Nie chcę....

[jaga_a]

To może nie to forum. Ale tu tyle dziewczyn czekających, niektóre się
doczekały. No, to może któraś mi powie: dlaczego, po co? Ja wiem, jestem nie
całkiem normalna. Bo normalna kobieta marzy o dziecku. A ja nie. Przemyślałam
tę decyzję w tę i spowrotem, wynik jest taki sam - nie chcę. Patrzę na siostrę
(ma dwójkę) - twierdzi, że boję się odpowiedzialności, dlatego nie chcę. Ale
widzę, że wcale nie jest szczęśliwa. Mówię jej: podaj mi TRZY powody, dla
których powinnam się zdecydować. Nie potrafi mi odpowiedzieć. Mam koleżanki
dzieciate, mój partner ma dzieci z poprzedniego związku. I nic, dalej nie
chcę. A im więcej mam doczynienia z dziećmi (siostry, koleżanek, mojego
faceta), tym bardziej nie chcę. Moje kochanie ma nadzieję, że z tego
"wyrosnę", ale ja skończyłam 36 lat i jest coraz gorzej...
Jeśli wpisuję się w złe miejsce, to proszę o przeniesienie lub usunięcie wątku.
Pozdrawiam wszystkie oczekujące i te, które się doczekały. Życzę szczęścia i
wiele radości z dzidziusiów. Może jest jakiś sposób, żeby mnie przestawić na
właściwe tory?

[piegoosek]

to na pewno nie to forum, bo wywolasz burze... tu wszystkie chca! i na pewno
wiele dziewczyn nie zrozumie... kazdy ma swoje marzenia i cele i stara je sie
realizowac, jesli w Twoich marzeniach o przyslosci nigdy nie bylo dzieci, to
zrozumiale dlaczego ich nie pragniesz! jest to dziwne, bo to jakby norma:
dorastamy, mamy partnera, pobieramy sie i rodza sie z nas obojga dzieci...
jednak kazdy z nas powinien zaakceptowac wybory innych! jesli nie chcesz miec
dzieci, to spoko! tylko dlaczego szukasz odpowiedzi? dlaczego drazysz temat?
chyba jednak cos Cie niepokoi...
a z drugiej strony: bardzo jestem zdziwiona tym, ze Twoja siostra nie potrafi
podac nawet trzech powodow, dla ktorych warto miec swoje dzieci bardzo
dziwne, skoro juz je ma... nie ma zadnej radosci z macierzynstwa? czyzby? moze
tez wcale nie chciala ich miec? jesli tez masz pozniej byc nieszczesliwa i nie
ciceszyc sie z rodziny, to faktycznie lepiej realizowac sie na innym polu!
powodzenia!

[mj78]

Kiedyś z koleżankami zastanawiałyśmy się czy są racjonalne powody dla których
powinno się mieć dzieci i doszłyśmy do wniosku, że nie ma Gdyby jednak
tylko racjonalizm nami kierował to pewnie nas by nie było na tym świecie

Ja sobie nie wyobrażam, że mogłabym nie mieć dzieci - wg mnie życie bez dzieci
nie ma większego sensu (oczywiście na pewno jest bardziej beztroskie). Mamy z
męzem trochę oszczędności i stwierdziliśmy, że wolimy je przeznaczyć na zabieg
in vitro, bo po co mamy kupować działkę i budować dom, skoro nie będziemy mieli
dzieci. Wg mnie dzieci nadają część sensu naszego życia.

Ale Ty masz prawo nie chcieć dzieci i nikt nie powinien Cię oceniać. Skoro nie
chcesz to też się nie zmuszaj do tego, żeby je mieć Zyj w zgodzie ze sobą :-
)

[jaga_a]

To ja jestem w takim razie zbyt racjonalna.
Co do siostry: pierwsze dziecko było z wpadki, ale drugie już było "na zamówienie".
Ani ja, ani moj pan nie mamy oszczędności, więc działka z domem to nie alternatywa.
A szukam odpowiedzi, bo mam wrażenie, że ze mną coś nie tak. Wszyscy, których
znam, chcą, mają lub się starają...
Miałam krótki "napad" chcenia. Moja siostra wlaśnie urodziła pierwsze dziecko.
Ale ja miałam wtedy 23 lata i żadnych warunków (praca niepewna, braki lokalowe,
a najważniejsze - chcącego faceta). Teraz mam 36 lat, stabilną pracę, chcącego
faceta, warunki lokalowe do zorganizowania (obecnie 34m2 w wynajętym mieszkaniu,
gdzie umowa kończy się za 3 lata, a realnie jestem do usunięcia w trybie
natychmiastowym - to nie warunki dla dziecka). Tylko gdzie te uczucia
macierzyńskie, o których wszyscy mówią? Czuję się z tym nie całkiem kobieca...

Czy może mieć coś wspólnego z hormonami? Dwa lata temu lekarz ogłosił mi
podejrzenia PCO, USG potwierdziły, ale hormonów nie miałam badanych. Ponieważ
nie wyraziłam chęci na zajście w ciążę, lekaż sobie odpuścił i skupił się na
usunięciu objawów (bardzo nieregularny okres i problemy z cerą). Właśnie
zmieniłam lekarza. Jestem po pierwszej wizycie. Na razie zajął się nadrzerką,
zobaczymy, czy później będzie chciał potwierdzić diagnozę poprzedniego.

