Nie chcę tych świąt.

[dobdob0106]

Powinny byc oczekiwane , radosne itd, dla mnie juz kolejny raz
święta wcale nie są świąteczne. Jest mi przykro gdy pojawiają się
wiadome życzenia, kiedy śpiewa się kolędy. To w sumie takie
bardzo "dziecinne święta ". Już tracę nadzieję, że kiedyś będzie
inaczej.

[z_milo]

wpisuję się do klubu "Nie chcę tych świąt"... chyba jest nas więcej,
niestety...

[akinom29]

Tez sie dopisuje.Momo wszystko nie cierpie swiat.

[aga7733]

Zapisuję się do klubu... Cieszę się, że nie tylko mnie smucą i
drażnią "takie" święta... Niedawno stwierdziłam, że jak ktoś mi
będzie życzył wiadomo czego to wykrzyczę cały swój żal bez
ogródek... Nawet do marketów nie mam ochoty jeździć w te
przedświąteczne dni: tyle fajnych rzeczy a ja nie mam komu ich
kupić... po prostu nie mam komu, bo chrześniak to nie to samo...
Pozdrawiam

[gusia_78]

Wpisuję się, sama miałam ochotę założyć taki wątek. To już moje 5
smutne Świąta, ale te chyba najsmutniejsze...zbojkotowałam je
zupełnie w tym roku. Nic nie ugotowałam, nie kupiłam choinki,
prezentami zajął się mąż. Idziemy tylko na Wigilię do rodziców, a
następnego dnia jedziemy do rodziny mojego męża. Najchętniej cały
ten czas bym przespała.

[natalia2005r]

No to i ja się dołączam, owszem uwielbiam przygotowania ale sama wigilia jest
dla mnie tragiczna płaczę (w sumie sama nie wiem czemu ale to samo przychodzi)
troszkę mi głupio ale ...a te będą dla mnie jeszcze bardzie bolesne bo i owszem
w listopadzie udało mi się zajść w upragnioną ciążę ale poroniłam w 4 tyg.
Nieraz sobie tak myślę że chyba bym chciała przespać całe te święta i obudzić
się po...
Ale życzę wam wszystkim aby nowy rok był dla nas owocnym rokiem może przyszła
wigilia bedzie radosna

[alicja733]

I ja się podpisuję pod hasłem "nie chce tych świąt".
Ja generalnie nie lubię świąt z rożnych powodów, a Ten powód
dodatkowo powoduje moje "niechcenie". Nie umiem byc tu i teraz w
świeta, cieszyc sie z tego co mam. A może po prostu nie chcę..

do natalia2005r

[gusia_78]

Przytulam Cię mocno...

[gosif]

ja tez sie dopisuje.nie lubie swiat, wszedzie w rodzinie sa dzieci,
a tylko patrze oczami zostawionego psa.z zazdroscia, z bolem.zawsze
czekam na swiateczny cud, a potem znowu okazuje sie ze tylko we
dwoje.mam ochote sie polozyc i przespac do 2 stycznia.

[nuluska]

I ja się dopisuję. W zeszłym roku myślałam sobie: ok, jeszcze nie
jestem w ciąży ale następne święta spędzę już z dzieciątkiem. Byłam
tego pewna jak niczego na świecie. Jak by mi ktoś powiedział, że nie
to bym nie uwierzyła.
A teraz tylko się modlę żeby nikt mi nie składał wiadomo jakich
życzeń. Jeśli to się jednak zdarzy w gronie rodzinnym, to wybuchnę.
Jeśli jednak zdarzy się to znowu na wigilii firmowej, przy
wszystkich, to się normalnie popłaczę.

[fioco78]

ja też ich nie chcę (( zwłaszcza, że już miały być z kimś jeszcze... gdyby ten ktoś chciał zamieszkać na dłużej pod moi sercem...

gusia

[natalia2005r]

dziekuje bardzo ale powoli sie z tym oswajam moze w przyszłym roku bedzie nas
wiecej

Natalia

[gusia_78]

To wspaniałe, że jest w Tobie tyle wiary. Coś czuję, że to będzie
dla Ciebie szczęśliwy rok Gorzej, że tyle optymizmu nie mogę
wykrzesać w stosunku do mojej osoby.

