Jak poznałyście swojego mężczyznę ?

[marta003]

Dziewczyny, odpocznijmy chwilkę od tych wszystkich badań, leków, cykli i
zabiegów. Powspominajmy jak to się zaczęło... Ja zacznę pierwsza. Mojego
Misia poznałam na wakacjach. Miałam 19 on 20 lat. Ja byłam z kuzynką pod
namiotem on mieszkał w owej mejscowości z rodzicami. Znajomość pewnie
umarłaby śmiercią naturalną, gdyby nie fakt że Misio zaczynał właśnie studia
w moim mieście. I tak od 11 lat jesteśmy razem. A jak u Was? Może jakieś
zabawne historie? Pozdrawiam

[diablica26]

Wogóle to ja poznałam swego wojtusia w ciekawy sposób...Przed 3 laty,6 lat temu
wyszłam za mąż z miości ale niestety jednostronej-okazał się psychopatą i
debilem skończonym,ciągle tylko łzy,i depresje...Wyjechał za granice znalazł
sobie kochanke zrobił dziecko i tyle go widziałam skończyło sie po 3 latach
wziełam rozwód jego nawet nie było i dobrze.Po tym nieudanym małżeństwie miałam
dosyć życia,byłam młoda,bez marzeń i z złamanym sercem,do tego wymówki mamy że
nie słuchałam się...koszmar taką miałam depresję,że miałam myśli
samobójcze...Któregoś dnia poszłam do kafejki internetowej i pierwszy raz
siadłam do omputera,zielona jak ogórek...Weszłam na czat Wp.pl na miasto Elbląg
gdzie mieszkam i tam pisałam sobie z facetami tak by zapomieć choć przez
chwilę...I tak poznałam Wojtka może i mi nie uwierzycie ale można znaleść miłość
na ekranie.Większość typów to znudzeni mężowie,szukających kochanek,same
prostaki i szuje ja po rozwodzie i miałam takie propozycje od niewiernych
mężów...Tak mijały tygodnie z Wojtkiem postanowilismy się spotkać oko w
oko.Bałam się jak cholera on też wiedzieliśmy o sobie wszystko,on wiedział że
jestem po rozwodzie,że jestem puszysta ja wiedziałam,że jest kawalerem,że ma
ojca alkocholika,że jest jedynakiem.Umówiliśmy się w Pizzerii na Starym Mieście
i tak spojrzelismy sobie w twarz,był przystojny,a mnie jakby patelnią przyłożył
jedwo skończyłam przelewać łzy za jednego a tu nowa miłość?Nie mogłam w to
uwierzyć,że to mnie dopadło i to tak szybko....ale on tylko szukał przyjaciółki
by móc pogadać o kłopotach w domu,bo z facetami nie gada się takich rzeczy...To
był listopad a ja się nie poddawałam,każdego dnia odkrywałam,co to znaczy
prawdziwie kochać jego oczy wprawiały mnie w obłęd...w końcu mi się udało w
grudniu w drugi dzień świąt powiedział,że zakochał się we mnie,i że nie chce bym
była jego tylko przyjaciółką...On jak i ex mąż mieli po 31 lat,Gdy to mi
powiedział,mao ze szczęścia się nie popłakałam.Kochał mnie taką jaką jestem,lubi
puszyste już nikt mi nie ubliżał, nie wyzywał,już mnie nikt się nie
wstydził.Poznałam co to jest kochać ze wzajemnością,on mi gwiazdy z nieba dawał
a ja nie umiałam brać.Pokochali go wszyscy moji rodzice i rodzeństwo,do tej pory
nic się nie zmieniło choć minie niedługo 3 lata w kolejne świeta.To może wydać
się wam o wiele dziwniejsze ale on nigdy nie miał kobiety-miał 31 lat i zero
seksu.To ja byłam jego pierwszą kobietą i był taki cudowny a nie wygladał jakby
nie ciupciał,jego wiedz na temat seksu była ogromna.Ja miałam wielu partnerów
ale on pierwszy dał mi rozkosz tylko on umnie to zrobić,jestem z nim bardzo
szczęśliwa,a teraz za parę miesięcy bedzie owoc naszej miłości.Nigdy się nie
kłócimy,nigdy nic nie usłyszałam złego z jego ust,tęskni i płacze z miłości do
mnie.Wkońcu jestem ta wielką pierwszą miłością....