[mj78]

jaga_a, ja czegoś nie rozumiem chyba ... Z tego co napisałaś w pierwszym poście
nie chcesz mieć dzieci. A w tym ostatnim piszesz o badaniach hormonów, bo nie
masz uczuć macierzyńskich - czyżby jednak Cię to martwiło?

Wg mnie można nie mieć ochoty na dzieci i to wcale nie musi wynikać z zaburzeń
hormonalnych (choć być może takie mają na to wpływ, ale na pewno nie tylko).
Każdy z nas jest inny i każdy z nas ma prawo miec lub nie mieć dzieci - Twoja
wola.

A może Twój partner chciałby mieć z Toba dziecko, a Ty szukasz przyczyny braku
instynktu macierzyńskiego?

[jaga_a]

W pierwszysm poście piszę, że nie chcę mieć dzieci, ale też wyrażam nieśmiało
nadzieję, że ktoś mnie naprostuje... O hormonach dopisałam, bo chcę, żebyście
miały w miarę jasny obraz mojej sytuacji i pytam, czy to może być przyczyną. PCO
nie jest do końca potwierdzone. Mój partner chciałby mieć ze mną dzieci (w
prawdzie nie w tej chwili, ale myśli o tym), a ja się zastanawiam, czy brak
uczuć macierzyńskich to kwestia charakteru, czy może coś ze zdrówkiem? Pytam, bo
chcę wiedzieć więcej, przyjąć, że taka jestem i już, czy może to się leczy...
Nie wiem. Chciałabym być normalna.

[dagps]

jak czytam to co piszesz, to mam wrazenie ze wolasz o pomoc. tak w pierwszym poscie jak w nastepnych. jesli dla ciebie to "nienormalnosc" to mozesz porozmawiac o tym ze specem od "nienormlanosci". mam na mysli psychologie - endokrynologia nie ma za wiele wspolnego z poczuciem bycia nienormalna kiedy nie chce sie miec dzieci. to co inni mysla o tym to jedno, wazne jak ty sie czujesz, a czytam ze nie za bardzo. pcos potwierdz, nie ze wzgledu na uczucia macierzynskie, bo jesli w jakis sposob pcos laczy sie z uczuciami macierzynskimi to tylko przez psychike - blokady, ale i chcenie teraz i juz mimo wszystko ze strachu. to nie hormony tak dzialaja. ale zbadaj sie bo pcos wiarze sie z wieloma chorobami i zaburzeniami, ktore nie maja zwiazku z byciem matka, czy nie, chceniem albo nie. mozesz poczytac u nas: pco.enarea.com/forum/index.php?sid=e98fc37379e73ed1e888ed998c11a5d4
pozdrawiam cie i mam nadzieje ze znajdziesz siebie - mame, albo nie-mame.

[jaga_a]

Poczytam to forum napewno - dzięki bardzo za link.
Tak naprawdę o tym, że jestem nie całkiem "normalna" to zaczęłam myśleć całkiem
niedawno... Bo dzieci mnie drażniły długo wcześniej zanim padło podejrzenie o
PCO. Zastanawiać się zaczęłam dopiero po rozmowach z moim partnerem. Bo rodzina
i znajomi przeszli nad tym do porządku dziennego - ja tak mam i już. Tylko to
Moje Kochanie: wyrośniesz, przejdzie Ci, dojrzejesz... tylko ja już mam dwie
osiemnastki za sobą i nic - nie dojrzewam. On jest cierpliwy i czeka. Ale czy
powinien mieć złudzenia i nadzieję? Czy powinien się pogodzić? Chodzi też o jego
dzieci. Gdyby nie moja "alergia" mógłby się z nimi częściej widywać, zabierać do
nas, a nie tylko włóczyć po mieście... Porozmawiam z nim o tym psychologu.

[dagps]

wszystkiego dobrego

[astra161]

Tak wybrałaś zdecydowanie nieodpowiednie forum do rozważania swoich rozterek...

[krychaw]

wcale nie jesteś nienormalna,ani dziwna-masz poprostu swój pomysł na życie.
Zastanawiające jest tylko,że wybrałaś akurat TO forum. Wierz mi -tutaj każda z
nas ma starannie przemyślaną decyzję o dziecku...

