mam dość!!!!

[andzia9955]

mam już dość tej ciągłej niepewności, tych obaw co jeszcze mi wyskoczy!!!
ciągłe napięcie, niechęć do ludzi - szczególnie koleżanek MAM. To wieczne
czekanie na TE dni, a potem i tak klops...nie wiem czym w życiu zawiniłam, że
mam taką karę. Mam dość, jestem zła, rozgoryczona słaba i wyć mi się chce.
przepraszam, że o tym piszę ale nie wiem komu nogłabym o tym powiedzieć?
mężowi? tak bardzo jak kocha tak nie zrozumie, matce? nie! serce by ją
bolało...przyjacióki to mamy albo przyszłe...nie mam już sił.

[jabuszko26]

W zupelnosci cie rozumiem bo sama mam chwile zalamania.A dlugo sie leczysz???

[andzia9955]

nie wiem, czy rok starań bez skutku to długo...dla mnie wieczność, narazie
miałam leczone zaburzenia horm a w naśtępnym cyklu (jak wyniki wymazu będą ok)
to ide na hsg - czego straaasznie się boję może nie tyle bólu ale tego co to
badanie wykaże. Dla mnie to koszmar - czuje, że jeszcze to potrwa, a ja
niestety opadam z optymizmu. A jak u Ciebie z leczeniem? jeśli mogę zapytać ole
masz lat i ile się leczysz no i w czym problem? pozdrawiam -ania-

[luna67]

Tu my wszystkie na tym forum tak mamy, wiesz co nabawia mnie optymizmem? od
czasu do czasu powodzenia, wiec i ty uzbroj sie w cierpliwosc.
Rok czasu nie jest duzo, to zalezy od wieku, im starsza kobieta tym trudniej. A
jezeli chodzi o hsg nie masz sie czego obawiac, obojetnie od wyniku tego
badania, sukces: znasz powod i mozesz sie zajac jego usunieciem.

[jabuszko26]

Andzia ja lecze sie juz 2,5 roku a mam 26 lat.Ja mam problemy jak wiekszosc z
nas na tym forum z cyklami bezowulacyjnymi.Ale co zrobic przeciez nie bede
siedziala z zalozonymi rekami i czekala az samo przyjdzie.Obecnie biore CLO i
duphaston ale narazie bez rezultatu.Narazie sie jeszcze nie poddalam choc kiedy
widze kolezanki z dzieciatkami same lzy ma do oczu naplywaja.Wierze ze kiedys i
mnie to szczescie spotka.Tylko kiedy???

[jabuszko26]

Powiem ci tez szczerze ze pomimo jestem na forum codziennie i lecze sie juz
jakis czas wiele spraw jest dla mnie zagadkowych,o wielu sprawach dowiaduje sie
z wypowiedzi dziewczyn.Nie znam tez wszystkich skrotow uzywanych na tym forum.

[anula273]

Nie zalamuj się, ja staralam się równo 3 lata i 3 miesiące, zaczelam jak mialam
30 lat - rok starań to nie dramat. Koniecznie zrób drożność jajowodów i nic sie
nie bój tego badania - ja mialam to badanie bez jakiegokolwiek znieczulenia i
poza tym że w momencie wpuszczania kontrastu czulam silne rozpieranie w brzuchu
innych bóli nie mialam. Poza tym, jeśli tego jeszcze nie sprawdzaliście,
koniecznie zbadaj jakość nasienia męża. Jeśli będzie OK to dobrze, jeśli
parametry będą obniżone to koniecznie trzeba zbadać poziom testosteronu i
prolaktyny. U nas wlaśnie w tym byl problem - obniżone parametry nasienia (i to
bardzo) w wyniku zaburzeń hormonalnych.

[jabuszko26]

Mialam juz robiona droznosc i jest ok.,moj maz rowniez mial badane
nasienie-bardzo dobry wynik,jesli chodzi o testosteron to wynosi on 69.o ng/dl
normy ci niestety nie podam bo nie zaznaczyli.Wiec sama widzisz badania jako
takie mam wiec co jest nie tak???

[andzia9955]

mam 30 lat! zdrowego dobrego męża i niestety to ja jestem "felerna" Dziękuje za
słowa otuchy dziewczyny - taki już nasz los i każda z nas (ja też) zrobi
WSZYSTKO żeby spełnić to największe marzenie życia. W jedności siła Trzymam
za Was kciuki...i za siebie też. Pozdrawiam.