[gusia_78]

Jejku kochane, jakby mi ktoś do duszy zajrzał...Pod każdą z tych
odpowiedzi mogłabym się podpisać...

[jula1232]

Ja świąt te znie chcę , ale NOwego Roku baaardzo chcęDDD Może
bedzie lepszy niz 2007 !!!

[joanna1980r]

To moga byc moje 4 nieszczesliwe swieta-okaze sie w wigilie(wtedy
testuje)

[minkipinki]

Mijający rok był dla mnie udany pod względem zawodowym, ale rodzinnie do bani. I
mnie ogarnia zniechęcenie. Najgorsze jest to, że nie mogę się od tych świat
uwolnić, jak co roku muszę grać zadowoloną z siebie kobietę, uśmiechać się do
wszystkich, dać prezenty innym dzieciom. A od środka zżera mnie rozpacz i
świadomość, że w sumie nie tak wiele czasu zostało. Zegar biologiczny tyka......

Gusia

[natalia2005r]

Szczerze Ci powiem że ja po prostu muszę mieć w sobie tyle wiary i siły bo muszę walczyć, walczyć o to bym mogła podejść jeszcze raz do całej procedury a nikt mi w tym nie pomaga każdy mówi daj sobie spokój ale ja nie dam sobie spokoju(tak też chciałam zrobić jak poroniłam to była moja pierwsza w życiu ciąża a staram się o dzidziusia już 9 lat załamałam się totalnie ale poczytałam troszkę i doszłam do wniosku że innym dziewczynom udaje się za 2,3,4 podejściem dlaczego mi ma się nie udać ale został jeszcze problem namowy MM no ale mamy święta przed sobą więc wierzę że może mi ulegnie pod "magią" świąt) .Dlatego muszę walczyć między innymi ze sobą aby się nie poddać bo owszem mam chwile zwątpienia i takie właśnie chwile nachodzą mnie w wieczór wig.A ty kobieto nie poddawaj się tylko bierz się w garść i powiedz sobie że z nowym rokiem całe życie moje się zmieni-czego z całego serca Ci życzę.

natalia

[gusia_78]

Ja chyba widziałam Twój wątek gdzieś na bocianie. Strasznie mi
przykro
A ja też muszę sie wziąć w garść, bo własnie dowiedziałam sie od
bocianowej pani psycholog, że kobiety depresyjne mają o połowę
mniejsze szanse w naszym leczeniu niż kobiety niebędące w depresji
(jestem klasycznym typem depresyjnym), wiec równiez czekam z
utęsknieniem na Nowy Rok, biorę sie w garść i idę do psychologa
zajmującego się niepłodnością.

[anulka59]

No i ja też należe do tego klubu niestety a jeszcze w marcu tego roku wierzyłam
że będzie w moim brzuszku ktoś kogo oczekujemy a tu niestety nikt we mnie
jeszcze nie mieszka.Do kitu takie święta.

[coco17]

wiem,ze jest ciezko,ale pomysl,ze o te doswiadczenia bedziesz
silniejsza

[aga2515]

Ja też nie chcę tych świąt !!!!!! Poprostu nie chcę!!! Mam dość, to
już nasze 10 święta samotne bez maleństwa. Już nie daję rady i
najchętniej bym cały ten czas przepłakała

[anulka59]

coco napisała "wiem,ze jest ciezko,ale pomysl,ze o te doswiadczenia bedziesz
silniejsza"przyznam Ci rację ale czasem faktycznie trudno wierzyć ze będzie
dobrze i że to co nas nie zabije to nas wzmocni ale te święta są radosne
rodzinne a jak tu się cieszyć rodziną jak tu pragniesz mieć rodzinę a życie
pisze trudny scenariusz a w takich sytiuacjach jak te Swięta trudno się
uśmiechać i wysłuchiwać zyczeń o maleństwie.Ale co ja tu będę pisać same wiecie
jak jest.

to ja sie wylamie troche...

