Chyba powiem sobie dość :-(

[misia365]

Pięć lat walki o dziecko, niezliczona ilość lekarzy, dwie specjalistyczne
kliniki leczenia bezpłodności, badania, stymulacje, laparoskopia, a nawet
jedno poronienie i to poronienie, które nastąpiło tak szybko, że nawet nie
zdążyłam uwierzyć, że jestem w ciąży. No a wczoraj coś co mnie zupełnie
dobiło na spacerze mój M oznajmił mi, że moja " przyjaciółka" jest w szóstym
miesiącu ciąży i że on wie o tym od dawna. Tak strasznie zabolało mnie to, że
sama nie miała mi odwagi o tym powiedzieć no i to, że mój M tak długo to
przede mną ukrywał.
Miesiąc temu mieliśmy piątą rocznicę ślubu ,a tak się akurat złorzyło ,że
byliśmy na weselu u mojego szwagra, pijany wujek mojego M powiedział mi ,że
jestem jałową glebą na której nic nie wyrośnie.
Nie mam diagnozy, nie mam dziecka a najgorsze, że nie mam już nadzieji...
Kocham mojego M, ale nie wiem, czy od niego nie odjść, a może włąśnie dla
niego, by mógł normalnie żyć...
gdy widzę dzieci lub kobiety w ciąży odwracam głowę. Znajomych, z maluchami
po prostu unikam, nie potrafię się cieszyć ze szczęścia innych, bo od razu
zaczynam płakać..
Ja już sobie po prostu nie radzę, straciłam nawet wiarę , bo prosiłam a nie
dano mi , bo modliłam się a nie wysłuchał mnie...

[anulka59]

Wiele z nas ma takie rozterki.Ale widzisz sama się dołujesz bo piszesz że już
nie wierzysz że kiedyś się uda ze unikasz znajomych(nawet o ciąży przyjaciólki
dowiadujesz się od M-to przez pół roku się z nią nie widziałaś?)A może akurat
gdybyś zaczęła szukać kontaktu z dziećmi znajomych coś by puściło?Wiem że Cię
nie pocieszam takim postem ale ja też się leczę też mam dni ze nie wierzę że
się uda ale cieszę się że kuzynka za kilka dni będzie mała cc i córunie przy
sobie.Nie unikam "dzieciatych"znajomych Musisz jednak pomyśleć o tym inaczej
może trochę bardziej optymistycznie.Przecież już byłaś w ciaży więc masz szansę
na zajście w kolejną.Poronienie też jest bardzo przykrą rzeczą ale nie jedna z
nas już to przeszła i nie poddaje się wiec odpocznij trochę od starań i za
miesiąc lub 2 spróbujcie takiego leczenia kt óre przyniosło ciążę.Pozdrawiam

[audrey2]

Co za gnojek (przepraszam) z tego wujka...Chociaz ostrzejsze slowa mi sie cisna
na usta. Zdajesz sobie jednak sprawe, ze jest to myslenie bardzo glupich ludzi.
Wydaje mi sie, ze jak nie ma diagnozy, to zawsze jest nadzieja. Moge sobie
tylko wyobrazic, jak bardzo jest Co zle i sckiskam bardzo mocno. Absolutnie
wierze w to, ze sie uda.
Niesmialo zapytam- a adopcja...?

[kalinka28]

Doskonale rozumiem Twój ból. Nie Wiem że zabrzmi to banalnie ale : nie poddawaj
się!!Przeczytaj post powyżej od dziewczyny, która po TAKICH przejściach będzie
niedługo mamą!!Podnosi na duchu - mi dodał wiary!
Co do ludzi - ja też kiedyś usłyszałam od bliskiej osoby, że drzewo które nie
wydaje owoców trzeba wyciąć....Pamiętem że długo nie mogłam dojść po tych
słowach do siebie, ale potem zrozumiałam że ten człowiek nie rozumie co ja
czuje i co takie słowa dla mnie oznaczają i nigdy nie zrozumie (jest tatą 3
dzieciaków). Ludzie pleta różne głupoty i nie należy ich brac do siebie.
Jeśli kochasz swojego męża to nie myśl o rozstaniu - nie możesz całego życia
skreślać. Być może sensu Twojemu zyciu nadało by dziecko adoptowane??
Pozdrawiam Cie bardzo mocno i wierze że sie nie dasz tym złym myślom!!Ściskam i
przytulam mocno!