[anetta771]

Czytam Twój post i czuję się tak jakbym słyszała swoją koleżankę.
Jest trochę młodsza od Ciebie i też często mówi, że nie chce dzieci. Nigdy sama
nie poruszam tego tematu , ale ona sama często o tym mówi. Mam wrażenie, że tak
jak Ty próbuje, żeby ktoś za nią odpowiedział czy decyzja jest słuszna ,
usprawiedliwiona , normalna...
Normalna czy nie ? - nie wiem. Jeśli jedak rozejrzymy się dookoła to przecież
nie wszyscy żyją w związku, nie wszyscy posiadają dzieci, nie wszyscy są tacy
sami zatem i nasze potrzeby nie są takie same.
Obawiam się, że nie bardzo możemy Ci pomóc. Na pewno musisz zadbać o swoje
zdrowie bez względu na to czy chcesz mieć dziecko czy nie.
A żeby odpowiedzieć sobie na pytanie czy decyzja słuszna postaraj sobie siebie
wyobrazić siebie:
- twój normalny dzień/wakacje/ święta w roli matki
- siebie za powiedzmy 10 - 15 lat bez dziecka

W mojej bliskiej rodzinie jest małżeństwo takie ok. 50, które dzisiaj żałuje że
nie ma dzieci. Powód : kariera, figura, później strach a jeszcze później po
prostu za późno.

Inaczej odbiera się dzieci siostry, koleżanek i SWOJE .

Dlaczego ja cieszę się że mam córkę ? Jest wiele powodów:
- kocham ją bardzo, męża/partnera kocha się inaczej
- czuję się spełniona
- czuję się potrzebna
- bo kiedy jestem smutna potrafi podejść i powiedzieć : nie bądź smutna, kocham
Cię
- bo fajnie razem z dzieckiem stawać się samemu dzieckiem : lepić babki z
piasku, oglądać bajki w kinie
- fajnie patrzeć jak rośnie, rozwija się
- w trojkę śpiewać w samochodzie
- bo nie wyobrażam już sobie życia tylko z mężem, czułabym ogromną pustkę

i jeszcze jedno dziecko w niczym nas nieogranicza ( no może troszkę pierwszy
rok ). Od początku jeździmy wszędzie, wakacje latem, narty zimą, kwestia
innej organizacji.

Nie wiem czy powody są dobre i w dobrej kolejności. Na pewno nie wymieniłam
wszystkich ale przynajmniej 3 jakie chciałaś.

Pomysł z psychologiem jest dobry zwłaszcza jeśli sama nie jesteś pewna czy Twój
stosunek do macierzyństwa jest dobry.

Pozdrawiam i życzę udanych wyborów i szczęścia.

----

[jaga_a]

Anetta - jesteś pierwszą osobą, która mi mówi, dlaczego chce mieć dzieci, że to
nie koniec świata... Jesteś pierwszą osobą, która mówi, że wystarczy tylko inna
organizacja, a nie trzeba z niczego rezygnować. Wokół widzę tylko takie mamy,
ktore musiały przez dzieci zrezygnować z siebie. Właśnie "przez dzieci" (z
wyrzutem), a nie "z powodu dzieci". Żadna nie mówi głośno, że żałuje decyzji o
dziecku, ale też żadna nie mówi o nim z dumą, raczej z wyrzutami...
Rozmawiałam z partnerem - zapadła decyzja o psychologu. Wybierzemy się tam
razem. Dzięki Wam dziewczyny Dużo pociechy z pociech A może i ja
kiedyś dojrzeję?

[anetta771]

To jak układa się nasze życie i jak je spędzamy zależy od nas samych i dzieci
nie mają nic do tego.

Życzę Ci żebyś w przyszłości była szczęśliwą mamą albo po prostu szczęśliwą
kobietą.

Udanego wyboru.

[korlewna]

Jaga...moge przynajmniej próbowac Cię rozumieć. Każdy czlowiek jest inny - moze
Ty nie masz instynktu macierzynskiego, może u Ciebie to przyjdzie pózniej (oby
nie za pozno). Chyba nie jesteś dziwna, tylko inna, biorąc pod uwagę
uczestniczki tego forum.

[morusia]

Mam jedno dziecko i bardzo chcę mieć więcej, choć mi się nie udaje....
dlaczego? To co napiszę to tylko takie myśli nieuczesane: bo to jest radość; bo
jest nas troje, bo obserwujemy jam niesamowity jest człowiek od malucha. Bo
zyjemy nie tylko dla siebie nawzajem. Bo stworzyliśmy coś (kogoś). Bo "Kocham
cię mamusiu" słyszę takie strasznie szczere. Bo możemy pójśc na plac zabaw, bo
mały nauczył się jeźdźić na nartach, bo nie zaponę tej euforii gdy przy mnie
nauczył się pływać... To tak na gorąco. Jasne że to nie same miody, ale też nie
wyrzeczenie, poświęcenie. Ja pracuję na 2 etatach, mąż tak samo. I radzimy
sobie.
A druga rzecz - 3 dni temu kolega z pracy zwierzył mi się że rozstał się z żoną
bo ona nie chce mieć dzieci - "bo nie chce się poświęcać". Nie powiedziała mu
tego przed ślubem. Teraz żal na niego patrzeć....

