pomoc psychologa -psychoterapeuty w niepłodnosci

[Gość: Bogda]

Mili Państwo!
Jestem psychologiem i psychoterapeutką z 17-sto letnim stażem terapeutycznym.
Od trzech lat pomagam kobietom i parom, które borykają sie z problemem
niepłodności.
Kłopoty z posiadaniem własnego dziecka to potężny stres, który bardzo często
powoduje stany załamania, a nawet depresje. Budzi agresję,izolację, wstyd,
czasem rujnuje związek. Te objawy z kolei wcale nie pomagają w leczeniu,
czasami wręcz je utrudniają.
Bywa i tak, że to właśnie czynniki psychiczne są odpowiedzialne za trudności z
zajściem w ciążę.
Bardzo chciałabym włączyć się w dyskusję,jeśli uznają Państwo,że mogę być
pomocna.
Postaram się odpowiedzieć na pytania, które dotyczą psychologicznych aspektów
niepłodności.
Chętnie też podzielę się informacjami o pomocy psychologicznej i psychoterapii,
jaką stosuje się w leczeniu tej choroby.
Uważam, że forum dotyczące niepłodności to niezwykle pomocna inicjatywa.
Wsparcie i poczucie, że nie jest się osamotnionym w tak trudnym problemie jest
już samo w sobie czynnikiem leczącym.

[Gość: DeDe]

Witaj, Bogna.
Bardzo cieszy mnie Twoja obecność tutaj wśród nas!!!
Otrzymasz zapewne już za chwilkę setki pytań. Ja chciałam zapytać o tą oklepaną
blokadę psychiczną.
Każdej z nas po jakimś czasie lekarz sugeruje, że "Pani się zablokowała". Mi
lekarka zaproponowała kupno pieska lub kotka, który przez swoją obecność miałby
na tyle mnie zaangażować, że mogłabym się odblokować.
Jak to jest z tą blokadą? Czy to czasem nie tylko taka lekarska bajka, gdy nie
wiedzą co jeszcze można zrobić, żeby nam pomóc? Jak stwierdzić czy się
zablokowałam? Co psychoterapeuta może dla nas zrobić w tym względzie? A może
jesteśmy w stanie sama sobie z tym poradzić?
Pozdrawiam
D.

[Gość: bogda]

To bardzo trudne i szerokie pytanie i nie ma na nie jednej odpowiedzi.
Taka blokada faktycznie może sie pojawić i zwykle dzieje się to po trzech
latach leczenia bez efektu. U każdego człowieka będzie nieco inaczej się
objawiała,czasem depresją, która o połowę zmniejsza szanse na zapłodnienie,
czasem brakiem owulacji, czasami zwiększoną ilością prolaktyny itp.
Pani Doktor miała pewnie dobre intencje proponując pieska, ale nie tędy droga.
Trzeba pomóc w wyleczeniu depresji i zredukowaniu napięcia, które towarzyszy
ciągłemu oczekiwaniu i podporządkowaniu całego niemal życia leczeniu.
To bardzo trudne podejmować leczenie tak, żeby nie stało się to obsesją, a
jednocześnie nie mieć poczucia, że coś się zaniedbało i straciło szansę.
W Stanach Zjednoczonych na Uniwersytecie Harwarda stworzono specjalny program
psychoterapeutyczny pomagający kobietom z problemem płodności.
Kobiety spotykają się w grupie przez dziesięc tygodni na jednej sesji
tygodniowo, potem stosują różne techniki same w domu. Po pół roku od
zakończenia terapii prowadzonej oczywiście równocześnie z leczeniem
ginekologicznym 50% zachodzi w ciążę ( w grupie porównawczej leczonej
wyłącznie medycznie tylko 18 % doczekało się dziecka).

[Gość: DeDe]

Właśnie po 2 latach nibyleczenia, dzięki temu forum zrozumiałam ile czasu
straciłam i jak wiele można było zrobić przez ten czas. Stoję przed drzwiami,
za którymi dopiero zaczyna się ta moja droga przez badania... I właśnie teraz
dopada mnie depresja. Nie zamierzam się jej poddać, mam silne wsparcie w
rodzinie i w przyjaciołach. Ale i tak, jak chyba większość z nas na tym forum,
mam wrażenie beznadziejnego oczekiwania na pomoc, która nie nadchodzi.
Oczywiście mówię o pomocy medycznej. Ja nawet nie wiem do końca o co powinnam
pytać tego lekarza (wreszcie specjalisty), do którego właśnie trafiłam (z
aprobatą poprzedniego). I dlatego ta depresja tak bardzo stara się mnie dopaść -
z bezsilności.
Skoro nie istnieją żadne grupy terapeutyczne sponsorowane prze służbę zdrowia -
czy możesz nam polecić inne miejsca, w które możemy zwracać się po pomoc.
Oczywiście wiem, że nie będą to dziesiątki gabinetów ludzi podobnych do Ciebie
w całym kraju, ale może chociaż kilka?
D.