[chrosna]

Wiem że to głupio zabrzmi ale nie przejmuj się .Ja walczyłam o dziecko przez 6
lat i nie mogłam pojąć -jak to ona ma choć nie chce a ja pragnę i nie
mogę.Złych słów też słyszałam wiele i tak jak ty chciałam odejść od m tak jak ty
dowiadywałam się o ciążach z wielkim opóżnieniem (nawet moja siostra nie miała
odwagi żeby mi o tym powiedzieć tylko sama podpytałam ciotkę i wyszło) wiem jak
to boli.Wiele imprez miałam z głowy bo były na nich kobiety w ciąży ale w końcu
powiedziałam dość i.... podjeliśmy decyzję o adopcji(dużo walki przeszłam o
adopcję z mężem ale że tak powiem mam dar przekonywania)i teraz od 23m mamy
córeczkę która 2 sier. kończy 2 lata i powiem Ci że nigdy nie żałowaliśmy tej
decyzji a powiem inaczej że żałujemy zmarnowanych tyle lat na lekarzy
konowałów.Nie powiem żebyś wyluzowała bo wiem że się nie da.Przytulam i pozdrawiam

[niecierpliwa3]

Nie łam się ! Ten cały "wujek" sam jest jałową glebą, wolną od myśli i uczuć.
Na szczęście Tobie ich nie brakuje - a tego właśnie będzie potrzebować Twoje
ukochane bobo, które tak czy inaczej będziesz miała !!! Musimy wierzyć.
Wiem, że to trudne, ale sama staram się czerpać siłę i energię ze spotkań z
kobietami w ciąży i z dziećmi. Boli, ale da się. Cieplutko pozdrawiam

[meggii791]

misia proponuje tego gnojka wykastrowac-to wredota chodzaca
przykro mi strasznie ze tak ci ciezko
moge cie ino pocieszyc moja droga
w tym roku konczyl by sie 4 rok moich staran bylam bezsilna zrozpaczona i nie
wiedzialam jak sobie sama ze soba mam poradzic
unikalam takze znajome z dziecmi itd. nawet przez to oddalilam sie od wszystkich
przyjaciol jakich znalam bo balam si ..a moze nie balam -denerwowaly mnie
pytania i przejawy litosci z ich strony
stal sie misiu cud i jestem w 6 tyg. ciazy
mowie cod bo to faktycznie zdazenie
blagam cie misiu nie odlaczaj sie od przyjaciol nie rob tego bledu co ja
to oni sa tymi co chca ci pomoc co pragna cie wspierac
sama jak sie w sobie zamkniesz to dopiero staniesz sie nieszczesliwa
a maz-misia on jest najwazniejszy i nie mys o malzenstwie w ten sposob,jemu tez
pwenie nie jest wesolo ale cie kocha
jest wiele metod zeby miec malenstwo
UWIERZ prosze w siebie i WALCZ -MNIE POMOGLO

[kita36]

Misia, z tego wujka to niezły sku..el. Nie myśl o odejściu od męża, ponieważ
on naprawdę Cię kocha, zobacz ile przez te lata przeżyliście razem, gdyby Wasz
związek miał się rozpaść to rozpadł by się przy pierwszych kłodach rzuconych
Wam pod nogi w Waszym życiu. Dla niego jesteś Ty najważniejsza, a dziecko o
które walczycie to dopełnienie Waszej miłości. A nie powiedział Ci o ciąży
przyjaciółki bo wiedział że będzie Ci przykro. Ja też nie dowiedziałam się od
Mamy o ciążach dwóch moich kuzynek, bo nie chciała mi robić przykrości. Dbaj o
Was, życzę Ci powodzenia.

[misia365]

Dziękuję Wam za słowa wsparcia, nawet nie wiecie ile one dla mnie znaczą. Może
to się komuś wydać głupie, ale rano miałam takiego doła,że przejrzałam nawet
strony dotyczące skutecznych sposobów samobójstwa. Teraz jest już dużo lepiej
więc chyba na razie sobie daruję;-/ Gorąco pozdrawiam i dziękuję Misia

[cezar684]

O jejku Misia 365 nie możesz myśleć o .......!!!!! Ludzie są okropni, i nie
zdają sobie sprawy że takim głupim gadaniem sprawiają nam okropny ból, bo skąd
mają wiedzieć.Ja również jestem po trzecim nie udanym zabiegu i też przeżywam
straszne rozterki, zreszto jak każda, która znajduje się na tym forum.
Dziewczyny pomagają, ja usłyszałam ostatnio od swojego lekarza, że jestem stara
i powinnismy zastanowić się nad dawczynią komórek,poczułam się tak jakby ktoś
dał mi w łeb,świat się zawalił!!
Pod wpływem dziewczyn z forum, nie poddaje się jeszcze,wybieram nową klinikę i
będe jechać na konsultację, nie wiem czy będę mogła jeszcze przystąpić do
invitro, ale mam nadzieje....Przeczytaj list powyzej, cuda się zdarzają...
Dlatego nie przejmuj się głupim gadaniem,a już na pewno nie wolno Tobie myśleć
samo...... !!!!
Pozdrawiam i życzę dużo sił do dalszej walki!!!