[emde74]

niesamowite... dzięki diablica. mam 31 lat, od 7 miesięcy bez M, załamana i
zrozpaczona, bliska sięgnięcia do portali typu sympatia, randka itp. nie
wszystko stracone. kurcze, takie rzeczy się zdarzają. można się podnieść. pzdr.
M.

[alizeis]

emde74, takie przypadki sie zdarzaja, bo my tez jestesmy "internetowi")))
Poznalismy sie na czacie onetu prawie 3 lata temu. Tez bylam po nieudanym
malzenstwie i myslalam, ze juz tylko na zlom ze mna i tak weszlam na czat za
namowa bratowej, zeby troche "wyjsc do ludzi" jak powiedziala. No i nawet nie
zdazylam sie dobrze po czacie rozejrzec, gdy zaczepil mnie moj J, przegadalismy
7 godzin na privie i tak nam juz zostalo. Smieje sie, ze mnie poderwal na
wirtualne roze) A w pazdzierniku bierzemy slub)))
Glowa do gory!

[emde74]

jak tylko wrócę z tych moich szkół przetrwania, to (o ile przeżyję wpadam na
jakiś portal. nie chcę stać się 31 letnią zgorzkniałą i stale tęskniącą babą.
bo dziś też czuję się jak złom. dzięki! pzdr. M.

Emde

[invicta1]

kto wie kogo z tego błta jeszcze wyłowisz-nie znasz dnia ani godziny)
i nie marudź-młoda jesteś-wszystko przed Tobą
powodzenia!

[emde74]

invicta! wiem, każdy mi to radzi, bo chce dla mnie dobrze. tylko ból chyba
trzeba po prostu przejść. staram się jak mogę zapomnieć, umawiam się na
spotkania z facetami (z jednym nawet kiedyś byłam). na razie na zasadzie
spotkań towarzyskich. a co wyjdzie, wiadomo, że nie wiadomo. jak dojrzeję do
internetu, to tam poszperam. wiem, że młoda jeszcze jestem, ale na wszystko
chyba musi przyjść swój czas. także na razie jestem na tzw. stand-by'u. dzięki
za wsparcie. pzdr. M. PS. chciałam się wpisać do Waszej tabelki, ale chyba
powód: brak faceta nie jest adekwatny do Waszych problemów?

[mama38]

hej diablica. Miałam wrażenie że ktos opisał moja historie. Wszystko sie zgadza
tylko ja szukałam na czatach na całą Polskę i mój prawie mąż jest aż z
Bieszczad I potwierdzam w internecie mozna znaleźć druga połówkę.
Ania

[donata72]

ostanio lezalam sobie w nocy i przypominalam mielismy po 18 lat poznalam go
przez kolege i tak sie zaczelo byl slicznym chlopcem z doleczkami w policzkach
byl o boze dobrze ze tego nie czyta jest a teraz jest przystojny bo juz nie
chlopiec ma dlugie wlosy krecone poczatki byly rozne ja zrywalam czesto bo
chodzil w skarpetkach we wzorki brrrrrrr ale poznej coraz bardziej i bardziej
jak sie poznalismy to chyba na drugiej randce powiedzial ze wezmiemy slub w
jego urodziny 21 nieudalo sie dopiero tydzien po wzielismy slub a droge
mielismy ciezka rodzice mowilize niemamy pracy mezulka jeszcze do wojsa wezma a
ty juz 15lat jak jestesmy ze soba i bardzo ale to bardzo go kocham

[zemfira.m]

Ja natomiast po wielu niedudanych związkach wyjechałam do pracy do Rosji na rok
(nauczyciel j.polskiego). Coś mnie jednak ciągnęło do Polski. Znalazłam pracę w
skole w szpitalu dziecięcym (pracowałam jako bibliotekarka i wychowawca).
Po dwóch tyg. pracy przyszedł jakiś chłopak i przyniósł papier do xero. Mi się
wtedy spieszyło. Krótkie przywitanie i nic więcej.
Potem zadzwonił do biblioteki i zaprosił mnie do kina. Poszłam. Nie miałam nic
do stracenia. Potem zabrał mnie na Festiwal Filmowy. I się zakochałam z
wzajemnością. Okazało się, że jest synem Dyr. szkoły, w której pracowałam.
Byłam dal niego kimś najważniejszym, a on dla mnie, pomimo, iż ja miałam 26 a
on 29 lat. Po trzech miesiącach zamieszkaliśmy razem, zaręczyliśmy się i w nim
roki minął byłam jego żoną.
To najcudowniejszy facet!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[niunia90]