[landrynka_rozowa]

Morusia: jak Ty to robisz??? dwa etaty (2x8=16godz.), dojazdy i przejazdy
(min.1-2godz.), śniadanie i kolacja wraz z przygotowaniem (ekspres to 1 godz.),
codzienna higiena, ubieranie (expres - 1 godz.)... mamy już 20 godz. A zostaje
jeszcze sen, zabawa z dzieckiem... Zakładam, że zakupy robisz w weekend
(niedługo i to się skończy, bo się szykuje ustawa zakazująca handlu w weekendy),
obiady jesz między jedną pracą a drugą gdzieś w mieście, ale i tak zajmuje to
czas (min. 0,5 godz.). A gdzie czas na książkę, kino (nie to dla dzieci, tylko
dla Ciebie), hobby, odpoczynek? Jestem realistką - nie wyobrażam sobie godzenia
dwóch etatów z dzieckiem. Kto Ci się nim zajmuje w tym czasie? Żłobek,
przedszkole? Trochę pewnie tak, ale nie tyle godzin. Babcie na zmianę? To ja
decyduję się na dzieci, więc z jakiej racji mam je wiecznie podrzucać? Kukułka?
Babcie są chętne i potrzebne, ale od czasu do czasu. Nie wychowają córki za
mnie. Niania? Pracować na dwa etaty, żeby obca kobieta wychowywała mi dziecko?
Dla mnie to był jasny i oczywisty wybór: kariera albo dziecko. Nie mogłam
poświęcić tyle czasu, zapału ile potrzeba, aby robić karierę decydując się na
dziecko. Musiałabym kogoś/coś zaniedbać. Teraz 90% mnie to dziecko i dom, reszta
żeby odetchnąć i nabrać zapału. Po kilku latach przerwy, gdy córka dorośnie i
sama będzie potrafiła się sobą zajmować, powrót do robienia kariery będzie
niemożliwy.

[morusia]

Nie do końca - pracuję w szkole wyższej - i kumuluję zajęcia. Mój mąż też - w
efekcie zawsze tak jest że jedno z nas jest w domu z synkiem. Najgorzej w
weekendy - wtedy rzeczywiście pomagają babcie. A co do prac domowych -
korzystam z pomocy pani co do sprzątania. gotuję sama. więc dużo jest kwestią
organizacji. I naprawdę mam poczucie że dziecko chowa się z rodzicami. Tyle że
mój mąż naprawdę też bierze w tym udział.

[landrynka_rozowa]

W dalszym ciągu dwa etaty to 16 godzin. Jeśli z dzieckiem jesteście na zmianę, a
mąż też ma dwa etaty (16 godz.), to mamy już 32 godz. na dobę, a gdzie jeszcze
czas na "wymianę osobową"? Może w szkolnictwie wyższym etat to nie 8, a 4 godz.,
nie wiem. Ale nie wszyscy tak pracują. Byłam "panią od papierków" i wielokrotnie
szef wymagał od "dobrego pracownika" poświęcenia "kilku dodatkowych minut".
Dopóki nie miałam rodziny nie robiło to dla mnie żadnej różnicy, wręcz byłam
dumna, że jestem potrzebna. Potem bardziej potrzebna byłam w domu, więc musiałam
zrezygnować z pracy.
Sama przyznajesz, że obciążasz babcie. Wprawdzie "tylko" w weekendy, ale
obciążasz. Wersja z kukułką została potwierdzona. No, i co z Ciebie za pani
domu, skoro sama posprzątać nie możesz? Rozumiałabym, gdyby to mąż Ci pomagał,
ale obca osoba??

[morusia]

Witaj,
nie wiem czy dobrze robię pisząc - bo nie chciałabym sporu - bo i po co - ale
nie chcę też nie odpowiadać na posty drugiej osoby. Wyraźnie inaczej myślimy -
dla mnie sprzątanie nie oznacza dbania o dom. Dla mnie pani domu ma dbać o jego
ciepło i atmosferę. A sprzątanie to pewien efekt, rezultat. Co do dziadków -
jedno popołudnie w tygodniu z wnukiem to dla nich radocha. Gdybym nie pracowała
też pewnie by do nich chodził. Pozdrawiam M.

[landrynka_rozowa]

OK. Jeśli Tobie odpowiada, żeby po Twoich rzeczach grzebała obca kobieta, to
niech tak będzie. Ale ciepło i atmosfera, gdy nie ma Cię 16 godz. (minimum) na
dobę, a z mężem się "wymieniacie"??? Jakoś mi się to nie mieści... Co do
dziadków: zgodzę się, że jedno popołudnie w tygodniu z wnukami to dla nich
radocha. I zgodzę się, że pewnie i więcej też by była radocha. Chodzi mi o fakt,
że tak naprawdę to oni nie mają możliwości wybrać, które popołudnie chcą spędzić
z tymi wnukami. Nie chodzi o fakt, tylko o zasadę.
P.S. Dalej nie wiem, w jaki sposób udaje Ci się rozciągnąć dobę do ponad 30
godzin...

[morusia]

ano jakoś się udaje z tym że w szkolnictwie jest inaczej - środa, piątek
sobota niedziela od 8-ej do 18-ej/19ej mnie nie ma. Inne dni albo wolne albo 2-
3 godziny poza domem. Z tym że w domu trzeba dużo pisać. Ale dzięki temu mam
poczucie że w sumie mały ma lepiej niż niektóre inne dzieci - bo zawsze któreś
z rodziców jest w domu. Choć oczywiście wzystko jest kwestią wyboru.