[polpotworek]

Bądz silna- ludzie są strasznie okropni... doświadczylam tego nawet ze strony
teścia który sie nachlał na weselu na którym nie moglam tanczyc po stracie
jednego dziecka i musialam dbac o to by nie stracic drugiego o czym wiedzial...
ale zachcialo mu sie tanczyc a jak odmówilam to puścil na caly stól glupawe
komentzrze pod moim adresem. I wiesz co... tacy ludzie to mają jałowe mózgi!!!

[anulka59]

Ja też usłyszałam swoje i to od teściowej gdy dowiedziała się ze się muszę
leczyć i to nie miała nic wypite i żyję.A czy wy się wszystkim spowiadacie że
się leczycie bo czytając wasze posty mam właśnie takie wrażenie.

[mytest]

Też staram się 5 lat Też szkoda mi męża, ostanio mu uświadomiłam że zostanie
sam na starość, jakoś nie "wpadł" na to wcześniej. Niestety nic się nie
zapowiada że będzie inaczej, a wręcz jest coraz gorzej z moim zdrowiem i lata
lecą. Jak ostatnio odbierałam świadectwo pracy to miałam na nim 140 dni
zwolnienia w ciągu 7 lat, tyle mnie kosztowała walka. Ja już mam niewiele
nadziei ale walczę i Tobie też tak "radzę" żeby sobie po czterdziestece nie
wmawaić że się wszystkiego nie zrobiło.

[kimel11]

Misia, moze ja napisze cos malo popularnego, ale spojrz na zycie od innej
strony - tej bardziej egoistycznej. Jestes, zyjesz, masz fajnego meza i udane
zycie w ktorym brakuje tylko dziecka. Powtarzam TYLKO, choc dla wielu z was to
AZ. Ciesz sie tym co masz i z tego korzystaj! Rozumiem to ukucie w sercu na
widok / wiadomosc o ciezarnej kolezance, bo sama to mialam, ale unikanie takich
osob tylko zaciera prawdziwy obraz ich ciazy. Ciaza i macierzynstwo to nie
tylko przyjemnosc i bycie wazna, bo sie urodzilo - to czesto ogromne
wyrzeczenia, bol i cierpienia. Brak wolnego czasu, nieprzespane noce, nadwaga
po ciazy, rozstepy, brak ochoty na seks, na przyjemnosci, itepe..itede. Ja
walcze o dzieci od 6 lat. Wlasnie doszlam do etapu, ze spojrzalam na te 6 lat i
niemilo je wspominam, walka o ciaze zepsula bardzo wiele, glownie miedzy mna a
M, oraz zepsula mnie sama. Jestem zgorzkniala i rozdrazniona. M mnie mniej
lubi, ja siebie rowniez. W koncu podjelismy decyzje o IVF i jak by mi ktos
wielki plecak z kamieniami z plecow zdjal Nie wiem czy sie uda, moze sie
nie udac nawet. Najwazniejsze, ze bede potem normalnie zyc, skonczy sie ta
walka, tak jak kiedys przed 6 laty, nie od @ do @. Nie bede musiala ciagle
kupowac testow, biegac po ginekologach i na zabiegi, zastrzyki. Po IVF koncze
ta "zabawe" bo zwariuje. Jesli sie uda to fajnie, a jak nie to trudno. Bez
potomstwa tez mozna zyc, przeciez to nie jest gorsze zycie. Ale fakt, ja nie
uwazam dziecka za jedyny cel zywota i dlatego mi troszke lzej... Namawiam Cie
Misiu i Was dziewczyny do korzystania z zycia, bo jest krotkie i wystarczajaco
ciezkie aby juz nie dokladac sobie cierpien zwiazanych z nieplodnoscia.
Cieszcie sie z przespanych nocy, z kazdej wolnej chwili, z seksu, z wakacji, bo
rodzice z tego cieszyc sie nie moga Wszystko ma swoje dobre i zle strony.
Misiu gorace usciski dla Ciebie! I jeszcze jedna rada: jesli tylko masz
mozliwosc to kontaktuj sie z maksymalna iloscia dziewczyn w ciazy i z dziecmi,
nie unikaj! Taki kontakt pomoze Ci nabrac dystansu i zobaczyc, te mniej
przyjemne strony macierzynstwa. Macierzynstwo jest slodkie tylko w kolorowej
prasie, wierz mi, bo mam w okolo wiele przyjaciol z dziecmi... dla ktorych
jestem fajna ciocia
(ale sie rozpisalam, przepraszam

[agwoj]

Walcz bo warto - wiem coś o tym. Nie jest łatwo, chwile zwątpienia i kryzys są
czymś naturalnym ale własnie wtedy nie wolno się poddac. Decyzje o zakończeniu
leczenia musisz podjąc na zimno (na tyle na ile to możliwe) żeby potem nie
żałowac że nie zrobilo sie wszystkiego co mozna było zrobic. Powodzenia!!