Ja swojego poznałam w bardzo prozaiczny sposób. Prawie 9 lat temu wybrałam się
z przyjaciółkami na Juwenalia. Byłyśmy w piątek i w sobotę na dyskotece. W
piątek mój obecny mąż ponoć tylko obserwował jak się bawię, a w sobotę
podszedł, zaczęliśmy tańczyć, rozmawiać i miałam wrażenie, że znamy się od
lat!!! Ja miałam skończone 20 lat, on 22.
Pięć lat później wzięliśmy ślub cywilny (były plany kupna mieszkania) a kilka
miesięcy później we wrezśniu ślub kościelny (14 września miną 3 latka).
Żeby było zabawniej na tej samej dyskotece, mniej więcej w tym samym czasie
moje dwie przyjaciółki poznały swoich obecnych mężów. Ich śluby odbyły się rok
przed naszym.

proza abosolutna ale z Harlekinem

[morusia]

moj M. to po prostu kolega z grupy na studiach. To jest ta proza. A ten
Harlekin: przez rok w ogole na niego nie spojrzałam. Jakiś taki nijaki był.
Potem pojechaliśmy większą ekipą na Sylwestra w góry (ja z innym żeby nie
było), tam 31 grudnia o 17tej zerwałam z tamtym. A o pólnocy gdy mój obecny
(wtedy jeszcze "obcy") powiedział :"pomyślcie sobie jakieś życzenie" - na mnie
spadło - obuchem w łeb :" chciałabym z nim być". I życzenie się spełniło - to
był Sylwester 1990/91, a do dziś jesteśmy razem.

[ksara4]

a ja mojego poznalam po prostu przez znajomego, byla to typowa "randka w
ciemno" no i zaiskrzylo od razu!!! Po miesiacu juz razem mieszkalismy, w lipcu
2005 wzielismy slub, po 1,5 roku wspolnego zycia i jest super!!!!!

internetowa - nie mająca szans znajomość :-)

[monikakika]

na Polczacie - pokój dla 30-latków. Odległość 500 km nie stanęła nam na
przeszkodzie

[diablica26]

Zanim wyszłam za mąż za nieudacznika psychola pojeba miałam pierwszą miłość
która poznałam mając lat 18 byłam z nim przez 2 lata.Bardzo mnie zawiódł i nasze
drogi się rozeszły,jak zwykle strasznie to odczułam.I tak kiedys przez przypadek
czytałam gazetę kiedyś to był "Dziennik Bałtycki" i na trafiłam na rubryke
"Serca Dwa" i tak dla jaj napisałam do 5 chłopaków mysląc a może którys
odpisze,nie szkoda mi było ani znaczków ani kartki papieru-bo uwielbiam pisać
długie list pełne uczuć.I sobie wyobrażcie po 2 tygodniach wszyscy pięcioro
odpisali i jak najszybciej chcieli mnie poznać i tylko mnie powybierali z tych
innych pań piszących do nich.Źle wybrałam,bo wybrałam list od mego ex męża ale
liczy się fakt że słowa czynia cuda...Wszyscy mi mówią że mam to coś i w oczch i
umiem urzec...a tak z innej beczki jak miałam lat 17 byliśmy na kursie w Gdyni
przez 2 miesiące,jedna z mych szkolnych koleżanek miała faceta w Niemczech
Polaka z którym była ze 2 lata,i tak ja pisząc listy napisałam jej do niego bo
ona nie lubiała pisać-Wyobrażcie sobie ten facet po 4 dniach jak na skrzydłach
przyjechał do niej i wycałował za ten list,chmmm szkoda ze niewiedział że to ja
tak się wysilałam i napisałam ze 5 stron A4.Także reasumując każdy ma jakieś
szczęście i umnie coś robić

[aggutek]

