Jak radzić sobie z otoczeniem ?

[flisa3]

Bo szlak mnie trafia jak idę np. do parku i widzę pełno rodziców z
wózeczkami. Nienawidzę moich koleżanek, które są moimi rówieśnicami
w co chwilę jest któraś w ciąży.Co mam im gratulować czy jak? W
rodzinie to samo w kółko się słyszy że ktoś jest w ciąży i to nie
rzadko już np. trzeciej ciąży. To co mam do nich biec i im
gratulować czy jak. Sami walczymy już siedem lat.Jestem strzępem
nerwów, wady genetyczne, lekarze nie dają szans.
W efekcie unikam wszystkich znajomych i rodziny. To już moja fobia.
Unikam dużych zgrupowań ludzi, bo istnieje możliwość spotkania
jakiejś koleżanki z dzieckim. Inna sprawa to jak ja mam się niby im
tłumaczyć, bo napewno nie przejdzie mi przez usta, że jeszcze nie
chcemy mieć dzieci bo to było by zbyt sprzeczne z tym czego pragnę.
Część moich znajomych zna mój problem i niby to współczują a
wyżywają się psychicznie np. pokazują mi zdjęcia z usg dziecka. A
moje serce krwawi. Krwawi i to mocno.Jedna z koleżanek, która jest w
obecnie w ciąży powiedziała mi nawet że stara się mnie zrozumieć ale
nie umie bo jest zbyt szczęśliwa. NIENAWIDZĘ LUDZI I
NIESPRAWIEDLIWOŚCI NA ŚWIECIE.

[kama-25]

Jak czytam co napisałaś to czuje jakbys wyrwała mi słowa z ust. Ja
czuje dokładnie to samo. Nie potrafie sie cieszyc z ciąz kolezanek,
czuje zazdrość. Mam tez wielki problem bo np w pracy kolezanki nie
widza i wciaz słysze pytania. Nie wiem co im mówic. Nie potrafie se
z tym poradzic i nie wiem jak zyc bez dziecka.

[flisa3]

W pracy to rzeczywiście ogromny problem bo nie ma jak uciec. Wkółko
rozmówki o dzieciach o zachodzeniu w ciąże no i kolejne ciąże w
firmie. NIENAWIDZE ŚWIATA

[uccellino]

Po pierwsze wiedz, że Twoje reakcje, Twój stan jest najnormalniejszy
na świecie. Tzn. z pewnością warto byłoby pójść do trapeuty i trochę
sobie ulzyć, ale naturalne jest, że tak się czujesz, w sytuacji, w
której jesteś.

Po drugie oczywiście że nie musisz nikomu gratulować! Twój komfort
jest ważniejszy od konwenansów i tzw. kultury. Nie gratuluj, nie
rozmawiaj, jeśli Cie to rani. Chroń siebie, Wasz związek, Waszą
przyszłość.

Trzymaj się cieplutko!

[luliczek78]

Miałam to samo, co jakiś czas jeszcze wraca. Wtedy mam żal do Boga, jestem wściekła na wszystkie znajome w ciąży a u tych co już urodziły doszukuję się brzydoty. To chyba normalne. U nas nie ma wad i nie znamy powodu dla ktorego sie nie udaje, teraz zaczynam stymulację do in vitro- bez napalania. Chce wykorzystac wszystkie szanse - wiem, że jesli się nie uda, kiedys będe musiala na te pytania mądrze odpowiedzieć. Chyba wtey będzie nam potrzebne więcej siły niż teraz.Jest nas miliony - na kogos musiało paść - wredne statystyki. Dlaczego na nas ? nie dowiemy się nigdy. Dzisiaj sobie z tym radze,rzadziej zaglądam do wózków, mniej myślę jaki wózek kupię maleństwu - może go nie być. Dzisiaj żyjemy tak jakby miało go już nie być. Mamy siebie - to dużo, bardzo dużo, ale nie najwięcej.
Nieprawdą jest że nadzieja umiera ostatnia - moja umarła a mimo wszystko zdarza mi się pomyśleć - moze się uda. Jeśli nie ... musimy żyć - tylko inaczej. Trzymaj się dzielnie - jak chcez w coś pokopac to pokop , ja jakiś czas temu na 7 w ciągu czterech tygodni !!!! wiadomość o ciąży bliskiej mi osoby rzuciłam telefonem, do dzisiaj kiedy dzwonię z dyndającą klapką śmieję się sama do siebie- byly emocje i poszły - tylko klapka sie nie uchowała .Trzeba z tym żyć... zyć i jeszcze raz żyć. Pozdrawiam serdecznie

[uccellino]

> Nieprawdą jest że nadzieja umiera ostatnia - moja umarła a mimo
wszystko zdarza
> mi się pomyśleć - moze się uda.

To jest właśnie jeden z najtrudniejszych aspektów niepłodności.
Pomogłoby rzęsite opłakanie tego największego marzenia i przeżycie
pełnej żałoby po nim - wtedy można by pójść dalej, poczuć ulgę -
ale jak być w żałobie, póki tli się nadzieja...?

[alize79]

">Pomogłoby rzęsite opłakanie tego największego marzenia i przeżycie
>pełnej żałoby po nim - wtedy można by pójść dalej, poczuć ulgę -
>ale jak być w żałobie, póki tli się nadzieja...?"

--To jest najlepsze zdanie,które kiedykolwiek słyszałam
.
Pozdrawiam wszystkie starające się.
Moje starania trwaja już 5 lat

[juliza]

Emocje, emocje, emocje... Czułam się podobnie. Koleżanka zaszła w ciążę od razu,
tak jak chciała, przy pierwszej próbie. Ja wtedy od roku się starałam. To było
tak bardzo niesprawiedliwe. Nie mogłam na nią patrzeć i cieszyć się ze zdjęć
usg. Tak, nienawidziłam jej i tego dziecka. Pewnie tylko Wy potraficie to
zrozumieć. W 20 tc dowiedziała się, że dziecko ma wadę serca, najcięższą z
możliwych. Żyje, ale ma za sobą i przed sobą operacje. Jest uśmiechniętym
malcem, ale niektórych rzeczy pewnie nigdy w życiu nie zrobi. Ja 5 miesięcy po
niej urodziłam zdrowe donoszone bliźnięta z IVM. Do dziś wstydzę się tej
nienawiści.

[uccellino]

Tak się zastanawiam, po co ludzie w ogóle pokazują na lewo i prawo
te zdjęcia z usg, albo wysyłaja mailem do wszystkich znajomych
zdjęcia noworodka? Co to za dziwny zwyczaj? Kogo to interesuje -
poza najbliższą rodziną albo kimś, kto wyraźnie powie, że chciałby
zobaczyć? Na usg nic nie widać, a noworodki z zasady są brzydkie
Ważne, że jest maluch, że jest zdrowy - krótka rzeczowa informacja w
tej sprawie jest zupełnie wystarczająca. Czy trzeba to bogato
ilustrować?

[flisa3]

Pokazują bo chcą się pochwalić i jeszcze oczekują słów typu " jakie
do ciebie podobne". Ja nie chcę żyć w takim świecie to mnie
upokarza, a gdy powiem coś że nie chcę brać udziału w spotkaniu z
koleżanką, któta jest w ciąży to mi mówią, że przecież powinnam się
po takim czasie już do tego przyzwyczaić. Albo , że jestem
przewrażliwiona i to nie jest normalne i powinnam iść do psychiatry
to mi pomoże. Ludzie i świat są okrutni.

[uccellino]

Rozumiem, że to przykre, ale ich zdanie nie powinno Cię obchodzić. W
tej sprawie liczysz się tylko Ty i Twoje zdrowie psychiczne,
faktycznie mocno nadszarpnięte (a kto normalny by to wytrzymał?).
Do czego masz się przywyczaić? Do tego, że masz, w swym obecnym
mniemaniu, złamane życie? Niech się same do czegoś takiego
przyzwyczają!

Do psychologa idź koniecznie, do psychiatry mam nadzieję, że jeszcze
nie potrzebujesz. Prawdopodobnie cierpisz na depresję. Bardzo
powszechna konsekwencja niepłodności, dzwię sie tym, co się jej
opierają.

[flisa3]

Nie sądzę aby jakiegoś psychologa który ma sam z troje dzieci
przejął mój los. Chyba musiałby być hipnotyzerem żeby zmienić moje
myślenie. Jestem poprostu skazana na mękę. I jak tu wierzyć w
jakiegoś Boga.

[uccellino]

Aha, a psycholog, który pracuje z niepełnosprawnymi musi być bez
ręki, psycholog opiekujący się osobami owdowiałymi bez męża itd.?!?
Daj spokój, to jest zawód, ktory wymaga przejmowania się pacjentem
takim, jaki właśnie usiadł w fotelu przed nim. Moja terapeutka ma
dzieci - nigdy nie zapytałam, ile, bo to nie miało znaczenia.

Psycholog nie jest też od tego, żeby zmianiać Twoje myślenie - to
możesz tylko Ty.

Na nic nie jesteś skazana, możesz dużo zmienić.

Dziewczyno, potrzebujesz pomocy, teraz dopiero jestem pewna! Skąd
jesteś?

[sarniaczek7]

Doskonale Ciebie rozumiem, mimo że sama reaguje inaczej. Może za mało czasu
jeszcze minęło u mnie (15 mies. starań) ale potrafię się cieszyć szczęściem
innych (chociaż fazę nienawiści też już miałam). Cieszę się, przeżywam z tymi
znajomymi ciąże, gratuluje i ... zazdroszcze, tak okropnie, do szpiku kości. Jak
tylko zostaję sama to wylewam morze łez, ale cieszę się, bo mam nadzieję, że
ktoś kiedyś będzie cieszył razem ze mną.

U mnie najbliżsi znajomi wiedzą o naszych problemach, nie wie jednak rodzina i
to jej najbardziej unikam. Nie raz po wizycie u mamy za drzwiami wpadam w
szloch, bo znowu coś palnęła. To boli najbardziej.

[flisa3]

Właśnie cieszysz się z nimi a potem wylewasz morze łez. To jaki to
ma sens? Ja dlatego unikam takich atrakcji.

[sarniaczek7]

Sens jest taki, że nie siedzę sama w swoich czterech ścianach ze swoimi
problemami! Że mam znajomych i przyjaciół. Że potrafię żyć.

A fakt, że zazdroszczę to takie złe? Że płaczę? Ze stali nie jestem...