[landrynka_rozowa]

więc NIE masz dwóch etatów... w Polsce normatywny czas pracy przy JEDNYM pełnym
etacie to 42 godz. tygodniowo - Ty masz ich ok. 46. Prosta matematyka: przy
dwóch etatach musiałabyś pracować 84 godz. I nie mów mi, że szkolnictwo, że coś
tam... Ferie, wakacje, pięć godz. dziennie (średnio) na pełnym etacie... Tylko
ile mam może się czymś takim pochwalić? Ile z nas może być Paniami
Nauczycielkami? A co z Paniami Sprzedawczyniami ze sklepu? Ich dzień pracy to 12
godz., a urlop na papierze. Co z Paniami z fabryki, biura...? W Twoim przypadku
kariera i dziecko to tylko kwestia organizacji, inne muszą wybierać.

[lolilo]

zawsze chcialam miec co najmniej dwojke - trojke dzieci.
sama sie sobie dziwie- jak to sie stalo ze ja juz mam 35 lat...
moze bylam za spokojna- bo obie moje babcie, moja mama i kilka ciotek rodzily
po 40-tce (niemal wszytskie maja dzieci 3+)- no i nie spodziewalam sie ze u
mnie moze byc inaczej.
ale gdy przyszla ostatnia @, gdy pojawila sie czarne mysli- ze- no ze moga byc
problemy - to zaczelam rowniez myslec- po co?
po co pracowac, po co pieniadze-
a nawet- po co byc zgrabna, zadbana?
wszstko wydalo mi sie bez sensu. ze przeciez to wszystko ma sens- tylko gdy sa
dzieci.

no, moze to tylko taka depresyjna faza byla...

[lomre]

Dużo fajnych myśli. Ja sobie myśle podobnie do mj78. Po co zbierać, dorabiać
się jeśli nie ma dla kogo. Po co nawet podróżować, jeśli nie ma komu po latach
opowiadać. Mam nadzieję że nmikt nie odpisze, że można wszytko oddać np. na
Caritas, bo to nie o to chodzi.
Bardzo ładnie piszesz Anetta - o tym wracaniu do byica dzieckiem i inne..
Jao - nikt z nas cię nie namowi ani nie ędzie pocieszał jak się zawiedziesz na
macierzyństwie. Sama w sobiue musisz sie odnależć. Myślę, że to że napisałaś na
tym włśnie forum ( a nie np. hobby) świadczy o jakiejś tęsknocie w tobie. Tylko
musisz ją sobie nazwać. Pomysł z psychologiem - popieram!

[melodiamelodia]

Byłam taka sama. Obserwowałam dzieci mojej siostry i moich koleżanek i nie
widziałam w posiadaniu potomstwa wielkiego sensu, poza oczywistym przekazaniem
genów. Na ulicy oglądałam się szybciej za jakimś fajnym psem niż za maluchem w
wózku. Miałam 36, 37, 38 lat i nic się w tej kwestii nie zmieniało. Robiłam
wtedy drugie studia, miałam wypełniony czas (żadne tam planowanie kariery, po
prostu realizacja zainteresowań). Mąż mnie nie ponaglał, bo też nie miał w tym
względzie specjalnych życzeń. Kiedy skończyłam 39 lat, doszliśmy do wniosku, że
może jednak pomyślimy o jakimś potomku, żeby nie być samemu na starość. Takie
to właśnie było racjonalne, bo jakiegoś instynku macierzyńskiego,
wielkiego "pragnienia dzidziusia" jak to często określają dziewczyny - nie
mogłam się u siebie dopatrzyć. Okazało się, że oboje mamy problemy z płodnością
i poddaliśmy się ICSI. Na szczęśćie nie zdawałam sobie sprawy, że w 40 roku
życia, szanse mam prawie znikome, a jednak udało się za pierwszym razem. Byłam
trochę oszołomiona, ale cała ciąża przygotowała mnie powoli do macierzyństwa. W
tej chwili synek jest dla mnie najważniejszy na świecie, weszłam w rolę mamy
całkiem naturalnie to przychodzi przecież stopniowo, to jest tak, jak w
przysłowiu "kiedy rodzi się dziecko, rodzi się też cierpliwość". Od dwóch lat
staramy się o drugie dziecko. Przeszłam dwa następne IVF ale bez rezultatu.
Jeszcze jednak nie straciłam nadziei, że może zdarzy mi się jednak ten cud.
Teraz już doskonale wiem, ile dzieci sprawiają radości, że posiadanie ich
naprawdę jest szczęściem i bardzo chciałabym przeżyć to jeszcze raz. Oczywiście
można mi ktoś zarzucić, że gdybym zabrała się za to wcześniej, miałabym
znacznie większe szanse na realizację tego marzenia. Pewnie by tak było, ale
nie mogę się zadręczać przeszłością, bo wtedy wybierałam tak, jak wydawało mi
się najsłuszniej, byłam jakby innym człowiekiem. Trudno, będzie co ma być i tak
miałam mnóstwo szczęścia, że było mi dane to macierzyństwo przeżyć. Nie
zamierzam Ci nic radzić, po prostu zobacz, że może być też tak. U mnie to
wszystko przyszło bardzo późno, ale cieszę, że w ogóle przyszło, bo w tej moje
dawniejsze życie bez dziecka wydaje mi się strasznie blade w porównaniu z tą
radością, jakiej dostarcza mi teraz każdy dzień, odkąd mały jest na świecie.