Hej Poznałam moj Skarb gdy zarówno ja jak i on byliśmy
jeszcze innych związkach. Ja w 4-letniej relacji ze sporo straszym
o "artystycznej" duszy facetem - lekkoduchem, nie chcącym się poważniej wiązać
mieć, dzieci, stałej pracy itd, a mój przyszły mąż - z bardzo ładną (ja tak ją
oceniałam) dziewczyną która chyba nie porafiła go docenić...
Wyjechaliśmy w większej paczce w góry między innymi dwie (nasze) parki. Tam
sie poznaliśmy ale jeszcze wtedy żadne z nas nie myślało o sobie na wzajem.
Na tym wyjeźnie zerwali ze sobą. Wtedy mój przyszły M. znikł z "paczki"
znajomych.
W dość burzliwych okolicznościach po roku rozstałam się z "lekkoduchem".
Zdarzyło się kilka mało znaczących historyjek które chyba nawet nie mogę nazwać
miłosnymi... Jak co roku w czerwcu wyjeżdzałam w moje ukochane Tatry żeby się
powałęsać po szlakach z plecakiem od schroniska do schroniska zanim zleci się
tam pół Polski, miała mi towarzyszyć moja przyjaciółka i nasz znajomy.
Wtedy zadzwonił do mnie ON , najpierw jakoś tak nieskladnie nam się
rozmawiało, a potem cos w nim pekło i zalał mnie masą swoich odczuć:
powiedział że zawalił sesje, że ma wszystkiego dosyć itd.... Zaproponowałam
mu żeby pojechał z nami w góry. Tam czuliśmy się ze sobą rewelacyjne, coraz
więcej rozmawialiśmy... Zaczeliśmy się spotykać, coraz bardziej zachwycaliśmy
się sobą. Znajdowalismy w sobie to czego w wcześniejszych relacjach tak
bardzo nam brakowało, łapaliśmy sie na tym jacy jesteśmy podobni do siebie...
Po kilku miesiącach w moje urodziny, moje Szczęście oświadczyło mi się
Jesteśmy małżeństwem od 3 lat, zleciało nam strasznie szybko. A mamy poczucie
że jesteśmy ze sobą od zawsze Jestem z nim bardzo, bardzo szczęśliwa.

aggutek

[mk1975]

ja brykałam po knajpach i dyskotekach przebierając, wybierając i marudząc, że
żaden facet mi nie odpowiada, ocknęłam się gdy miałam 26 lat i zaczęłam szukać
intensywnie, okazało się że to ni takie łatwe i że wszyscy fajni faceci są
zajęci. Biegałam na randki w ciemno i owszem spotykałam, ale same stracone
przypadki. Któregoś dnia mam zauważyła w pracy nowego chłopaka, który robił u
niej jakiś projekt, tak jej się spodobał, że wcisnęła mu niemal na siłę nr tel.
do mnie (był wtedy w stałym związku). Ja też w sumie poszłam na spotkanie "na
siłę" tylko po to, żeby udowodnić mamie że mamy inny gust, a poza tym to był
prezent imieninowy Po roku wzieliśmy ślub i staramy się o dzidzi.

[b.dori]

A ja znam mojego męża od I klasy podstawówki,chodziliśmy razem do jednej klasy
przez 8 lat ,nawet mi się podobał i z nim chodziłam w VII klasie,ale po
skończeniu szkoły każdy z nas sie rozszedł w inne strony ,mąż poszedł do innego
liceum,widywaliśmy się gdzieś tak przypadkiem ,cześć i tyle.Każde z nas miało
swoje miłostki .W końcu po kilku związkach myślałam że już nigdy nie znajdę
tego jedynego mialam wtedy 23 lata,wracałam ze szkoły ,mój mąż również i
spotkalismy sie w jednym autobusie ,ja byłam wolna ,on też
pogadaliśmy ,powspominaliśmy,wieczorem zadzwonił i na następny dzień byliśmy
juz umówieni, i od tej pory zawsze razem ,po 1,5 roku wzięliśmy ślub.
A znamy się juz 21 lat.

[mika9912]

to pewnie zabrzmi jak bajka ale yak się właśnie czułam. miałam 18 lat a on był
6 lat ode mnie starszy. pracował w pizzeri do której często chodziłam. jak sie
puźniej pkazało upatrzył mnie sobie od pierwszego spojżenia ukratkiem zdobył
mój nómer tel. i umówił się ze mną zabrał mnie na romantyczną kolację do
drogiej restauracji. Było suuper choć broniłam się przed zakochaniem bo miałam
maturę na karku i świeże rozstanie za sobą ale uczucie było silniejsze i po
roku wzieliśmy ślub. nie miałam jeszcze skończonycvh 20 lat i wszyscy nie mogli
zrozumieć dlaczego to robię przecierz jeszcze wszystko przedemną i powinnam
jeszcze sobie pożyć. Ale ja dopiero po ślubie zaczełam tak naprawdę żyć. Odrazu
zaczeliśmy starania o bebika, jesteśmy już ponad rok po ślubie a z dziecka nici
ale nie poddajemy się w końcu jeszcze tyle przed nami