[mraaau]

Teraz jest moda na rodzicielstwo. Ludzie (mnóstwo, choć nie wszyscy)
nie traktują tej sprawy normalnie, tylko robią z tego mega-lans.
Chcą innym świecić w oczy, że oni mają, a ktoś nie. Tak samo, jak
się lansują "wypasionym" domem czy autkiem, aktualnie pewni ludzie
lansują się dziećmi.
Widzę taką "lanserkę" na osiedlu, te dzieci odstrojone, mamusie,
które drą się do nich tak głośno, jakby te dzieci były głuche - a
tak naprawdę chodzi o lansowanie się w roli mamusi... Ten typ ludzi,
przesadnych, obnoszacych się ze swoim "Ja mam! A ty co?" trzeba po
prostu olewać. Ja takich unikam i nie zazdroszczę im ich dzieci, bo
nie zazdroszczę im ich życia i ich głupoty. Zraziłam się m.in. do
siostry ciotecznej, u której byłam oglądać dziecko i którą uważałam
za fajną, a ona powiedziała złośliwie, że dobrze jednej naszej
kuzynce, że nie może mieć dziecka, bo zawsze była taka
zarozumiała!... Pewnie za moimi plecami to samo nadaje o mnie...
Takim mamuśkom tłumaczę się brakiem czasu a maile ze zdjęciami ich
dzieci kasuję bez oglądania.
Ale jak mam fajną, szczerą koleżankę, a ona ma dziecko, to coś tam
mnie lekko ukłuje w sercu "Dlaczego nie ja?...", ale po jakimś
czasie chętnie pogadam i o ginekologach, i o wózkach czy
przedszkolach. Dobrym ludziom życzę jak najwięcej dzieci a
złośliwców zlewam.
Nauczyłam się odcinać od cudzych spraw, które wpływają negatywnie na
moje samopoczucie. Jest jakaś laska o urodzie modelki, jakiej ja nie
mam? - natychmiastowa zlewka tematu! Ma inna trójkę dzieci - to
samo! Jak pisała ucellino, w naszym życiu najważniejsi jesteśmy my
sami i musimy tak żyć, żebyśmy my czuli się w miarę dobrze! A tamtym
szczęśliwym mamuśkom nie jesteśmy winne swojej uwagi i asysty. One
już mają sto razy więcej niż my, one sobie w życiu poradzą, niewiele
im grozi. To my wymagamy własnej uwagi, troszczenia się o siebie i
bycia dla siebie dobrą, bo to my jesteśmy zagrożone depresją i
narażone w sensie psychicznym.

[lusiasia]

dzis nam stuknela 6 rocznica slubu, i 5 lat staran, bez szans

ale mam przyjaciol, bezdzietnych (nie chca dzieci lub nie maja partnera) ale tez
z dziecmi, a podchodzacymi do tego normalnie, nie zachwycajacych sie i nie
podkreslajacych jaka to jestem nieszczeliwa lub nawet o zgrozo szczesliwa ( tak,
bo nie mam takiego "problemu" jak dziecko),
nikt mi nie wbija w serce noza, nikt z kim sie spotykam, dlugo szukalam takiej
grupy przyjaciol do ktorej pasuje, ktora nie odrzuca mnie tylko dla tego ze
jestem bezdzietna
kazdy ma jakies problemy i my tez mamy

[mraaau]

No właśnie, nie będę odkrywcza, kiedy zacytuję: Są ludzie i
ludziska! Z sympatycznymi, życzliwymi ludźmi nasz świat jest lepszy -
i takimi warto się otaczać.
A ludziska... Nic ich tak nie wkurza, jak nasz uśmiech, szczęście i
wesołość w momencie, kiedy oni życzyliby sobie nas "skopać" i
zdołować. Nie znoszą też olewki, bo jak to: tak się stroiły,
męczyły, wózki szykowały, dzieci wypucowały, a my, zamiast stanąć
obok i ronić łzy, że nie mamy tego samego, po prostu zlewamy,
jakbyśmy nic nie widziały, i z uśmiechem - fru! Nie mam czasu, pa,
bejbi!
Takie wredne lanserki tylko szukają ofiary, żeby móc nad nią się
wywyższać, fałszywie współczuć i poprawiać sobie samopoczucie cudzym
kosztem. Na pewno znacie takie klimaty: Zrobiona na laskę (bo nie
zawsze laska) "koleżaneczka" uwielbia doczepić się do mniej
atrakcyjnej dziewczyny i dołowac ją: A jakie ty masz słabe włosy!
Patrz, ja mam gęste! Nie rozumiem, jak można mieć pryszcza!
Biedactwo? Jak tak można żyć? Powinnaś się odchudzić!... Takie same
akcje robią niektóre babska odnośnie do dzieci.
I tak, jak dawniej dziewczyna o silnej psychice nie dałaby sobą
pomiatać pustej, pozbawionej empatii "loli" i napewno nie
kumplowałaby się z nią, tak teraz bezdzietna dziewczyna, dla
własnego zdrowia psychicznego, powinna strzec się towarzystwa
złośliwych "mamusiek".
Po prostu są na świecie "ludziska" i od takich trzeba wiać, gdzie
pieprz rośnie, a gdy przypadkowo ich spotkamy - grać im na nosie
naszym uśmiechem i zadowoleniem! (Szczere bądźmy tylko wobec
sprawdzonych, prawdziwych przyjaciół).
Polecam do przeczytania książkę L.M.Montgomery "Błękitny Zamek". Tam
jest pięknie pokazane, jak się zbuntować, olać grzeczność, szukać
szczęścia na własną rękę i bronić "swojego kopczyka" przed paluchami
niektórych ludzi.

[matka-30tka]

Bardzo Wam wspólczuję, wchodze na Wasze forum, bo dopiero kilka
miesięcy temu moglam wreszczie "przejść" na forum ciążowe, po
latach staran i beznadzieji. Nie pisze tych slów aby Was dolować
ale otworzyc oczy na kilka spraw. Sama bardzo dlugo walczylam o tę
ciążę, znam Wasze uczucia (dodtakowo potęgowal to fakt że zawodowo
jestem ściśle zwiążana z zachodzeniem i prowadzeniem ciąż, non stop
otaczaly mnie ciężarne i mlode matki - czasem w zlości w domu
krzyczalam placząc - "one są wszędzie"), ale teraz gdy oczekuję
mojego dziecka wiem, że wokól są dziewczyny które też czekają.
Niestety nie wiem do końca które. Nie wińcie mlodych matek że maja
radość i dumę wypisaną na twarzach, przecież nie jest to w
celu "dopieczenia" Wam, ale dlatego, że być może część z nich też
bardzo pragnęla tego dziecka. Zyczę wam abyście szbko
mogly "przejśc" na drugą stronę i spojrzeć na to moimi oczami. W
nich też byly lzy, ale teraz glównie szczęścia. Jeżeli mój wpis Was
wkurzyl - zrozumiem, ale mam nadzieję że pozwoli zrozumiec pewne
sprawy.
PS U nas tez niewiele osób wiedzialo o "problemie" i szlag mnie
trafial na pytania "kiedy dziecko?", dlatego wiem, że nigdy sie
nikogo o to nie zapytam, ani nie będę zachwalć wśród znajomych
macierzyństwa, jednak nie będe tez kryla radości z niego.

[kolebeczka]

Swietnie Cie rozumiem, bo moje przyjaciolki tez wciagaja czasem
brzuchy, zeby mnie nie urazic. A ja sie ciesze ich szczesciem- po
pierwsze jeszcze sie nie poddalam (ciagle pracujemy nad towarzystwem
do zabawy dla ich potomstwa), a po drugie- no coz- kazdemu moze co
innego pisane. Mysmy tu kiedys prowadzily Liste Przebojow. Wciskam
ja w gore, zebyscie ( te, ktore sa tu nowe) mogly sie posmiac przez
lzy i moze tez troche uodpornic?

[bulinkaj]

Ja zaczynam czwarty rok starań-"niestarań". Napisałam "niestarań",
bo właściwe już się nie staramy, tylko czekamy. Czekamy na telefon z
Ośrodka Adopcyjnego.
Czytam Wasze wypowiedzi i rozumiem smutek oraz ból. Z drugiej jednak
strony, proszę, nie oceniajcie tak szybko kobiet. Jedna z Was pisała
jak znienawidziła koleżankę, której się udało za pierwszym razem, a
która potem urodziła chore dziecko. Inna pisała, że sama walczyła
ileś tam lat, a teraz jest wreszcie w upragnionej ciąży. Nawet nie
zdajemy sobie sprawy ile kobiet najpierw cierpi, czeka, walczy,
stara się, a kiedy zajdzie w ciąże, to ma prawo być szczęśliwa jak
cholera! Nie każcie jej milczeć. Ja wcale się nie dziwię, że taka
kobieta krzyczy z radości. Ba, myśle, że w podobnej sytuacji same
będziecie pokazywały znajomym zdjecia z usg (i nie będzie Wam się
wydawało to dziwne). I nie piszcie, ze tak nie będzie, bo będzie.
Znam kilka par, które miały problemy, a po zajściu w ciąże, same
wyciagały zdjęcia, wypinały brzuchy. Ale skoro po iluś latach walki
zszła w upragnioną ciąże, to nie dziwię się, że "szalała" z radosci.

Ja kiedyś też zazdrościłam ciąży innym, ale zrozumiałam, ze "każdy
ma swoje problemy". My czekamy na dziecko, inni mają dzieci, a mają
np. ogromne problemy zdrowotne, nie mają pracy, mieszkania,
cokolwiek. Niestety, takie jest życie.

Aczkolwiek wiem co oznacza zazdrość, złość, niemoc, kiedy rodzi sie
kolejne dziecko w rodzinie wielodzietnej, patalogicznej itp...

[mraaau]

Nie wiem, czemu imputuje mi się zazdrość.
Słowo honoru daję, że mój stosunek do cudzych dzieci nie jest
nacechowany chęcią przejęcia ich! Dlaczego bezzasadnie wmawia się
ogółowi kobiet bezdzietnych brzydkie uczucia w rodzaju zazdrości?
Dlaczego w ogóle niektórzy ustawiają macierzyństwo w kategorii
rywalizacji: Ja mam, ona nie ma, więc MUSI mi zazdrościć?...