[remka1]

Czasami też mam dość wszystkiego i zawlewam się łzami.Tak mi ciężko z tym, że
poroniłam i że teraz nic nie wychodzi. Byłam bardzo rozgoryczona, rozdrażniona,
wściekła na wszystko. Ciągle zadawałam pytanie "dlaczego my?", przecież
jesteśmy dobrmi i szanującymi się ludźmi, kochamy się i naszym dzieciom tej
miłości też nie zabraknie...Mam nadzieję, że kiedyś z nami będą te "nasze
dzieci". Jedno z pewnością czeka już na nas w niebie(...)
Zaobserwowałam jednak,że z czasem coraz więcej rozumiem i szybciej zbieram siły
do nowego cyklu, do nowych starań. Nie poddajemy się. Wciąż mamy ogromną
nadzieję,że się uda. Sił dodała mi też rozmowa z mężem na temat adopcji, jego
stosunek do tego pomysłu i przychylność serca mojego męża dla dzieci
adoptowanych. Jeśli któregoś dnia zapadnie wyrok, że nie możemy mieć dzieci
swoich rodzonych to...mamy alternatywę - "nasze dzieci mogą też urodzić się
sercem". Narazie walczymy naturalnie. Więc dziewczynki z chłopczykami do
dzieła!!!

[julia56]

Remka, pięknie to napisałaś. Ja też poroniłam, potem pozamaciczna, groźba
wycięcia jajowodu, a teraz nic. Ale mam wsparcie w mężu, który patrzy na mnie z
jeszcze większą miłością, kiedy mu mówię: znowu nam się nie udało...
Damy sobie radę. Musimy.

[pimaka]

ja leczę się już ponad cztery lata mam za sobą in vitro (trzy razy) wszystkie
się nie powiodły, teraz jestem po ostatnim transferze zarodków (dla mnie moich
dzieci) wiem doskonale co czujesz niestety nie mamy na to wpływu. najgorsze jest
to czekanie, strasznie boją się zrobić test, tyle razy już widziałam tylko jedną
kreskę, że już nie mam sił, przeszłam też badanie hsg bardzo się bałam, teraz
wspominam to z uśmiechem cały czas był i jest przy mnie mąż, czasami go
oszukuję, staram mu się nie pokazywać jak bardzo to wszystko boli, on by się
strasznie martwił, na szczęście jest to forum na którym można wyrzucić z siebie
wszystko,
pozdrawiam cie ciepło, nie poddawaj się musimy być dzielne

podziwiam Was!

[soleil32]

Na prawde podziwiam. Tyle trudu i bólu włożyłyście(włożyliście)! Walczyćie o
upragnione maleństwo. Zaglądam tu od niedawna, śledzę Wasze losy. Dają mi one
siłę i wolę walki o moje szczęście. Przede mną wszystko to, co Wy już wiecie.
Wasze zmagania z okrutną naturą dają i mi nadzieję na lepsze jutro. Cieszę się
że istnieje właśnie nasze forum, gdzie możemy wyrzucić z siebie to, co nas
przygnębia i łatwiej i raźniej jest spojrzeć w przyszłość. Jak dobrze, że
jesteście!

[andzia9955]

łaczy nas jedno: KAŻDA zrobi wszystko, podda się każdemu badaniu i zabiegowi,
żeby tylko spełniło się marzenie - to marzenie dla nasd najważniejsze, ukochane
maleństwo, istota stworzona z dwóch mikroskopijnych komórek, w której będziemy
dopatrywać się podobieństw do siebie, którą będziemy prowadzić przez świat i
która nam da taką miłość, radość i sens życia o jakim marzymy. Wierze głęboko,
że kiedyś to się wydarzy, ten magiczny dzień, który oznajmi mi, że wszystko
właśnie się zmieniło, ale dziś, fakty są takie, że mam pewnie niewydolność
hormonalną, (czekam na wyniki ale wszystko na to wskazuje), czeka mnie badanie
hsg, a przed nim pewnie wyeliminowanie bakterii (które przecieżw żyją w naszych
organizamach), mam 30 lat i wielkie poczucie braku sensu swojego życia. Ale tak
jak wcześniej napisałam zrobie wszystko w tej kwestii iczekam na szczęśliwy
dzień - mój i mojego męża. Czego wam forumkowiczkom życze z całego serducha.