[hogata1605]

Ja z moim męzusiem znamy sie od zerówki ale bardzo go nie lubiłam.
Do 1 klasy liceum przechodzislismy obok siebie jak bysmy się nieznali. W
pierwszej klasie liceum przysłał mi kartkę na walentynki i tak było przez
cztery lata. Wszyscy znajomi wiedzieli że mu sie podobam ale ja niezwracałam na
niego uwagi. Aż pewnego razu zadzwonił do mnie i zaprosił mnie na impreze a ja
w wielkim szoku zgodziłam sie. I tak jestesmy ze soba od 5 lat a małżeństwem o
2 i bardzo się kochamy )))

hogata

[piegoosek]

fajnie sie czyta te "nasze" historie milosne dlatego tez napisze, choc moze
nie bedzie zbyt porywajaca i ciekawa
mojego M. poznalam na studiach, on juz prawie "na wylocie"... poznalismy sie u
kumpelki w akademie... on przystojny jak cholera (pamietam nawet jak byl wtedy
ubrany), ale wokol niego krazyla historia, ze ma laske za granica i jest
niedostepny spotykalam go jeszcze kilka razy na wspolnych imprezach
studenckich, wyszukiwalam go zawsze z wytesknieniem... ale do niczego nigdy nie
doszlo...
po okolo roku niewidzenia, spotkalam go jadac tramwajem na uczelnie, on juz
pracowal, okazalo sie, ze mieszkamy na jednym osiedlu ) ja wynajmowalam z
kolezanka pokoj, on z kolega mieszkanie niedaleko nas )) strasznie sie
ucieszylam, choc jechal tym tramwajem z jakas laska i myslalam, ze z nia
jest... zaczal nas odwiedzac, przychodzil z kolega, my bylysmy dwie... kolega
po kilku wizytach jednak sie znudzil a on nadal przychodzil... jednak
najsmieszniejsze jest to, ze my obie, szczerze mowiac, nie wiedzialysmy do
ktorej z nas on przychodzi!! mijaly tygodnie, przychodzil prawie codziennie, i
nic... ktoregos wieczoru poszlismy na impreze, na ktorej w koncu... zaprosil
mnie do kina okazalo sie, ze nie mial dlugo zadnej laski, ta, z ktora jechal
tramwajem to stara kumpelka, ta za granica, to tylko przykrywka, aby mogl
spokojnie "szukac" niezly byl z niego element
zakochalam sie na zaboj i tak mi zostalo do dzis!! w poniedzialek mija nasza 7-
ma rocznica slubu, a znamy sie jakies 3 lata wiecej )

[marijohanna]

mialam 28 lat. ex dostal wypowiedzenie. a ja postanowilam zaczac nowe, tym razem
MOJE, zycie. bez mezczyzny. ale z odswiezona znajomoscia niemieckiego weszlam
na niemiecki chat (po raz pierwszy w zyciu) i poznalam faceta. cos mi
powiedzialo: TO ON! ale smialam sie sama z wlasnych mysli. moja wtedy ewentualna
przeprowadzka do niemiec byla tak samo nierealna jak w tej chwili podroz
wahadlowcem. pol roku pisalismy do siebie, dzwonilismy, sms-owalismy i wreszcie
postanowilismy spotkac sie na zywo. no i coz. zakochalismy sie w sobie jak
wariaci czy raczej potwierdzily sie nasze uczucia, bo juz przeciez mielismy za
soba nawet cyber-sex) rok czasu sie szarpalismy na odleglosc. i w koncu
postanowilsmy cos zrobic. no i niestety musialam wyjechac z naszego pieknego
kraju, ale jego przyjazd do polski byl zupelnie nierealny. nie zaluje ani jednej
chwili. dobrze mi tu, z nim.

[agiq]

ja poznałam M. trzy lata temu, przez strone randkowa o2.pl (internet górą!,
umówilismy się po wymianie raptem kilku maili i mój M się spóxnił 20 min na to
1 spotkanie. Ja oczywiście poczekałam moze góra 10 min i poszłam z powrotem do
domu wyzywając go w myslach od palantów i gorzej, myslałam że po prostu olał
sprawę bo miał lepsze internetowe propozycje. A on prozaicznie stał w
koszmarnym korku i nie miał komórki! I zadzwonił dopiero jak dotarł na miejsce
(mnie nie było) i znalazł budkę. Musiał się namęczyć ale zgodziłam się na 2
spotkanie - choć szłam na nie juz trochę nabuzowana i ogólnie na nie.
Ale wyszło inaczej...w niedzielę 11.09 nasza 1 rocznica slubu.