Osobiście mówię, że nie zazdroszczę i własnie to, co mnie denerwuje,
to przekonanie niektórych kobiet, że POWINNAM im zazdrościć, ronić
łzy, boleć i w ogóle źle się czuć. To jest element ogólniejszej
kobiecej (nie u wszystkich) postawy rywalizacyjnej.

Niektóre laski tak mają, że MUSZĄ na każdym kroku rywalizować i
udowadniać swoją wartość metodą poniżania drugiej osoby. To jest
kategoria dziewczyn, które np. w towarzystwie facetów głośno krzyczą
na widok tęższej koleżanki: "Hej hej, kochaniutka! Miło cię widzieć,
ale ty chyba znowu utyłaś! Trzeba akceptować siebie, ale lepiej
odchudź się dla własnego zdrowia!"
W wersji "złośliwomamuśkowej", pośrodku sklepu (rodzinnego przyjęcia
etc): "Cześć Kaśka, no i co tam, nie jesteś w ciąży?... Nie?
Biedactwo, jak ja ci wspólczuję! Powinniście się lepiej starać! Co
to, nie umiecie dzieci robić(he he he!)? Zróbcie przed 30-stką, bo
potem dziecko będzie się was wstydzić!"

Takie laski po prostu rosną i kwitną mobbingujac inne kobiety. Jest
ich na świecie mnóstwo. Trzeba ich unikać jak dżumy. Olewać ich
sprawy i ich towarzystwo. Jeśli jakaś osoba z mojego otoczenia ze
dwa razy okaże taką postawę (bo raz każdy może się wygłupić), to po
prostu dla mnie jej nie ma. Nauczyłam się mistrzowsko ignorować
niewygodne mi zjawiska i po 3 sekundach nie pamiętać ich widoku. I
nie zamierzam usprawiedliwiać czyjejś uszczypliwości i małostkowości
radością macierzyńską, bo odróżniam radość (powodującą życzliwość
dla otoczenia) od chorych postaw rywalizacyjnych. A w macierzynstwie
kobiety potrafią bardzo rywalizować ("ja mam, a ty nie masz -
zazdrość mi!", "moje zdolniejsze, moje piękniejsze...").

Ponieważ moje życie nigdy nie było mainstreamowe, wiele razy na
różnych polach musiałam zmagać się z mobbingiem i opracowałam sobie
na to patent:
1) Zlewka, bo szkoda nawet mojego czasu i energii na konfrontacje.
2) Otaczanie się jak największą ilością życzliwych, wrażliwych,
dobrych ludzi.

Praktycznie obchodzą mnie jedynie dzieci tych fajnych ludzi, ale tu
mam dobre uczucia. Cieszę się, jak powiększają się rodziny, w
których wiem, że dzieci będą zadbane i mądrze kochane. I z ich
mamami miło się rozmawia o dziecku, bo te mamy nie próbują we mnie
wmusić zazdrości, poprawić sobie humoru przez dołowanie mnie i
potrafią jakoś naturalnie podejść do sprawy. Mówią np.: Jesteś taka
fajna, luzaczka, dobrze by miało twoje dziecko! - i od razu robi się
ciepło! Mozna i tak dzieciatej z bezdzietną! Rozmawiają o
problemach, a nie o tym, kto ma lepiej i jest lepszy, a kto gorzej i
jest gorszy. Fajnej koleżance z sąsiedztwa parę razy bezinteresownie
pilnowałam dziecka, bo nie było w tym klimatu "poznaj smak tego,
czego nie zaznasz!" (tak podchodziła do sprawy moja siostra próbując
wkręcić mnie w bawienie jej dzieci), tylko zwyczajna przysługa, jak
w innym wypadku podlanie kwiatków w mieszkaniu. Lubię dzieci tych
fajnych koleżanek i myślę o nich miło: "Danielek", "Misia", "Bubuś",
mam dobre uczucia dla tych rodzin.

A tych wrednych mamusiek z ich wózkami, złośliwymi minami i
potomstwem po prostu nie widzę - może to nietypowe, ale tak się
jakoś nauczyłam, że nawet jakby nagle zaczęły świecić na zielono -
też bym przeszła obojetnie, olała i nie zauważyła..

[manieczkagrosik]

Kobieto przerażasz mnie!! Może właśnie dlatego natura nie daje ci
dziecka....

[flisa3]

Oto właśnie przykład wrednych ludzi, których trzeba zlewać.

[manieczkagrosik]

dobrze, ja jestem wredna...a Ty...ty jesteś słodka po prostu.

[flisa3]

Co za prostota wypowiedzi

[manieczkagrosik]

wiesz co...nie mam czasu wypowiedzieć się bardziej zawile ponieważ
mój ukochany, wymarzony, wyczekany przez długie miesiące malutki
synek właśnie zrobił kupkę i to jest dla mnie ważniejsze...aha...i
nie zamierzam wstydzić się przed nikim ani tym bardziej ukrywać
przed rozgoryczoną kobietą, ktora ma problem z zajściem w ciążę
mojego ukochanego dziecka . Moje dziecko mam po długich staraniach i
leczeniu niepłodności iale nigdy nie miałam w sobie tyle jadu co Ty,
nawet w najtrudniejszych momentach. Daj ludziom normalnie żyć,
dziewczyno...

[flisa3]

Więc co jeszcze robisz na tym forum? Uprzykrzasz życie innym używjąc
swojego jadu??? Nikt Ci się nie karze ukrywać , jak już czytasz to
czytaj uważnie albo jak nie czytasz to nie wypisuj głupot. Jesteś
właśnie przykładem lansującej się mamusi , która się chwali , że jej
bachor zrobił Kupkę.

[manieczkagrosik]

bachor....ty nie powinnas mieć dzieci....przerażasz mnie...wydaje mi
się, że jestes niepoczytalna

[flisa3]

To Ty jesteś jakaś znerwicowana sadząc po wypowiedziach. Widocznie
macierzyństwo ci nie służy. Oto przykład,że nie Ci mają dzieci co
powinni.

[manieczkagrosik]

ja dziecka niegdy nie nazwałabym bachorem, w przeciwieństwie do
Ciebie....a na forum mam prawo wchodzić, bo bardzo boli mnie
niepłodność jako problem cywilizacyjny, współodczuwam ze starającymi
się parami, kibicuję co niektórym dziewczynom, żeby również mogły
mieć swoje dzieciątka...i marzę o drugim dziecku. dobrej nocy.

[flisa3]

Zaskoczyłaś mnie nareszcie coś mądrego.

[thorgalla]

Mnie ciąże innych kobiet (znajomych czy nieznajomych) już ani nie
grzeją ani nie ziębią.Zobojętniałam.
Ty (autorka wątka) jesteś na etapie egoizmu.Chyba wydaje Ci,że
kobiety,które nie doświadczyły niepłodności,mają po zajściu w ciążę
zaszyć na pustelnię aby,broń Boże,pojawiły się w zasięgu Twego
wzroku?
Podobnie jest w sytuacji gdy stracimy kogoś bliskiego i wydaje się
nam,że świat powinien się zatrzymać,że wszyscy powinni opłakiwać
stratę wraz z nami.
Trzeba pogodzić się z tym,że innym udaje się osiągnąć bez większych
problemów to o czym marzymy.Tak już jest ten świat urządzony.Kwestia
tylko jak do tego podejść aby nie zwariować.W wypadkach szczególnych
wizyta u psychologa jest konieczna.
Żadna przyjemność dla nas i otoczenia,gdy zamieniamy się w
zgorzchniałe kobiety.Naprawdę polecam nabrać dystansu bo po co się
psychicznie katować.

A co do gratulowania innym.Jeżeli to bliska znajoma albo rodzina to
sms albo krótki telefon z gratulacjami wystarczy,nie musisz od razu
kwiatów i kosza z prezentami wysyłać.Jak ktoś pokazuje zdjęcie to
pochwalić i uciąć temat.Unikanie ludzi tylko z powodu,że mają dzieci
to chyba nie jest w porządku.

[flisa3]

To może okrutne co napiszę, ale skoro Ciebie ciąże innych ani nie
grzeją ani nie ziębią to chyba nie masz aż takiego mocnego instynktu
macierzyńskiego. Albo może jesteś zajebiście silna psychicznie. Bo
ja sobie tego nie wyobrażam. I chyba nie jestem osmotniona w
moim "egoiżmie" jak to nazwałaś bo inne dziewczyny tutaj mają
podobne odczucia z związane chronieniem siebie przed towarzystwem
ciężarnych. Żeby było jasne ja nie wysyłam ich ciężarnych na
pustelnię , to ja sama chcąc uniknąć bólu psychicznego izoluję się w
ten sposób poprostu mniej cierpię. I oczywiste jest , że nie wyślę
im koszu róż z gratulacjami bo ja nawet nie zamierzam smsa ani
telefonu wykonywać.

[bulinkaj]

Instynkt macierzyński nie wyraża się poprzez zazdrość, ze inni mają
dzieci. Można najbardziej na świecie pragnąć dziecka, a jednocześnie
cieszyć się szczęściem innych.
Dziewczyny, ja rozumiem Wasz ból, ale jeśli Wam się uda (szczerze
tego życzę), to nie piszcie już więcej na tym forum, bo pisząc, że
się udało możecie ranić siebie nawzajem. Nie wychodźcie z domu, bo
możecie swoim brzuchem ranić inne. Nie telefonujcie do rodziny, nie
chwalcie się nikomu, bo takie słowa moga kogoś zranić (możesz nawet
nie wiedzieć, że ktoś z Twojej rodziny jest w podobnej sytuacji).
Nikt nie każe wysyłać kosza kwiatów. Zwykłe słowo "gratuluję"
wystarczy. Chyba nie chciałabyś, zeby dziewczyny tutaj czy Twoje
znajome w realu nie zareagowały w ogóle na Twoją ciąże, przeszły
obok czy nawet odwróciły się od Ciebie, bo jesteś w ciąży.

[flisa3]

Chyba nie bardzo mnie zrozumiałaś i nie doczytałaś do końca mojego
tekstu który był zresztą odpowiedzią na poprzedni wpis.

[bulinkaj]

Myślę, ze dobrze Cię zrozumiałam. Pisząc o tym instynkcie, to mnie
akurat zabolało. Bo ja akurat mam podobne odczucia co poprzedniczka.
Nauczyłam się tolerować ciąże znajomych, kuzynek, dalszych krewnych,
koleżanek. Nie zmienia to faktu, ze chęć posiadania dziecka jest u
mnie przeogromna; że ciągle o tym myślę, że mam smutne dni, kiedy
płacze słuchając pięknej piosenki. Nie czuję zazdrości, ale
bezsiloność, smutek...
A ciąze innych też potrafią wzruszać. Niekoniecznie muszą boleć.