[pszczolaasia]

w zeszlym roku w Wigilie mnie wypuscili ze szpitala bo sie zegnalam z nie wiem
juz ktora ciążą. przespalam calusienkie swieta pod wplywem srodkow
uspokajajacych i przeciwbolowych jednak na Sylwestra juz znowu lezalam w
szpitalu. wyszlam dopiero chyba 5 stycznia nie pamietam juz nawet. potem we
Wielkanoc, a w zasadzie krotko przed Wielkanoca zegnalam sie z kolejna ciaza.
teraz za to po sama juz nie wiem ilu ciazach jestem wreszcie w dobrze ulokowanej
podwojnej zdrowej chyba ciazy po invitro. Dziewczyny.. wiem co czujecie ale nie
poddawajcie sie. Wesolych i szczesliwego Nowego!!!

[szklanapulapka2]

pszczolaasia, ja też uwielbiam święta, ale nie zawsze tak było.
Teraz, kiedy jest Adaś, dostaję głupawki na punkcie prezentów i
kupuję,. ile sie da. Jednak pamiętam te święta, które były smutne,
bez dziecka, z samymi dorosłymui. Te życzenia... no niby z serca,
niby szczere, a sprawiały tyle bólu, że trudno opisać. Tylko
widzisz... my stoimy po dwóch różnych stronach barykady, tzn. ja i
ty, oraz dziewczyny, któe sie tu wpisały. Rozumiem, ze i Ty miałąś
swoje przeżycia w czasie minionych świat, ale teraz... jesteś w
ciaży i nosisz pod sercem dwoje najcudowniejszych maluchów świata. I
założę sie, ze w momencie, kiedy dowiedziałąś się, ze ciąża
przebiega prawidłowo, w momencie zapomniałąś o tym, co było złe... a
nawet jesli nie do końca, to i tak magia tej chwili 'dobrej prawdy"
była dla Ciebie tysiąc razy ważniejsza niż wszystko to, co stało się
dotychczas. Dlatego my cieszymy sie tymi świętami - dla nas są
Cudowne, ale rozumiem dziewczyny.I nie ma tu bazy porównań
A teraz do dziewczyn, które sie tu wpisały: Od wczoraj śledze ten
smuty wątek i z całego serca Wam współczuję. Wiem, co to znaczy
znosić życzenia (choćby najszczersze i od najbliższych), których
realizacja tak naprawdę nie zależy od nas w najmniejszym stopniu;
znosić te pełne litości spojrzenia... Ja co prawda miałąm to
szczęście 9jesli można to tak nazwać, że w czasie świąt, które
sopędzaliśmy bez dziecka, byli sami dorośli. na naszej "samotnej"
wigilii, nie było naszego dziecka, ale nie było też innych dzieci i
moze dlatego łatwiej było to przetrwać. Nie wiem, jak bym przezyła
wiegilię, na której byłyby dzieci - pewnie okropnie.
Dziewczyny, trzeba jednak dostrzec inny aspekt tych świąt - macie
swoje "połówki", rodzinę, nikt Wam nie umarł, nikogo nie
straciłyście... jesteście na etapie "oczekiwania" na dziecko, które
być może lada miesiac zagości w Waszych brzuszkach. I może tym
nalezy sie teraz cieszyć. Nie umiem Was pocieszyć, mimo, że kiedyś
przezywałąm to samo. Mimo wszystko życzę Wam spokojnych, rodzinnych
świąt, pełnych nadziei i choć trochę radosnego oczekiwania.
Wypisałam sobie osoby, które tu się dopisały do wątku. Spisałam je,
aby za rok, pokazać Wam, ile z tych "nielubiących" świat w tym roku,
będzie szczęśliwymi mamami lub oczekującymi ciężaróweczkami w roku
następnym.