[radlena]

ja poznałam meża przez przypadkowo wyslanego sms-a(numer wybrany losowo) a
bylo to dość dawno bo w roku grudzień 1999, ja mieszklam w W-wie a maz w Łodzi,
po 4 m-ch pisania(do kwietnia 2000) sms-ów(miesiecznie ok 500)była pierwsza
rozmowa tel, w drugiej nie widzac sie jeszcze w realu ustalilismy date
zareczyn - grudzień 2000 i slubu-wrzesień 2001 - oczywiscie terminy były
fikcyjne, w maju 2000 spotkalismy sie pierwszy raz - w sirepniu juz
spedzilismy razem 2 tyg wakacji, i wlasnie po nich zdecydowalismy sie zaręczyc-
wiec rodzice zaczeli przygotowania...
najpierw sala weselna - załatwiał to mój tata , powiedził ze sa wolne 3 terminy
jakiś w lipcu(odpada bo nie ma "R"), 13 pazdziernik(odpada-bo jestem przesadna)
no i została 29 wrzesień- i wzielismy - tak jak wczesniej na żarty ustalialismy;
w 1-szy dzień swiat Bożego Narodzenia były zareczyny wiec znów sie
spełniła "przepowiednia"
i tak na 770 dni kiedy sie "styknelismy" widzielismy sie 111 dni,a przed slubem
nie widzilam swojego narzeczonego 4 tyg
ale nic nam nie przeszkodziło w tym by byc wciaz razem , by sie wciaz kochac i
by za 25 dni obchodzic 4 juz rocznice slubu
pozdrawiam

[pimpek_sadelko]

na portalu wyborczej w dyskusji "lowcy skor" powaznie pisze

[vase]

Oto nasza historia, ktora opisalam w zeszlym roku na forum polonijnym (podobny
watek):


>Z dala od Polski

Re: Love story, czyli jak zalapac cudzoziemca ;
Autor: vase
Data: 13.05.2004 22:13 + dodaj do ulubionych wątków

+ odpowiedz

--------------------------------------------------------------------------------
Ha! Ha! Swietny watek!
A oto nasza historia: Znudzone monotonnym zyciem w Polsce postanowilysmy z
kolezanka wyjechac gdzies "w swiat". Napatoczyly sie Niemcy. Czemu nie.
Jedziemy do Niemiec. Nagle, gdzies w polowie zalatwiania papierow itd. z
Niemiec zrobila sie Anglia. Dobra i Anglia
Po paru latach pobytu on and off, mieszkaniu w przeroznych miejscowosciach -
wyladowalysmy w Portsmouth. I od razu sie w tym miescie zakochalysmy! Jakie ono
podobne do naszego rodzinnego Krakowa! (No, oprocz morza ) Pewnego upalnego,
marcowego dnia 1999r, gdy mial sie odbyc mecz Polska - Anglia, postanowilysmy
isc do pubu (wzorem Anglikow) i dopingowac naszych. (Chce tu zaznaczyc, ze
zadna z nas nie lubi pilki noznej) (Kolezanka nawet nie za bardzo chciala isc.
To ja naciskalam ) Po obejzeniu kilku pubow wyladowalysmy w The Royal
Albert.
Przy pierwszym Guinnessie weszlo kilka osob.. Zlapalam kolezanke za rekaw: Ty!
Patrz jaki fajny!... Traf chcial, ze jedyny wolny stolik w pubie byl kolo
naszego.. Traf chcial, ze kolo mnie bylo wolne miejsce.. Traf chcial, ze nie
dzialala mi zapalniczka.. )))))))))))
Pod koniec wieczoru Danny zapytal mnie: Can I see you on Tuesday? (Nigdy tego
zdania nie zapomne) Spotkalismy sie w ten wtorek, a potem w nastepny dzien i w
nastepny.. Wspolne spacery po plazy.. rozkwitala wiosna..
Po 3 tygodniach poprosil mnie o reke. Po 9 - ciu miesiacach bylismy
malzenstwem. Dzisiaj mamy 2 letniego synka Louisa - najcudowniejszego
chlopaczka pod sloncem Nadal mieszkamy w ukochanym Portsmouth.