Ja rozumiem Wasz ból, naprawdę. Ale widzę też, ze Wasza złość
czasami jest niesprawiedliwa w stosunku do kobiet, która walczyła
również o swoją ciąże.

[mraaau]

Dla mnie to jest zupełnie normalne, że kobieta nie mogąca zajść w
ciążę nie lgnie szczególnie do ciężarnych.
To jest zdrowy instynkt samozachowawczy, wyraz rozsądku i dbania o
siebie i swoją psychikę.
Rozsądna dziewczyna samotna, bez faceta, nie będzie lgnęła do
mężatek, bo w ten sposób znów jej samotnośc stanie się 10 razy
cięższa przez kontrast z sytuacją koleżanek. (Buba - Błękitny Zamek)
Chodząc z koleżanką w podobnej sytuacji będzie czuć się normalnie,
będzie im nawet wesoło i bedą razem kombinować, jak by tu
zaszaleć...
Rozsądna dziewczyna niezbyt piękna, jeśli chce czuć się dobrze na
imprezie, nie bedzie trzymała się grupy lokalnych Miss, bo wtedy
jest postrzegana przez otoczenie gorzej - na zasadzie kontrastu.
Jeśli będzie w innym miejscu albo z kumpelami o podobnej
atrakcyjności, jej osoba nie będzie się odróżniać, ona sama będzie
się lepiej czuć i dopiero wtedy jest szansa, że ktoś ją doceni i
pochwali jej ładne oczy - bo nie "przysłonią" ich blond loki i
długie nogi lasek stojących obok.
To jest prosta zasada marketingowa: Chcesz się dobrze zaprezentować,
pokazać swą wartość - nie pozwól się ustawiać jako tło dla
innego "towaru", który ma dodatkową funkcję, jakiej ty nie masz. Bo
wtedy na 100% nikt cię nie doceni i nie kupi - ty sama też...

Przecież to jest najzupełniej zdrowe psychicznie i normalne, że
człowiek się chroni przed przykrościami a lgnie do przyjemności.
Kobiety bezdzietne też nie są masochistkami i mają prawo nie psuć
sobie humoru przez asystowanie cudzym ciążom.

Oczywiście te laski, które łakną "tła", na którym mogłyby się super
zaprezentować, będą wściekłe na tekie dziewczyny, które sobie na to
nie pozwolą i oleją ich sprawy. Będą mówić tym dziewczynom, że są
be: zazdrosne, rozgoryczone, niegrzeczne, słusznie ukarane przez
los... a tak naprawdę chodzi o to, że te "niepokorne" psują im fun z
lansowania się na ich tle.
A dziewczyna, którą się próbuje wkręcać w rolę "podnóżka" i "tła"
zrobiłaby najgłupiej słuchajac pouczeń i dostosowując się do nich.
Bo co by z tego wynikło?

Złośliwe mamuśki (nie mam na myśli wszystkich mam, cały czas piszę o
pewnym szczególnym typie ludzi) oczekują, że bezdzietna dziewczyna
będzie im zazdrościła (w tym celu chwalą się porównując ją ze sobą
na niekorzyść jej). Jeśli bezdzietna pójdzie za ciosem mamuśki,
rzeczywiście będzie zazdrościła i czuła sie gorsza, zdołowana.
Lanserki oczekują też, że inna dziewczyna poswięci wiele uwagi(bez
wzajemnosci, off course!) jej sprawom (urodzie, dziecku itd). Dla
bezdzietnej dziewczyny gadanie o cudzych kaszkach i katarkach to
strata czasu!
Mamy tylko jedno życie i perspektywę menopauzy. Czas leci. Trzeba
zadbać przede wszystkim o własne sprawy: własne leczenie, związek
(bez scalających go dzieci trzeba bardziej się starać!) i o zdrowie
fizyczne (abyśmy byli sprawni i samodzielni na starość, gdyby
przyszło nam być zdanymi na siebie) oraz zdrowie psychiczne, czyli
robić rzeczy poprawiające nam samopoczucie, nie szukać przykrości i
bólów, bo już i tak mamy wystarczająco duży problem. Jak będziemy go
drażnić pozwalając "jeździć po sobie" złośliwym mamuśkom, grozi nam
sfiksowanie, więc... Nosy do góry! Jest fajnie, a może być jeszcze
fajniej (z dzidzią!) - i niech nikt nie próbuje nas moralizować i
psuć nam dobrego humoru!

[bulinkaj]

Ja nie mówię, że kobieta bezdzietna, która pragnie dziecka świetnie
czuje się w towarzystwie mamusiek. Rozumiem, że przebywanie wśród
mam i ich dzieci, mówienie o kupkach, ciuszkach może nie tylko
denerwować, ale przede wszystkim sprawiać ból. I to jest logiczne.
Ale mi chodzi nie o taką "zdrową" zazdrość tylko o zawiść. Czytając
niektóre wypowiedzi właśnie tak to odbieram.
Rozumiem doskonale różnicę między poczuciem krzywdy, złości,
niezrozumienia (i myślę, że każda z nas tak przeżywa), a zwykłą
zawiścią.

[mraaau]

No dobrze, choć z racji mojej sytuacji broniłabym jak lwica
dziewczyn borykających się z niepłodnością, to przyznam, że i wśród
nich są "ludzie i ludziska". Przypuszczam, że mogą znaleźć się
osoby, które ciężarnej koleżance robią wyrzuty, albo jakieś przykre
rzeczy mówią... Może to działa w obie strony?.. Niestety, stroną w
ciąży, której ktoś zazdrości, jeszcze nie byłam, więc nie wiem, jak
to jest...

Najlepiej chyba nie przesadzać w żadnym kierunku. Ani nie pasjonować
się cudzymi ciążami i nie przeżywać ich tracąc czas, który lepiej by
było poswięcić na własne problemy, ale jak się widzi czyjąś dzidzię
umieć się zdobyć na uśmiech i słówko: "Gratuluję, świetny
dzieciaczek!". A potem odejść, jeśli za bardzo zaboli nas widok.

W ogóle łatwo jest radzić, ale każda z nas jest inna i niejednakowo
reagujemy. Ja np. jestem pragmatyczna i umiem "wziąć na rozum", ale
są dziewczyny bardzo uczuciowe, które widok czyichś ciąż po prostu
boli, ściska w sercu, napędza łzy do oczu...
Ze względu na ten wielki ból, wolałabym, żeby ludzie z dziećmi
troszkę uważali, co i przy kim mówią, itd... Mogą wszak trafić
na "skorę nosorożca" jak u mnie, a mogą też trafić na otwartą ranę u
innej kobiety...

Zenujaca dyskusja

[eevcia]

jestem własnie w odwrotnej sytuacji ,jestem w ciązy,
nie moge sie cieszyc ,poniewaz mi nie wypada, kolezanka z pracy nie moze zajsc w
ciąże.
Czuje jej nienawisc ,a przeciez nic jej nie zrobiłam
wydaje mi sie nawet mnie poniża.
po przeczytaniu postu autorki wątku,włosy mi na głowie stanęly,teraz jestem
pewna że życzy mi jak najgorzej.
Czy ona sobie zdaje sprawe jak ja sie czuje w takiej sytuacji?
a pewnie jak juz sie uda ,my wszystkie bedziemy sie cieszyc razem z nią.
Apeluje --opanujcie sie dziewczyny,to ze komus sie udało ,to nie powód do
nienawisci.

[memphis90]

Zgadzam się z przedmówczynią. Ja będąc w ciąży pracowałam na oddziale
ginekologicznym- inseminacje, poronienia, niepłodność były na porządku dziennym.
Zakładałam luźne ubrania, zapinałam fartuch, wciągałam brzuch, zasłaniałam go
dokumentami- właśnie po to, żeby nie widzieć tych wrogich spojrzeń. Żeby nikt mi
nie zarzucił, że złośliwie epatuję brzuchem, że samym swoim widokiem wyżywam się
na kobietach dopiero czekających na swoje dziecko. Zrozumcie, kobieta ciesząca
się ze swojego dziecka nie "lansuje się" nim, nie "wyżywa na innych
psychicznie"; może myśli o sobie/swojej rodzinie, ale na pewno nie o tym, żeby
komuś dopiec, zranić. Ja nie miałam problemu niepłodności, ale też mam za sobą
kilka lat niecierpliwego oczekiwania na dziecko, spoglądania z coraz większą
zazdrością na brzuchy koleżanek, składania życzeń z zaciśniętym gardłem- bo one
już miały to, na co ja miałam czekać jeszcze przynajmniej kilka lat. Ale wrogość
w niektórych postach wręcz przeraża...

[dorotas445]

Rozumiem cię doskonale, ja jestem mężatka od 6 lat a staram się 5
lat. Ja też unikam ludzi dla swojego dobra , może jestem egoistką
ale w ten spoób próbuje się chronić.
Trzy lata temu leczyłam się razem z koleznką na niepłodność, w tym
samym czasie robiłyśmy badania i jej się udało od razu a ja do tej
pory nie mam dziecka, ale najgorsze w tej całej sytuacji było to ze
przestała się ze mną kolegować rozmawiać, przestało interesować ją
co ze mną , wrecz miała pretensje ze jej ciagle nie gratuluje ,
potraktowała mnie wtedy jak był była ta gorsza.

Ja wiem jedno dziewczyna która nie mogła mieć dziecka i teraz ma
dziecko nie potrafi mnie zrozumieć takich jak ja!!! wręcz
przeciwnie potarfi tylko przygryzać ze ja to mam dobrze bo się w
weekend wyśpie o ona nie wkurza mnie to bo oddała bym wszystko zeby
mieć małego brzdąca.
U mnie były nawet momenty załamania ze nawet reklamy z małymi
dziecmi mnie dołowały.
A najbardziej dołuje mnie Boże Narodzenie jak wracam do pustego domu
w którym stoi tylko choinka, a w pracy są paczki dla dzieci i
rozmawia się tylko kto co kupi swojemu dziecku
Pozdrawiam trzymajcie się !!!!

