Opłacone przez nich leżaki stoją puste pod
osłoną górnego pokładu, koce złożone w kostkę nasiąkają wilgocią i solą. Siedzę
tu codziennie przez długie godziny, nasłuchuję krzyku ptaków. Wędrują śladem
okrętu, ich mocne, białe skrzydła przejmują w siebie niespokojne rozkołysanie.
Skrzydła ptaków są z hartowanej stali, a dzioby ze szczerego złota. Celne są
dzioby ptaków poszukujących pożywienia dla niestrudzonych skrzydeł. Po co tak
płyną w powietrzu, po co rozcinają dziobami granatową powierzchnię wody?
Pytam ptaków, przyjacielu, wędrujących tropem okrętu, dążących na oślep do
nowego brzegu. Krzyczały - ich krzyk był pełen bólu i pełen tęsknoty. I
nasłuchując tego krzyku zrozumiałam, że tęsknota jest żywiołem, podobnie jak
ziemia lub wiatr. To ona nakazała człowiekowi wydrążyć pnie drzew, spuścić je
na wodę, to ona przyprawiła skrzydła okrętom. Po co wędrował człowiek z lądu na
ląd poprzez złowrogą rozkołysaną wodę? Powiesz, że po chleb, po sukno, po
korzenie i pachnące olejki? A ja ci powiem, że to nieprawda, że najpiękniejsza
tkanina i najjaśniejszy metal nie sprawiły tego, co źdźbło uczucia napinającego
skrzydła ptasie. Mewy na końcu drogi znajdą tylko urwisko skalne, takie samo
jak to, które porzuciły. A jednak dla tych skał przemierzają oceany, dla nich
niestrudzone dążą tropem okrętu, chwytając w otwarte skrzydła słońce i wiatr.
A jeśli powiesz, przyjacielu, że mewom chodzi o odpadki, wyrzucane codziennie
za burtę statku, i że ich wytrwały lot ma na celu jedynie zaspokojenie głodu,
to ci odpowiem, że tęsknota jest najgorszym z głodów i że nie nakarmionym
nieuchronnie przynosi śmierć. Czyżbyś już zapomniał, dlaczego przepłynęłam
ocean dwa razy?

:-)

[Gość: mejer]

dzieki senne..... miłe to:):) raz jeszcze dzieki:):):)

[senne_marzenie]

alez prosze :-)

[kriek]

kazdemu ocean wedle jego miary, ale zawsze troche ponad sily
czasem nie starcza skrzydel zeby przeleciec cztery waskie ulice

[senne_marzenie]

Będę mówić, przyjacielu. Najchętniej milczałabym, ale milczenia nie jest żadnym
rozwiązaniem, milczenia nie wyjaśnia nic. A ja usiłuję wciąż na nowo wyjaśnić
sobie i tobie, że to, co uczyniłam, nie było zdradą. Nawet wtedy, gdy
zapragnęłam umrzeć, nie popełniłam zdrady i nie zawiodłam twojej wiary we mnie.
I dlatego, przyjacielu, przeciw twojemu milczeniu będę się bronić słowami.
Chcę ci przypomnieć siebie taką, jaką byłam poprzez te wszystkie lata, które
mijały nam wspólnie, dni - podczas których nasze myśli płynęły równolegle
świadome swej bliskości; wystarczyło napisać list, wyciągnąć rękę, żeby
napotkać twoje słowa, twój przyjazny gest. Chcę przywołać naszą przeszłość,
chcę, żebyś na tych kartkach, które białe jeszcze piętrzą się przede mną,
odnalazł drganie mojego żywego serca.

tez jakby o przyjaźni światła i człowieka..

[mejer24]

Latarnik jej dzieciństwa przychodził codziennie, kiedy zmierzch skradał się
cicho, a wszystko wokół szarzało. Przychodził ze swoim długim kijaszkiem i
haczykiem zapalał gazowe latarnie. Jak czarodziej krążył wśród niknących
domów, ocieplając je migotliwym światłem. Ciepło czuwało nad domami przez
całą noc. Tajemniczy czarodziej pojawiał się znowu świtem. Gasił latarnie, a
wraz z tą codzienną czynnością gasła tajemnica. Wszystko wokół stawało się
zwyczajne, kolory ostre, a latarnik nie był już czarodziejem, tylko
zmęczonym starszym mężczyzną, którego plecy przygarbił czas i ciężar
dźwiganego kija. W końcu zamordowała go elektryczność.
Zapomniała o nim na wiele lat. Wtedy pojawił się inny latarnik. To latarnik,
który nie pozwala latarni rozbłysnąć. Toleruje mały, niebieski płomyczek,
który daje trochę ciepła i trochę światła - niczego za wiele. Kiedy płomień
filuje, przykręca knot, kiedy wybucha z siłą, jakiej nikt by się po latarni
nie spodziewał, gasi go zdecydowanym ruchem. Obywa się bez kija, ale jest
równie skuteczny. Chyba nie wie, że tak gaszona latarnia za każdym razem traci
bezpowrotnie część swojego płomienia. Jeszcze tli się w niej ciągle, jeszcze
potrafi zapłonąć, ogrzać, ale przyjdzie dzień, kiedy nie pomoże kijaszek,
haczyk, dmuchanie w płomień, latarnia zgaśnie na zawsze. A wtedy zniknie
magia, pozostaną tylko elektryczne latarnie, a po co elektrycznym latarniom
latarnik?

mejerze...

[uma24]

nie stac mnie dzis na takie ladne pisanie jak powyzsze - powiem tylko tyle...
tu jestem :))))
uma