P.S. 27 marca 1999r Polacy przegrali z Anglikami 1:2 ))) Ja wygralam!

fajna historia Vase ;) n/txt

[piegoosek]

[emde74]

zaje..fajne! po prostu przeznaczenie, nic dodac nic ująć! oby zawsze tak było!
pzdr. M.

Śnieżynka i Żongler

[marion35]

Poznaliśmy się w pracy,ale z racji tego co robiliśmy nasza historia zaczyna się
bajkowo ,po drodze jest trochę romantyzmu a teraz proza trudnego(ale wspólnego)
życia.
Dawno,dawno temu (w grudniu 2002 r)pewna blondynka(to ja)prowadziła imprezę
gwiazdkową dla dzieci.Podczas imprezy występował trzyosobowy zespół(kabaret
komiczno-cyrkowy)a w nim On(mój M).
Na tej imprezie tylko zerknęliśmy na siebie.
Ale były kolejne...moje radio tak prężnie działało,że ja ze stroju Śnieżynki
prawie nie wychodziłam do końca lutego.No i ciągle zatrudniali ten kabaret
komiczny(bo fajni byli).
Śnieżynka z Żonglerem(mój M)pogadali sobie nawet w chwilach przerwy gdzieś za
kulisami czy przy szatni.
Ale to były krótkie pogawędki nic nie znaczące.
Na kolejnej imprezie żegnając się mocno uścisnął moją rękę i tak jakoś bardzo
ciepło spojżał mi w oczy.
Na początku marca dostałam tajemniczego sms-a.
Zupełnie nie wiem jak ale wiedziałam,że to On.
Spotkaliśmy się na pierwszej randce 6.03.2002 i tak spotykaliśmy się codziennie
przez kolejny tydzień.Po tygodniu On wyjechał na kontrakt do Holandii.
Zostały telefony,smsy i listy.
Przez pół roku pisaliśmy do siebie najprawdziwsze listy(takie po 17 stron).
We wrześniu On przyjechał na 2 tyg urlopu.Pojechaliśmy w góry ,zabrał mnie do
Holandii na tydzień.
I znowu tam został na 3 miesiące,ale jak wrócił byliśmy już razem!
Mam nadzieję,że kiedyś opowiem swojemu dziecku jak Tatuś zakochał się w pięknej
Śnieżynce i o tym co to są prawdziwe listy pisane na papierze (nie w komputerze)
i jak wiele mogą one znaczyć dla ludzi,którzy są z dala od siebie!

ps Przepraszam za błędy ale robię je nagminnie(taka przypadłość).

[alinka761]

To dosyć stary wątek ale że ja jestem tu od pażdziernika to postanawiam go
odświeżyc) Ja mojego M poznałam na czacie internetowym.Było to
4.06.01r.Najdziwniejsze w tym wszystkim że mo M wtedy pierwszy raz (i ostatni)
za namowa kuzyna odwiedził jakikolwiek czat.Rozmawialiśmy ok.pół
godzinki,wymieniliśmy adresy i po kilku e-mailach postanowiliśmy się spotkać
25.06 Zaiskrzyło od razu i równo za 3 lata i 3 miesiące od pierwszego spotkania
wzieliśmy ślub.Prawdę mówiąc nie czuję abyśmy byli parą internetową bo nigdy
więcej nie rozmawialiśmy na czacie.To była jedyna ale jak ważna rozmowa w naszym
życiu

Jak poznałyście swojego mężczyznę ?

[magasi9]

Ja poznalam swojego przyszlego meza w klubie .. tak banalnie.. siedzial przy
tym samym stoliku i spogladal na zegrek przez jakies dwie godziny, w koncu
sie ..spytal kiedy zamykaja ten klub ( po angielsku), powiedzialam mu ze ma
jeszcze 2 godziny bo zamykaja o 4 a juz jestem zmeczona tym czekaniem
No i tak to sie zaczelo, spedzilismy cowodowny rok w najpiekniejszym miescie
Toruniu, pozniej..
dzielilo nas tylko 1000 kilometrow przez jakies 2 lata,
pozniej znowu kolejne miasta polskie, a teraz ja "poznaje" jego kraj
i tak juz minelo 7 lat

[jancyk]