[pszczolaasia]

widzisz..ja zawsze uwielbialam swieta i zawsze je bede uwielbiac. zyczenia nigdy
nie sparwaialy mi bolu bo wiedzialam ze byly szczere. fakt- jest jeden
bezsporny- to przykre kiedy bardzo czego chcesz a nie mozesz tego miec. ale nie
nalezy sie poddawac. i powiem ci cos w tajemnicy- nie zapomnialam tego co bylo
zle. tego sie zapomina...osobiscie sie nie ciesze jeszcze na maksa bo sie boje
cieszyc. po tylu porazkach boje sie cieszyc. i oczywizda ze rozumiem
dziewczyny...dlatego napisalam ze wylamie sie troche troche ma tu znaczenie
kluczowe

brak dzieci nie jest końcem świata... teraz wiem!

[lyrica]

Z pewnością się ze mną nie zgodzicie. Staram się tak jak Wy o dziecko, w tej
chwili powinnam być już po invitro. Okazało się jednak, że mam guza w piersi
(prawdopodobnie po wcześniejszych stymulacjach do IUI) i muszę poczekać do
wiosny na kontrolę czy nie rośnie. To był pierwszy znak do przemyśleń. A
obecnie, od tygodnia, walczymy o życie siostry mojego męża. Moja rówieśnica,
mama 14-miesięcznej córeczki (której przyjście na świat także okupione było
wielomiesięcznymi staraniami) leży pod kroplówką z chemii z rozpoznaniem
białaczki. Ja też nie chcę tych Świąt. Spędzę je w szpitalu patrząc na jej
cierpienie. I teraz dotarło do mnie, że osiągnięcie celu jakim jest dziecko
wcale nie musi oznaczać końca kłopotów, bo życie nieustannie kładzie kłody pod
nogi... Teraz mam "córeczkę", bo ktoś tym maluchem musi się zajmować i wiem już,
że niepłodność nie jest końcem świata - jest invitro, jest adopcja, można żyć
także bez dzieci, ale z chorobą śmiertelną ciężko. I każdego z nas może to
dopaść niestety
Pozdrawiam i życzę ZDROWYCH świąt. Przede wszystkim.

[dobdob0106]

Życzę Ci dużo zdrowia , siostrze Twojego męża również. Czasem też
nachodzi mnie taka refleksja , że istnieją problemy o których na
szczęście mi się nie śniło, przynajmniej narazie. Trzymaj się mocno,
będzie dobrze, musi być.

[szklanapulapka2]