[azzurrina]

Misiu, walcz. Wujka olej. Mnie ciocia (samotna bezdzietna, do której często
wpadałam, żeby pomóc, zwieść do lekarza) powiedziała w przypływie dobrego humoru
"ty to chyba koty urodzisz"... Przestałam ją odwiedzać, ale przykro jest mi do
dziś chociaż już jestem w ciąży.
Po pierwsze co to znaczy brak diagnozy? Zerknij sobie na spis badań wymaganych
np przez Novum (to chyba najobszerniejszy zestaw). Na pewno ktoś Ci poda ten
spis, ja już nie mam. Czy miałaś zrobione wszystkie badania?
Jeśli jednak lekarze rzeczywiście nie mogą znaleźć przyczyny to nie myśl o
opuszczeniu męża! Rozejrzyj się wokół - popatrz ile osób wokół Was NIE MA
dziecka. Podejrzewam, że wśród znajomych Waszych i Waszych rodziców znajdzie się
wiele takich par. Czy one jakoś gorzej żyją? Zwykle są właśnie bardziej zżyte a
sporo dzieciatych im tego zazdrości. Wiem, że to marne pocieszenie dla osoby,
która tak bardzo pragnie dziecka ale proszę nie myśl, że to co się Wam
przytrafia to koniec świata. A jeśli jednak chcesz dalej walczyć o dziecko to -
po odpoczynku - przemyśl jeszcze raz strategię. Trzymam za Ciebie kciuki.

[pszczolaasia]

myslalas moze o pomocy psychologa? kliniki maja wyspecjalizowana kadre do tego
celu. poza tym...powodzenia!! sciskam.

misia!

[patsy79]

Zmień swoje podejście... proszę. Znam sie troche na psychologii, nie unikaj
dzieci i kobiet w ciąży.. pomysl sobie widzac dzieci i cieżarne "mój czas tez
nadejdzie" a może spróbuj porozmawiac z psychologiem. Miałam podobnie jak Ty
nie mogłam zajść w ciaze, a wszystkie moje kol po kolei zachodziły w ciąże i
rodziły dzieci... i co miałam odizolować sie od wszystkich przyjaciół i
znajomych dlatego, ze oni mają cos czego ja nie mam i pragnę najbardziej na
swiecie? wiem ,że wszyscy mi sie dziwią,ze potrafie powiedzieć sobie "
stop", "luz" itd. ale pomogło mi to, mam synka. Misia zanim będziesz miała
swoje to pokochaj cudze dzieci. Wierze w to,że będziesz je miała....

[ania.1982]

Ja mam podobny problem. Straciłam nadzieje. I z całym szacunkiem dla
psychologów ale takie profesjonalne rady nic nie daja. Mam Trzy bliskie
kolezanki i dwie urodziły w maju a druga kilka dni temu i zostalam sama bo nie
umiem patrzec na te maleństwa i nie płakac. A do tego to jestem nianią rocznej
dziewczynki przytulam ja, przewijam myje butelki i za kazdym razem mysle o
swoim dziecku, ktorego nie moge miec.
Dzis dostalam @. Teraz tez placze. Na nasza "chorobe" nie ma lekarstwa.

[jkl13]

misia365 napisała:

straciłam nawet wiarę , bo prosiłam a nie
> dano mi , bo modliłam się a nie wysłuchał mnie...

Mylisz się misia... Wysłuchał cię, tylko ty jeszcze Go nie
usłyszałaś.
My nie byliśmy tak "wytrwali" jak wy, po 2 latach zgłosiliśmy się do
ośrodka adopcyjnego, nie podchodząc nawet do ISCI (w naszym
przypadku jedyna szansa na ciążę). I od prawie 3 lat jesteśmy
rodzicami cudownego chłopca, jest nasz tak bardzo, jak tylko może
być. I ja wierzę, że on był nam przeznaczony i że nasze modlitwy o
cud rodzicielstwa zostały wysłuchane. Teraz czekamy na drugiego
adoptusia i już nie mogę doczekać się, kiedy go poznam.

Rozważaliście w ogóle adopcję? Może to jest dla was szansa na bycie
rodzicami? Może Bóg ma wobec was takie plany... Wystarczy tylko Go
posłuchać...