[Gość: bogda]

Nie wiem, czy to, o czym piszesz jest faktycznie depresją, czy obniżonym
natstrojem, związanym z frustracją, jaką obecnie przeżywasz.
Co masz na myśli mówiąc " niby- leczenie". Czy to, że leczył cię ktoś
nieprofesjonalnie, czy sama trochę zwlekałaś?
Każda z tych rzeczy powoduje inne emocje, tylko trzeba to dokładniej
sprecyzować, żeby móc się temu przyjrzeć i spróbować coś zaradzić

[Gość: DeDe]

Przez nibyleczenie rozumiem stwierdzenia mojej lekarki,że skoro podstawowe
badania są w porządku to trzeba tylko czekać i wszystko się ułoży. Po moich
naciskach dostałam skierowania na kilka następnych badań. Musiałam jej
powiedzieć, że staramy się o dziecko ponad 2 lata, żeby zaczęła cokolwiek w tym
kierunku robić. Po następnym pół roku, gdy zaczęłam dalej naciskać, przyznała
mi rację, że potrzebny jest specjalista w dziedzinie niepłodności małżeńskiej i
że ona nim nie jest. A czas uciekał...
W tej chwili mam do niej chyba żal o ten stracony czas. A przecież wiem, że
jest dobrym lekarzem, bo wyciągnęła mnie 5 lat temu z poważnych kłopotów
endokrynologicznych. I jest z tych lekarzy, którzy wszystko zrobią dla dobra
pacjenta. Nigdy nie traktowała mnie inaczej w gabinecie państwowym niż w
prywatnym.
Ponieważ walczyłam kiedyś z depresją, wiem że moje obecne stany mogą być
jeszcze tylko nastrojami. Ale wiem też, że doskonale potrafię się w nich
zapadać i doprowadzić tą drogą do depresji.
Irytuje mnie to, że nie potrafię znaleźć prawdziwej przyczyny tego smutku.
Zastanawiałam się dlaczego ja teraz tak bardzo chcę mieć dziecko. Może tylko
dlatego, że mi to nie wychodzi. A może zwyczajnie, instynktownie. Nie wiem. Od
dłuższego czasu nie potrafię rozgryźć sama siebie. I to napawa mnie lękiem.
Wczoraj wieczorem mąż wrócił z kolejnego badania i był smutny, bo nie wiedział
jak ma mi powiedzieć, że wyniki są dobre. Bał się jak ja to przyjmę. Przecież
to paranoja. Obydwoje na siłę chcemy, żeby znalazła się jakaś choroba, którą
można leczyć. I obydwoje czujemy się podle, bo nic nam nie jest, więc mamy
chociaż nadzieję, że to drugie jest chore. Jakiś absurd!!! Na szczęście nie
kochamy się już z kalendarzykiem w ręku i rozumiemy całkiem dobrze. Bez tego
zwariowałabym zupełnie.
Czy każdy psychoterapeuta zajmuje się takimi problemami? Jak szukać pomocy? W
jakim mieści pracujesz?
D.

[Gość: bogda]

De De!
Faktycznie masz prawo trochę się pozłościć na swoją lekarkę.Rok to czas, po
którym możemy powiedzieć, że być może jest jakiś problem z zajściem w ciążę.
Pewnie jest dobrą lekarką, ale nikt z nas nie zna się na wszystkim i trzeba być
uczciwym i potrafić się do tego przyznać.
Co do wyników męża i wczorajszej sytuacji, dobrze, że sobie uświadomiliście co
się dzieje, bo wtedy można od razu temu zaradzić.
Poczucie winy, że ma dobre wyniki to rzeczywiściwe absurdalne!To tak jakbyście
się gdzieś po cichu obwiniali, że któreś z Was choruje. A przecież choroba jest
czymś na co nie mamy większego wpływu.
Pracuję w Krakowie. Pomyślałam także, że być może są takie problemy, o których
nie chce się mówić na forum. Podaję adres pod który mozna pisać. Postaram się
odpisywać jak najszybciej, ale prosze czasami o cierpliwość, bo bardzo dużo
pracuję. [e-mail] pozdrawiam

[Gość: REBAS]

Serdecznie zapraszamy do współpracy z naszym
stowarzyszeniem (w trakcie rejestracji) więcej
informacji o nas - www.nasz-bocian.pl

pozdrawiam

[Gość: Do]

MAm pytanie - gdzie pracujesz - tzn czy w praktyce indywidualnej czy w jakims
osrodku, gdzie mozna sie zglosis na terapie?