[jaga_a]

rzeczywiście jesteśmy do siebie podobne ja teraz i Ty w moim wieku... Tylko
to, co będzie "na starość" miałam przemyślane już parę lat temu. Mnie dręczy
jeszcze jedna myśl: czy mam prawo decydować o przyjściu na świat kogoś, kto nie
może zaprotestować? Kto nie wie, co mu szykuję? Może ma rację moja mama mówiąc
"...jakie szczęście mają dzieci, których nie masz..." ?
Nie psychologa, a psychiatry mi potrzeba... Moja druga połowa w delegacji, więc
specjalista musi poczekać minimum do przyszłego tygodnia...

[melodiamelodia]

Kiedy przypominam sobie siebie sprzed kilku lat, to określenie "niestabilna
emocjonalnie" byłoby pewnie eufemizmem, żeby oddać moje nastroje oscylujące
między przygnębieniem a euforią. Stan jako takiego umiarkowania był stosunkowo
rzadki. Na szczęście mój mąż twardo stąpa po ziemi i zwykle to on mi pomagał
wyjść z kolejnego doła. Na pewno nie byłam równorzędnym partnerem i nie miał ze
mną łatwego życia. Często myślałam też, że skoro jestem taka "popaprana", to po
co mam mieć dzieci, przecież sobie z nimi nie poradzę itp. A jednak posiadanie
dziecka zmieniło we mnie także to. Teraz wiem, że jestem za kogoś
odpowiedzialna, że muszę sobie jakoś radzić, że choćby mnie znowu coś dopadło,
to dom musi jakoś funkcjonować (zakupy, obiady, pranie - takie zwyczajne
rzeczy). I trzyma mnie to. Oczywiście ciągle miewam gorsze dni, ale radzę sobie
już o wiele lepiej niż kiedyś. Rozważ to. Jest w nas często więcej siły niż się
o to podejrzewamy.

[jaga_a]

o tym, jak jestem niestabilna emocjonalnie, to może powiedzieć mój partner -
chyba tylko on wie, ile razy go wyrzucałam za drzwi ze slowami, że nie chcę go
już więcej widzieć, ile razy dziennie potrafię zadzwonić tylko po to, żeby
usłyszeć, że jest OK... ja już straciłam rachubę...
a z rodzinnych cytatów: moja siostra o mnie - "Ty to byś dzieci tresowała, a nie
wychowywała", więc czy mam prawo skazywać je na siebie?

[anetta771]

jaga im więcej Twoich postów czytam tym bardziej mi się wydaje, że Ty chcesz
mieć dziecko tylko się bardzo boisz...
a ja chcesz to dasz radę i nie słuchaj tego co mówi siostra, mama .
ja jestem strasznym nerwusem i to ja w domu "tresuje" dziecko, mąż nie krzyknie
i klapa też nie da. a sytuacje jakie opisujesz to u mnie normalka. byle głupota
i już mam dół, a jak jestem zła na męża to potafię być niezłą furiatką.
kobieta zmienną jest - coś w tym jest

[dagps]

a ja jestem zla na tych co tak proroczo naopowiadali ze bys "tresowala" i ze sa "szczesliwe" te dzieci ktorych nie masz. jak mozna tak mowic? a kto to wie? moze bylabys lepszym rodzicem od niejednego madrali. masz watpliwosci, a to juz jest wiecej niz bezmyslne plodzenie bo to fajnie. nikt nas nie pytal czy chcemy na swiat. w gorsze dni sama sie siebie pytam czy ja sie chcialam tu znalezc, ale dobrze ze nie pytali, bo moze powiedzialabym ze nie chce i nie zobaczylabym tego wszystkiego co w swiecie niezwykle.
specjalista jak poczeka to nie ucieknie, ale niech nie czeka zbyt dlugo

[zaisa]