[ikakole]

U mnie jest ta sama sytuacja,mialam super kolezanke z ktora dobrze
sie rozumialysmy ona po pieciu latach leczenia ja po sosmiu.W jednym
czasie podchodzilysmy do in vitro i snulysmy marzenia.Jej sie udalo
za pierwszym a mi ani za pierwszym ani za drugim.Odsunelam sie od
wszystkich wydaje mi sie jak by li nie z mojej bajki.Kiedy bylam w
towarzystwie zawsze te same tematy zabki ,zupki,kupki mialam takie
poczucie wstydu i tego ze jestem gorsza bo mnie sie nie
udalo.Rozumiem ze kazdy ma prawo cieszyc sie swoim szczesciem ale to
tak strasznie boli.Powoli rozwazamy adopcje zrozumialam ze zamyka
sie pewien rozdzial w moim zyciu.Dobrze ze jest to forum tylko tu
czuje sie rozumiana.

[insomnia0]

przykro mi ze masz tak nieempatyczną kolezankę dziwię się takim
zachowaniom..ja rowniez walczylam o dziecko 4 lata miałam( clo laparo 2
inseminecje i nic dopiero in vitro sie udało fakt - za pierwszym razem. I nie
odwaliło mi- brzudko mówiąc ...oczywiscie ze się cieszyłam.. ale kolezankom
ktore walczyły wraz ze mną tej wielkiej radosci nie demonstrowałam w sposób
okrutny..nigdy. Nie pokazywałam zdiec usg..nawet nie rozmawiałysmy o mojej
ciązy. Mówiłam o niej tylko wtedy gdy zapytały i dosyc szybko konczyłam temat.
Brałam pod uwage ze moze pytaja z grzecznosci.. poza tym wiedziałam jak boli
"taka ciąża".. przeciez byłam nigdys w takiej sytuacji. Nie epatowałam ciązą
wsrod kolezanek z ktorymi się leczyłam, bo po co? Nie mamy wpływu na to ze
jednej sie uda inna musi troszke poczekac Terazkiedy mam juz malucha..nie
osaczam moich znajomych zdieciami i opowiastkami..chyba ze same chca i tez w
sposob umiarkowany. A ciesze sie i opowiadam - kolezankom ktore są mamami.. tak
to jest ze te tematy o zupkach kupkach fakt są czeste..ale w zyciu nie
przyszłoby mi "katowac" nimi leczącą się kobiete..
Chciałam jedynie powiedziec ze to nie jest tak ze jak juz się zajdzie i ma
dziecko.. to zapomina się ze kiedys było sie tez po drugiej stronie.. ja
przynajmniej nie zapomniałam..
pozdrawiam Was.

[kolebeczka]

Chyba najwiecej bolu sprawiaja sobie kobiety nawzajem.
Nie tylko te w naszym wieku.
Matki, tesciowe, znajome, sasiadki.
Ciesze sie, ze nie zyjemy w matriarchacie z zemsty za patriarchat,
ze to pomalu pomalu rownosc praw dla plci.

Jesteście beznadziejne

[azzurrina]

Od lat - chyba ponad 5ciu - zaglądam na to forum. Brałam też bardzo czynnie
udział w forum "Naszego Bociana". Starałam się o dziecko od około 2001 roku,
tyle czasu zaglądam na różne fora "niezawodnościowe".
I jeszcze nigdy nie przeczytałam tylu wrednych, głupich i paskudnych postów
Nic dziwnego, że osoby bezdzietne uważa się za dziwolągi, jeśli to Wy dajecie
takie świadectwo...
Tak, macie rację to nie zazdrość - to zawiść przez Was przemawia...

Od razu uprzedzam atak - któraś z jakże sympatycznych inaczej koleżanek
zarzuciła tu komuś, że po urodzeniu dziecka zabiera głos na tym forum. A
hormonami skołowanej głowie nie mieści się, że zaglądamy aby pomóc? Zaglądam na
to forum bo po 4 transferach mam trochę doświadczenia i mogę doradzić innym. A
poza tym zdarzają się czasem głupie posty np o upośledzeniach dzieci itd.

Musze przyznać, że ta dyskusja to prawdziwa bomba.
Żeby nie być gołosłowną:

uccellino: "Tak się zastanawiam, po co ludzie w ogóle pokazują na lewo i prawo
te zdjęcia z usg, albo wysyłaja mailem do wszystkich znajomych zdjęcia
noworodka? Co to za dziwny zwyczaj? Kogo to interesuje - poza najbliższą rodziną
albo kimś, kto wyraźnie powie, że chciałby zobaczyć?"
---> Odkąd zaszłam w ciążę regularnie odwiedzam fotoblogi i blogi innych dzieci,
tak jak miliony innych ludzi. Jak myślisz, dlaczego wszystkich interesują tez
dzieci znanych ludzi? Dlaczego każdy portal ma dział dla mam, ojców, dzieci?
Myśl, dziewczyno, myśl. Wyobraź sobie, że informacje, o których wspominasz
interesują ludzi posiadających lub planujących dziecko czy małego wnuka. Wiec,
większość ludzi jest zainteresowana. Zdziwiona?

flisa3:
Pokazują bo chcą się pochwalić i jeszcze oczekują słów typu "jakie
do ciebie podobne". Ja nie chcę żyć w takim świecie to mnie
upokarza, a gdy powiem coś że nie chcę brać udziału w spotkaniu z
koleżanką, która jest w ciąży to mi mówią, że przecież powinnam się
po takim czasie już do tego przyzwyczaić. Albo , że jestem
przewrażliwiona i to nie jest normalne i powinnam iść do psychiatry
to mi pomoże. Ludzie i świat są okrutni.
---> A czego Ty będziesz oczekiwała, kiedy urodzisz dziecko? Że Ci powiedzą, że
do sąsiada podobne? I że brzydko wyglądasz? Jak nie chcesz żyć w takim świecie
to zacznij zbierać podpisy nakazujące dzieciom siedzieć w domu (najlepiej w
kącie wc) do skończenia 18 roku życia. Mają rację, że radzą ci wizytę u
psychologa...

flisa3:
"Nienawidzę moich koleżanek, które są moimi rówieśnicami
w co chwilę jest któraś w ciąży.Co mam im gratulować czy jak?
---> To by było dość normalne...
Ty kiedy skończyłaś np szkołę czy napisałaś maturę to czego oczekiwałaś? No
chyba nie gratulacji???!

A te teksty o "lansowaniu się" dziećmi - no ręce opadają. Te kobiety cały dzień
siedzą z dzieckiem, czasem pracują jeszcze, nie mają czasu na wiele rozrywek,
tyrają od rana do nocy a Ty im śmiesz zarzucać, że dobrze wyglądają i że dzieci
mają zadbane?? Puknij się w głowę, kobieto. Im się SZACUNEK należy. Rozumiem, że
Ty swój samochód specjalnie polewasz brudem a jak wychodzisz od fryzjera to
szybko nakładasz mokry kubeł na głowę??? I takich zachowań oczekujesz od młodych
mam? Że będą przemykać z dzieckiem po kurtką? Nic dziwnego, że są dumne z dzieci
- tez kiedyś będziesz dumna z ząbków albo prosto trzymanej główki swojego
niemowlaka. szczególnie jak zobaczysz ile trudu wymaga taka hodowla.

Sama płakałam po wizytach w centrach handlowych, pełnych dzieci i kobiet w
ciąży. Sama unikałam znajomych. Urwałam kontakt, z koleżanką której udało się
rok wcześniej in vitro - patrzenie na jej śliczne dziecko po moim poronieniu
było zbyt bolesne. Ale do głowy nie przyszłyby mi tak paskudne, wredne myśli...
To forum jest żeby się wspierać. Świat jest okrutny, ludzie niedelikatnie, mnie
tez nie raz dokuczono. Rozumiem, że potrzebujecie się wyżalić. Przyjęłabym też
gładko żartobliwy wątek np o wyższości bezdzietnych nad dzieciatymi. Ale nie
ubliżanie ludziom tylko dlatego, że mają dzieci. To naprawdę dziwne, że osoby
pragnące dziecka kompletnie nie rozumieją rodziców...
Nie usunę sygnaturki, choć pewno tego byście oczekiwały. Bo od lutego jestem nie
tylko ja jako ja, żona, pracownik itd ale też jako mama i mam prawo się z tego
cieszyć.

[manieczkagrosik]

pięknie i inteligentie ujęłaś to czego jak tak nie potrafiłam
dlatego wdałam się w żenującą dyskusję, w której obrazono nawet moje
dziecko....brak słów na te dziewczyny, co to się porobiło... jak ja
dwa lata temu odwiedzałam to forum, to nie było tak zjadliwych
osób...tak mi przykro...głównie dlatego, że życzę wszystkiem
szczęścia w postaci dziecka, wiem jakie to cierpienie czekać na nie
dlatego czytam to forum żeby wspierać, dowiadywać się również co
nowego w sposobach leczenia, bo zamierzam niedługo ponownie się
tarać...myślę, że te zawistne osobty naprawdę nie powinny mieć
dzieci, bo są nieobliczalne i mogłyby im tylko zaszkodzić....

[flisa3]

...myślę, że te zawistne osobty naprawdę nie powinny mieć
> dzieci, bo są nieobliczalne i mogłyby im tylko zaszkodzić....

Zastanów się kto Tu jest zawistny. Chyba trochę przesadziłaś. Kto tu
jest nieobliczalny? Te nieszczęśliwe kobiety? Ty chyba oszalałaś.
Mam nadzieję, że to Ty już nigdy nie zajdziesz w ciążę.

[manieczkagrosik]

dzieki...właśnie się dowiedziałam, że już jestem )))! jestem taka
szczęśliwa, przepraszam

[flisa3]

Dla mnie możesz być nawet w piętnastu ciążach ( chociaż i tak wiem
że nie jesteś ) i wogóle mnie to nie interesuje. Szkoda tylko, że
wepchałaś się w ten wątek żeby ingerować w uczucia innych kobiet i
mówić jakie to są okropne i jak Ciebie to krzywdzi. Bo ten wątek
akurat nie dotyczy nowości medycznych, dla których tu rzekomo
zaglądasz ale najprawdziwszych, szczerych odczuć. I jakie by one
nie były to są szczere i ty ich nie zmienisz. A jak Ci się nie
podobają to ich poprostu nie czytaj. A wychodzić z domu z dzieckiem
spokojnie możesz, nie musisz go chować pod płaszczem. Bez obaw.