[Gość: bogda]

Nie mam dla Ciebie dobrych wiadomości
Państwowe Kasy Chorych nie są zainteresowane bezpłatną psychoterapią w
niepłodności, mimo że WHO uznało niepłodność już dawno temu za chorobę
społeczną.
Moje pacjentki mogę leczyć wyłącznie z praktyce prywatnej, mając ciągle
nadzieję,że w niedługim czasie coś się zmieni na lepsze.
Jeszcze 10 lat temu w Polsce co ósma para miała kłopoty z posiadaniem własnego
dziecka. Obecnie co piatą.

[Gość: Ola]

Bogda, czy możesz mi pomóc poradzić sobie jakoś ze stresem. Jestem przed
pierwszym in vitro, mam w pracy kłopoty z nadmiarem obowiązków (zmienia się
moja współpracownica, często jest nieobecna, a i nową będę musiała uczyć
wszystkiego od początku więc pracy mam x2), a poza tym w nocy źle śpię, często
wpadam w odrętwienie (drętwieje mi całe ciało tak, że nie mogę się poruszyć
pomimo iż zachowuje jasność umysłu czuję jakbym się zapadała - podejrzewam, że
to jakaś nerwica, albo jej początek). Możesz mi podpowiedzieć jakąś metodę
relaksacyjną, bo w takiej sytuacji in vitro na pewno się nie uda.

[Gość: tosca]

pordobno rewelacyjne jest tai-chi jako techika relaksacyjna

[Gość: ela]

albo joga, sama praktykowalam

[Gość: Ola]

Dzięki dziewczyny, ale ja się w 2 tygodnie nie nauczę tai-chi ani jogi aby je z
powodzeniem zastosować Myślałam o czymś prostszym - jeśli coś takiego w
ogóle jest... O tai-chi już myślałam, ale nie znalazłam dobrego istruktażu.
Brałam się za różne prace fizyczne - ale takie zmęczenie jeszcze gorzej na mnie
wpływa. Jeździć na rolkach mi się nie chce - bo za zimno. Ogólnie dopadł mnie
również marazm - przychodzę do domu i nic mi się nie chce. Sorry dziewczyny, że
przynudziłam. Postaram się poprawić

do Oli

[Gość: Aśka]

Olu, muszę przyznać, że na wczorajszym sabacie byłaś rzeczywiście inna niż na
poprzednim. Wcześniej tryskająca energią i pewnością siebie a teraz
najwyraźniej pełna obaw. Pytałam samą siebie, czy to na pewno Ty?
Już wcześniej wspominałam o metodzie Silvy (samokontroli umysłu), dzięki której
wyleczyłam się z bulimii. Nie będę się tu o niej rozpisywać, ale podam Ci
wskazówkę jak się zrelaksować. Wybierz najwygodniejszą dla siebie pozycję
(siedzenie, leżenie co wolisz), ważne jest, by ułatwiała rozluźnienie mięśni.
Zamknij oczy i zacznij powoli liczyć od 100 do 1 (nie odwrotnie, bo wtedy się
będziesz nakręcać a nie uspokajać). Staraj się skupić na liczbach (możesz je
sobie nawet wyobrażać) i nie myśleć absolutnie o niczym innym. Na początku jest
to bardzo trudne, bo myśli ciągle gdzieś uciekają, ale po paru dniach zobaczysz
wyraźną poprawę. Ważne jest, by nikt i nic Ci nie przeszkadzało. Silva poleca
uniesienie gałek ocznych nieco w górę, bo to ułatwia zapadnięcie w taki stan
między snem a jawą (on to nazywa stanem alfa). Staraj się w trakcie liczenia
rozluźniać poszczególne części ciała (zacznij od czubka głowy i skończ na
palcach u nóg). Czasami rzeczywiście można wyczuć jak niektóre mięśnie były
spięte. Nie zdziw się, jak w trakcie liczenia ... zaśniesz.
To co napisałam, to dopiero wstęp do całej reszty, czyli wizualizacji i
osiągania poprzez nią celów. Ale i tak najważniejsze jest wprowadzanie się w
stan alfa. I podobno już samo wprowadzanie się w ten stan działa leczniczo na
umysł i ciało.
Olu, trzymaj się dzielnie!!!