Jago - przez wiele, wiele lat myślałam, że nie mam prawa na ten cały świat, z
jego problemami, złem sprowadzać nowego człowieka. Bałam się bardzo, że nie
będę umiała tego nowego człowieka czy ludzi wychować, że nie będę dobrą, mądrą
matką. Aż w sposób raczej nieplanowany zaszłam w ciążę. To był szok - jak takie
maleństwo cię zmienia - decyduje, co ma ci smakować i cała masa innych rzeczy.
Wszystkie wcześniejsze strachy jakoś zmalały, oddaliły się. A wsród targających
mną uczuć była po prostu... euforia. I poczucie, że tak ma być. I już.
Niestety, nie trwało to długo, w bardzo przykry sposób dowiedziałam się, że
dziecko nie żyje. "Ciąża nosi znamiona martwej" dokładnie, powiedziane gdzieś w
bok, nie do mnie. Był ból, wielki. Ale i nadzieja, i radość, że byłam w tej
ciąży, że wiem, że pragnę dzieci.
Uważam, że to dobre forum do zadania pytania, dlaczego pragniemy dzieci. Chyba
tu powinno się zdawać z tego sprawę
Jak przeczytałam ostatniego z Twoich maili, przyszło mi do głowy, że być może
to nie całkiem tak, że rodzina zaakceptowała fakt, że nie chcesz mieć dzieci.
Może oni/one w jakimś stopniu Ci to wmówiły/li? Ileś razy powtarzając, że się
do tego nie nadajesz, że robisz coś nie tak, jak masz do czynienie z potomstwem
innych itp. Na pewno dzieci wymagają cierpliwości a już czyjeś... )
Wiesz, zdarzyło mi się usypiać córeczkę przyjaciół. Może bardziej ona
zasypiała przy mnie. Trochę poczytałyśmy, trochę porozmawiałyśmy (taki
czterolatek potrafi zadawać niesamowite pytania), trochę poopowiadałam. Chyba
rok później też miałam okazję być przy niej jak zasypiała. Była bardzo zmęczona
i poprosiła tylko, żebym ją potrzymała za rękę. To niesamowite uczucie, gdy
czujesz, że taki szkrab ci ufa.
Mam nadzieję, że odnajdziesz siebie. Dobrze, że masz przy sobie swojego
Mężczyznę, który umie Cię zaakceptować.
A swoją drogą dzieciaki potrafią być koszmarne) A gdy nie są Twoje, nie masz
na drugiej szalce tych pozytywnych przeżyć z nimi związanych.

[jaga_a]

Dziewczyny - wielkie dzięki Wam za te wszystkie sklowa. Z psychologa nie
zrezygnuję, ale te notki tutaj dodały mi trochę sił. W sobotę kolejna próba
dawania sobie rady z dziećmi - będą pociechy mojego partnera (10 i 12 lat).

(Nie wiem, czy mam rację, czy to takie moje przewrażliwienie, ale ostatnio mam
wrażenie, że siostra ogranicza moje kontakty z jej córką (13lat) do pomocy z
matematyki, a jeśli zaczynamy coś razem robić lub rozmawiać o sprawach małej
(jest moją chrześniaczką), od razu siostrzenica dostaje pilne zadanie... Czy
siostra może mieć obawy, że będę miała zły wpływ na jej dziecko?)

[anetta771]

jaga :
albo jesteś przewrażliwiona
a może masz za dobry kontakt z chrześnicą i siostra jest zazdrosna ?

a z dzieciakami partenra spróbuj spędzić fajnie czas.

[jaga_a]

Właśnie "spędzić fajnie czas" mnie przeraża... Próbowałam - wszystko oprócz
komputera (a w nim strzelanek i wyścigów) jest nudne... No, dobra, może być
jeszcze telewizor... Oczywiście każda rzecz jest tak długo interesująca, dopóki
można się o nią bić z siostrą/bratem... Więc co? kupić telewizor, do niego
kablówkę, z domowego komputera-maszyny do pisania zrobić super wypasione
sprzęcicho, internet na stałym łączu i będę super ciocią? Co dzisiaj oznacza
"spędzić fajnie czas z dziećmi"?
-

[anetta771]

hmm, chyba muszą się odezwać mamy trochę starszych dzieci, bo ja jeszcze
takiego problemu nie przerabiałam.
mojemu dziecku wystarcza, że z nią maluję, lepię z modeliny etc, ale
rzeczywiście w wieku dzieci Twojego partnera to nie przejdzie .
- może sanki i wyjście na górki ? - choć nie wiem czy nie za duzi ?
- łyżwy ? - ja chętne sama bym skorzystała
- wspólne wyjście do kina ?
a może jak już takie samodzielne to niech grają na tym komputerze , sama nie
wiem...

[jaga_a]

Z moim Kochaniem jesteśmy już ponad 2,5 roku, z jego dziećmi znam się 1,5 roku.
Wizyty są regularnie co dwa tygodnie. Schemat ten sam: kino, łyżwy, komputer.
Pewnie się na tym skończy i tym razem. Ostatnio były bardzo zainteresowane moimi
farbkami żelowymi. Do czasu, aż się nie okazało, że zorganizowałam sprawę tak,
żeby nie było możliwości pobicia się o farby...

[jaga_a]

Cóż... Rozwiązania problemu "w co się bawić" spróbuję poszukać na innym forum

[anetta771]

spróbuj na forum z kategorii dziecko, patrzyłam, jest tam forum dla rodziców
starszych dzieci ...
ja od niedawna też maluję farbkami żelowymi

dzieci są chyba w takim wieku, że najlepiej potrafią bawić się same ze sobą,
niestety często się przy tym biją i kłócą. pamiętam siebie i brata.

pozostaje Ci być cierpliwą...
do swoich dzieci ma się chyba większą cierpliwość, a już prznajmniej łatwiej do
porządku doprowadzić

...jak jeździsz na łyżwach z dziećmi, to nie jest tak źle )