[alizeis]

wiesz, to prawda co napisalas i byloby pieknie, gdyby latwo bylo
podejsc do tego z dystansem, bardziej obiektywnie. Ale z wlasnego
doswiadczenia wiem, ze gdy jestes w sytuacji gdy wiesz, ze cos czego
pragniesz najbardziej nigdy nie nastapi a jednoczesnie naokolo
widzisz malolaty, ktore maja wpadki a potem placza, ze z powodu
dziecka nie moga latac na dyskoteki z kolezankami (autentyczny
przypadek 17 letniej siostrzenicy meza) - to naprawde trudno o
obiektywizm i rozsadek. Ta frustracja, ze nic od ciebie nie zalezy w
tej dziedzinie, ten bol swiadomosci, ze ty nigdy nie uslyszysz
slowa "mamo", ze ciebie nigdy male lapki nie obejma, ze do ciebie
nigdy male cialko sie nie przytuli, ze nie mozesz spelnic nawet tej
biologicznej funkcji kobiety, zlosc na swiat, na
niesprawiedliwosc.... to gdzies musi znalesc ujscie. I zle uczucia
jak zawsic moga sie pojawic.
Ja tez ja czasem czuje, czasem zaleje mnie taka fala prawdziwej
nienawisci do np takiej smarkuli z brzuchem... ale moment pozniej
zdaje sobie sprawe, ze to taki wentyl bezpieczenstwa bez ktorego bym
zwariowala, ze to chwilowe i minie, bo tak naprawde nie zycze nikomu
zle i to nie czyjes szczescie mnie boli tylko swiadomosc, ze takie
szczescie nie bedzie NIGDY moim udzialem.... czuje sie jak glodujacy
zebrak ogladajacy uczte w restauracji przez szybe...

U mnie nadzieja juz padla. Czasami pojawia sie bunt, ale w
wiekszosci juz raczej rezygnacja. Ale aby utrzymac glowe nad woda
musze sie izolowac od "dzieciatej" czesci spoleczenstwa bo jednak w
bezposrednich kontaktach nerwy moje nie wytrzymuja.
Bylismy pare miesiecy temu zmuszeni (taki maly terroryzm rodzinny)
do przyjscia na chrzciny corki owej siostrzenicy meza. Nie chcialam
isc, bo wiedzialam ze bedzie mi zle ale poszlismy pod presja. I co?
Nie dalam rady podejsc do stolika gdzie mala spala w wozeczku. Z
daleka tylko usmiechnelam sie i pomachalam dziewczynie i przez jakis
czas bylo ok. Ale potem najpierw siostra meza a potem moja tesciowa
zaczely robic obchod stolikow gosci z mala na rekach. Nie moglam
najpierw oderwac wzroku od tego aniolka a potem normalnie sie
rozryczalam przy stoliku i byly cyrki, bo co sie stalo? A ja, jako
ze probowalam przstac plakac, to wpadlam w jeszcze wieksza histerie
i musielismy wyjsc. Od tego momentu powiedzialam mezowi, ze nie ide
nigdzie gdzie beda male dzieci chocby mnie rodzina miala wyklac. A
poza tym staram sie zalozyc na oczy filtr "antydzieciecy" i nie
zauwazac dziewczyn w ciazy, dziewczyn z wozkami, dzieci, niusow o
gwiazdach w ciazy itp.
Jedyne co dziala, jedyne co mi pozwala funkcjonowac to totalna
izolacja od dzieci i wszystkiego co z nimi zwiazane, lacznie ze
znajomymi.

I to wlasnie jest najgorsze, ze nieplodnosc powoli zamienia mnie w
dziwaka, odludka z sercem obudowanym murem....

Mam dosc, jakbym nie byla w pracy to bym sie teraz poszla upic.

[azzurrina]

Macie rację, chyba każda z nas to przechodzi.
Pamiętam, jak ponad rok temu, gdy ja byłam 3 m-ce po poronieniu a mąż bardzo
poważnie się rozchorował (musiał przejść potwornie dzieżką operację), byliśmy u
przyjaciół. I jedna z Pań, wiedząc doskonale o naszych problemach, bez przerwy,
cały wieczór szczebiotała o swojej malutkiej wnusi. No baba po prostu z każdego
tematu ciągle na ta wnusię wchodziła. I ja tez po prostu nagle rozpłakałam się
tam przy stole, przy wszystkich. A babę miałam ochotę udusić.
W Novum czułam wręcz nienawiść do dziewczyn z brzuchami i tych które
przyprowadzały pokazać lekarzowi dziecko (zdarzył się taki epizod akurat, gdy
czekałam na usg potwierdzające ostatecznie brak akcji serduszka i konieczność
usunięcia zarodka w szpitalu). Uważałam, że to niestosowne, że musimy czekać na
jednym korytarzu.
Więc rozumiem te "złe" uczucia.
Ale, do wszystkich diabłów, nie można być aż tak nieobiektywnym i jeszcze
uważać, że to jest ok. Nie można mówić, że to brzydkie, że ludzie chwalą się
dziećmi. No niestety, ludzie tacy są. I nigdy nie zrozumieją naszego bólu tak
jak my nie zrozumiemy uczuć osoby ślepej. Bo przecież nie zniszczymy muzeów anie
nie wyrzucimy telewizorów, tylko dlatego, że parę procent ludzi nie widzi...
Uważam, że szczególne groźne jest gdy kilka osób jeszcze dodatkowo "wzmacnia" te
uczucia. Nie, trzeba sobie powiedzieć, ze są one normalne ale nie chwalebne czy
dobre. Nie należy ich pielęgnować...

[alizeis]

Ale, do wszystkich diabłów, nie można być aż tak nieobiektywnym i
jeszcze
> uważać, że to jest ok. Nie można mówić, że to brzydkie, że ludzie
chwalą się
> dziećmi. No niestety, ludzie tacy są. I nigdy nie zrozumieją
naszego bólu tak
> jak my nie zrozumiemy uczuć osoby ślepej. Bo przecież nie
zniszczymy muzeów ani
> e
> nie wyrzucimy telewizorów, tylko dlatego, że parę procent ludzi
nie widzi...
> Uważam, że szczególne groźne jest gdy kilka osób jeszcze
dodatkowo "wzmacnia" t
> e
> uczucia. Nie, trzeba sobie powiedzieć, ze są one normalne ale nie
chwalebne czy
> dobre. Nie należy ich pielęgnować...

zupelnie sie z tym zgadzam, dlatego tez napisalam, ze pomimo iz
zalewa mnie momentami nienawisc do "brzuchatych i dzieciatych", to
zdaje sobie sprawe, ze to absurdalne, patrzac obiektywnie. Wiec nie
mowie, ze ich nienawidze, tylko, ze momentami napada mnie takie cos.
Staram sie o dzieciach nie myslec, skupic na innych sprawach i zyc
tak jakby nie istnialy na swiecie, bo tylko w ten sposob potrafie
sobie poradzic z zyciem. Trzymam sie od nich z daleka a gdy ktos mi
swojego pakuje na rece to uprzejmie potrzymam 2 sekundy i oddaje bo
gdy tylko otworze serce na moment i usmiechne sie/zagadam - konczy
sie to na nowo rozdartym sercem i depresja na pare dni.

Ale nie mam pretensji o to, ze ludzie chwala sie swoimi dziecmi.
Gdybym miala, tez pewnie bym sie chwalila kazdemu kto by byl w
zasiegu glosu. Mam jedynie zal do tych paru osob, ktore wiedza o
mojej sytuacji i nadal "swiergotaja". Uwazam, ze w tym wypadku mogly
by sobie darowac.

[flisa3]

> I jeszcze nigdy nie przeczytałam tylu wrednych, głupich i
paskudnych postów
> Nic dziwnego, że osoby bezdzietne uważa się za dziwolągi, jeśli to
Wy dajecie
> takie świadectwo...
> Tak, macie rację to nie zazdrość - to zawiść przez Was przemawia...
>

Ten tekst to tylko kolejny dowód na to, ze tak jak syty nigdy nie
zrozumie głodnego tak nigdy, ale to przenigdy ktoś,kto jest matką
nigdy nie zrozumie kogoś kto nigdy nie będzie matką

I wiesz co moja droga, doceniam że się tyle napisałaś, ale wyobraz
sobie, że tego, ze ty tam kiedyś poroniłaś nie można porównywać
całkowitym brakiem możliwości zajścia w ciążę. Bo wyobraz sobie że
ja naprzykład zazdroszę kobietom nawet poronienia. Bo poronienie
daje możliwość bycia w ciąży choćby przez chwilę. Pozatym poronienie
daje oczywistą możliwość kolejnego zajścia w ciążę. Jeszcze nic nie
jest stracone, teraz się nie udało ale próbójemy dalej. To naprawdę
zupełnie co innego niż jak ktoś Ci powie, że niestety nie ma szans.
I jak widzisz jesteś mamą i już myślisz o następnym więc wybacz ale
nie masz szans zrozumieć co czuje kobieta bez szans. I nie udawaj
takiej poszkodowanej przez los, że ci się bezdzietne kobiety każą
ukrywać bo tego akurat nikt nie napisał. Twoje złośliwości co do
uczuć niektórych zdesperowanych kobiet na forum też nie są na
miejscu.

[free-klaudia26]

Zgadzam się z flisą3 w 100%.Tutaj na forum każda z nas pisze to co
czuje a ta dziewczyna co nazwała nas beznadziejnymi to sama jest
beznadziejna bo to,że ona mysli tak a nie inaczej to jej sprawa ale
niech nie wymaga od nas żebysmy myslały tak samo jak ona!!!dla mnie
to totalny debilizm!!
Jak masz dziecko to zapraszam na tamto forum a nie tu
będzie "dobrych "rad" udzielać znalazła sie matka polka
phi....Powiem szczerze,że cisnienie podniosło mi sie
niesamowicie.Sama nie moge zajśc w ciąze od ponad 5 lat i też mam
różne odczucia co do ciężarnych i matek ,raz jest to zazdrośc a raz
obojętność i nikt mi nie będzie mówił co mam na ten temat myśleć i
mówić!!