[Gość: Ola]

Asiu, dziękuję, właśnie mi o to chodziło - prosta metoda, która choć trochę
mnie odpręży. Przetestuję ją dzisiaj

[Gość: DeDe]

Ja też bardzo Ci dziękuję za tą technikę relaksacyjną. Możesz podać jakąś dobrą
lekturę na temat tej techniki?
D.

Do Oli i DeDe

[Gość: Aśka]

Zapomniałam jeszcze napisać, że trzeba kiedyś wyjść z tego poziomu alfa
Silva proponuje, by liczyć od 1 do 5 i powiedzieć sobie w myśli: "gdy doliczę
do 5, otworzę oczy i będę się czuł(a) doskonale, lepiej niż poprzednio". Przy 3
powtarza się te słowa, na 5 otwiera się oczy i ponownie wypowiada powyższy
tekst.
Jeśli chodzi o literaturę, to kiedyś miałam taką cienką, ale bardzo dobrą
książeczkę "Metoda samokontroli umysłu" Jose Silva'y (niestety pożyczyłam na
wieczne oddanie). Pojawiła się też pozycja "Samouzdrawianie metodą Silvy" Jose
Silva, Robert Stone.
Wiem, że są organizowane Kursy Samokontroli Umysłu (chociaż ja osobiście
bałabym się wziąć w nich udział).
Swego czasu znalazłam stronę poświęconą tej metodzie: www.silva.alpha.pl
Przyjemnego alfowania ))

[Gość: Ola]

Asiu, wczoraj trenowałam; za pierwszym razem usnęłam gdzieś poniżej 40, a
później z trudem udało mi się dotrzeć do końca liczenia, ale efekt był taki
sam jak poprzednio - smaczne "chrapanie"

Do Oli

[Gość: Aśka]

))))

[Gość: bogda]

Olu
Objawy, na które sie skarżysz faktycznie mogą sugerować nerwicę, ale
najpewniej jest to reakcja nerwicowa, związana z tym czego się obecnie boisz.
W potocznym języku mówimy " zdrętwiał ze strachu", prawda? I Ty tak teraz się
czujesz.
Pomyśl, proszę, czego tak naprawdę w obliczu in vitro się boisz, napisz to na
kartce, okaże się, że będzie parę powodów.Potem krok po kroku spróbuj pomysleć
które obawy możesz rozwiać, które zmniejszyć,które są absurdalne.
Nastepnie przejdż do pomyślenia, jakich środków możesz użyć,żeby radzić sobie
bardzo konkretnie z tymi, które pozostały.
Co do technik relaksacyjnych? Tak, sa bardzo pomocne. Istnieją specjalne
techniki wyobrażeniowe, które stosuje się w hipnozie, autohipnozie albo
głębokim relaksie, przeznaczone dla kobiet, którym trudno jest zajść w ciążę.
Na Twoim miejscu poszukałabym specjalisty, terapeuty w miejscu zamieszkania,
który zna się na technikach relaksacyjnych. Powinny pomóc.

[Gość: Ola]

Dziękuję za odpowiedź. Na mój strach jeszcze nie znalazłam metody, bo boję się
tego co wydaje mi się nieuniknione - porażki i jak sobie dam z nią radę. Pare
rad surrvival`owych otrzymałam od Hathor - jak to znieść, ale niestety nie
przestałam się bać.

[Gość: bogda]

Olu
Słowo " porażka" jest zupełnie nieadekwatne. Nie startujesz w zawodach!Leczysz
się na bardzo trudną i bolesną emocjonalnie chorobę.
Kiedy moje pacjentki przygotowują się do zabiegu ZAWSZE jedną sesję poswięcamy
na bardzo trudny , ale niezwykle potrzebny temat: wyobrażenie sobie tego jak
to będzie, kiedy się nie uda.Cały najgorszy scenariusz, krok po kroku,
wszystkie lęki i obawy.Najbardziej przeraża nas zawsze nieznane.Kiedy mamy
odwagę, żeby się temu przyjrzeć zasze jest szansa na znalezienie jakiegoś
własnego rozwiązania,które sprawi ulgę.Nie odkładaj tego " na potem", proszę,
bo to spowoduje, że w trakcie zabiegu będziesz znacznie bardziej napięta.

[Gość: Ola]

Dziękuję Bogda, ale wiesz, że nie można przygotować się na stratę czegoś czego
się bardzo, bardzo pragnie, bo te dzieci już są, a potem ich już nie ma... I
jak to przeżyć? Jak się do tego przygotować? Mi pozostaje jedynie oswojenie się
z tą myślą, ale czy to wystarczy?