[jaga_a]

ja nie jeżdżę - boję się to-to na nogi zalożyć... taki scenariusz się powtarza,
bo moje Kochanie nie potrafi nic innego wymyślić, a moje propozycje dla dzieci
są nuuuudne... na spacer - znowu mamy chodzić? plac zabaw - ale to daleko...
książka - przecież byliśmy grzeczni, gra planszowa - ale to nudne (no, chyba, że
można siostrę wyszydzać, że znowu przegrała - wtedy jest zabawnie, a że ona
znowu płacze? no, bo baba jest)... z moich obserwacji wynika, że wspólnie to oni
się tylko kłócą i biją, bo nawet obiad przy tym samym stole bywa męczarnią...
idę na tamto forum o dzieciach - życzcie mi cierpliwości

[anetta771]

ha, ha, ha ...
proszę nie strasz mnie, bo staram się o drugie dziecko
jeśli nie wytrzymujesz to zapewniam Cię, że jesteś zupełnie normalna, bo ja
miałabym ochotę przewinąć takich na kolano.
chyba małe dzieci są wdzięczniejsze

wszystkiego najlepszego !

i pewnie kochasz koty i psy.... typowe. btxt

[maialina1]

[jaga_a]

nie rozumiem, co masz na myśli z tymi kotami i psami...

[maialina1]

Kobiety / dziewczyny ktore nie maja dzieci (czy to z wlasnej decyzji czy to z
przypadku losu) zazwyczaj maja obsesje na punkcie zwierzat.
Ty tak nie masz?

[jaga_a]

Zawiodę Cię - tak nie mam. Owszem, nie mam nic przeciw zwierzakom, ale bez
przesady. Aktualnie nie posiadam żadnego. Może na emeryturze jakiś kot z
charrrakterrrem (podziwiam ich indywidualizm)...

[maialina1]

A co na to twoj partner / maz?

[jaga_a]

co partner? poczytaj wszystkie moje wpisy tutaj - wspominałam, że ma nadzieję,
że wyrosnę i mi się zachce

zapyziały stereotyp n/t

[jamile]

[dagps]

a skad sie tu wzial taki wpis? troche uwagi.
dodaje ze stereotyp rzeczywiscie durny jest bo ja nie mam nawet najmniejszego fiola na zwierzaki. to juz jestesmy conajmniej dwie.

[jaga_a]

Długo to trwało, ale już jestem po wizycie u psychologa. Wprawdzie psycholog
okazał się być tak naprawdę psychiatrą, ale co miał powiedzieć, to powiedział:
nie nadaję się do leczenia. Gdybym miała jakieś urojenia, to dałby mi prochy i
już. Powątpiewał też w sens psychologa i jego terapi indywidualnych, ale
nazwisko podrzucił. Gdybym się jednak zdecydowała. Po bilansach się wybiorę
(najwcześniej w maju) do tego psychologa i zobaczymy, co dalej. Pozdrawiam i
wesołych Świąt

[dagps]

do d.... z takim specjalista! nie ma czegos takeigo jak nie nadaje sie na leczenie. nie nadajesz sie na psychiatryczne, bo nie masz objawow psychiatrycznych na szcezscie ale na psychoterapie nie tzreba sie nadawac powodzenia, pamietam o tobie, wesolych swiat!!!

Jesteś całkowicie normalna!

[begonia4]

Ilu ludzi, tyle pomysłów na życie. Mam znajomych zarówno wśród "dzieciatych",
jak i nie posiadających dzieci. W jednej i w drugiej grupie są ludzie
szczęśliwi i nieszczęsliwi, nie ma regóły. Ja też przez kilka ładnych lat
odrzucałam całkowicie myśl o dziecku ( drugim, pierwsze było niezpalanowane),
aż "naszła mnie" ogromna potrzeba by mieć drugie dziecko. To stało się
nieoczekiwanie i było zaskoczeniem nawet dla mnie. Niestety tym razem okazało
się, ze to nie takie proste...
Chciałam Ci powiedzieć, że póki żyjemy, życie ciągle będzie nas zaskakiwać a i
my sami ciągle się zmieniamy. I to jest fascynujące. Nie szukaj w
sobie "inności", choroby czy czegos innego, daj sobie czasu. Albo narodzi sie w
Tobie taka potrzeba, albo i nie - ale to nie znaczy, że jest z Tobą cos nie
tak, albo jesteś mniej kobieca bo nie doświadczyłaś macierzyństwa.
A co do powodów posiadania dzieci, to naprawdę trudne do określenia. Dla mnie
to jak posiadanie ogromnej "ładowarki" do akumulatora, który daje ci siłę na
każdy dzień, dotyk maleńkiej rączki, uśmiech, przedstawienie w przedszkolu i
piosenka na dzień mamy śpiewana tylko dla Ciebie, to bezbrzeżne zaufanie w
oczach dziecka i poczucie, że jest na świecie ta jedna istota, dla której
jesteś najważniejsza na świecie, która bez ciebie nie mogłaby istnieć.
Moja córeczka mówi czasem: mamusiu, kocham cię bardziej niż myślisz, bardziej
niż inne dzieci kochają swoich mamów (!)
I co więcej jest potrzebne?