[magdaszek]

to chyba własnie jest w tym wszystkim najtrudniejsze, radzenie sobie z
otoczeniem i sama sobą.
ja po kilku latach porazek próbowałąm wrzucić na tzw luz, nie udało się
niestety, i nawet wkurzało mnie już mówienie, żebym się wyluzowała. Niestety w
moim przypadku luz nie był lekarstwem na niepłodnosć.
podjęłam studia mgr zeby mieć innego typu porblmey i troche poobcowac z innymi
ludxmi (skrycie marzyłam,z e moze jesli pwadne winny wir, ot mzoe sie uda jakos
samo) Znowu nic. Przewartosciowałam w sowim zyciu wiele rzeczy, stwierdziłam,z e
i tak mam sie zcezgo ceszyc: jestem zdrowa, mam meza, mieszkanie, jeździmy co
roku na wakacje, mam hobby. Próbowałąm sie z tym pogodzic. Kiedy ktos rozmawiał
o dzieciach ja od razu zmieniałam temat na prace, politykę a przede wszystkim na
turystyke, podróze itp, czyli to co mnie pasjonuje.
Na temat braku dzieci rozmawiałam tylko z paroma zaufanymi i madrymi
przyjaciólkami, które mi nie wspólczuły ani nie pocieszały, ale potrafiły słuchac.
po wielu latach leczenia ubrałam sie w mocny pancerzyk, zeby jakos znosic
kolejne narodziny dzieci u znajomych czy krewnych.
dobrze jest znaleźc sobie jakies pasje i oddac im sie bez reszty. Niech inni
zobacza, ze radosc zycia mozna znaleźc jeszcze w innych obszarach.
Niestety nie jest to łatwe, bo wiadomo,ze nic dziecka nie zastapi. Ale chyba
jest konieczne wypracowanie w sobie innego spojrzenia na to wszystko, zeby nie
zadreczyc sie do konca i nie popaść w depresje.
a taki etap jak Flisa teraz przechodzi i wiele z Was jest zupełnie naturalny.
Przyjdzie czas i na wyciszenie. Przynajmniej tak było w moim przypadku.

[ikakole]

Powiem tak ,od jakiegos czasu odizolowalam sie od moich kolezanek,
ktore sa oczywiscie szczesliwymi mamami i tym sposobem sama pozbylam
sie depresji.Zauwazylam ze zycie bardziej mnie cieszy, a
przynajmniej nie smuci.Dodam jeszcze ze jest roznica kiedy ktos sie
stara rok, dwa,trzy!!!Po trzech latach jeszcze potrafilam normalnie
funkcjonowac i cieszyc sie szczesciem innych, ale teraz po osmiu
latach, przykro mi bardzo ale NIE POTRAFIE!!!!!Ale zle tez nikomu
nie zycze.

[niunia_2008]

Jezu dziewczyno wiem co to znaczy kiedy ktoś kto wie jak ci ciężko
bo od kilku lat próbujesz zajść a ona wyskakuje ci ze zdjęciem z
USG, ja jakbym mogła to bym kudły powyrywała. Ale pomyśl jak ty byś
się zachowała też chciałabyś krzyczeć nan cały świat ze
szczęścia.Wię weź się w garść zawsze jest na świecie coś
pozytywnego co sprawia przyjemność. Ja swoją miłość przelewam na
wszystkie dzieci w mojej rodzinie. Ale jednak większość osób
okłamuję że kariera a potem dzieci, bo jak mam się przyznać, nie
chcę litości.Całuję i głowa do góry.

ps ja już myślałam o adopcji, pomyśl tyle dzieci jest do kochania

ja mam już ciąży dosyć

[alicja0000]

weszłam tu z czystej ciekawości poczytać co piszecie. Jest mi przykro i nie
jestem w stanie sobie wyobrazić jak to jest żyć bez szansy na dziecko. Co prawda
jestem po dwóch poronieniach ale jak napisałaś Ty zazdrościsz kobietom nawet
poronienia, bo były w ciąży ale się nie udało. Bo mają szanse zajść a Ty nie. To
nie jest do końca tak jak mówisz ponieważ niemożność donoszenia ciąży to też
bezpłodność. Uwierz mi, że nie chciałabyś stracić dwójki swoich dzieci, nie
chciałabyś stracić żadnej z ciąż. I tak jak ja nie jestem w stanie sobie
wyobrazić co czujesz na widok kobiety w ciąży czy z dzieckiem, tak Ty nie
wyobrazisz sobie co czuje kobieta po stracie, której dano nadzieję a potem ją
zabrano. Ty nie dostałaś takiej nadziei także nie wiesz jak smakuje strata tego
cudu.
Obecnie jestem w 3 ciąży (po zmianie lekarza w końcu się udało donosić) w 36
tygodniu. I może zabrzmi to egoistycznie ale mam już jej dosć. Oczywiście nie
dziecka, które w sobie noszę tylko samego stanu. Od kilku tygodni nie śpię w
nocy, tzn.zasypiam może na dwie godziny. Od 14 tygodni mam zdrętwiałą nogę-
ciąża uciska mi na nerw i nic się z tym zrobić nie da. Przez nogę właśnie nie
mogę spać, nie mogę zbyt długo leżeć, siedzieć czy chodzić. Brzuch mam wrażenie
mieć na kolanach a kręgosłup odmawia posłuszeństwa. Wieczorne zgagi i wzdęcia
brzucha, w którym już nie ma miejsca na nic powodują u mnie mdłości. Nie
wychodzę już z domu bo jedynie mogę przejść 100 metrów. Jeżdżąc autem dostaję
bolesnych skurczy. Dziecko wierzga nóżkami bo tez mu już ciasno co na tym etapie
ciąży jest bardzo bolesne lub kiedy wypina Ci tyłek, że mało Ci skóra nie pęknie.
Kiedy byłam po poronieniu błagałam Boga by tylko donosić szczęśliwie ciąze i
urodzić zdrowe dziecko, wtedy wiedziałam, ze zniosę wszystko -każdy ból. Teraz
nie jestem juz tak twarda, siły witalne się wyczerpały, organizm szwankuje i mam
dosyć ciąży. Wierzę, ze bardziej wyśpię się w nocy przy niemowlaku karmiąc
piersią niż teraz kiedy teoretycznie powinnam przesypiać całe noce. Nie jest tak
fajnie jak myślałam kiedyś, że będzie. To wielki wysiłek i trud. Jedynie ruchy
mojego synka rekompensują mi te wszystkie dolegliwości, które nie będą trwać
wiecznie ale które doprowadziły mnie do skrajnego wyczerpania nerwowego. Nie
mówiąc już o całym tym odmawianiu sobie wielu przyjemności. O kasie,którą
wydałam na leki, wizyty, zabiegi przygotowawcze, szczepienia, badania.O tym, że
nie mogę sobie zawiązać butów czy obciąć paznokci u stóp, ogolić się na dole.
Kiedy jestem już na końcówce dochodzę do wniosku, że ciąża jest lekko
przereklamowana. Że nie jest to do końca cudowny stan. Że mało się mówi o tych
negatywnych stronach.
I nie myśl w ten sposób, że jeśli ktoś pokazuje Ci zdjecie z usg to się na Tobie
wyrzywa (wyżywa?). Ta radosną nowiną każdy chce się chwalić całemu światu. To
się pragnie krzyczeć w niebogłosy, zrozumiesz kiedy sama będziesz takie zdjęcie
trzymać w torebce czego Ci z całego serca życzę.

[free-klaudia26]

W dużej mierze zgadzam sie z Tobą tylko poronienie czyli niemożnośc
donoszenia ciąży to nie jest bezpłodnośc tylko niepłodność (to tak
na marginesie bo często sa te 2 pojęcia mylone).Masz rację lepiej
nie doświadczyś poronienia bo to jest tak jak mówisz dana szansa i
zaraz zabrana ale to świadczy o tym,że dochodzi do zapłodnienia
tyle,że z jakiś przyczyn zostaje ciąża utracona.Ja osobiście staram
sie ponad 5 lat jak tu wczesniej wspominałam ale nigdy nie byłam w
ciąży.Bo widzisz jeśli dojdzie do zapłodnienia to jest duża szansa
na to ,że uda sie ją utrzymać a w momencie i w przypadku takim jak
moim szanse na to ,że zajdę naturalnie w ciązę są prawie zerowe.
Jak wiadomo każda kobieta inaczej przechodzi ciąże jedna lżej druga
gorzej tak czy siak życzę Ci żebys juz mogła spokojnie jakoś dotrwać
do końca i urodzić zdrowego dzidiusia

zycie z nigdy nie bede miec dzieci

[lusiasia]

Nie zazdroszcze kobietom poronien ani ciaz,
staram sie juz 5 lat i zazdroszcze ludziom ktorzy maja dzieci, chociaz
zazdroszcze to zle slowo, ja sie strasznie boje tego ze ja nie bede miec dzieci
nigdy i ze uwierze w to dopiero jak pojawi sie menopauza, wtedy juz kazda
nadzieja umrze
nawet milion osob moze mi powiedziec ze mi sie tez uda, ze przeciez moge
adoptowac, ze tylko trzeba chciec i walczyc
to ja wiem jak jest naprawde i jakie mam szanse i czasami (bardzo zadko) ale tez
chcialabym zeby wszystkie dzieci zniknely z tego swiata, zebym ja ich nie
widziala, zebym mogla zapomniec za ja tego moge nigdy nie doswiadczyc, ze
bedziemy sami jesli tylko bedziemy razem ( bo tego tez nikt nie zagwarantuje ze
w milosci i zdrowiu sie zestarzejemy razem)
gdyby istnial swiat bez dzieci, to nie pomoglo by mi miec dziecko, ale pomogloby
mi zyc

dzis swiat jest tak zbudowany ze licza sie tylko rodzice i dzieci ( zwlaszcza
jesli sa male), nie ma dziadkow, cioc i wujkow, nawet przyjaznie sa plytkie i
chwilowe, nie zlicze ilu znajomych przewinelo sie przez moje zycie, przychodza i
odchodza, kazdemu ktoremu pojawia sie dziecko jest koncem znajomosci z nami

ja to rozumiem i nie krytukuje, ludzi z malymi dziecmi naprawde maja tyle na
glowie, ze nie maja czasu na znajomosci przez najblizsze 5 lat minimum, zreszta
latwiej sie przyjznic z ludzmi z dziecmi, bo dziecko zdobywa tez przyjaciol

My bezdzietni zostajemy sami, nie bedziemy miec dzieci, nie bedziemy miec
wnukow, i zawsze przyjazniac sie z para ktora ma dzieci, bedziemy z boku

[free-klaudia26]

Racja lusiasia
My tez mamy znajomych ,którym niedawno urodziło się drugie dziecko
ale do nas przyjeżdżają tak rzadko ,że prawie wcale a to dlatego,że
ich pierwsze dziecko nie chce bo nie ma się z kim bawić!!
Dla mnie to przykre bo ja nic na to nie poradzę
Zawsze jest wyjście niech zostanie w domu z dziadkami no ale to nie
ja juz o tym decyduje a zreszta ja mam w dupie za przeproszeniem
takich znajomych i tyle.Ale to prawda,że Ci co mają dzieci odwracają
się od nas no cóż ich wybór widac jesteśmy inni

ile kobiet tyle odczuć i pogladów.