U mnie było jak w książce...Poznaliśmy się ...na czatach Potem po prawie 2 m-
cach przyjachał z drugiego końca Polski aby mnie zobaczyć...Było miło...przez 3
lata po których to zdecydowaliśmy się zamieszkać razem Teraz jesteśmy już po
zaręczynach,planujemy ślub,ale wcześniej dzidziusia,albo odwrotnie
Boje się,że z tym dzidzią może być kłopot,bo jestem po 2 cesarkach i po 2
czyszczeniach macicy Ostatnia ciąża obumarła.Obawiam się,że mogę już nigdy
nie mieć dzieci Z wykresów też wynika,że nie jajeczkuję....
Podsumowując : bajka w której nie nastąpił happy end...jeszcze

[xyz000]

to niesamowite jak dużo z Was poznało swoją połówkę przez internet.U mnie było
inaczej, dziś śmieję się że zaczeliśmy od końca. Po nieudanym związku wynajęłam
z koleżanką mieszkanie do spółki, niedługo potem ona poznała swego przyszłego
męża (przez internet!!) i wyprowadziła się, nie było mnie stać na wynajem
całego mieszkania i właściciel - mój znajomy - przyprowadził swojego kolegę,
byłam lekko zmieszana - jak mam mieszkać z obcym facetem! ale jakoś się
dogadaliśmy, polubiliśmy , jak się dowiedziałam że jest sam szybko podsunęłam
mu swoją przyjaciółkę ale nie zaiskrzyło mniędzy nimi, coraz bardziej
zbliżaliśmy się do siebie aż po kilku miesiącach zrozumieliśmy że nie możemy
bez siebie żyć, kupiliśmy własne mieszkanie i mija właśnie 4 lata jak
uświadomiłam sobie że mój M to największy prezent jaki dostałam do życia

Moja story

[annalalik]

A jak było z nami...

Byłam z kimść związana. Zostawił mnie z dnia na dzien. Poprostu zniknął mimo,
że dzień wcześniej mówił, że kocha. Przepadł, przestał odbierać telefony,
przestał sie odzywac... Byłam załamana. Nie miałam ochoty na nic, odechciało mi
się życ. Przecież byliśmy sobie tak bliscy. Przyjaźń przez 5 lat, potem
postanowiliśmy byc ze sobą. Trwało to ok roku i nagle... koniec. Bez słowa
wyjaśnienia...
Zadzwoniła wtedy do mnie przyjaciółka i próbowała namówić bym z nią jak co roku
wyjechała na rajd mikołajkowy. Dzieciaki jadące tam potrzebowały opiekunów a że
ja juz nie raz jeździłam to mnie poprosiła o towarzyszenie im. Nie chciałam.
Odmówiłam od razu bo nie miałam siły na żadne wycieczki. Jednak ona sie nie
poddawała. Przychodziła do mnie i próbowała przekonać bym wyszła z domu i
oderwała sie od tego wszystkiego. Nie wiem jak ale w końcu mnie namówiła albo
chciałam juz miec spokoj i dlatego sie zgodziłam. Pojechaliśmy ja zawsze
wcześnie rano. 100 dzieciaków miała radość z wyjazdu a my pełne ręce roboty z
tymi rozbrykanymi diabełkami. Dojechaliśmy do Wisły i stamtąd piechotką szliśmy
do schroniska do Istebnej zaliczjąc po drodze schronisko na Stożku. Doszliśmy
po ok 7 godzinach. Było pięknie: śnieg, góry... kocham to. W schronisku bigos
ciepły i herbata... Potem impreza dla dzieci z Mikołajem. Na tez imprezie
właśnie moją przyjaciółkę zaczepił jakiś facet. Okazało sie, ze pozna;li się na
spływie jakiś czas temu. Dosiadł sie do nas. Był gościem innej grupy i tez
pomagał przy dzieciakach. Miło nam sie rozmawiało. Przegadaliśmy poł nocy.
Znalazłam z nim wspólny język i stwierdziłam ze chyba mnie polubil.
Postanowiłam ze.... zemszczę sie na facetach teraz i zaczne ich traktowac tak
jak oni mnie. Chciałam sie nim bawic, olewac i wogole.... głupie myśli
zrozpaczonej dziewczyny. Nie wyszło mi to.... Wymieniliśmy sie adresami i
telefonami. Później on zadzwonił. Spotykaliśmy sie prawie codziennie mimo ze
dzieliło nas ok 50 km. Od razu zdecydowaliśmy ze chcemy być razem, chcemy
spróbowac, od razu. Zemsta nie wyszła bo się zakochałam On świata poza mną
nie widział. Poznaliśmy sie 9 grudnia 2000 roku. Teraz jesteśmy już ponad rok
po ślubie i jest cudownie