Oj rozumiem, rozumiem... Wiesz, ja 2 tygodnie temu wymacałam sobie
guzek w intymnym miejscu. Wszystkie znaki na niebie i ziemi plus
wiadmości medyczne z internetu, wskazywały na raka sromu
(wyczytałąm, ze 5 lat można żyć, a jesli sie go wczesniej wykryje,
to nawet dłuzej). Myślałam, ze oszaleję. Nikomu nic nie
powiedziałam, nawet męzowi, bo potwornie bałam sie, że zacznie sie
ciąganie po lekarzach, diagnozy, leczenie - i tak bez rezultatu.
Któregoś dnia jednak rano wstałam, o 8 jeszcze czytałąm w internecie
o objawach raka, które pasowały jak ulał w każdym detalu i... o 9
już leżałam na fotelu ginekologicznym. Jakaż musiałam być
wystarszona i zdeterminowana, skoro poszłam do gina z 3,5 letnim
synem, wyobrażacie sobie? Bo ja do dzis nie wiem, jak mogłam... Nie
było juz kart, więc wesząłm zapytać, czy przyjmie mnie lekarz bez
karty i musiałąm mieć chyba okropną mine, bo mało, ze mnie przyjął,
to jeszcze bez kolejki... Na całe szczęście przemiła p. położna
zajęła sie moim synkie, Adaś był "oczarowany" bidetem i innymi
akcesoriami gabinetu ginekologicznego, a ja pokazałm co budzio mój
strach. Na całe szczęście okazało się, zę to zwykły tłuszczak.
Lekarz powiedział, ze nie ma sie czym martwić, nie kazał niczym
smarować, stwierdził, ze w ciągu miesiaca powibnno sie wchłonąć, a
jak nie, gdyby sie powiększyło,c zy bolało, to trzeba będzie zrobić
zabieg i wyłuszczyć.
Wracałąm do domu jak na skrzydłach. W przeddzień rozmawiałam jeszcze
z mężem, zę w razie, gdyby ten criotransfer sie nie powiódł, to może
podejdziemy do drugiego programu. W tym momencie, kiedy wracałam z
Adasiem do domu, przysięgłam sobie, zę to koniec. ŻĄdnego więcej
programu. Zaadoptujemy, a nie podejdziemy do kolejnej stymulacji.
Życie i zdrowie jest najważniejsze. Boże, jak ja sie baąłm... no i
cóż z tego, ze 6 lat walczyłam o dziecko? Cóż z tego, ze się
dochowałąm cudownego, mądrego synka, skoro... nie będzie mi dane go
wychowac? Tak myślałam, na serio. I żałowałąm, że podesząłm do in
vitro, że byc może przez to dorobiłam sie tego "raka" (tak wtedy o
nim myślałam).
Wczoraj zauważyłam, że tłuszczak prawie całkowicie sie wchłonął,
została meleńka kreseczka, jakby blizna... i myślę, ze też sie
wchłonie. za kilka dni nie powinno być śladu.
Niestety, ja to potraktowaąłm, jako ostrzeżenie. I też zrozumiałam,
ze walka o dziecko ma swoje i złe strony.
Acha, i zeby było jasne. Wtedy, gdy starałam sie o Adasia, miałam
gdzieś to, czy w wyniku stymulacji będę chora, czy zdrowa, czy
dostane raka czy inna patologia się przyplącze. Liczyło sie tylko
jedno - MIEĆ DZIECKO, tak jak z pewnościa liczy sie to teraz dla
każdej z Was. Teraz myślę inaczej. W styczniu podchodze do
criotransferu (a może w lutym). Pewnie, zę chciaąłbym, aby sie
powiodło. Ale jeśli nie - mamy opracowany plan B. W każdym razie nie
zrobię nic więcej, aby zniszczyć swoje zdrowie, bo jest co najmniej
kilka osób, którym jestem potrzebna.

[perls]

macie rację.. ja 31 grudnia 2007 bede najszcześliwszą osobą na
ziemi. Chce żeby ten roku już się skończył. Nigdy w życiu nie miałam
tylu problemów - serio, mam wrażenie że ten czas wypompował ze mnie
połowę mojej całej energii - do połowy roku walczyłam z chorobą
mojej mamy ( skończyło się skucesem - mam przynajmniej nadzieje),
później przez kilka miesięcy umierała mojego męża babcia, w tym
czasie straliśmy się caly czas bezowocenie o dziecko...teraz czekamy
na wynik, chociaż ja już przeczuwam jaki będzie...czuję się jak
przekręcona przez maszynkę...

[gosiek114]

Hej, rozumiem Cie doskonale Staramy się od 14 miesięcy i narazie
nic z tego. Co gorsze postanowiłam zmienić lekarza ponieważ
poprzedni pomimo, iz super miły okazało się, że nie zrobił niczego
przez te 14 miesięcy!!!!a TERAZ TUŻ PRZED sWIĘTAMI okazało się, że
brat i bratowa mojego męża będą mieli dzidzisia!!!bardzo się cieszę
ale strasznie mi ciężko na sercu Nowy Pan Doktor jest bardzo
konkretny i baardzo drogi ale mam nadzieję, że w końcu trafiłam do
prawdziwego profrsjonalisty.
Pozdrawiam i mimo wszystko Wesołych Świąt