[magdaszek]

Kazda z nas która doświadczyła co oznacza walka z niepłodnością, wie jak
ciężkie jest życie bez tego upragnionego dziecka. Trudny jest każdy cykl, każdy
tydzień, każdy dzień. Z reguły otoczenie niestety nie pomaga (wręcz przeciwnie
dobija swoimi pytaniami, albo niestosownymi uwagami), a jeśli nawet stara się
pomóc to nie potrafi. Kobieta niepłodna jest tak zapatrzona w swój problem, ze
często nie potrafi właściwie ocenić reakcji innych osób (przynajmniej ja tak
miałam), stad to znienawidzenie wszystkich dookoła, którzy maja dzieci i chwalą
się nimi. Z czasem , po kilku pobytach w szpitalu, gdzie miałam styczność z
kobietami roniącymi dzieci, albo po strasznych przejściach w walce o to jedno
przynajmniej dzieciątko zaczęłam inaczej już na to wszystko patrzeć. Doszłam do
wniosku,ze wole nigdy nie zajść w ciąże, niż zajść i ja stracić. Nie wiem czy
umiałabym znieść taki ból. I jeszcze jedno: przestałam zazdrościć kobietom w
ciąży i z małymi dziećmi, bo nigdy nie wiadomo co one przeszły,żeby byc matkami.
Kiedy bywałam tu codziennie na forum często nie mogłam zrozumieć jak kobiety,
które już urodziły jedno dziecko po leczeniu niepłodności nagle zapominały jak
to było i wdawały się w ostre dyskusje z tymi, które jeszcze nie doświadczyły
macierzyństwa. Z reszta do tej pory tego nie rozumiem. Posiadanie jednego
dziecka a nie posiadania żadnego to wielka różnica. Urodzenie dziecka czasami
graniczy z cudem i należy się cieszyć swoim dzieckiem, ale dobrze by było nie
zapominać co czuja inni, co samej się keidys odczuwało. Tak samo utyskiwanie
tej, która pisała powyżej jak to ciężko jest w ciąży. Ano jest, czasami to
gehenna,ale po wieloletniej walce (a ja starałam się ponad 10 lat)człowiek znosi
wszystko,żeby tylko dziecko urodziło się zdrowe. Czy gdyby wiedziała,ze są rożne
bóle nóg, sypiący się kręgosłup , wymioty, nudności, itp to nie starałaby się?
Ze względu na szacunek do pań, które nadal bezskutecznie walczą o dziecko nie
powinna pisać o przereklamowanej ciąży. Brzmi to okropnie i wg mnie to nietakt.
wszystkim starającym się życzę dużo cierpliwości, zdrowia i żeby ten ich
szczęśliwy dzień nadszedł jak najszybciej.

[alicja0000]

Ze względu na szacunek do pań, które nadal bezskutecznie walczą o dziecko nie
> powinna pisać o przereklamowanej ciąży. Brzmi to okropnie i wg mnie to nietakt.

wiedziałam, że trafi się ktoś taki jak Ty i nie zrozumie do końca tego co
napisałam. Ale to nieważne, mam nadzieję, ze sama kiedyś tego doświadczysz oby
tylko nie w takiej wyczerpującej formie jak ja.
Moim głównym przesłaniem było to, że ciąża nie jest tak cudowna jak się to
powszechnie uważa. Nie jest to cudowny 9 miesięczny stan ale ciągła walka ze
słabościami i własnymi ograniczeniami.

[alizeis]

Moim głównym przesłaniem było to, że ciąża nie jest tak cudowna jak się to
> powszechnie uważa. Nie jest to cudowny 9 miesięczny stan ale ciągła walka ze
> słabościami i własnymi ograniczeniami.

Alez ja jestem prawie pewna, ze zadna z nas tu nie wyobraza sobie, ze ciaza to 9
miesiecy niebianskich blogosci. I zgadzam sie z magda (o ile dobrze pamietam
nicka), ze jest jednak nietaktem tlumaczenie nam tu, ze ciaza jest
przereklamowana. Dla nas przeciez nie ciaza jest celem samym w sobie lecz
dziecko i jezeli trzeba zniesc 9 miesiecy wyczerpujacych niedogodnosci
ciazowych, to to jest mala cena. Walczac z nieplodnoscia znioslysmy juz wiecej.

[wicia1974]

Witajcie moje drogie na tej samej drodze do ciąży
Przeczytałam cały wątek, bo nie ukrywam ciekawy i jak mocno
dotkliwy. Brakuje mo tu troszeczkę tolerancji co do wypowiadania
swoich uczuć, odczuć, spostrzeżeń. Każda z nas jest inna i inaczej
patrzy na pewne sprawy - mamy do tego prawo To tak na marginesie.
Ja staram się o dziecko trzy lata. Na początku do mnie nie
docierało, że możemy mieć problem. Ale jak czas płynął a nic nie
wychodziło, zaczęłam się zatanawiać, że czas coś z tym zrobić (tym
bardziej, że jestem 34+). Za kilka dni podchodzę do pierwszej iui.
Ja też spotkałam się z nietaktownymi reakcjami na to, że nie mamy
dziecka. Najpierw drażniły mnie reportaże, informacje w mediach, że
młodzi ludzie odwlekają planowanie dziecka bo kariera, mieszkanie
etc. są ważniejsze, a kiedy już chcą dziecko to zaczynąją się
problemy. Kiedyś nawet podczas audycji w radiowej "3" zadzwoniłam,
żeby powiedzieć , że to nie do końca jest tak. W moim przypadku,
mojego męża poznałam tuż przed 30-ką więc wcześniej nie planowałam.
Później musiałam zareagować na ciągłe pytania ze strony
najbliższych. Kiedy przypadkowo usłyszałam ich opinię, że kariera
jest dla nas najważniejsza i nie ma czasu na dziecko - nie
wytrzymałam. Pozstanowiliśmy z mężem , że ja porozmawiam z moimi
rodzicami, o on ze swoimi. Teraz jest wszystko ok. Zrozumieli, że
mylili się w ocenie. Wspierają nas i przede wszystkim nie zadają
tych męczących pytań.
Każdej znajomej osobie, która pyta mnie o dziecko (nie wszystkim
muszę opowiadać o problemie) odpowiadam, że nie da się dziecka kupić
w sklepie. wtedy temat się ucina. A jak są jeszcze pytania - ucinam
sama.
Nauczyłam się tego z czasem i teraz jest łatwiej
Zresztą wspaniale jest otworzyć komputer, zalogować się na tej
stronie i poczuć bratnie dusze!!!
Pozdrawiam WAS i trzymam kciuki za Wasze fasolki - obecne i
przyszłe

[juliza]

Już dawno stwierdziłam, że określenie "stan błogosławiony" na ciążę wymyślił
mężczyzna. Uważam, że pisanie na niepłodności o dolegliwościach ciążowych jest
grubym nietaktem. Bo nie masz pojęcia, ile osób na tym forum chciałoby to
przeżyć. Poza tym piszesz tylko o negatywach, a jak wszystko w życiu, ciąża ma
również oczywiste pozytywne strony.

[lusiasia]

A ja mam wrazenie ze jak mowie osobie majacej dzieci ze fajnie jest miec dzieci,
to ta osoba mi odpowiada ze dzieci sa okropne, jak powiedzialam bym kobiecie w
ciazy ze super ze moze byc w ciazy, to uslyszalam bym pewnie odpowiedz
hemoroidy, rozstepy, bole krzyza, wymioty, zniszczone cialo po ciazy itd
kiedys kolezance powiedzialam ze ma slicznego synka, a ona mi odpowiedziala ze
chciala tak bardzo dziewczynke

moze kobiety sie nigdy nie zadowoli
ja jestem wrazliwa na tym punkcie, dla mnie wszystkie kobiety powinny sie
cieszyc i doceniac ciaze i dzieci, tak jak ja powinnam doceniac milosc meza i
zdrowie, ale przeciez zawsze tak tego wszystkiego co mamy nie doceniamy w 100%

alicjaoooo!

[magdaszek]

alicja0000 napisała:


> wiedziałam, że trafi się ktoś taki jak Ty <
Taki ktoś tzn jaki?

>i nie zrozumie do końca tego co napisałam. <
Z reguły nie mam problemów z czytaniem ze zrozumieniem. Jeśli uważasz,ze ja tu
czegoś nie rozumiem, to pisz jaśniej

<Ale to nieważne, mam nadzieję, ze sama kiedyś tego doświadczysz oby
> tylko nie w takiej wyczerpującej formie jak ja.<
ja juz tego doswiadczyłam, dzieki Bogu. Nie mam oczywiście zamiaru licytować się
z Toba, czyja ciąża była bardziej wyczerpująca, bo nie o to tutaj w ogóle
chodzi. I przede wszystkim nie to forum

> Moim głównym przesłaniem było to, że ciąża nie jest tak cudowna jak się to
> powszechnie uważa. Nie jest to cudowny 9 miesięczny stan ale ciągła walka ze
> słabościami i własnymi ograniczeniami.<
W to wiele osób nie wątpi i ja tez nie zaprzeczam. Chodzi jedynie o sam fakt
pisania o TAKICH rzeczach na TYM właśnie forum. Trzeba czasami wykazać się jakaś
dozą empatii. Niestety nie zauważyłam jej u ciebie.
Zastanawiam się, jaki był cel Twojej wypowiedzi? Większość kobiet starających
się o dziecko poświęciłoby wiele, również swoja wygodę, żeby tylko mieć dziecko.
Nie jedna chętnie postawiła by się na Twoim miejscu i z radością znosiła te
wszelkie niewygody i bóle.

[alicja0000]

Chyba Ty mi nie będziesz mówić co i gdzie mogę pisać. Będę pisać o TAKICH
rzeczach na KAżDYM forum jakim chce. Nie robię nic co jest niezgodne z regulaminem.

[lubie_gazete]

Ale jesteście żenujące,haha!

[magdaszek]

no more comments