[Gość: Ola]

Zapomniałam dodać, dziękuję Bogda, że jesteś tu z nami, będzie super jeśli
zagościsz na dłużej. Jesteś wyjątkowym człowiekiem o wielkim sercu, bo mało
jest ludzi, którzy bezinteresownie pomagają.

Jak zabliźnić rany?

[Gość: Aśka]

Bogdo, jestem Ci bardzo wdzięczna, że chcesz nam pomóc. I ja też mam do Ciebie
prośbę o poradę.
Mam za sobą ponad cztery lata bezskutecznych starań o zajście w ciążę. Od roku
(po nieudanym in vitro, które bardzo ciężko przeżyłam) nie leczę się wcale.
Parę miesięcy temu zaczęłam myśleć o adopcji i od pewnego czasu miałam pewność,
że już dojrzałam do tej decyzji. Ale niedawno dowiedziałam się, że moja bliska
koleżanka zaszła w ciążę. I ta wiadomość zburzyła mój spokój, odezwał się ból,
którego już dawno nie odczuwałam i panika oraz pytanie: a może powinnam coś
jeszcze zrobić? Jednak z drugiej strony doskonale zdaję sobie sprawę, że już
nie chcę żadnych lekarzy, żadnych badań, żadnych złudzeń.
W dalszym ciągu pragnę adoptować dziecko. Mam jeszcze sporo czasu, by
całkowicie dojrzeć do tego, gdyż z mężem ustaliliśmy, że do ośrodka pójdziemy
za rok.
Czego się obawiam? Że ten problem będzie się za mną ciągnął. Że wystarczy
czyjaś ciąża a wszystko odżyje na nowo. Może to głupie co teraz napiszę, ale
zastanawiam się, jak kiedyś zareaguję na ciążę swojej adoptowanej córeczki czy
żony adoptowanego syna.
W jaki sposób całkowicie zdystansować się do problemu? Dlaczego to tak boli?

[Gość: bogda]

Przeczytałam uważnie Twój list
Myślę, że nie jesteś jeszcze emocjonalnie gotowa do decyzji o adopcji. Sama
także to czujesz, prawda?
Musiałabym trochę lepiej Cię poznać, żeby pomóc nie na poziomie ogólnym, bo
przed Wami bardzo poważna decyzja.
Jeżeli potrzebujesz takiej pomocy podaję adres, wiem, że nie wszystko nadaje
się na forum, czasmi to bardzo intymnne tematy.
pozdrawiam bogda [e-mail]

[Gość: bogda]

Tak, pomoc internetowa jest znacznie trudniejsza niż " twarzą w twarz", bo
słowa bez gestu czasami rozumie się inaczej. Więc będą czasami nieporozumienia.
Trudno, musimy sie z tym liczyć i mieć troche na to tolerancji O.K?
To prawda, uczuciowo nie można sie do tego przygotować i bedzie bolało jesli
sie nie uda.
Myślę o czymś innym Olu, o wyobrażeniu jak będzie wyglądał następny dzień, do
kogo się wtedy zwrócisz,czym możesz się zająć i jakie będą dalsze plany na
przyszłość.
Ale obecnie najważniejsze jest to żebyś potrafiła wygenerować spokój i
nadzieję, bo umysł podświadomy, który podobno dosyć mocno nami kieruje nie lubi
formy "NIE".
Jak mówisz " nie uda się", no to jakbyś dawała sugestię że ma się nie udać. To
bardzo ważne.W hipnozie nigdy nie uzywa sie sformułowania nie będziesz, tylko
możesz, potrafisz i to spróbuj sobie powtarzać, że robisz wszystko co w Twojej
mocy,żeby pomóc lekarzowi.
Dziekuje za miłe słowa i obiecuję, że zagoszczę na dłużej jeżeli będę potrzebna
nawet jednej osobie

[Gość: Ola]

Powiedz, Bogna jaką postawę mam w sobie wypielęgnować? Czy chodzi o "co ma być
to będzie"?

[Gość: bogda]

Nie, nie o tym myślałam.Taka postawa trochę pobrzmiewa rezygnacją.( czy tez to
tak odczuwasz?)
Myślałam o tym, że musisz skonfrontować sie z wyobrażeniem, co się stanie
jeżeli tym razem się nie uda. Jeżeli tego nie zrobisz będziesz bardzo napięta w
trakcie zabiegu, jakby świat się kończył.
Jeżeli chcesz porozmawiać bardziej otwarcie podaję adres, na który można pisać,
postaram się odpowiedziec w pierwszej wolnej chwili
pozdrawiam bogda
[e-mail]